Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Прум аббаттығы – Прум қаласында орналасқан, қазір Трир епархиясында (Германия) 721 жылы франк жесірі Бертрада ересек және оның ұлы Хариберт, Лаон графы құрған бұрынғы бенедиктин аббаттығы. Алғашқы аббат Англоард болды. Аббаттық ондаған қалалар, ауылдар мен шағын елді мекендерді қамтитын кең аймаққа билік етті. Оның аббаты Киелі Рим империясының князі (фюрст) мәртебесіне ие болды және осыған байланысты Императорлық диетаның билеуші княздар коллегиясының рухани тақтасында орын алып, дауыс берді. 1574 жылдан бастап Трир архиепископтары Прум аббаттығының "мұрағаттағы әкімшілеріне" айналды, ол князьдік мәртебесін сақтап тұрса да, іс жүзінде Трирдің бір бөлігіне айналды.
Prüm Abbey is a former Benedictine abbey in Prüm, now in the diocese of Trier (Germany), founded by the Frankish widow Bertrada the elder and her son Charibert, Count of Laon, in 721. The first abbot was Angloardus. The Abbey ruled over a vast hinterland comprising dozens of towns, villages and hamlets. Its abbot enjoyed the status of a prince (Fürst) of the Holy Roman Empire, and as such had seat and vote on the Ecclesiastical Bench of the College of ruling princes of the Imperial Diet. After 1574, the archbishops electors of Trier became the "perpetual administrators" of Prüm Abbey which, while preserving its princely status, became, de facto, an adjunct of Trier.
Аббатхананың XIII ғасырға дейінгі алғашқы кезеңдері
Бертрада Прумнің немересі – Бертрада кіші, король Пепин Ұлының әйелі (751–68). Прум Каролингтер әулетінің ең сүйікті монастырына айналып, көптеген сыйлықтар мен жеңілдіктер алды. Пепин монастырды қайта жаңартып, 762 жылғы 13 тамыздағы сыйлық грамотасы арқылы оған үлкен жерлер сыйлады. Король абат Асуер басшылығымен Мео қаласынан монахтарды монастырға әкелді. Құтқарушыға (Сальватор) арналған шіркеу Ұлы Карл тұсында ғана аяқталды және 799 жылғы 26 шілдеде Папа Лео III оны қасиеттеп берді. Ұлы Карл мен одан кейінгі императорлар аббатты жомарт түрде қолдады. Бірнеше Каролингтер Прумда діни қызметке кірді; олардың ішінде Ұлы Карлдың заңды емес ұлы Пепин Дөңгелек есімдісі болды, ол сәтсіз көтерілістен кейін осы жерге жер аударылып, 811 жылы қайтыс болды, сондай-ақ 855 жылы монах болған Лотар I де болды. Оның қабірі 1860 жылы қайта табылды; 1874 жылы император Вильгельм I оның үстіне ескерткіш орнатты. 882 және 892 жылдары монастырьды нормандықтар тонап, қиратты, бірақ ол тез арада қалпына келді. Жер иеліктері соншалықты кең болғандықтан, аббат князьдыққа айналды. Вандельберт (813–70) мектеп директоры және көрнекті ақын болды. Прум абысы Реджино (893–99) тарихшы және канондық құқықты жинақтаушы ретінде танылды.
Bertrada of Prüm's granddaughter was Bertrada the younger, wife of King Pepin the Short (751–68). Prüm became the favourite monastery of the Carolingian dynasty and received large endowments and privileges. Pepin rebuilt the monastery and bestowed great estates upon it by a deed of gift dated 13 August 762. The king brought monks from Meaux under Abbot Assuerus to the monastery. The church, dedicated to the Saviour (Salvator), was not completed until the reign of Charlemagne, and was consecrated on 26 July 799 by Pope Leo III. Charlemagne and succeeding emperors were liberal patrons of the abbey. Several of the Carolingians entered the religious life at Prüm; among these was Charlemagne's illegitimate son Pepin the Hunchback, who was exiled there after an abortive uprising and died there in 811, and Lothair I, who became a monk in 855. His grave was rediscovered in 1860; in 1874, the Emperor Wilhelm I erected a monument over it. In 882 and 892, the monastery was plundered and devastated by the Normans, but it soon recovered. The landed possessions were so large that the abbey developed into a principality. Wandelbert (813–70), was head of the school, and a distinguished poet. Abbot Regino of Prüm (893–99) made a name for himself as historian and codifier of canon law.
