Кең ауқымды поршендік тасымалдағыш Лавочкин Ла-11 ұшағы
Lavochkin La-11
Лавочкин Ла-11: советский поршневой истребитель времен послевоенного периода. Дальность полета, роль перехватчика, участие в Корейской войне. История авиации.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Советтік ұзақ қашықтықтағы поршеньді қозғалтқышты ұшақтар
Soviet long range piston engined fighter aircraft
Лавочкин Ла 11 (НАТО коды – Fang) – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі советтік ұзақ қашықтықтағы поршеньді қозғалтқышты ұшақ. Дизайн негізінен Лавочкин Ла 9 ұшағының құрылымын ұлғайтып, қосымша отын бактері қосылып, төрт 23 мм Нюдельман-Суранов НС 23 зеңбірегінің біреуі алынып тасталған. Ла 9 сияқты, Ла 11 де төмен және орта биіктіктегі көп мақсатты истребитель ретінде жасалған, бірақ қосымша отын бактерілері Ла 11 ұшағын эскорт ролінде пайдалану үшін қосылған. Іс жүзінде Ла 11 көбінесе перехватчик ретінде қолданылды, Корея соғысы кезінде оның көп бөлігі бомбалаушы және көліктік ұшақтарға қарсы күресте болды. Бұрынғы ұшақтармен салыстырғанда жақсартылғанмен, Ла 9 және Ла 11 советтік поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған көптеген ұшақтарға тән болған нашар биіктік көрсеткіштерін сақтап қалды, Ла 11 оның крейсерлік биіктігінде Boeing B 29 Superfortress ұшағынан 20 км/сағ (12 миль/сағ) артық жылдамдыққа ие болды. Бұл биіктіктегі нашар көрсеткіштер реактивті қозғалтқыштардың пайда болуымен бірге, көптеген советтік әуе күштері (ВВС) бөлімдерінде Ла 11 (және Ла 9) ұшақтарын Микоян-Гуревич МиГ-15 сияқты жаңа реактивтік ұшақтармен алмастыруға әкелді. ВВС қызметінен тез шығарылғанмен, Ла 9 және 11 ұшақтары 1950 және 1960 жылдарға дейін Қытай Халық Азаттық Армиясының Әуе күштерінде және Солтүстік Корея Халық Армиясының Әуе және Әуе қорғаныс күштерінде қызмет етті, соңғы Ла 11 ұшағы 1966 жылы қызметтен шығарылды.
The Lavochkin La 11 (NATO reporting name Fang) was an early post World War II Soviet long range piston engined fighter aircraft. The design was essentially that of a Lavochkin La 9 with additional fuel tanks and the deletion of one of the four 23 mm Nudelman Suranov NS 23 cannons. Like the La 9, the La 11 was designed to be a low to medium altitude general purpose fighter, although the additional fuel tanks were added with the intent of employing the La 11 in the escort fighter role. In reality, the La 11 would go on to serve almost exclusively as an interceptor, with the majority of its engagements during the Korean War seeing it pitted against bomber and transport aircraft. While an improvement over earlier aircraft, the La 9 and La 11 retained the poor high altitude performance that was common among many Soviet piston engined airframes, with the La 11 enjoying only a 20 km/h (12 mph) advantage over the Boeing B 29 Superfortress at the latter’s cruising altitude. This relatively poor high altitude performance combined with the arrival of the jet engine led swiftly to the La 11s (and La 9s) in most frontline Soviet Air Force (VVS) units being replaced with early Soviet jets such as the Mikoyan Gurevich MiG 15. While quickly ousted from service with the VVS, the La 9 and 11 would both see service well into the 1950s and 1960s with the Chinese People’s Liberation Army Air Force and the North Korean People’s Army Air and Anti Air Force, with the last La 11s being retired from the former in 1966.
Даму
Лавочкин Ла 130 (Лавочкин Ла 9 прототипі) мемлекеттік сынақтарынан кейін берілген ұсыныстардың бірі, оны ұзақ қашықтықтағы сүйемелдеуші истребитель ретінде дамыту болды. Соның нәтижесінде пайда болған La 134 прототипі (кейде La 9M деп те аталады) отын және май сыйымдылығын арттырды. Қару-жарақ үш зеңбірекке дейін азайтылды. Прототип 1947 жылдың мамыр айында алғашқы ұшуын жасады. Екінші прототип, La 134D, қанаттық және сыртқы отын бактерілерімен бірге отын сыйымдылығын тағы 275 литрге (73 АҚШ галлоны) арттырды. Ұшаққа артқан салмақты көтеру үшін үлкен дөңгелектер орнатылды, сондай-ақ ұзақ ұшулар үшін ыңғайлы жағдайлар жасалды, мысалы, орындықтың жұмсақтығы, қол тіреуіштері және дәретхана қосылды. Бұған қоса, толық радио навигациялық жүйе орнатылды. Көп отынмен ұшу кезінде жауынгерлік қабілеті төмендеді, бұл заңды болды. Бірақ отын мөлшері La 9-ға жақын болғанда, оның көрсеткіштері де жақсарды. Ұшақ 7000 метрден (23000 футтан) жоғары биіктіктегі ұрысқа жарамсыз екені анықталды. Жаңа истребитель, La 11 (ОКБ белгісі La 140) 1947 жылы өндіріске түсті. 1951 жылы өндіріс тоқтаған кезде барлығы 1182 ұшақ салынды.
