Үнді субконтинентіндегі Далит христиандарының тарихы мен күрделілігі
Dalit Christian
Далдық христиандар: Үндістандағы касталық дискриминацияға ұшырағандар, дін ауысқаннан кейін де әлеуметтік теңсіздікпен күресіп жатыр. Каста жүйесі, миссионерлік қызмет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Далиттерден христиандыққа өткендер
Converted to Christianity from Dalit
"Далит христиан" немесе "христиан Далит" термині Үндістан субконтинентінде басқа діндерден христиандыққа өткендерді сипаттау үшін қолданылады, және Оңтүстік Азиядағы индуист, христиан, мұсылман және сикх қоғамдарында олар әлі де далиттер ретінде жіктеледі. Индуист далиттерді кейде "Харижан" деп атайды. Пәкістандық христиандардың шамамен 90% -ы Чухра кастасынан шыққан далиттер, ал үндістандық христиандардың кем дегенде 9% -ы далиттер, олар Үнді субконтинентінің әртүрлі аймандарының әлеуметтік тәжірибелеріне сәйкес жіктеледі. Христиандыққа өткеніне қарамастан, бұл топ діни қауымдастығының ішінде де, сыртында да таптық жүйенің кең таралған ықпалынан әлеуметтік кемсітушілікке жиі ұшырайды. Колониялық дәуірдегі христиан миссионерлері шіркеудегі таптық иерархияны жоюға тырысқанмен, таптық негізделген тәжірибелердің іздері кейбір христиан қауымдастықтарында, басқа христиандардан ерекшеленетін тәжірибелер мен рәсімдермен сақталып қалған. Бұл мақалада Үндістан субконтинентіндегі далит христиандардың тарихи жолы мен қазіргі жағдайы, теңдік үшін күресі және Үндістанның резервация саясаты бойынша танылу талаптары қарастырылады. Сонымен қатар, далит христиандардың мәдени және діни көріністері, соның ішінде 19-ғасырда далит христиан әндерінің әлеуметтік өзгерістер құралы ретінде пайда болуы жайлы мәліметтер келтіріледі.
The term Dalit Christian or Christian Dalit is used to describe those who have converted to Christianity from other forms of religion in the Indian subcontinent, and are still categorised as Dalits in Hindu, Christian, Muslim, and Sikh societies in South Asia. Hindu Dalits are sometimes referred to as Harijans. About 90% of Pakistani Christians are Dalits from the Chuhra caste and at least 9% of Indian Christians are Dalits, categorised thus by the greater societal practices in various parts of the Indian subcontinent. Despite their conversion to Christianity, this group often continues to face societal discrimination both within and outside their religious community due to the pervasive influence of the caste system. Although Christian missionaries during the colonial era aimed to dismantle the caste hierarchy within the Church, the traces of caste based practices persist in some Christian communities today with distinct practices and rituals from other Christian's. This article explores the historical journey and current status of Dalit Christians in the Indian Subcontinent, their struggles for equality, and their ongoing demand for recognition under the Indian Reservation policy. Furthermore, it sheds light on the cultural and religious expressions of Dalit Christians, including the emergence of Dalit Christian songs as a medium for social change in the 19th century.
Касталық жүйе
Индияның колониялық аймағында уағыздаған христиан миссионерлері шіркеудегі касталық жүйеге қарсы күресті. Дегенмен, Оңтүстік Азиядағы христиан дінінің әртүрлі тармақтарындағы адамдардың кейбіреуі әлі де касталық жүйеге қатысты әлеуметтік тәжірибелерді, оның барлық әдет-ғұрыптары мен нормаларын, өз тегіне байланысты түрлі деңгейде сақтап келеді. Үндістандағы басқа христиандар касталық мәдениетті өзі ұстанбаса да, христиан қауымынан тыс жерде касталық дискриминацияға ұшырауы мүмкін. Оңтүстік Азиядағы үш негізгі христиан тармағында тарихи және қазіргі кезде касталық қабылдаудың әртүрлі деңгейлері кездеседі. Протестант шіркеулері христиан қауымы арасында индуистік әлеуметтік тәртіптің бір бөлігі ретінде оны жоққа шығарып, кастасыз христиан қауымын құруға тырысады. Рим-католик шіркеуі кейде мәдени тұрғыдан дәйекті көзқарас қалыптастырады, касталық жүйені Үндістанның әлеуметтік құрылымының бір бөлігі деп қарастырады және Үндістандағы тарихының көп бөлігінде солай болды. Сириялық православие шіркеулері де кейде осыған ұқсас жауап береді, бірақ олар өз шіркеулерінде әртүрлі касталарды сақтап тұрудың орнына, касталық жүйеде бір каста ретінде әрекет етуге бейім. Кералада осыған байланысты дискриминацияның бірнеше жағдайлары тіркелген. Колониялық Кераладағы далит христиандары дінін өзгерткеніне қарамастан, әлеуметтік иерархияның төменгі сатысында қалып, қатаң кемсітушілікке ұшырады. Кераладағы сириялық христиандар голландтық отарлау кезеңінде құл саудасында маңызды рөл атқарды, көбінесе Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының агенттері ретінде әрекет етті. Дін мекемелері құл қоймалары ретінде, тіпті құл аукциондары өткізілетін орындар ретінде пайдаланылды. Алғашқы дінге кіргендерге жоғары касталы жер иелерінің жерінде уақытша тұрақтарда ғана тұруға рұқсат етілді. Олар өз шіркеулерін салу үшін миссионерлерден жер сұрады, өйткені жоғары касталар оларды осы шіркеулерден шығарып тастады. Бірақ, көбінесе таяқ, саз және сабаннан