Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Стоун (1708 – 19 желтоқсан 1764) – Англия епископы, 1747 жылдан өліміне дейін Ирландия шіркеуінің Армағ архиепископы (Барлық Ирландияның приматы) болған.
English bishop
George Stone (1708 – 19 December 1764) was the Church of Ireland Archbishop of Armagh (Primate of All Ireland) from 1747 to his death.
Алға жылжыту
Лондонда туған, Эндрю Стоунның ұлы, лондондық алтын шебер. Ол Вестминстер мектебінде және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алған. Діни қызметке кіргеннен кейін, шіркеудегі жолы өте жылдам болды, көбінесе үлкен ағасы Эндрю Стоунның ықпалымен. Эндрюдің II Георгпен байланысы оған 1731 жылы Ирландияның Лорд-лейтенанты болған кезде Дорсеттің 1-ші герцогы Лайонель Саквиллдің жеке капелланы ретінде Ирландияға барған ағасы Джорджтың мансабын ілгерілетуге мүмкіндік берді. 1733 жылы Стоун Фернс деканы тағайындалды, ал келесі жылы ол осы лауазымды Дерри деканатына айырбастады. 1740 жылы Фернс және Лейглин епископы, 1743 жылы Килдар епископы, 1745 жылы Дерри епископы, ал 1747 жылы Арма архиепископы болды. Килдар епископтығын басқарған екі жыл ішінде ол Дублиндегі Христос шіркеуінің деканы да болды.
Born in London, the son of Andrew Stone, a London goldsmith. He was educated at Westminster School and Christ Church, Oxford. Having taken holy orders, his advancement in the Church was very rapid, mainly through the influence of his older brother Andrew Stone. Andrew's connections with George II made him able to promote the preferment of his brother George, who went to Ireland as chaplain to Lionel Sackville, 1st Duke of Dorset when that nobleman became Lord Lieutenant of Ireland in 1731. In 1733 Stone was made Dean of Ferns, and in the following year he exchanged this deanery for that of Derry. In 1740 he became Bishop of Ferns and Leighlin, in 1743 Bishop of Kildare, in 1745 Bishop of Derry, and in 1747 Archbishop of Armagh. During the two years that he occupied the See of Kildare he was also Dean of Christ Church, Dublin.
Бүкіл Ирландияның әміршісі
Бүкіл Ирландияның бас шіркеушісі болған сәттен бастап Стоун дін қызметкері емес, саясаткер екенін көрсетті. "Ол өзімшіл, дүниеге бейім, амбициялы және көркем мінезді болды; сондай-ақ, оны, мүмкін, жалған айыптап, жеке өмірінде ауыр жағдайларға ұшырады". Оның мақсаты саяси билікті қолға алу болды, бұл оны Ирландияның Төменгі палатасының спикері Генри Бойльмен қақтығысқа түсірді, ол үкіметке қарсы күшті оппозиция ұйымдастырған еді. 1751 жылы Дорсет герцогының Лорд-лейтенант лауазымына қайта тағайындалуы және оның ұлы Лорд Джордж Саквиллдің Ирландияның Бас хатшысы болып тағайындалуы, бас шіркеушінің беделін арттырып, Ирландияның Төменгі палатасының артық ирландтық кірістерін басқару құқығы туралы конституциялық мәселеде халықтық партияны жеңуге мүмкіндік берді, себебі үкімет бұл кірістердің тәждің меншігі деп сақтады. 1755 жылы Дорсеттің орнына Девоншир герцогы келген кезде Бойль Шаннон графы титулын алды және зейнетақы тағайындалды, оппозицияның басқа мүшелері де зейнетақы немесе лауазым алды; ал архиепископ өзін биліктен шеттетілген сезініп, Джон Понсонбимен одақтасып, үкіметке қарсы күреске шықты. Кейін бұл екеуіне бас шіркеушінің бұрынғы қарсыласы Лорд Шеннон қосылды және көбінесе Кильдар графының қолдауымен 1758 жылы Бедфорд герцогының вице-корольдік кезінде жағдайды қайтадан бақылауға алды. Сол жылы Стоун Бедфорд хаттарында сақталған ерекше хат жазды (ii. 357), онда ол Ирландияның материалдық жағдайы мен халықтың ауыр жағдайы туралы үлкен алаңдаушылық білдірді. Архиепископ Ирландияның Төменгі палатасын басқарған "кәсіпкерлердің" бірі болды, және ол бұрынғыдай диктаторлық билікті толығымен қайта иеленбесе де, оны кардинал Вулсимен салыстыруға болатындығы айтылды, ол 1764 жылдың 19 желтоқсанында Лондонда қайтыс болды. Гораций Уолполдың сөзіне сүйенсек, оның өліміне себеп тамақ пен алкогольді шамадан тыс тұтынудан денсаулығының нашарлауы болды.
