Пол Драммонд Кэмерон: Америкалық психолог және экстремист
Paul Cameron
Пол Драммонд Кэмерон – американский психолог, известный своими спорными исследованиями гомосексуальности и связями с педофилией. Критика и дискредитация.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық психолог және экстремист (туған 1939)
American psychologist and extremist (born 1939)
Пол Драммонд Кэмерон (9 қараша 1939 жылы туған) – американдық психолог. Ол Небраска университеті сияқты әртүрлі мекемелерде жұмыс істеген кезде пассивті темекі шегу туралы зерттеулер жүргізді, бірақ қазір ол гомосексуализм туралы мәлімдемелерімен көбірек танымал. 1982 жылы Небраска штатының Линкольн қаласындағы гомосексуалдық құқықтарға қарсы сәтті науқаннан кейін ол Жыныстық қатынасты ғылыми зерттеу институтын (ISIS) құрды, ол қазір Отбасылық зерттеу институты (FRI) деп аталады. FRI төрағасы ретінде Кэмерон гомосексуализм мен балаларға қарсы сексуалдық зорлық-зомбылық және қысқарған өмір сүру ұзақтығы арасындағы дәлелсіз байланыстарды көрсететін даулы мақалалар жазды. Бұл жұмыстар сала мамандары тарапынан қатты сынға алынып, жиі сенімсіз деп танылды. 1983 жылы Америкалық психологиялық қауымдастығы Кэмеронды этикалық тергеуге қатыспағаны үшін мүшеліктен шығарды. Америкалық әлеуметтану қауымдастығы, Канадалық психологиялық қауымдастық және Небраска психологиялық қауымдастығы жариялаған мәлімдемелерде Кэмерон әлеуметтік ғылымдар зерттеулерін дұрыс емес көрсеткені айтылады. Оңтүстік кедейлік заң орталығы Кэмеронды гомосексуалдарға қарсы экстремист деп белгіледі.
Paul Drummond Cameron (born November 9, 1939) is an American psychologist. While employed at various institutions, including the University of Nebraska, he conducted research on passive smoking, but he is best known today for his claims about homosexuality. After a successful 1982 campaign against a gay rights proposal in Lincoln, Nebraska, he established the Institute for the Scientific Investigation of Sexuality (ISIS), now known as the Family Research Institute (FRI). As FRI's chairman, Cameron has written contentious papers asserting unproven associations between homosexuality and the perpetration of child sexual abuse and reduced life expectancy. These have been heavily criticized and frequently discredited by others in the field. In 1983, the American Psychological Association expelled Cameron for non cooperation with an ethics investigation. Position statements issued by the American Sociological Association, Canadian Psychological Association, and the Nebraska Psychological Association accuse Cameron of misrepresenting social science research. Cameron has been designated by the Southern Poverty Law Center as an anti gay extremist.