жасалған бұл шіркеулерге жоғары касталы индустар мен белгілі мұсылман топтары жиі шабуыл жасап, өртеп жіберді. Шіркеулерде далит христиандарына дискриминациялық қатынас көрсетілді, мысалы, ғибадат кезінде артқа отыруға мәжбүр етілді немесе зираттағы бөлек орындарға орналастырылды. Бұл кемсітушілік ХХ ғасырдың басында да жалғасты, Кераладағы шіркеулерде касталық зорлық-зомбылық пен әлеуметтік бөлінулер кең таралды. Касталық статуттарға қатысты Үндістандағы далит христиандары мен басқа христиандарға әсер ететін маңызды факторлардың бірі – касталық жүйені сақтаудағы аймақтық айырмашылықтар. Дінін өзгерткеннен кейін, адамдар бұрынғы касталарындағы артықшылықтарынан айырылып, төменгі касталар көбінесе жаңа мүмкіндіктерге ие болады. Сахар мұсылман істері жөніндегі комитетінің мәліметінше, Үндістандағы христиандардың тек 9%-ы scheduled caste мәртебесіне ие, 32,8%-ы scheduled tribe мәртебесіне ие, ал 24,8%-ы басқа да әлеуметтік жағдайы нашар топтарға жатады. 1990 жылдары әлі де касталық жүйенің кейбір түрлерін сақтайтын және басшылық лауазымдарда дискриминацияға жол беретін христиан ұйымдарына қарсы наразылықтар болды. Далиттер мұндай тәжірибелерді Исаның теңдік принциптеріне қайшы деп есептеді. Оңтүстік Үндістанда христиан дініне кірген далиттер индуизмдегі діни тәжірибелердегі бақылаушы рөлінен христиан дінінің басшылары мен өкілдеріне айналды. Олар сонымен қатар далиттердің саяси талаптарын ілгерілетуде ықпалды рөл атқарады.
Christian missionaries who were evangelising in colonial India fought against the idea of a caste system within church. However, some people within the different branches of Christianity in South Asia still engage in societal practices with regard to the caste system, along with all its customs and norms, to varying degrees depending on their background. Though other Christians in the Indian subcontinent may not practice a caste culture themselves, they may face societal discrimination outside their Christian community for the caste they belong to. Within the three major Christian branches in South Asia, there were historically and are currently different levels of caste acceptance. The Protestant churches have been most consistent among the Christian community in repudiating it as part of the Hindu social order while attempting to establish a caste less Christian community. The Roman Catholic Church is said to sometimes develop a more culturally consistent view, treating the caste system as part of the Indian social structure and, for much of its history in India; similarly, the Syrian Orthodox Churches have sometimes responded in like fashion, except it has tended to collectively act as one caste within the caste system instead of maintaining different castes within their churches. In Kerala, there are several documented events of this discrimination. Dalit Christians in colonial Kerala faced severe discrimination despite their conversion, remaining at the bottom of the social hierarchy. Syrian Christians in Kerala played a significant role in the slave trade during the Dutch colonial period, often acting as agents for the Dutch East India Company. Church buildings were used as slave warehouses and even as venues for public slave auctions, highlighting the connection between the religious institution and the practice of slavery. Early converts, who were only allowed to live in temporary huts on upper caste landlords' properties, sought land from missionaries to construct their own churches because they were being forced out of these churches from the upper castes. However, these churches, often made of sticks, mud, and straw, were frequently attacked and burned down by upper caste Hindus and prominent Muslim groups. Within churches, Dalit Christians experienced continued discrimination, such as being forced to sit at the back during services or being relegated to separate areas in cemeteries. This discrimination persisted well into the early 20th century, with caste based violence and social divisions remaining prevalent in Kerala churches. Other major factors affecting Dalit Christians and other Christians within India in regard to caste statutes are the regional variances in maintaining the caste system. After conversion, people in India lose any privileges they had in their former caste, while those in lower castes often gain more opportunities. the Sachar Committee on Muslim Affairs reported that only 9% of Indian Christians have Scheduled Caste status, with a further 32.8% having Scheduled Tribe status, and 24.8% belonging to other disadvantaged groups. In the 1990s there were protests against those Christian organizations that still practiced some form of the caste system and for discrimination in leadership positions; Dalits saw those practices as contrary to Jesus's egalitarianism. Dalits that have become Christians in south India have transformed their position as just spectators in Hindu religious practice to that of leaders and representatives of the Christian religion; they have also become influential promoters of Dalit political aspirations.
