Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британ жазушысы (1887–1964)
British writer (1887–1964)
Эдвард Гескет Гиббонс Пирсон (20 ақпан 1887 – 9 сәуір 1964) – британдық актер, театр режиссері және жазушы. Ол көбінесе танымал өмірбаяндарымен белгілі. Олар оны сол кезеңдегі ең табысты британдық өмірбаянының авторы етіп беделдірді.
Edward Hesketh Gibbons Pearson (20 February 1887 – 9 April 1964) was a British actor, theatre director and writer. He is known mainly for his popular biographies; they made him the leading British biographer of his time, in terms of commercial success.
Ерте өмір
Пирсон Хоуфордта, Клейнс, Ворчестерширде, діни қызметкерлердің көптеген мүшелері бар отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Томас Генри Гиббонс Пирсон, фермер, және бұрынғы Эми Мэри Констанс Биггс болды. Ол статистикашы және ғалым Фрэнсис Гальтонның шөбересінің шөбересі болды, оны ол «Қазіргі заманғы адамдар мен қуыршақтар» кітабында сипаттады. Отбасы 1896 жылы Бедфордқа көшкеннен кейін, ол бес жыл бойы Оркни Хаус дайындық мектебінде білім алды, бұл кезеңді кейін өміріндегі жалғыз бақытсыз оқиға деп сипаттады, себебі мектеп директоры ұнататын жазалау амалдары оны мазалады. 14 жасында Бедфорд мектебіне жіберілді, онда оның оқуы жақсы болған жоқ. Әкесінің діни қызметке дайындалу үшін классикалық білім алуын қалауына қарсылық көрсетіп, бітіргеннен кейін коммерция саласына қадам басты, бірақ қайтыс болған тәтесінен 1000 фунт стерлинг мұраға ие болғанда, тәртіпсіздік жасады деген айыппен жұмыстан босатылуын қуана қабылдады. Ол бұл ақшаны көп саяхаттауға жұмсады, ал қайтып келгенде ағасының автомобиль бизнесіне қосылды. Ол Месопотамияға жіберілді, онда туберкулезді емдеуге қолайлы климат болды. Ол онда ауруынан жазылды, бірақ басқа да бірнеше ауруларға шалдықты: септикалық жаралар, дизентерия және безгек, үш рет өлімге жуық болды. Өмір сүруіне ауыр сырқатта жатқанда Шекспирдің ұзақ үзінділерін жатқа айтуының көмектескенін айтты. Ол ұрыс кезінде өзін батырлықпен көрсетті және бір рет шала жарған оқтан басына ауыр жарақат алды. Кейіннен ол Әскери крест орденімен марапатталды. Ол журналист ретінде жазуға кірісіп, бірнеше әңгімелер мен эсселер жариялады. 1926 жылы анонимді түрде жарық көрген «Шыбырлаған галерея» кітабы, жетекші саяси тұлғалардың күнделік жазбаларынан құралғандай көрінді, осының салдарынан ол алаяқтық жасауға тырысқаны үшін сотталды. Ол істі жеңіп алды, өйткені (Майкл Холройдтың сөзіне сүйенсек) оның «шынайылығы және ашықтығы» қазылар алдында жақсы қабылданды.
Pearson was born in Hawford, Claines, Worcestershire, to a family with a large number of members in Holy Orders. His parents were Thomas Henry Gibbons Pearson, a farmer, and the former Amy Mary Constance Biggs. He was a great great great nephew of the statistician and polymath Francis Galton, whom he described in Modern Men and Mummers. After the family moved to Bedford in 1896, he was educated there at Orkney House Preparatory School for five years, a period he later described as the only unhappy episode in his life, for the compulsive flogging beloved of its headmaster. At 14, he was sent to Bedford School, where he proved an indifferent student. Rebelling against his father's desire for him to study Classics to prepare himself for a career in Holy Orders, on graduation, he entered commerce but happily accepted his dismissal as a troublemaker when he inherited £1,000 from a deceased aunt. He employed the funds to travel widely, and on his return joined his brother's car business. and was sent to Mesopotamia, where the climate was conducive to treatment for tuberculosis. He recovered from that malady there but contracted several other diseases, septic sores, dysentery and malaria and was close to death on three occasions. He attributed his survival to his practice of reciting long passages of Shakespeare while he was critically ill. He distinguished himself under fire and, on one occasion, received a severe head wound from shrapnel. He was subsequently awarded the Military Cross. He began to write as a journalist, and published some short stories and essays. In 1926 the anonymously published Whispering Gallery, purporting to be diary pages from leading political figures, caused him to be prosecuted for attempted fraud. He won the case, partly because (according to Michael Holroyd) of his "engaging candour appealed to the jury".