Кіріспе
1943 жылы Марк Сандрич түсірген "Құрметпен салюттейміз!" фильмі. Бұл 1943 жылғы американдық соғыс фильмі, режиссерлігі мен продюсерлігі Марк Сандричке тиесілі. Басты рөлдерде Клодетт Колберт, Полетт Годдард (осы рөлі үшін "Үздік қосалқы актриса" номинациясына ие болған) және Вероника Лейк ойнаған. Сондай-ақ, Джордж Ривз қатысқан, ал фильмді Paramount Pictures шығарған. Фильм Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Филиппинге жіберілген американдық Қызыл Крест медбикелерінің тағдырын баяндайды. Туындының негізінде лейтенант-полковник Хуанита Хиппстің кітабы жатыр – ол Екінші дүниежүзілік соғыста "Батан періштелерінің" бірі болған, МакАртур Австралияға көшкен кезде Батан мен Коррегидорда қызмет еткен және нәтижесінде АҚШ пен Филиппин әскерлерінің жапон әскерлеріне тәуелді болуына әкелген медбике. Осы тұтқындар Батан өлім маршына қатысқан. Фильм Хиппстің "Мен Батанда қызмет еттім" атты естеліктеріне де негізделген.
So Proudly We Hail! is a 1943 American war film directed and produced by Mark Sandrich and starring Claudette Colbert, Paulette Goddard – who was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actress for her performance – and Veronica Lake. Also featuring George Reeves, it was produced and released by Paramount Pictures. The film follows a group of American Red Cross nurses sent to the Philippines during the early days of World War II. The movie was based on a book written by Lieutenant Colonel Juanita Hipps, a World War II nurse – one of the "Angels of Bataan" – who served in Bataan and Corregidor during the time when MacArthur withdrew to Australia which ultimately led to the surrender of US and Philippine troops to Japanese forces. Those prisoners of war were subjected to the Bataan Death March. The film was also based, in part, on Hipps's memoir I Served on Bataan.
Сюжет
Фильм басталады бірнеше медбикелердің Австралияға келгенімен, олар жапондықтар базаны басып алғанға дейін эвакуацияланғандардың қатарында болды. Олардың бірі – Джанет "Дейви" Дэвидсон, ол қалуды қалап, эвакуация басталғанда есінен танып, комада қалды. Бір офицер басқа медбикелерден сол сәттен бұрынғы саяхатын айтуын сұрайды, осылайша естеліктер оянып бастайды. Еске түсіру Калифорнияда басталады, қыздар Филиппинге аттануға дайындалады. Джоанның екі күйеуі бар екені белгілі болады, ол еркектерге бас тарта алмайды. Дейви оның екеуінің қарым-қатынасын білмейтінін қамтамасыз ету арқылы оны жасырады, ал медбикелер тез арада кемеге мінеді. Гавайиге бара жатқанда соғыс басталады, кеме Филиппинге қайта бағытталды. Конвойдегі бір кеме де суға батып, аман қалғандар медбикелердің кемесіне көшіріледі. Олардың бірі – Оливия, ол өте бейшара және әріптестеріне немқұрайлы. Кемеде Дейви Джон Саммерспен танысады, ол бастапқыда ұнамайтын солдат. Бірақ уақыт өте келе олар бір-біріне жақындасады. Джоан Канзас есімді жігітпен танысады, ол бастапқыда шаршағандай көрінетін теңізші. Кемеде Рождество мерекесі тойланады, онда Джоан мен Канзас, сондай-ақ Дейви мен Джон билейді. Бір төбелес кезінде Оливия сол күні үйленуге тиіс болғанын айтады. Бірақ оның күйеуі Перл-Харборға шабуыл кезінде қаза тапқан. Содан бері ол мүмкіндігінше көп жапондықты өлтіруге ант етеді. Ақырында кеме Филиппинге жетеді. Манила