Энн Труитт: Американдық мүсінші және минимализмнің шебері

Кіріспе

Американдық мүсінші (1921–2004)

Энн Труитт (16 наурыз 1921 – 23 желтоқсан 2004), туған аты Энн Дин, 20 ғасырдың ортасындағы американдық мүсінші. Ол 1960-шы жылдардың соңында ірі масштабты минималистік мүсіндерімен кеңінен танылды, әсіресе 1963 жылы Андре Эммерих галереясында және 1966 жылы Манхэттендегі Еврей мұражайында өткен ықпалды жеке көрмелерінен кейін. Өзінің замандастарынан ерекшелік ете отырып, ол өнеркәсіптік процестерді пайдаланбастан, мүсіндерін қолмен жасады. Өткен шақтағы бейнелерге сүйене отырып, оның туындылары естелік пен ностальгияның көрінетін іздерін де бейнелейді. Бұл ақ қоршаудың монументальді бөліктеріне ұқсайтын алғашқы мүсіндер сериясында жақсы көрініс тапқан.

Ерте өмір және білім

Труит Мэриленд штатының шығыс жағалауындағы Истон қаласында өсті және жасөспірім шағын Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласында өткізді. Ол 1943 жылы Брин-Мор колледжін психология мамандығы бойынша бітірді. Йель университетінің психология факультетінде докторлық диссертация тақырыбын зерттеуден бас тартты және Бостондағы Массачусетс жалпы ауруханасының психиатриялық бөлімшесінде қысқа мерзімге медбике болып жұмыс істеді. 1940 жылдардың ортасында психология саласын қысып, алдымен көркем әдебиет жазып, кейін Вашингтондағы Қазіргі заманғы өнер институтындағы курстарға қатысты.

Жұмыс

1940-жылдардың ортасында клиникалық психология саласынан кеткеннен кейін Труит бейнелі мүсіндер жасауды бастады, бірақ 1961 жылы қарашада досы Мэри Пиншот Мейермен бірге Гуггенхайм мұражайында Х.Х. Арнасонның «Америкалық абстрактілік экспрессионистер және имиджистер» көрмесін көргеннен кейін геометриялық формаларды қарапайымдауға көшті. Труиттің айтуынша, ол «сол күні бойы өнерді тамашалады, Ад Райнхардтың қара кенептерін, қара және көк түстерін көрді. Содан кейін пандустан төмен түсіп, бұрылыстан өткенде Барнетт Ньюменнің суреттерін көрдім. Оларға қарап, содан кейін мен бостандыққа шықтым. Мен өнерде мұндай нәрсенің мүмкін екенін ес білмедім. Жеткілікті кеңістік. Жеткілікті түс». Труитке ерекше әсер еткені – «көк бояудың әлемі» және Ньюменнің «Onement VI» туындысындағы түстердің нәзік өзгеруі мен реңктері болды. Барнетт Ньюмен мен Ад Райнхардтың жұмыстарында байқалған абстрактілі экспрессионистердің ерекшелігі Труитті таң қалдырды және оның өнерінде жаңа бетбұрысқа әкелді. Оның формаларында өткені мен балалық шағының географиялық ортасы туралы естеліктер сақталған, бұл «эмпирикалық қабылдаудың тікелей нәтижесі» емес. Біріншісі – нақты бір бейнеден жасалған қоршаудың орнына, Труит көрген барлық қоршаулардың идеясының есте сақталуы. 1964 жылдан 1967 жылға дейін күйеуімен бірге Жапонияда болған кезінде, ол Newsweek журналының Жапония бюросының басшысы болған, алюминийден мүсіндер жасады. Минимализмнің дамуына үлкен үлес қосып, маңызды рөл атқарған мүсіндері агрессивті түрде қарапайым және боялған құрылымдар болды, көбінесе үлкен өлшемде. Олар ағаштан жасалып, акрилдің бір түсті қабаттарымен боялған, көбінесе тікбұрышты бағаналар немесе тіреулер сияқты көрінеді. Труит өз құрылымдарының масштабты сызбаларын жасайды, содан кейін оларды ағаш шебері жасап шығарады. Құрылымдар жерге салмақталады және көбінесе ішкі қуыс болады, бұл температура өзгерген кезде ағашқа дем алуға мүмкіндік береді. Ол ағашты дайындау үшін гипсо қолданады, содан кейін 40 қабатқа дейін акрил бояуын жағады, горизонталь және вертикаль бағыттардағы шүберектерді ауыстырады және қабаттар арасында тегістейді. Оның мүсіндерінің астындағы ойысқан платформалар оларды жерден сәл көтеріп, жұқа көлеңке сызығында жүзіп тұрғандай көрінеді. Мүсін мен жердің, ауырлық пен тік сызықтың арасындағы шекаралар көрінеу иллюзияға айналады. Бұл формальды екіұштылық оның түстің өзінде психологиялық діріл бар екендігіне қатысты талабымен үйлеседі, ол тазартылғанда, өнер туындысындағыдай, оқиғаны сезім емес, нәрсе ретінде бөліп көрсетеді. Оқиға өнер туындысына айналады, түс арқылы берілген визуалды сезім. 1973 жылы басталған Арундел картиналар сериясы, 2001 жыл шамасында басталған Питс, қасақана шеттері сырылған және қалың қара бояумен жабылған кенептер, Труиттің екі және үш өлшем арасындағы шекараны бұзатын формаларға деген қызығушылығын көрсетеді. Труиттің суреттері оның өнеріне шолу жасағанда көбінесе еске алынбайды. 1950 жылдардың көп бөлігінде Труит қарындаш, акрил және сиямен жұмыс істеп, кейінгі мүсіндерге арналған эскиздер ғана емес, сонымен қатар өнер туындылары ретінде өздігінен тұратын суреттер жасады. Труит үш кітабымен де танымал: «Күнделік», «Бұрылыс» және «Келешек» – барлығы күнделіктер. «Келешек» атты үшінші жинағында Труит «суретші ретінде, сондай-ақ қыз, ана, әже, мұғалім және өмір бойы ізденуші ретінде» барлық тәжірибесін қайта қарастыруға кірісті. Ол көп жылдар бойы Мэриленд университетінің Колледж Парк қаласындағы профессоры болды, сондай-ақ суретшілер колониясы Яддода уақытша президент болып қызмет етті. Труит 2004 жылдың 23 желтоқсанында Вашингтон қаласындағы Сибли мемориалдық ауруханасында асқазан операциясынан кейін туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Оның қызы Мэри Труит Хилл өнер сыншысы Чарли Финчке үйленді (1953/1954 – 2022), және олардың ұлы – аталған Чарльз.

