Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Классикалық раг (классикалық рагтаймның қысқартылған атауы) – Скотт Джоплин және Миссури мектебінің рагтайм композиторлары бастамасымен жасалған рагтайм композициясының стилі. Бұл композицияларды Джоплиннің баспагері Джон Старк алғаш рет басқа баспагерлердің «кәдімгі» рагтерінен ажырату мақсатында «классикалық» деп атады. Бүгінде осы нақты рагтайм құрылым форматына сәйкес келетін кез келген композиция классикалық раг деп есептеледі. Рагтаймның алғашқы кезеңдерінде рагтаймның синкопталған мелодияларын қалай басып шығаруға келісім болмады, сондықтан ноталардың безендірілуінде үлкен әртүрлілік болды. Туындылар әдеттегі өлшемде, 4/4 және 2/4 такттерінде, сондай-ақ бұрынғы музыкалық формалардың, мысалы, марш ережелеріне сәйкес жазылды. 20 ғасырдың басында көптеген композиторлар, аранжировщиктер және баспагерлер белгілі бір нотациялық және құрылымдық конвенцияларға келісе бастады. Скотт Джоплин сол дәуірдегі ең көп сатылған рагтайм композиторы болғандықтан, оның конвенциялары басымдық танытты. Осылайша, «классикалық раг» формасын рагтайм фортепиано туындысының ең көп кездесетін формасы деп қарастыруға болады, бірақ ол жалғыз форма емес.
Classic rag (short for classical ragtime) is the style of ragtime composition pioneered by Scott Joplin and the Missouri school of ragtime composers. These compositions were first considered "classic" by Joplin's publisher, John Stark, as a way to distinguish them from what he considered the "common" rags of other publishers. Today, any composition fitting this particular ragtime structural form is considered classic rag. In the earliest days of ragtime, there was little consensus on how to print the syncopated melodies of ragtime, so there was considerable variety in the formatting of sheet music. Pieces appeared in common meter, in 4/4 time, and in 2/4 time, and often followed conventions of earlier musical forms such as the march. As the 20th century dawned, most composers, arrangers, and publishers began to settle on a common set of notational and structural conventions, and because Scott Joplin was the best selling ragtime composer in that era, his conventions eventually predominated. The "classic rag" form can thus be considered a typical form of a ragtime piano composition, though it is by no means the only form.
Қалпақ тұқымының анатомиясы
Рагтардың өзінде айқын құрылым бар. Требль кілті (оң қолмен ойналады) әдетте синкопаланған мелодиялық тақырыпты қамтиды, ал бас кілті (сол қолдың бөлігі) осы тақырыпты сегіздік ноталардың үнемі алмасатын ырғағымен (жүретін бас) ритмикалық тұрақтандырады. Он алты тақтың сорты көбінесе құрылымдық тұрғыдан 4 төрт тақты фразаға бөлінеді, үшінші фраза біріншісін қайталайды. Дегенмен, үлкен айырмашылықтар бар. Кейбір композиторлар (мысалы, Джеймс Скотт) екі тақты фразаларды жиі пайдаланса, ал басқалары (мысалы, Джозеф Лэмб) сегіз тақты фразаларды қолдануға бейімділік танытқан.
Rag strains themselves have considerable structure. The treble clef (played by the right hand) typically contains the syncopated melodic theme, while the bass clef (the left hand part) grounds this theme rhythmically with a regular, alternating pattern of eighth notes (a walking bass). The sixteen bar strain is often structurally divided into 4 four bar phrases, the third phrase repeating the first. There is considerable variation, though. Some composers (such as James Scott) made frequent use of two bar phrases and others (such as Joseph Lamb) tended to employ eight bar phrases.