Ерте өмір және мансап
Камерон 1939 жылғы 9 қарашада АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Питтсбург қаласында дүниеге келді. Ұзақ өтпей оның отбасы Флоридаға көшті. 1961 жылы Лос-Анджелес Пацифик колледжінен бакалавр, келесі жылы Лос-Анджелес мемлекеттік колледжінен (қазіргі Калифорния мемлекеттік университеті, Лос-Анджелес) магистр, ал 1966 жылы Колорадо университетінің Боулдер қаласындағы филиалынан докторлық диссертациясын қорғады. Ол 1966-67 жылдары Висконсин университетінде (Стут қаласы) және 1967-68 жылдары Уэйн штаттық университетінде психология профессорының ассистенті, 1970-73 жылдары Луисвилл университетінде, ал 1976-79 жылдары Фуллер психологиялық білім беру мектебінде (Фуллер теологиялық семинарияның бөлігі) доцент болып жұмыс істеді. 1979 жылы ол Небраска университетінде Неке және отбасылық терапия кафедрасының доценті болды. Өспiрiмдер арасындағы қарым-қатынастарға қатысты бұрынғы орташа көзқарасына қарамастан, Камерон гомосексуализм тақырыбына қатысты қатал ұстанымға келді. Ол өзінің көзқарасын, гомосексуалистік мінез-құлық пен оны қабылдаудың зиянды екенін баса айтуын, темекі шегушілердің «қауіпті» мінез-құлқы туралы жұмысымен байланыстырды. 1983 жылғы ISIS сауалнамасы, «өзін-өзі толтыруға арналған кең ауқымды сауалнама», АҚШ-тың бес қаласындағы 9129 ересекке ұсынылып, 4340 жауап алынды. 1984 жылы бұл деректер Даллас қаласынан алынған 824 ересектің мәліметтерімен толықтырылды. ISIS туымен Камерон гомосексуализммен байланысты әлеуметтік проблемалар туралы көптеген «сендегіштік тудыратын жарнамалық буклеттер» шығарды, олар көптеген жалған немесе растауға келмейтін мәлімдемелерді қамтыды. ISIS көп ұзамай Отбасылық зерттеулер институты (FRI) деп аталып, Вашингтон қаласына көшті. 1995 жылы FRI тағы да орнын өзгертті, бұл жолы Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласына, онда ол бүгінге дейін орналасқан. Данияда 1989 жылы бір жынысты некелерге рұқсат берілген, ал Норвегияда 2009 жылы бір жынысты некелерге рұқсат берілген. Камерон балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшыраған құрбандардың көптегісі зорлық жасағандармен бір жынысты екенін айтады. Иллинойс штатындағы асырап алушы ата-аналар жасаған сексуалдық зорлық-зомбылық туралы FRI жүргізген зерттеуде қылмыскерлердің 34%-ы бір жынысты зорлық-зомбылық жасағаны анықталды. Камерон гейлердің 75 пайызы үнемі нәжіс жейтінін, 70-78 пайызы жыныстық жолмен жұғатын ауруларға шалдыққанын, олардың барлығы адал емес екенін, гомосексуалдардың гетеросексуалдарға қарағанда өлтіруге бейім екенін мәлімдеді. Ол Rolling Stone журналына берген сұхбатында гомосексуалистік секстің гетеросексуалдық секстен гөрі әлдеқайда ләззатты екенін айтты және нәтижесінде, егер гомосексуализмге төзімділік танытылса, онда ол бірнеше ұрпақ ішінде басым болады деп болжады. Камеронның жарияланымдары бір жынысты некеге қарсы және гомосексуалдардың балаларды асырап алуына немесе тәрбиелеуіне қарсы шығатын кейбір топтардың қолдауына ие болды, соның ішінде Дәстүрлі құндылықтар коалициясы. 1992 жылы Колорадо штатының сол кездегі бас прокуроры Гейл Нортон азаматтық құқықтар заңнамасын гомосексуалдарға қолдануға тыйым салатын заңды қорғағанда Камеронды кеңесші ретінде тартты. Камеронның куәлігі пайдаланылмады, ал заң Жоғарғы сотта күшін жойды. Камерон 2000 жылы Мэн штатында гейлер құқығын қорғауға бағытталған бастамаға қарсы науқан жүргізді, 2005 жылы Вирджиния штатындағы гейлерге қарсы асырап алу туралы заң жобасын қабылдамауға қолдау көрсетті және 2007 жылы Колорадо штатында бірге тұратын жұбайлардың бала асырап алуына рұқсат беруге бағытталған заң жобасына қарсы болды. Ол 2009 жылы Саша Барон Коэннің «Брюно» атты мақтау фильміне қатысуға алданды. Оңтүстік кедейлік заң орталығы Отбасылық зерттеулер институтын жек көруші ұйым деп таныды.
