Теодор Драйзердің «Титан» романы – «Финансиер» атты туындысының жалғасы. Фрэнк Каупервудтың өмірі мен мансабы, реализм, «Құштарлық» трилогиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Титан - Теодор Драйзердің 1914 жылы аяқталған, 1912 жылғы "Финансшы" романының жалғасы. Екі кітаптың да бастапқыда бір қолжазбасы болған, бірақ оқиғаның көлемі оларды екі жеке романға бөлуді қажет етті. Дрейзердің "Титан" қолжазбасын "Финансшыны" басып шығарған Harper & Brothers баспасы, оның кешірімсіз реализміне байланысты қабылдамады; Джон Лейн кітапты 1914 жылы жариялады. "Титан" - Дрейзердің "Құштарлық трилогиясының" екінші бөлігі, аяусыз бизнесмен Фрэнк Каупервудтың (шын мәніндегі трамвай магнаты Чарльз Йеркестің үлгісі бойынша) тарихы. Трилогияның үшінші бөлігі - "Стоик" - Дрейзердің өлімінен кейін 1947 жылы жарық көрген соңғы романы болды.
The Titan is a novel by Theodore Dreiser, completed in 1914 as a sequel to his 1912 novel The Financier. Both books were originally a single manuscript, but the narrative's length required splitting it into two separate novels. Dreiser's manuscript of The Titan was rejected by Harper & Brothers, publisher of The Financier, due to its uncompromising realism; John Lane published the book in 1914. The Titan is the second part of Dreiser's Trilogy of Desire, a saga of ruthless businessman Frank Cowperwood (modeled after real life streetcar tycoon Charles Yerkes). The third part of the trilogy, The Stoic, was Dreiser's final novel, published in 1947 after his death.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Түрмеден босағаннан кейін Фрэнк Каупервуд 1873 жылғы қызығушылықтың төмендеуінен кейін акцияларға инвестиция салады және қайтадан миллионер болады. Ол Филадельфиядан шығып, Батыста жаңа өмір бастауға шешім қабылдайды. Ол Айлинмен бірге Чикагоға көшіп келеді және оның адвокаты, соңғы рет Лилианды ажырасуға көндіреді. Фрэнк көше теміржолы жүйесін иеленуді шешеді. Джон Дж. Маккенти және басқа да саяси одақтастарының көмегімен ол бірнеше қарсыластарын банкротқа дейін жеткізеді. Осы уақытта Чикаго қоғамы оның Филадельфиядағы өткені туралы біліп алады және бұл жұбайлар енді кешкі асқа шақырылмайды; біраз уақыттан кейін баспасөз де оған бұрылады. Каупервуд көп рет адалсыздық жасайды. Айлин Рита туралы біліп, оны ұрып-соғады. Ол одан бас тартып, Полк Линдпен, өте жақсы жағдайдағы адаммен байланысқа түседі; бірақ ол соңында оған сенімін жоғалтады. Осы арада Каупервуд жас Беренис Флемингпен танысады; романның соңында ол оған өзін жақсы көретінін айтады және ол онымен бірге тұруға келіседі. Дегенмен, соңы ащы болады, өйткені Каупервуд өз теміржол жоспарлары үшін қалаған елу жылдық франшизаны ала алмайды.
After his release from prison, Frank Cowperwood invests in stocks subsequent to the Panic of 1873, and becomes a millionaire again. He decides to move out of Philadelphia and start a new life in the West. He moves to Chicago with Aileen and his attorney is finally able to persuade Lillian to agree to a divorce. Frank decides to take over the street railway system. He bankrupts several opponents with the help of John J. McKenty and other political allies. Meanwhile, Chicago society finds out about his past in Philadelphia and the couple are no longer invited to dinner parties; after a while, the press turns on him too. Cowperwood is unfaithful many times. Aileen finds out about a certain Rita and beats her up. She gives up on him and has an affair with Polk Lynde, a man of privilege; she eventually loses faith in him. Meanwhile, Cowperwood meets young Berenice Fleming; by the end of the novel, he tells her he loves her and she consents to live with him. However, the ending is bittersweet as Cowperwood has not managed to obtain the fifty year franchise for his railway schemes that he wanted.
Басқа шығармаларға сілтеме жасау
Басқа туындыларға сілтемелер: Исмаил, Цезарь, Еврипид, Ральф Уолдо Эмерсон, Генри Дэвид Торо, Джон Милтонның «Комус маскасы», Уильям Шекспирдің «Ромео мен Джульетта» және «Макбет», Мольердің «Les Femmes Savantes», Ричард Бринсли Шериданның «Қарсыластар», Софоклдің «Электра», Роберт Браунингтің «Жалғақ және кітап», Джон Китстің «Агнес күнінің кеші» және Челлинидің өмірбаяны. Каупервуд картиналар жинайды; аталатын суретшілердің арасында Лорд Лейтон, Габриэль Россетти, Джеймс Эбботт МакНилл Уистлер, Генри Рейберн, Жан Франсуа Милле, Ян Стин, Жан Луи Эрнест Мейссониер және Жан Леон Жером бар. XXIX тарауда Флоренс Кокрейн Кристофер Марлоу мен Бен Джонсонды оқиды. LI тарауда Браксмар Джордж дю Мориердің «Трилби» романын оқығанын айтады. Музыка Сара Бернхардт, Чайковскийдің «Франческа да Римини» және Пуччинимен бірге еске алынады. Грек мифологиясы да Халдей, Кирке, Елена, Троя және Андромаха есімдерімен көрсетілген.
Allusions to other works include Ishmael, Caesar, Euripides, Ralph Waldo Emerson, Henry David Thoreau, John Milton's Masque of Comus, William Shakespeare's Romeo and Juliet and Macbeth, Molière's Les Femmes Savantes, Richard Brinsley Sheridan's The Rivals, Sophocles's Electra, Robert Browning's The Ring and the Book, John Keats's The Eve of St. Agnes, and Cellini's autobiography. Cowperwood collects paintings; some painters mentioned include Lord Leighton, Gabriel Rossetti, James Abbott McNeill Whistler, Henry Raeburn, Jean François Millet, Jan Steen, Jean Louis Ernest Meissonier, and Jean Léon Gérôme. In Chapter XXIX, Florence Cochrane is said to read Christopher Marlowe and Ben Jonson. In Chapter LI, Braxmar says he has read George du Maurier's Trilby. Music is mentioned with Sarah Bernhardt, Tchaikovsky's Francesca da Rimini, and Puccini. Greek mythology is also mentioned with Chaldea, Circe, Helen, Troy, and Andromache.
Шын тарихқа сілтеме жасау
Тарихи сілтемелер Эндрю Джексон, Генри Клей, Дэви Крокетт, Хеймаркет оқиғасы, Генри Джордж және Роберт Оуэн кіреді.
Historical allusions include Andrew Jackson, Henry Clay, Davy Crockett, the Haymarket affair, Henry George, and Robert Owen.