After leaving the field of clinical psychology in the mid 1940s, Truitt began making figurative sculptures, but turned toward reduced geometric forms after visiting the Guggenheim Museum with her friend Mary Pinchot Meyer to see H. H. Arnason's exhibition "American Abstract Expressionists and Imagists" in November 1961. Truitt remembers that she "spent all that day looking at art I saw Ad Reinhardt's black canvases, the blacks and the blues. Then I went on down the ramp and rounded the corner and saw the paintings of Barnett Newman. I looked at them, and from that point on I was home free. I had never realized you could do it in art. Have enough space. Enough color." Truitt was especially inspired by the "universe of blue paint" and the subtle modulation and shades of color in Newman's Onement VI. The singularity of the Abstract Expressionists that she observed in work by Barnett Newman and Ad Reinhardt struck Truitt and sparked a turning point in her work. The forms contain memories of her past and her childhood geography, rather reflection of a "direct result of an empirical perception." First is a permeable memory of the idea of a fence, of all the fences Truitt has seen, instead of a fence modeled off of a specific image. During a period spent in Japan with her husband, who at the time was the Japan bureau chief for Newsweek, she created aluminum sculptures from 1964 to 1967. The sculptures that made her significant to the development of Minimalism were aggressively plain and painted structures, often large. Fabricated from wood and painted with monochromatic layers of acrylic, they often resemble sleek, rectangular columns or pillars. Truitt produces in scale drawings of her structures that are then produced by a cabinetmaker. The structures are weighed to the ground and are often hollow, allowing the wood to breathe in changing temperatures. She applies gesso to prime the wood and then up to 40 coats of acrylic paint, alternating brushstrokes between horizontal and vertical directions and sanding between layers. The recessed platforms under her sculptures raised them just enough off the ground to appear to float on a thin line of shadow. The boundary between sculpture and ground, between gravity and verticality, was made illusory. This formal ambivalence is mirrored by her insistence that color itself, for instance, contained a psychological vibration which when purified, as it is on a work of art, isolates the event it refers to as a thing rather than a feeling. The event becomes a work of art, a visual sensation delivered by color. The Arundel series of paintings, begun in 1973, Begun around 2001, the Piths, canvases with deliberately frayed edges and covered in thick black strokes of paint, indicate Truitt's interest in forms that blur the lines between two and three dimensions. Truitt's drawings are not often remembered when considering her body of work. For much of the 1950s, Truitt worked in pencil, acrylic, and ink to create not only studies for later sculptures, but drawings that existed independently as works of art. Truitt is also known for three books she wrote, Daybook, Turn, and Prospect, all journals. In Prospect, her third volume of reflections, Truitt set out to reconsider her "whole experience as an artist"—and also as a daughter, mother, grandmother, teacher and lifelong seeker. For many years she was associated with the University of Maryland, College Park, where she was a professor, and the artists' colony Yaddo, where she served as interim president. Truitt died on December 23, 2004, at Sibley Memorial Hospital in Washington, D. C., of complications following abdominal surgery. Her daughter Mary Truitt Hill was married to the art critic Charlie Finch (1953/1954 2022) and they are in turn the parents of the aforementioned Charles.