Cameron was born in Pittsburgh, Pennsylvania, U. S., on November 9, 1939. His family moved shortly afterwards to Florida. He received a BA from Los Angeles Pacific College in 1961, an MA from Los Angeles State College (now California State University, Los Angeles) the following year and a PhD from the University of Colorado at Boulder in 1966. He held posts as an assistant psychology professor at University of Wisconsin–Stout (1966–67) and Wayne State University (1967–68), before becoming an associate professor at the University of Louisville (1970–73) and the Fuller Graduate School of Psychology (part of the Fuller Theological Seminary) (1976–79). In 1979, he became an associate professor of Marriage and Family Therapy at the University of Nebraska. Despite his earlier moderate position on teenage relationships, Cameron had come to take a hard line stance on the topic of homosexuality. He has stated that his approach, emphasizing the harms he believed to be caused by homosexual behavior and its acceptance, was influenced by his work on the "lethal" behavior of smokers. The 1983 ISIS Survey, an "extensive self administered questionnaire", was offered to 9,129 adults in five U. S. cities, and 4,340 responses were received. In 1984, these were supplemented with data from 824 adults from Dallas. Under the banner of ISIS, Cameron produced a number of "lurid pamphlets about the supposed social ills associated with homosexuality", containing numerous false or unverifiable claims. ISIS was shortly afterwards renamed the Family Research Institute (FRI) and moved to Washington, D. C. In 1995, FRI changed location again, this time to Colorado Springs, Colorado, where it remains based. After analyzing official data from Denmark, which allowed same sex unions in 1989, and Norway, which allowed same sex marriage in 2009, Cameron reported in 2007 that "married lesbians lived to age 56 and married gay men to age 52." Cameron states that many victims of child sexual abuse are the same sex as their abusers – one FRI study on sexual abuse by foster parents in Illinois reported that 34% of perpetrators were guilty of same sex abuse – and concludes that "there is a strong, disproportionate association between child molestation and homosexuality." Cameron has asserted that 75 percent of gay men regularly ingest feces and that 70 to 78 percent have had a sexually transmitted disease, that all are promiscuous, and that homosexuals commit proportionately more homicides than non homosexuals. He has been quoted in Rolling Stone as saying that homosexual sex was more pleasurable than most heterosexual sex, and as a result, if homosexuality were tolerated then it would become predominant within a few generations. Cameron's publications have been cited as support by some groups who oppose same sex marriage and allowing homosexuals to become foster or adoptive parents, including the Traditional Values Coalition. In 1992, Gale Norton, then the Attorney General of Colorado, employed Cameron as a consultant when defending a law preventing the extension of civil rights legislation to homosexuals. Cameron's testimony went unused, and the law was struck down by the Supreme Court. Cameron campaigned against a gay rights initiative in Maine in 2000, testified in favor of the failed Virginia Anti Gay Adoption Bill in 2005, and opposed a 2007 Colorado bill intended to allow cohabiting couples to adopt. He was tricked into appearing in Sacha Baron Cohen's 2009 mockumentary film Brüno. Southern Poverty Law Center has classed the Family Research Institute as a hate group.
Отбасы
Камерон үйленген және үш баласы бар.
Cameron is married and has three children.
