Шолу

R-14 әзірлеуі 1958 жылғы 2 шілдедегі директивамен басталды. Алдын ала жобалау 1958 жылдың желтоқсанында аяқталды, ал ұшу сынақтары 1960 жылдың маусымында басталып, 1961 жылдың ақпанында аяқталды. Зымыран 1961 жылғы 24 сәуірде қабылданып, пайдалануға берілді. 1961 жылғы 31 желтоқсанда төрт ұшырғыштан тұратын бірінші дивизияның бастапқы операциялық мүмкіндіктеріне қол жеткізілді, ал келесі күні бірінші полк құрылды. 1962 жылдың соңына қарай Украина мен Латвияда екі полк толыққанды жұмыс істеді, ал кейін Калининград пен Беларусьте жер үсті ұшыру алаңдары құрылды. Бір полк екі дивизиядан тұрады, барлығы сегіз ұшырғыштан. 1970 жылдарға қарай бір мобильді полк 3 басқару бөлімінен және 4-5 ұшырғыштан тұрды. R-14 зымыраны қолданысқа енгізілген кездегі басты нысаналары – Ұлыбританиядағы «Тор» зымырандары, Италия мен Түркиядағы «Юпитер» зымырандары және Испаниядағы «Рота» Polaris зымырандық суасты кемелері базасы болды. Зымыранды өндіру бастапқыда Днепропетровскідегі 586-шы зауытта және Красноярскідегі 1001-ші зауытта жүргізілді, ал RD 216 қозғалтқышы тек 586-шы зауытта ғана жасалды. 1962 жылдан бастап өндіріс Омбыдағы 166-шы авиация зауытына көшірілді. R-14 және R-14U зымырандарын орналастыру 1964-1969 жылдар аралығында 97 ұшырғышпен ең жоғары деңгейге жетті. Қалыпты дайындық жағдайындағы реакция уақыты жұмсақ нысаналар үшін 1-3 сағат, ал қатты нысаналар үшін 5-15 минутты құрады. Жұмсақ нысаналарда бірнеше сағатқа, ал қатты нысаналарда бірнеше күнге 3-5 минуттық реакция уақытына дайындық күйін сақтауға болады. Қатты нысаналарды тоқтату 1971 жылдан басталды, ал R-14U (көшкіш ұшырғыштармен біріктіріліп орналастырылған) 1970 жылдардың соңында қызметтен шығарылды. Кейбір жұмсақ нысаналарды тоқтату 1969 жылдан басталды, ал зымыран 1978-1983 жылдар аралығында RSD-10 «Пионер» зымыранымен біртіндеп алмастырылды, 1984 жылы толыққанды түрде қызметтен алынды. Орташа қашықтықтағы ядролық күштер туралы шартқа қол қойылғаннан кейін, 1989 жылғы 9 тамызда сақтауда қалған алты R-14 зымырасы жойылды.