From the moment that he became Primate of All Ireland, Stone proved himself more a politician than an ecclesiastic. "He was said to have been selfish, worldly minded, ambitious and ostentatious; and he was accused, though very probably falsely, of gross private vice." His aim was to secure political power, a desire which brought him into conflict with Henry Boyle, the Speaker of the Irish House of Commons, who had organized a formidable opposition to the government. The Duke of Dorset's reappointment to the Lord Lieutenancy in 1751, with his son Lord George Sackville as Chief Secretary for Ireland, strengthened the primate's position and enabled him to triumph over the popular party on the constitutional question as to the right of the Irish House of Commons to dispose of surplus Irish revenue, which the government maintained was the property of the Crown. When Dorset was replaced by the Duke of Devonshire in 1755, Boyle was raised to the peerage as Earl of Shannon and received a pension, and other members of the opposition also obtained pensions or places; and the archbishop, finding himself excluded from power, went into opposition to the government in alliance with John Ponsonby. These two, afterwards joined by the primate's old rival Lord Shannon, and usually supported by the Earl of Kildare, regained control of affairs in 1758, during the viceroyalty of the Duke of Bedford. In the same year, Stone wrote a remarkable letter, preserved in the Bedford Correspondence (ii. 357), in which he speaks very despondingly of the material condition of Ireland and the distress of the people. The archbishop was one of the "undertakers" who controlled the Irish House of Commons, and although he did not regain the almost dictatorial power he had exercised at an earlier period, which had suggested a comparison between him and Cardinal Wolsey, he continued to enjoy a prominent share in the administration of Ireland until his death, which occurred in London on 19 December 1764. According to Horace Walpole, his death was due to ruining his constitution by an excess of food and alcohol.
Тарихи байқайтын жайттар
Леккидің айтуынша, бұл "көп мазақталған" шіркеу басшысы Ирландиядағы ағылшын үкіметінің берік қолдаушысы болғанымен, ол тирандыққа немесе төзімсіздікке ұрынған адам емес еді. 1763 жылы Ольстердегі ондық салығына қарсы болған көтерілістерде үкімет оның ықпалы арқасында ерекше шаралылық танытып, қозғалыс өте аз қан төгілумен басылды. Ол үнемі римдік католиктерге қатысты келісімдік саясатын қолдады және мансабының әртүрлі кезеңдерінде Ирландия Лордтар палатасындағы сөздері мен Лондондағы министрлермен жүргізген хат алмасуларында олардың адалдығын қорғады. Филипп Стэнхоп, 4-ші Честерфилд графы, оған Ирландияны басқаруға қабілетті жалғыз адам екенін айтты, бірақ оның жеке өміріне сыни қарап, дін қызметкері болса, жағдай жақсаратынын айтты. Әйел алған емес архиепископ Стоун өте әдемі келбетті адам болды; оның мінез-құлқы "өте тартымды және жасырын" еді. Ричард Камберленд, оның "полякша сәніне" таңғалып, оның батылдығы, дипломатиялық шеберлігі және халыққа жетекшілік ете білу қабілеттеріне жоғары баға берді. Хорас Уолпол, оның жеке өміріне қатысты көбінесе жағымсыз пікір білдіргенімен, Стоунның "теңдесі жоқ қабілеттері" бар екенін мойындайды және оған қайырымдылық, жомарттық танытқаны үшін, сондай-ақ қаскөйлік сезімі болмағаны үшін ризашылық білдіреді; сонымен қатар, Дэвид Хьюм оның Англия тарихының алғашқы нұсқасында лайықтылықты байқаған екі белгілі тұлғаның бірі ретінде есімдерін атады. Ол өмірінде бірнеше томдық уағыздар жинағын жазған.
Although this "much abused prelate," as Lecky calls him, was a firm supporter of the English government in Ireland, he was far from being a man of tyrannical or intolerant disposition. It was due to his influence that in the anti tithe disturbances in Ulster in 1763 the government acted with conspicuous moderation, and that the movement was suppressed with very little bloodshed. He constantly favoured a policy of conciliation towards the Roman Catholics, whose loyalty he defended at different periods of his career both in his speeches in the Irish House of Lords and in his correspondence with ministers in London. Philip Stanhope, 4th Earl of Chesterfield told him that he was the only man with the political skills to rule Ireland, but in a dig at his irregular private life, said that it would help if he became a clergyman. Archbishop Stone, who never married, was a man of remarkably handsome appearance; and his manners were "eminently seductive and insinuating". Richard Cumberland, who was struck by the "Polish magnificence" of the primate, speaks in the highest terms of his courage, tact, and qualities as a popular leader. Horace Walpole, who gives a generally unfavourable picture of his private character, acknowledges that Stone possessed "abilities seldom to be matched", and gives him credit for charity, generosity and an absence of malice; and he had the distinction of being mentioned by David Hume as one of the only two men of mark who had perceived merit in that author's History of England on its first appearance. He was himself the author of several volumes of sermons which were published during his lifetime.