Кәсіби ұйымдардан
Америкалық психологиялық қауымдастығы (АПА) мүшелерінің оның жұмысы туралы шағымдарын алғаннан кейін Камеронға қатысты тергеу бастады. FRI Камеронның 1982 жылғы қарашада ұйымнан кеткенін, оның ресми түрде шығарылғанға дейінгі хат алмасуына сілтеме жасап, мәлімдеді. 1983 жылғы наурыз айында «APA Monitor» журналында жарияланған хатында Камерон ұйымның кәсіби қоғамнан гөрі «либералды PAC» болып бара жатқанына байланысты кеткенін айтты. Алайда, АПА этикалық тергеуге қатысты мүшенің отставкаға кетуіне рұқсат бермейді. 2005 жылы АПА өкілі «Бостон глобусына» былай деді: «Біз доктор Камеронды алаңдатамыз, өйткені оның әдістемесінің нашар екенін санаймыз». Бұл АСА-ның әлеуметтанудағы гомосексуалдардың мәртебесі жөніндегі комитетінің баяндамасына негізделген, онда Камеронның қоздырғыш мәлімдемелері қорытындыланып, былай делінген: «Камеронның жазбаларын тіпті беткей қарап шығудан-ақ оның мәлімдемелерінің әлеуметтік ғылыммен ешқандай қатысы жоқ екенін және әлеуметтік ғылымның басқа бір мақсатты жабу үшін ғана қолданылатынын күдіктену үшін үлкен талдау қабілеті қажет емес. Оның жұмысының өте аз бөлігі тіпті осы тақырыптағы шынайы әлеуметтік ғылыми зерттеулерді дұрыс түсінбеу арқылы қолдау таба алады, ал Алан Белл сияқты кейбір әлеуметтанушылар өздерінің жұмысының теріс пайдаланылуына «оқшауланды». 1996 жылы Канадалық психологиялық қауымдастықтың директорлар кеңесі ұйымның Камеронның сексуалдық қатынас туралы жұмысынан бас тарту туралы ұстанымын бекітті, ол «сексуалдық қатынас, гомосексуализм және лесбияндық туралы зерттеулерді үнемі дұрыс түсінбегенін және бұрмалағандығын» айтты. 2015 жылғы наурыз айында Камерон поляк гейлер құқығын қорғау ұйымы «Pracownia Różnorodności» оны «гомофоб өтірікші» деп атағаны үшін сотқа берді.
The American Psychological Association (APA) launched an investigation into Cameron after receiving complaints about his work from members. FRI has contended that Cameron had already resigned from the organization in November 1982, citing correspondence from before his formal expulsion. In a letter published in the March 1983 edition of the APA Monitor, Cameron stated that his reasons for leaving included his opinion that the organization was becoming more of a "liberal PAC" than a professional society. The APA, however, does not allow the resignation of a member who is the subject of an ethics investigation. An APA spokesperson told The Boston Globe in 2005, "We are concerned about Dr. Cameron because we do believe that his methodology is weak." This was based on a report from the ASA's Committee on the Status of Homosexuals in Sociology, which summarised Cameron's inflammatory statements and commented, "It does not take great analytical abilities to suspect from even a cursory review of Cameron's writings that his claims have almost nothing to do with social science and that social science is used only to cover over another agenda. Very little of his work could find support from even a bad misreading of genuine social science investigation on the subject and some sociologists, such as Alan Bell, have been 'appalled' at the abuse of their work." In 1996, the board of directors of the Canadian Psychological Association approved a position statement disassociating the organisation from Cameron's work on sexuality, stating that he had "consistently misinterpreted and misrepresented research on sexuality, homosexuality, and lesbianism." In March 2015, Cameron sued the Polish gay rights organisation 'Pracownia Różnorodności' for calling him a 'homophobic liar'.