Қорытынды
Далиттер индуизм, буддизм және сикхизм діндерін ұстанатындар үшін резервация қолжетімді, бірақ далит христиандары мен мұсылмандары Үндістанның резервация саясаты бойынша каста ретінде қорғалмайды. 1950 жылы Үндістан Конституциясы қол сұғылмаушылықты жойып, осы касталарды жоспарлы касталар мен тайпаларға айналдырды: сонымен бірге, ол оң іс-қимыл жүйесін (резервация саясаты деп аталады) енгізді, осы арқылы үкіметтік және жартылай үкіметтік жұмыстардың 22,5 пайызы, соның ішінде Парламент пен штаттық заң шығарушы органдардағы орындар осы касталардағы адамдарға резервтелді; заң сондай-ақ мектептер мен колледждерге қабылдау үшін орындар бөлді. 1980 жылы конституциялық саясат елдегі қалған 3743 артта қалған кастаны қамту үшін кеңейтілді. Бірақ ешқандай кастаға жатпайтынын мәлімдейтін христиандар квотаға кірмейді, яғни христиан дініне өткен далиттер үкімет жүргізетін оң ықпал ету бағдарламасының құрамына енбейді. Далит христиандары үкіметке жұмыс мүмкіндіктерін жақсарту үшін резервация саясатын далит христиандарына да таратуды сұрап үндеді. 2008 жылы Ұлттық азшылықтар комиссиясы тапсырыс берген зерттеуде далит мұсылмандары мен далит христиандарына да резервация тарату ұсынылды. Зерттеуге сәйкес, Үндістан мұсылмандары мен христиандары конституциялық кепілдіктерге ие болуы керек.
Reservation is available to Dalits who follow Hinduism, Buddhism, and Sikhism, but Dalit Christians and Muslims are not protected as castes under Indian Reservation policy. The Indian constitution in 1950 abolished untouchability, converting those castes to scheduled castes and tribes: in doing so it also provided a system of affirmative action (called the Reservation Policy) whereby 22.5 percent of all government and semi government jobs including seats in Parliament and state legislatures were reserved for those in those castes; the law also set aside space for admission to schools and colleges. In 1980 the constitutional policy was extended to cover the rest of the 3,743 backward castes in the country. But Christians who claim to belong to no caste are not included in the quotas, meaning those Dalits who convert to Christianity are no longer part of the affirmative action program run by the government. Dalit Christians have now appealed to the government to extend the benefits of reservation policy to Dalit Christians to improve their employment opportunities. In 2008, a study commissioned by the National Commission for Minorities suggested extension of reservation to Dalit Muslims and Dalit Christians. According to the study, Indian Muslims and Christians should be brought under the ambit of the constitutional safeguards.