Мұра

Fielding, H. (2011) Нақтылықтың көптеген қозғалыс қабылдаулары: Арендт, Мерло Понти және Труит (518–534 беттер)
Бұл мақала Энн Труиттің минималистік мүсіндері арқылы қамтамасыз етілген этикалық түсініктерді зерттейді, Ханна Арендттің шындықтың бірлесіп құрылуы және Морис Мерло Понтидің қабылдау туралы зерттеулерінің феноменологиялық көзқарасымен қарастырылады. Көркем туындылар материалдық болмысы арқылы қарым-қатынас және қабылдаудың жаңа жолдарын аша алады. Труиттің туындылары осы міндетті біздің денелі қарым-қатынастарымыздың өзара әрекеттесуін және материалдық заттардың біздің шындығымыз бен адамдық мүмкіндіктерімізді қалай нығайтатынын көрсету арқылы орындайды. Мерло Понти біздің алдын ала ойлау денелеріміздің қарама-қайшы түсініктердің бірге өмір сүруіне қалай мүмкіндік беретінін көрсетеді. Алайда, денелердің көптеген қабылдауларды біріктіру қабілеті бізді тек бір көзқараспен қарау туралы иллюзияға да алып келеді. Егер этикалық көзқарас бір позицияға бекітілсе, ол шындықтан алыстайды және этикалық әлеует жоғалады. Сонымен қатар, феноменологиялық тұрғыдан қарағанда, нақты әлем статикалық материядан тұрмайды, оның орнына контексттік қатынастар мен мағыналардың желісі болып табылады. Денелі қарым-қатынастарды ескермейтін, тек бір көзқарасқа рұқсат беретін этика, икемділігін және ортақ шындықтың бір бөлігі болу мүмкіндігін жоғалтады.

Көрмелер

Труиттің алғашқы жеке көрмесі 1963 жылғы ақпанда Нью-Йорктегі Андре Эммерих галереясында өтті. Көп жағынан оның туындылары сол кезде қалыптасып келе жатқан бағыттарға жақын. Оның жұмысы 1964 жылы Хартфордтағы Уодсворт Афинеумда өткен «Қара, ақ және сұр» көрмесіне қосылды, бұл минимализмнің алғашқы көрмесі саналады. 1966 жылы Нью-Йорктегі еврей мұражайында өткен ықпалды «Бастапқы құрылымдар» көрмесіне қатысқан үш әйелдің бірі болды. Оның туындыларынан кейін Нью-Йорктегі Уитни американдық өнер мұражайында (1973); Вашингтондағы Коркоран өнер галереясында (1974); және Балтимор өнер мұражайында (1974, 1992) жеке көрмелер ұйымдастырылды. 2009 жылы Вашингтондағы Хиршхорн мұражайы мен мүсін бағында оның 49 мүсінінен, 35 картинасы мен суретінен тұратын ретроспективалық көрмесі өткізілді.