Жеке тұлғалардан
Кейін Камерон АҚШ-тың Далас аудандық сотына Бейкер В. Уэйд (1985) ісі бойынша ұсынған куәліктерге жауап ретінде судья Букмейер өз шешімінде Камеронның "алаяқтық" және "осы сотқа жалған мәлімдемелер жасау" жасағанын жазды. FRI судья Букмейердің Камеронның куәліктерін бағалауына қарсылық білдірді. Эпидемиологтар Мортен Фриш және Хенрик Броннум Хансен Дания мен Норвегиядағы гомосексуалды некеде тұрғандардың өлімі гетеросексуалды некеде тұрғандарға қарағанда орташа жасы бойынша төмен болғандықтан, Камеронның өмір сүру ұзақтығының қысқаруы туралы қорытындысы дұрыс емес деп санайды: "Бір жынысты некеде тұрған адамдардың жас құрамы гетеросексуалды некеде болған адамдарға қарағанда айтарлықтай жас болғандықтан, бақылау кезеңінде қайтыс болғандардың орташа жасы бір жынысты некеде тұрғандар арасында күтпегендей жас болды". Олардың өздерінің талдаулары 1995 жылдан бері Даниядағы бір жынысты некелердегі өлім-жітімнің артық болуы "некеден кейінгі алғашқы жылдармен шектелгенін, бұл неке кезінде бұрыннан бар ауруды көрсетеді" деп көрсетті. Сондай-ақ, сыншылар Камеронның гомосексуалдардың өлімін бағалау үшін қолданған гей тақырыбындағы газеттердегі некрологтар өлімнің объективті үлгісін бермейді және сол буынның тірі қалған мүшелерін елемейді деп мәлімдеді. Камеронды бір жынысты балаларға қатысты зорлық-зомбылыққа "гомосексуалистерді" жауапты деп айыптағаны үшін де сынға алды. Ғалымдар мұндай зорлық-зомбылық жасаған адамның басқа ересектерге қатысты гомосексуалистік бағыты болуы міндетті емес дейді. Жыныстық азшылықтарға қарсы преюдиссті зерткен психолог Грегори М. Херек Камерон өзінің тұжырымдамасын растау үшін қараған және сілтеме жасаған әдебиетті бұрмалағанын айыптайды, мысалы, Грот пен Бирнбаумның (1978) зерттеуінде қатысушы бала зорлаушылардың ешқайсысы гомосексуалды емес екені және бисексуалдардың ешқайсысы әйелдерге қарағанда еркектерді артық көретінін мәлімдемеген. Бұдан әрі, Камерон барлық бір жынысты зорлық-зомбылықты гомосексуалистер жасады деп есептегенімен, барлық қарама-қарсы жынысты зорлық-зомбылықты гетеросексуалдар жасады деп есептемеді; ол қарама-қарсы жынысты зорлық-зомбылық үшін ғана "бисексуалдық түзету" енгізді, бұл "гомосексуал" деп сипатталған қылмыскерлердің санын арттырды, ал "гетеросексуал" деп сипатталғандардың санын өзгертпеді. Херек атап өтті, Камерон тобының соңғы 15 жылдағы академиялық жарияланымдарының көпшілігі 1983 және 1984 жылдары жүргізілген сауалнамаға негізделген. Негізгі сауалнама 1983 жылы АҚШ-тың жеті қаласында және қалашығында аяқталды. Кейін 1984 жылы Даллас (Техас штаты) үлгісінен алынған деректер қосылды. Камерон тобының көптеген мақалалары біріктірілген үлгілерден алынған деректерді жариялады. Херектің сөзіне қарағанда, Камерон тобының үлгі алу әдістерін, сауалнама әдістемесін және нәтижелерді интерпретациялауын сыни қарастыру олардың зерттеуінде кем дегенде алты ауыр қателік бар екенін көрсетті. Херек қорытындылайды: "Бұл алты кемшіліктің біреуін ғана көрсеткен эмпирикалық зерттеудің өзі де қателіктің жоғары деңгейіне ие болар еді. Камерон тобының сауалнамаларындағы көптеген әдістемелік проблемалар олардың нәтижелерін тіпті сауалнаманы толтырған адамдар тобының дұрыс сипаттамасы деп санауға болмайды. Деректердің мәні болмағандықтан, ғалымдар қауымдастығы тарапынан елемеуі таңқаларлық емес". "Камерон тобы өзінің эмпирикалық зерттеулерін беделі төмен академиялық журналдарда жариялады және кем дегенде Психологиялық есептер журналында жариялауға қатысты талаптар төмен болды. Камерон тобынан басқа ешбір зерттеуші олардың эмпирикалық зерттеулерін жыныстық бағдар туралы жаңа зерттеулер үшін идеялар көзі ретінде сілтеме жасаған жоқ. Сондай-ақ, ғалымдар гомосексуалистердің қоғамға төндіретін қауіптері туралы мәлімдемелерді растау үшін топтың мақалаларын сілтеме жасаған жоқ". Дэвид Пакманмен Midweek Politics бағдарламасында өткен сұхбатында Камерон гомосексуализмді есірткіге теңеді, бұл салыстыру бірнеше гей-құқықтарының блогтары мен веб-сайттарынан, сондай-ақ The Huffington Post-тан сынға ұшырады.