13 ғасырдан кейін
13 және 14 ғасырларда монастырь құлдырап кетті, ішінара оның зайырлы әкімшілерінің қысымынан, бірақ көбінесе ішкі бұзылудан. Жағдай осы деңгейге жетті ki монахтар кірістерді өзара бөлісіп, бірін-бірінен бөлек өмір сүрді. Осының салдарынан Трир архиепискобы бай аббаттық пен оның кең иеліктерін архиепископтыққа қосуға тырысты. 1376 жылы император Карл IV осыған келісім берді, ал 1379 жылы папа Бонифаций IX да келісті, бірақ папаның келісімі 1398 жылы кері алынды. 1473 жылы папа Сикст IV да қосылуға келісім берді. Бірақ абаттар мойынсұнудан бас тартты, тіпті 1511 жылы сол кездегі сайлаушы архиепископқа қарсы соғыс жүргізді. Ақырында, аббаттық қирауға жақын келгенде, папа Григорий XIII 1574 жылғы 24 тамыздағы жарлық шығарды, ол Мандершайд абысы Кристофердің өлімінен кейін 1576 жылы күшіне енді. Осыдан кейін Трир архиепископтары аббаттықтың "мұрагер әкімшілері" болды. Аббаттық енді ішкі және сыртқы жағынан тәртіпке келтірілді және қайтадан гүлденді. 1718 жылы монастырға келген екі француз бенедиктин антиквариясы Эдмон Мартен мен Урсин Дюран өздерінің Voyage littéraire еңбегінде Германиядағы барлық монастырлардың ішіндегі ең жақсы рухты көрсеткені – осы аббаттық екенін айтты, және оқу ынтамен жүргізілді. Монахтар тіпті 18 ғасырда да Трирдің бақылауынан құтылуға тырысты.
In the 13th and 14th centuries, the monastery declined, partly from the oppression of its secular administrators, but more from internal decay. It reached such a pass that the monks divided the revenues among themselves and lived apart from one another. Consequently, the archbishops of Trier sought to incorporate the rich abbey and its extensive possessions into the archbishopric. In 1376, Emperor Charles IV gave his consent to this, as did Pope Boniface IX in 1379, but the pope's consent was recalled in 1398. Pope Sixtus IV in about 1473 also gave his approval to the incorporation. But the abbots refused to submit and even in 1511 carried on war against the archbishop, by then an elector. Finally, when the abbey was near ruin, Pope Gregory XIII issued the decree of incorporation, dated 24 August 1574, which was carried into effect in 1576 after the death of Abbot Christopher of Manderscheid. After this, the archbishops electors of Trier were "perpetual administrators" of the abbey. The abbey was now brought into order within and without, and once more flourished to such a degree that the two French Benedictine antiquarians Edmond Martène and Ursin Durand, who visited the monastery in 1718, stated in their Voyage littéraire that of all the monasteries in Germany, Prüm showed the best spirit, and study was zealously pursued. The monks made efforts even in the 18th century to shake off the control of Trier.
Аббатхананы секуляризация
1801 жылы 1794 жылдан бері француз революциялық әскерлері басып алған Прум ресми түрде Францияға қосылды, діни жерлерден айырылды және оның мүліктері сатылды; Наполеон қалаға ғимараттарын сыйлады. 1815 жылы Прум Рейн провинциясының бір бөлігі ретінде Пруссияның меншігіне өтті, және уақыт өте келе қазіргі Германияның Рейн-Пфальц жеріндегі бір бөлігіне айналды. 1721 жылы курфюрст Людвиг салған шіркеу қазіргі таңда приход шіркеуі болып табылады. Қалған монастырь ғимараттары қазір Прум аббаты Региноның атымен аталатын "Регино гимназиясы" деп аталатын орта мектепке пайдаланылуда.
In 1801, Prüm, occupied by French revolutionary troops since 1794, was formally annexed to France, secularized, and its estates sold; Napoleon gave its buildings to the city. In 1815, Prüm passed into the possession of Prussia as a part of the Rhine Province, and in the course of time became part of modern Germany, in the State of Rhineland Palatinate. The church, built in 1721 by the Elector Ludwig, is now a parish church. The remaining monastic buildings are now used for the secondary school named the "Regino Gymnasium" after the Abbot Regino of Prüm.
Аббатшылық монументтері
Иса Мәсіхтің сандалдары шіркеудің көптеген қасиетті нысандарының ішіндегі ең танымалдары саналады; олар 762 жылғы Пипиннің құжатында айтылған. Олардың Римнен Папа Захария немесе Папа Степан II-ден сыйлық ретінде алынғаны делінеді.
The Sandals of Jesus Christ are considered to be the most notable of the many relics of the church; they are mentioned by Pepin in the deed of 762. He is said to have received them from Rome as a gift of Pope Zachary or Pope Stephen II.