Ресейлік МиГ-АТ әскери ұшағы

Кіріспе

Микоян МиГ АТ – ресейлік озық жаттығу және жеңіл шабуылдық ұшақ, ол Ресей Әуе күштерінің Aero L-29 және L-39 ұшақтарын алмастыру мақсатында жасалған. Микоян жобалау бюросымен жобаланып, Мәскеу ұшақ өндіріс бірлестігінде құрастырылған МиГ АТ алғашқы ұшуын 1996 жылдың наурыз айында жасады. Бұл Ресей мен Франция арасындағы алғашқы бірлескен ұшақ әзірлеу бағдарламасы және Ресей мен Батыс арасындағы алғашқы әскери ынтымақтастық жобасы, ұшу сынақтарына жеткен.

Жобалау және әзірлеу

МиГ АТ-ты жобалау жұмыстары Кеңес үкіметінің ескірген Aero L-29 және L-39 әскери-жаттығу ұшақтарын алмастыру қажеттілігінен басталды. Жоба Sukhoi, Myasishchev және Yakovlev жобалау бюроларының ұсыныстарымен бәсекелесті; 1992 жылы екі бұрынғы фирманың жобалары тоқтатылып, МиГ АТ және Як-130 мемлекеттік келісімшартқа жалғыз үміткер қалды. 1991 жылы Кеңес Одағының тарауына және одан кейін қорғаныс шығындарының төмендеуіне байланысты, Микоян француз фирмалары Snecma/Turbomeca және Sextant Avionique (кейін Thales Avionics) компанияларымен ынтымақтастыққа түсті, олар ұшақтардың қозғалтқыштарын және авиациялық құралдарын сәйкесінше қамтамасыз ететін болды. 1994 жылдың басында МиГ АТ-тың соңғы дизайны бекітілгеннен кейін, Мәскеу ұшақ өндірісі қауымдастығы (MAPO) алғашқы прототипті жасауды бастады. 1995 жылы MAPO MiG компаниясын құру үшін біріккен екі компания ұшақтарды жасау үшін өз қаражатын пайдаланды. 1995 жылдың мамырында алғашқы МиГ АТ (81 White) құрастырылды. Ұшақ 4000 фут (1219 м) биіктікке және белгілі бір жылдамдыққа жетті. Екінші прототип 1997 жылдың қазан айында ұшу сынақ бағдарламасына қосылды; сол кезде бірінші ұшақ 200-дан астам сынақ ұшуды орындаған еді. Микоян бастапқыда үш ұшу прототипі мен статикалық ұшақты пайдалана отырып, сынақ бағдарламасын жүргізуді және Snecma-мен бірлескен халықаралық маркетингтік жұмысы үшін шамамен он бес қосымша ұшақ құрастыруды жоспарлаған болатын. Әскери жаттықтырушыға конкурс өткен кезде, әуе күштеріндегі тәжірибе және шетелдік қатысушы компаниялардың ықпалымен бастапқыда жаттықтырушы ұшаққа қойылатын талаптар, жеңіл жауынгерлік мүмкіндіктерді қамтитын талаптарға өзгертілді. Кейін бұқаралық ақпарат құралдары екі ұшақтың да таңдалғанын хабарлады. Алайда, Як-130 ұшағы жаттықтырушы және жауынгер ұшағының екі қызметін атқара алатындықтан артықшылыққа ие деп айтылды, және соңында 2002 жылдың 10 сәуірінде Як-130 ұшағы МиГ АТ-дан басымдық танығандығы туралы ресми түрде жарияланды. Микоян шешімге, әсіресе жеңіл жауынгерлік жаттықтырушыға қойылатын кеңейтілген талаптарға және физикалық тұрғыдан жеткіліксіз конструкциялар үшін тым ауыр қару-жарақ жүктемесіне наразылық білдірді, сондай-ақ Snecma-ның халықаралық бизнес желісін пайдалану мақсатын да айтты. ТМД-дан басқа, Ресей ұшақты дәстүрлі түрде елдің ұшақтарын сатып алатын елдерге, соның ішінде Үндістан мен Малайзияға сатуды жоспарлаған. 2018 жылдың маусым айында Біріккен Ұшақ Корпорациясының вице-президенті Сергей Коротков Ресей Қорғаныс министрлігі бағдарламаны қайта жандандыруды және ұшақты ұшқыштарды базалық даярлаудың негізгі платформасы ретінде пайдалану мүмкіндігін қарастырып жатқанын мәлімдеді. Виктор Бондарев егер шешім қабылданса, ұшақ 2023 жылы Ресей Әуе күштеріне енгізілуі мүмкін екенін хабарлады. UAC 2023 жылдың желтоқсанында жаңа оқу кешенін салуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді, оның негізгі элементі МиГ АТ-ның рухани жалғасы болып табылатын жаңа бір қозғалтқышты МиГ УТС ұшағы болады.

The design effort on the MiG AT began when Soviet authorities looked to replace the country's ageing fleet of Aero L 29 and L 39 military trainer aircraft. The project competed with proposals from the design bureaux of Sukhoi, Myasishchev and Yakovlev; in 1992, the designs of the two former firms were eliminated, leaving the MiG AT and Yak 130 as the sole contenders for a government contract. Due to the dissolution of the Soviet Union in 1991 and the subsequent fall in defence spending, Mikoyan entered into collaboration with French firms Snecma/Turbomeca and Sextant Avionique (later Thales Avionics), who would provide the aircraft engines and avionics, respectively. Following the freezing of the MiG AT's final design in early 1994, the Moscow Aircraft Production Association (MAPO) started fabricating the first prototype. The two companies, which would merge in 1995 to form MAPO MiG, used their own funds for the construction of the aircraft. The first MiG AT (81 White) was rolled out in May 1995, The aircraft reached a height of 4,000 feet (1219 m) and a speed of The second prototype joined the flight test programme in October 1997; by then, the first aircraft had accumulated more than 200 test flights. Mikoyan had originally planned to conduct the test programme using three flying prototypes and a static aircraft and also to construct about fifteen additional aircraft for its joint international marketing effort with Snecma. As the tender for a military trainer progressed, operational experience in the air force and pressure from foreign participating companies shifted the original requirements for a purely trainer aircraft to one that encompassed a light combat capability. only for the media to subsequently report that both aircraft had been chosen. The Yak 130, however, was said to be superior as it could serve the dual role of a trainer and combat jet, and in the end, on 10 April 2002, it was announced that the Yak 130 had indeed been selected over the MiG AT. Mikoyan protested the decision, in particular the expanded requirements for a lightweight combat trainer, and the weapons load requirement that was apparently too great for such physically inadequate designs. and to draw on Snecma's international business network. Aside from the CIS, Russia would market the aircraft to countries that had traditionally purchased the country's aircraft, including India and Malaysia. In June 2018, vice president of the United Aircraft Corporation Sergei Korotkov announced the Russian Defence Ministry is considering a revival of the program and possibility of using the aircraft as a main platform for base training of pilots. Further, it was reported by Viktor Bondarev if the decision is taken, the aircraft may be introduced to the Russian Air Force in 2023. UAC announced in December 2023 that it plans to build a new training complex, the main element of which will be the new single engine MiG UTS aircraft, which is a spiritual successor of MiG AT.