After Cameron submitted affidavits to the U. S. District Court of Dallas in Baker v. Wade (1985), Judge Buchmeyer wrote in his opinion that Cameron had engaged in "fraud" and "misrepresentations to this Court" FRI has disputed Judge Buchmeyer's assessment of Cameron's affidavits. Epidemiologists Morten Frisch and Henrik Brønnum Hansen argue that Cameron was wrong to infer reduced life expectancy from the fact that deaths among homosexually married partners in Denmark and Norway occurred at a lower median age than those among heterosexually married partners: "Because the age distribution among persons in same sex marriages was considerably younger than that of people who had ever been heterosexually married, the average age at death among those who actually died during the observation period was, not surprisingly, considerably younger in the population of same sex married persons." Their own analysis found that excess mortality in Danish same sex marriages since 1995 was "restricted to the first few years after a marriage, presumably reflecting preexisting illness at the time of marriage". Similarly, critics have argued that obituaries in gay themed newspapers, which Cameron used to estimate homosexual mortality, do not provide a representative sample of deaths and ignore surviving members of the same generation. Cameron has also been criticized for placing responsibility for same sex child sexual abuse on "homosexuals"; Scientists say someone who carries out such abuse need not have a homosexual orientation with respect to other adults. Gregory M. Herek, a psychologist specializing in prejudice against sexual minorities, charges that Cameron misrepresented the literature he had reviewed and cited to support his claims, such as a Groth and Birnbaum (1978) study in which none of the participating child molestors actually identified as homosexuals, and none of those who were bisexual claimed to prefer men over women. Furthermore, while Cameron assumed all the same sex molestations were perpetrated by homosexuals, he did not assume all the opposite sex molestations were perpetrated by heterosexuals; he included a "bisexual correction" only for opposite sex molestations that effectively increased the number of perpetrators described as "homosexual" without changing the number described as "heterosexual". Herek noted that most of the Cameron group's academic publications in the past 15 years have been based on a survey study conducted in 1983 and 1984. The main survey was completed in seven U. S. cities and towns in 1983. Data were later added from a 1984 Dallas (TX) sample. Most of the Cameron group's papers have reported data from the combined samples. According to Herek, a critical review of the Cameron group's sampling techniques, survey methodology, and interpretation of results reveals at least six serious errors in their study. Herek concludes, "an empirical study manifesting even one of these six weaknesses would be considered seriously flawed. In combination, the multiple methodological problems evident in the Cameron group's surveys mean that their results cannot even be considered a valid description of the specific group of individuals who returned the survey questionnaire. Because the data are essentially meaningless, it is not surprising that they have been virtually ignored by the scientific community." "The Cameron group has published its empirical research in academic journals with low prestige and, at least in the case of Psychological Reports, with a low rejection rate. Other than the Cameron group itself, researchers have not cited their empirical studies as a source of ideas for new research on sexual orientation. Nor have scientists cited the group's papers to support assertions about the dangers to society posed by homosexuals." In a widely publicized interview with Midweek Politics with David Pakman, Cameron compared homosexuality to drug use, a comparison that drew criticism from several gay rights blogs, websites, and The Huffington Post.