Далит христиан әндері
Далит христиан әндері 19 ғасырдағы Кералада әлеуметтік өзгерістер мен құтылудың маңызды құралы ретінде пайда болды. Осы әндер арқылы Кераладағы Далит қауымы, негізінен Пулая және Парая касталарынан тұратын, қатал касталық жүйеге және касталық құлдыққа қарсы тұрудың жолын тапты. Бұл әндер христиан дініне өткен Далиттердің мәдени және діни өмірінің маңызды бөлігіне айналды. Кераланың орта ғасырларында касталық құлдық және төменгі касталық адамдарды сату кең таралған әлеуметтік құбылыс болды. 1498 жылы португалдықтардың, ал 1603 жылы голландтардың келуі құл саудасының желісін күшейтті. Португал дәуірінде құл касталары христиан дініне көшті, көптеген Пулаялар португалдық есімдермен суға батырылды. Керала қоғамының маңызды бөлігі болған Сирия христиандары ірі құл иелері болды және құл сатуда маңызды рөл атқарды. 19 ғасырда христиан миссионерлері мен жергілікті уағыздаушылар құлдыққа және кастаға қарсы үгілген әндер жазды және орындады. Әндер заманауи малаялам тілінде жазылған, осылайша оларды кең аудиторияға жеткізуге мүмкіндік берді, және көбінесе жол бойындағы жиындарда орындалды. LMS миссионері Сэмюэл Матьер және жергілікті миссионер Мосавалсала Састрикал Далит қауымдарында ыстық ықыласпен айтылған әндер жазды. Осы әндердің бірі, "Адимавела Ожинжу" ("Біздің құлдығымыз аяқталды; енді құл жұмысы жоқ") 19 ғасырдағы Кераладағы төменгі касталық құлдықтың тарихын бейнелейді. Бұл әндер дәстүрлі Карнатик музыка стилінде орындалды, Сирия христиандарының діни тәжірибелерінен және бұрынғы буын Далиттер қолданған касталық тілден мүлдем өзгеше болды. Олар олардың әлеуметтік өміріндегі өзгерістердің символы болды және ойларын босатуға кеңістік берді. Әндер Далиттердің өміріне әсер етіп, олардың өмірлік тәжірибесін өзгертті. Орталық Кераладағы Далит пасторы Веттамала Филиппозе (1900-85) шіркеулердегі кемсітушілікке берік сеніммен жауап берген Далит христиандарының жарқын мысалы болып табылады. 1924 жылдан кейін Сирия христиандары Кераланың орталық аймағының әртүрлі бөліктерінде бірнеше жаңғыру жиналыстарын өткізді, және Далиттер де осы жиналыстарға қатысты. Раннидегі Далит пасторы Веттамала Филиппозе бірде Сирия христиан пасторы Маммен Пастордың сөзін тыңдауға барды. Маммен Пастор қараңғы түсті жас Филиппозені өзіне қарайтын және оның сөзін мұқият тыңдайтын болғандықтан, уағызын тоқтатып, Филиппозенің сыртқы түріне қатысты жамандаушы пікір білдірді. Бұл сөз Филиппозені ренжітті, ол орнынан тұрып жаңа ән айтты:
Dalit Christian songs emerged as a significant medium for the expression of social change and emancipation in 19th century Kerala. Through these songs, the Dalit community in Kerala, primarily consisting of the Pulaya and Paraya castes, found a means to challenge the oppressive caste system and the practice of caste based slavery. These songs became an important part of the cultural and religious life of the converted Dalit Christians. During the medieval period in Kerala, caste slavery and the sale of lower caste persons were prevalent social institutions. The arrival of the Portuguese in 1498 and the Dutch in 1603 strengthened the slave trading networks. The Portuguese era saw the Christian conversion of slave castes, and many Pulayas were baptized with Portuguese names. Syrian Christians, a significant part of Kerala society, were major slaveholders and played a crucial role in the sale of slaves. In the 19th century, Christian missionaries and native preachers composed and performed songs that carried anti slavery and anti caste messages. The songs were composed in modern Malayalam, making them accessible to a wider audience, and were often performed at roadside gatherings. LMS missionary Samuel Mateer and native missionary Mosavalsala Sastrikal composed songs that were sung with fervor in Dalit congregations. One such popular song, "Adimavela Ozhinju," meaning "Our slavery is over; there is no more slave work," captured the history of lower caste slavery in 19th century Kerala. These songs, which were performed in traditional Carnatic music style, were in stark contrast to the religious practices of the Syrian Christians and the caste marked language used by Dalits in earlier generations. They symbolized a change in their social life and provided a space for them to liberate their thoughts. The songs influenced Dalit lives and brought changes in their lived experiences. The testimony of Vettamala Philipose (1900 85), a Dalit pastor in central Kerala, serves as a fine example of how Dalit Christians, persuaded by strong faith, responded to discrimination experienced within churches. After 1924, Syrian Christians conducted several revival meetings in different parts of central Kerala, and Dalits also joined these meetings. Vettamala Philipose, a Dalit pastor from Ranni, once went to listen to Mammen Pastor, a Syrian Christian. When Mammen Pastor saw Philipose, a dark young man, staring at him and keenly listening to his speech, he took a break from his sermon and made a derogatory remark about Philipose's appearance. This comment hurt Philipose, who then stood up and sang a new song,