One of the recommendations from the government testing of Lavochkin La 130 (Lavochkin La 9 prototype) was to further develop it into a long range escort fighter. The resultant La 134 prototype (also sometimes referred to as La 9M) featured increased fuel and oil capacity. Armament was reduced to three cannons. The prototype flew in May 1947. The second prototype, La 134D had fuel capacity increased by an additional 275 L (73 US gal) with wing and external fuel tanks. The aircraft was fitted with larger tires to accommodate the increased weight and amenities for long flights such as increased padding in the seat, armrests, and a urinal. In addition, a full radio navigation suite was installed. Not surprisingly, combat performance with a full fuel load suffered. However, as the fuel load approached that of La 9, so did the performance. The aircraft was found to be poorly suited for combat above 7,000 m (23,000 ft). The new fighter, designated La 11 (OKB designation La 140) entered production in 1947. By the end of production in 1951, a total of 1,182 aircraft were built.
Пайдалану тарихы
Ла 11-дің алғашқы рет жауынгерлік қолданылуы 1950 жылдың 8 сәуірінде болды, сол кезде төрт совет ұшқышы Балтық теңізінде АҚШ-тың Consolidated PB4Y-2 Privateer ұшағын атып түсірді, нәтижесінде ұшақтың барлық 10 экипаж мүшесі қаза тапты. Соған дейін, сол жылы екі La 11 ұшқышы Владивосток маңындағы Жапония теңізінде USN Lockheed P2V Neptune ұшағын атып түсірді, бір USN экипаж мүшесі қаза тапты. 1950 жылдың ақпан айынан бастап, Кеңес Одағының 106-шы ұрыс авиация дивизиясы Шанхайға көшіп, оны РОКАФ-тың бомбалауынан қорғауға кірісті. Дивизияға La 11 ұшақтарымен жабдықталған 351-ші ұшқыштар полкі кірді. 7 наурызда полк Нанкинге жақын жерде атып түсірілген North American B-25 Mitchell бомбалаушысын иеленді. 1950 жылдың 14 наурызында Сючжоуда Martin B-26 Marauder бомбалаушы ұшағы атып түсірілді. 1950 жылдың 20 наурызында бес La 11 ұшқышы Шанхайдың солтүстік-батысында North American P-51 Mustang ұшақтарының тобымен кездесті, бірақ P-51 ұшқыштары дереу кері шегінді. 1950 жылдың 2 сәуірінде Шанхай үстінде екі P-51 ұшағы La 11 ұшқыштарымен атып түсірілді. Осыдан кейін советтердің 29-шы ұшқыштар полкі МиГ-15 ұшақтарымен әуе қорғанысын жүзеге асырды. 1950 жылдың маусым айында Шанхайды бомбалау тоқтатылды, ал совет әскерлері 1950 жылдың қазан айында кетіп қалды. 1950 жылдың шілдесінде La 11 ұшақтары Солтүстік Кореяда ұрыс-ұшқыштық патрульдік ұшуларды жүргізді. 1951 жылдың 30 қарашасында Қытай Халықтық еріктілер армиясының (ҚХА) 4-ші ұшақ авиациялық полкінің 16 ұшқышы 9 Ту-2 ПВА бомбалаушыларын Паньсон архипелагындағы Оңтүстік Кореяның Тэхвадо (대화도/大和島) аралын бомбалау үшін ертіп жүрді. Оларға АҚШ Әуе күштерінің 30-дан астам F-86 ұшақтары шабуыл жасады. PVAF 4 бомбалаушы, 15 экипаж мүшесі және 3 La 11 ұшағын жоғалтты, бірақ бұл шайқас қытайлықтардың реактивті ұшақтарға қарсы алғашқы винтті ұшақ жеңісі болды. Сюй Хуаитанг Тэхвадо аралындағы жеңісі үшін 1-сыныпты шайқас сыйлығын алды. Корея соғысы кезінде La 11 ұшқыштарының негізгі нысанасы Douglas A-26 Invader түнгі бомбалаушысы болды, бірақ P-51 ұшақтарымен де көптеген шайқастар болды. Boeing B-29 Superfortress бомбалаушыларын тосқауылға алу әрекеттері нәтижесіз болды. La 11 B-29 ұшу биіктігіне жету үшін 26 минут жұмсады, ал ол жерге жеткеннен кейін жылдамдық артықшылығы бар болғаны 20 км/сағ (12 миль/сағ) болды. 