Гомосексуализм мен балаларды жыныстық қатынасқа тарту арасындағы байланыс туралы мәлімдемелер
Кэмеронның гомосексуалдардың балаларды жыныстық тұрғыдан зәбірлеуге және қанауға бейім екендігі туралы мәлімдемесі, барлық жыныстық зәбірленушілердің немесе зәбірлеуге ұшырағандардың жынысы жәбірленушінің жынысына сәйкес келетін жағдайда, қылмыскерлердің гомосексуалдар екендігі туралы бұрыс пікірге негізделген. Ересек пен кәмелетке толмаған арасындағы кез келген мәжбүрлі жыныстық қатынас гомосексуалдық акт болғанымен, қылмыскердің ересектерге қызығушылық танысқан гомосексуал екендігі туралы қорытынды міндетті түрде дұрыс емес. (Қараңыз, сілтеме 62-бет). Белгілі болғандай, ер адамдардың педофилдері арасындағы гомосексуалды педофилдердің саны, ер адамдардың телефилдері арасындағы гомосексуалды телефилдердің санынан әлдеқайда көп. Кэмерон гомосексуалдардың балаларды зәбірлеуге бейім екендігін қолдайтын ғылыми әдебиеттерді дұрыс түсінбеген. Фрейнд және авторлар (1992) жұмысы Кэмерон тарапынан дұрыс түсінілмеген. Мақалада балаларды жыныстық зәбірлеуге тартқандардың шамамен 70%-ы қыздарды, 25%-ы ұлдарды, ал 5%-ы екеуін де зәбірлегені анықталды. Ұлдарға қатысты қылмыс жасағандардың 86%-ы гомосексуалдар (яғни, барлық балаларды жыныстық зәбірлеушілердің шамамен 26%-ы). Алайда, Кэмероннің назарынан тыс қалған нәрсе – сол мақалада авторлар ұсынған түйін сөздер. Кэмеронның тобының өзіне жасаған сілтемелерін есептемегенде, гомосексуализмді балаларды жыныстық зәбірлеумен байланыстыратын жұмыстарына басқа ғалымдар көбінесе қарсылық білдіру үшін немесе бір жынысты ересектер тарапынан балаларды жыныстық зәбірлеудің таралуын анықтау үшін сілтеме жасаған. Қылмыскер мен жәбірленушінің жынысы бір болған жағдайда, бұл гомосексуалдық зәбірлеу деп аталады, бірақ бұл қылмыскердің ересектерге гомосексуалдық бағытта екенін білдірмейді. Кэмеронның осы тақырыптағы жұмысы гомосексуалдардың балаларға және қоғамға зиян келтірмейтіні туралы ғылыми консенсусқа әсер етпеді.
Cameron's claim of homosexuals being more apt to sexually abuse and molest children rests on the fallacious assumption that for all children who are sexually molested or abused by the perpetrators of the same sex as that of victim, the perpetrators are homosexuals who are mainly attracted to adults of same sex. While any coercive sex between and adult and minor of same sex is homosexual act, the conclusion that the perpetrator is homosexual in orientation towards adults is not necessarily correct. (See page 62 of ref It is known that fraction of male homosexual pedophiles among male pedophiles is considerably more than fraction of male homosexual teleiophiles among male teleiophiles. Cameron has misinterpreted some scientific literature which he says supports the idea that homosexuals are more likely to molest children. Freund et al. 1992 has been misinterpreted by Cameron. The paper found that roughly 70% of child sex offenders had abused girls, 25% had abused boys and 5% had abused both. Over 86% of those who had offended against boys were homosexual (i. e. around 26% of total child sex offenders). However what Cameron misses is that the keywords provided by authors in the same paper
Apart from self citations by Cameron's group their work on linking homosexuality with child sex abuse have mostly been cited by other scientists either to counteract it or only to quantify the prevalence of sexual abuse of children by adults of same sex. While sexual abuses in which the perpetrator and victims are of same sex are termed as homosexual molestation but it does not necessarily mean that the perpetrator was homosexual in orientation towards adults. Cameron's work on this topic have not influenced scientific consensus on absence of harms possessed by homosexuals to children and society.