ашық қала деп жарияланғандықтан, олар Батанға барады. Медбикелер пациенттерді емдеу үшін бар күштерін салады, бірақ ондағы жабдықтар азайып барады. Джоан базадағы филиппиндік балаларды жақсы көреді, ал Джанет барлығынан жақсы көрінеді. Оливия жараланған жапондық тұтқындарға қарау жұмысын қолына алады, бірақ тіпті біреуін де өлтіре алмайды. Базада Джон мен Дейви қайта табысып, сүйіседі. Бірақ жапондықтардың шабуылына байланысты базаны эвакуациялауға мәжбүр болады. Оливия басқа медбикелердің қашып кетуін қамтамасыз ету үшін жауға қарсы граната лақтырып, өзін-өзі құрбан етеді. Әскерлер джунглидегі "ауруханаға" көшеді, ол жабайы, бірақ қалаға жақын. Мұнда да жабдықтар азайып барады, бірақ барлығы өздерінен келгенін істейді. Медбикелердің жетекшісі Анасының ұлының аяқтарын кесуге тура келеді, бұл оған ауыр соққы болады және бүкіл бөлімшеге стресс туғызады. Канзас пен Джоан да қайта табысады, Канзас соғысып, қазір филиппиндіктер полкін басқарады. Джанет пен Джон да қайтадан кездеседі. Соңында бомбалау нәтижесінде базаның көп бөлігі қирап, бірнеше медбике мен дәрігер қаза табады. Жапондықтар халықаралық заңды ескермей, белгіленген ауруханалар мен жедел жәрдем машиналарын бомбалайды. Джон базаның жабдықтау конвойы жойылғанын және күшейтеру келмейтінін хабарлағаннан кейін, медбикелер басқалармен бірге бекініс аралына эвакуацияланады. Джоан Канзасты таспен соққыға жығып салуға мәжбүр болады, өйткені ол берілуден бас тартады және өлімге дейін күресуді қалайды. Аралда бәрі жақсы басталады, бірақ жағдай тез нашарлайды. Бомбалау жиілейді, тіпті осы "Шығыстың Гибралтары" да құлайтыны анық көрінеді. Джон мен Дейви әскери заңға қайшы болғанына қарамастан, үйленуді шешеді. Базаның діни қызметкері шағын ғибадат өткізеді, екеуі үйленеді. Біраз уақыттан кейін Джон бірнеше сарбаздармен бірге Минданаоға азық-түлік табуға аттанады. Ол қайтып оралғанша, базаның қаржы бөлімі ақшаны өрте бастайды және медбикелерге олардың бірінші болып жасырын түрде эвакуацияланатыны айтылады. Бастапқыда күмәнмен қарағандарымен, көпшілігі келіседі. Джоан өзінің көптеген заттарын пациенттеріне сыйлайды және Канзасқа өлмеуін айтады. Ол ешқашан өлмеймін дейді, бірақ бұл оларды сендірмейді, өйткені ол әрқашан өзіне ештеңе болмайтынын айтқанда, содан кейін дереу болады. Дейви Джонның қайтып келгеніне дейін осында болатынына сөз береді, сондықтан ол кеткісі келмейді. Анасы Джонның экспедициясы жоғалған деп есептелетінін, бірақ бұл туралы тек офицерлерге ғана хабарланғанын айтады. Джонның қаза тапқанын білгенде, Джанет есінен танып құлайды. Медбикелер эвакуацияланады, көп ұзамай жапондықтар аралды басып алады. Еске түсіру аяқталады, офицер Дейвиді қалай ояту керектігін біледі. Ол оған барады және Джоннан келген жүрекке сіңген хатты оқып береді. Джон оған әлі тірі екенін, әлі де күресіп жатқанын және оны әлі де жақсы көретінін хабарлайды. Дейви оянып, тек "Джон" деп айтады, содан кейін фильм аяқталады. Фильм өте уақтылы шықты, Филиппин шайқасы аяқталғаннан кейін 13 ай өткен соң жарық көрді, Батан мен Коррехидордағы одақтастардың күш-жігеріне, сондай-ақ Макартурдың Филиппиннен қашқан драмалық оқиғасына назар аударады. Махаббат оқиғасы фильмнің басты мақсаты болғанымен, соғыстың қиындықтары мен эмоционалдық ауыртпалығы да көрсетілген.