1954 жылдың 23 шілдесінде Бангкоктен Гонконгқа бағыт алған Cathay Pacific Airways әуе компаниясының жолаушылар рейсінде жұмыс істеген Douglas C-54 Skymaster әскери-көлік ұшағы (тіркеу VR HEU) Хайнань аралының жағалауында Халықтың азаттық армиясы Әуе күштерінің (PLAAF) 85-ші ұшақ полкінің екі La 11 ұшағымен атып түсірілді, нәтижесінде 10 адам қаза тапты. Бұл оқиға 1954 жылғы Cathay Pacific Douglas DC-4 атыс-жарылысы ретінде белгілі болды. Дюгластың төрт қозғалтқышты винтті ұшағы (VR HEU тіркелген) C-54 Skymaster болғанымен, оқиға "DC-4 атыс-жарылысы" деп аталады, өйткені C-54 - Douglas DC-4-тің әскери нұсқасы және ұшақ коммерциялық жолаушылар рейсімен ұшып барады. Үш күннен кейін, сол жерге жақын, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 2 AD-4 ұшағымен екі La 11 ұшағы атып түсірілді. 1954-1955 жылдары PLAAF-тың La 11 ұшақтары Ицзяньшан аралдары шайқасына қатысты, Халықтық азаттық армиясының теңіз флотының кемелерін және Ту-2 бомбалаушыларын эскорттады.
The first documented combat use of La 11 took place on April 8, 1950, when four Soviet pilots shot down a United States Navy Consolidated PB4Y 2 Privateer over the Baltic Sea, with all 10 of the Privateer's crew lost. Later the same year, two La 11 pilots shot down a USN Lockheed P2V Neptune over the Sea of Japan near Vladivostok; one USN crew member was killed. From February 1950, the Soviet 106th Fighter Aviation Division moved to Shanghai to defend it against bombing by the ROCAF. The division included the 351st Fighter Regiment, equipped with the La 11. On March 7, the regiment claimed a North American B 25 Mitchell bomber, shot down near Nanjing. On March 14, 1950, a Martin B 26 Marauder bomber was claimed in Xuzhou. On March 20, 1950, five La 11 pilots encountered a group of North American P 51 Mustangs north west of Shanghai, although the P 51 pilots immediately retreated. On April 2, 1950, two P 51s were claimed by La 11 pilots over Shanghai. After that, MiG 15s of the Soviet 29th Fighter Regiment took over the air defence role. The ROCAF stopped bombing Shanghai that June and the Soviet units left in October 1950. By July 1950, La 11s were flying combat air patrol missions over North Korea. On November 30, 1951, 16 La 11 fighter pilots of the 4th Fighter Aviation Regiment, Chinese People's Volunteer Army (PVA) were escorting 9 Tu 2 PVA bombers to bomb the South Korean island of Taehwa do (대화도/大和島), in the Pansong archipelago. They were attacked by more than 30 F 86 fighters of the United States Air Force. While PVAF lost 4 bombers, 15 crew, and 3 La 11s to the USAF, this battle also marked the very first propeller fighter victory over jet fighters for the Chinese and Xu Huaitang received a Battle Award, 1st Class for his victory over Taehwa do Island. The main target of La 11 pilots during the Korean War was the Douglas A 26 Invader night bomber, although numerous skirmishes with P 51s also took place. Attempts to intercept Boeing B 29 Superfortress bombers proved fruitless. An La 11 required 26 minutes to reach the B 29's cruising altitude, and, once there, had a speed advantage of only 20 km/h (12 mph). On July 23, 1954, a Douglas C 54 Skymaster military transport aircraft, registration VR HEU, operated by Cathay Pacific Airways on a civilian passenger flight en route from Bangkok to Hong Kong, was shot down by two La 11 fighters of the 85th Fighter Regiment, People's Liberation Army Air Force (PLAAF) off the coast of Hainan Island, killing 10 people in an incident that has become known as the 1954 Cathay Pacific Douglas DC 4 shootdown. Although the four engined propeller driven Douglas (registered VR HEU) was a C 54 Skymaster, the incident is known as "the DC 4 shootdown" because the C 54 is the military version of the Douglas DC 4, and the aircraft was flying a commercial passenger run. Three days later, near the same location, two La 11s of the same unit were shot down by 2 AD 4 airplanes of the US Navy. During 1954–55, La 11 fighters of the PLAAF took part in the Battle of Yijiangshan Islands escorting the ships of the People's Liberation Army Navy and Tu 2 bombers.