Өндіріс
Фильм бастапқыда "Мейірімділік қолдары" деп аталды. 1942 жылдың шілдесінде сценарийді Аллан Скотт жазуға шақырылды, ал режиссерлікке Марк Сандрич тағайындалды. 1942 жылдың тамызында фильмнің атауы "Бізді мақтанмен қарсы алыңыз" деп өзгертілді. Сол айда Клодетт Колберт басты рөлге бекітілді. Батан түбегіндегі медбикелер туралы сәтсіз пьеса болған "Cry Havoc" дұрыс емес бейнеленгені үшін көп сынға ұшырағандықтан, Paramount фильмді әскери ведомство, әскери және медбике кеңесшілерімен келісу үшін ерекше күш салды. MGM 1943 жылы осы пьеса негізінде фильм шығарды. Макдональд Кэри мен Джоэл МакКреа бір кезде фильмде түсуге жоспарланған. Паулет Годдард өзінің рөлі Клодетт Колберттің рөлімен бірдей болуы үшін сценарийді қайта жаздырған. Джордж Ривз продюсер Гарри Шерманнан уақытша алынды. Сонни Тафтс бұл фильмде тұңғыш рет қатысты.
Қабылдау
1943 жылғы 10 қыркүйекте «Нью-Йорк Таймс» газетінде Босли Кроутер фильмнің «Батан трагедиясының тебірентетін әсерін беретінін» айтады. Бұл жетістік, көбінесе режиссер Марк Сандричтің соғыс оқиғаларын шынайы бейнелеудегі талмайтын реализміне байланысты. Ол Батан шайқасының азаптарын – шаршауды, үмітсіздік пен қайғыны, жабдық пен адам күшінің жетіспеушілігін, жараланғандар мен науқастарды сарайларда, тіпті ашық ауада емдеудің мұңын, қорғаныссыз аспаннан жаудың бомбалауының қорқынышын және, ең бастысы, батыл жауынгерлердің шаршап, баяу шегінуіне, олардың күші, бірақ рухы сақталып, тура келгенін ұмытылмас суреттерге түсірді. Бұл фильмді көру қорқынышты және ашуды тудырады. Бірақ, өкінішке орай, мырза Сандрич оқиғаның шындығын кейіпкерлерінің бейнесімен салыстыра алмады. Бұл, мүмкін, оқиғаның нағыз драмалық мәні болмауынан, актерлік шеберлік әурелі болып көрінеді. Дегенмен, Сонни Тафтс есімді жаңа актер өзінің ойнайтын рөлдеріне сенімділік пен жылулық сыйға беруде керемет табысқа жетеді. Ол шынайы кейіпкерді сомдаудың керемет иллюзиясын береді. «Variety» журналының 1942 жылғы 31 желтоқсандағы шолуында: «Марк Сандричтің «Бізді мақтанышпен қарсы алайық!» фильмі – соғыс майданындағы медбикелердің ерлігі туралы саға. Ол американдық Қызыл Крестің жетістіктерін көрсетеді және соғыстағы медбикелерді, ең қорқынышты, рухани және физикалық қауіптердің ортасында жаңа қырынан көрсетеді. Режиссер Сандрич пен сценарист Аллан Скотт жанды, маңызды оқиғаны жасады. Фильмде батыр американдық медбикелер тобының Австралияға, содан кейін Англияға қалай жеткені туралы романтикалық сюжет көрсетіледі. Полетт Годдард өте жақсы рөл ойнайды. Сонни Тафтс кадрға түскен сайын фильмнің жұлдызына айналады». «Rotten Tomatoes» сайтындағы рейтингі 6 сыншының пікіріне негізделген 100% құрайды, оның ішінде Мэтт Бронсон: «Голливуд соғыс әлі де жалғасып жатқанда түсірген көптеген Екінші дүниежүзілік соғыс драмаларының бірі, бұл Филиппиндегі американдық медбикелерге, соғыстың ең қаһарына тап болған кезде назар аударады. Бірақ, бұл фильмін «әйелдердің жылауы» деп қысқасынан айтуға тырылғандар қайта қарастыруы керек, өйткені ол «Objective, Burma!, Wake Island» немесе сол кезеңдегі басқа да еркектерге арналған Екінші дүниежүзілік соғыс фильмдерімен бірдей қатыгез». 2020 жылдың ақпан айында Стивен Вагг «Diabolique» журналында: «Лейктің күйзеліс көрінісі оның шектеулілігін көрсетеді, бірақ жалпы алғанда бұл өте әсерлі ойнау, экрандағы керемет өлім – оның мансабында осындай көріністер көбірек болуы керек еді. Ол осы салада өте жақсы жұмыс істеді».
Бейімделулер
"Біз мақтанмен қарсы аламыз" 1943 жылғы 1 қарашада Люкс радио театры үшін Кольберт, Годдард және Лейк бастапқы рөлдерін қайта ойнады.