Израильден еврейлердің эмиграциясы

Кіріспе

Израиль еврейлерінің Израильден көшіп кетуі

Ерида (yerida, "түсіп шығу") – Израиль мемлекетінен (немесе діни мәтіндерде Израиль жерінен) яһудилердің көшіп кетуі. Ерида – алияның (עליה, әлде "көтерілу") қарама-қарсысы, яғни яһудилердің Израильге көшіп келуі. Сионистер әдетте ерида әрекетін сынап, бұл терминге кейбір немқұрайлылықпен қарайды. Бұл термин еврей емес израильдіктердің көшіп кетуін қамтымайды. Көшіп кетудің жиі айтылатын себептері – жоғары тұрмыстың құны, араб-израиль қақтығысынан қашу, академиялық немесе кәсіби мақсаттар, сондай-ақ израильдік қоғамға көңілі толмауы.

Тарих

Сионисттік қозғалыстың басталуы мен Израиль мемлекетінің құрылуы арасында Османдық және Мандаттық Палестинадан эмиграциялаған адамдардың санын, немесе елге иммиграциялағандармен салыстырғанда эмигранттардың үлесін бағалау қиын. Палестинадағы алғашқы сионисттік қоныстану кезеңіндегі, бірінші және екінші Алия кезеңдеріндегі эмиграция деңгейі шамамен 40% (Джошуа Каниелдің бағалауынша) барлық иммигранттардан 80-90% дейін болды. Осы кезеңде көптеген еуропалық еврей иммигранттары бірнеше айдан кейін бас тартып, көбінесе аштық пен аурудан зардап шегіп кеткені белгілі. Төртінші Алияның соңғы кезеңінде, 1926-1928 жылдары, Мандаттық билік 17 972 еврей иммигрантын тіркесе, Еврей агенттігі билікте тіркелмеген тағы 1100 адамды санады. Сол кезеңде билік өкілдері 14 607 еврей эмигрантын тіркеді. Жалпы алғанда, 1923 және 1948 жылдар аралығында Палестинадан шамамен 60 мың еврей эмиграциялаған деп есептеледі, ал сионисттік жобаның басталуынан мемлекет құрылғанға дейін эмиграциялаған еврейлердің жалпы саны шамамен 90 мыңға жетті. 1948 жылы Израиль құрылғаннан кейін, ел 1948 жылдан 1951 жылға дейін, негізінен Холокосттан кейінгі Еуропадан және араб және мұсылман елдерінен жаппай иммиграция толқынын бастан кешірді, осы кезеңде 688 000 иммигрант қабылдады. Алайда, осы иммигранттардың шамамен 10% келесі жылдары елден, негізінен Канадаға, Австралияға және Оңтүстік Америкаға кетіп қалды. Аз бөлігі АҚШ-қа барды, ал 1924 жылғы Иммиграциялық заңда белгіленген иммиграциялық шектеулер әлі де күшінде болмаса, АҚШ негізгі бағыт болар еді деп есептелді. 1953 жылы иммиграция толқыны баяулап, эмиграция өсті. Бастапқыда Израильден эмиграциялағандардың көпшілігі сол жердегі өмірге қанағаттанбаған иммигранттардан құралды, бірақ 1970 жылдардың ортасында елден кетіп бара жатқан израильдіктердің саны артты. 1948 жылдан 1961 жылға дейін Израиль азаматтары шетелге уақытша сапарға шығу үшін визамен қатар паспорт та алуға тиіс болды. Бастапқыда бұл мақсат соғысуға тиіс еврейлердің кетуіне жол бермеу болды, сондай-ақ кетіп бара жатқандар ұлттық бірлікке зиян келтіреді деген түсінік те болды. 1980 жылы вице-премьер Сима Эрлих және Еврей агенттігінің директоры Шмуэль Лахис АҚШ-қа эмиграцияны зерттеді. Лахис есебінде АҚШ-та, негізінен Нью-Йорк пен Лос-Анджелесте 300 000-500 000 израильдік тұрады деп есептелді. 1982 жылы Ериданы алдын алу жөніндегі жұмысты басқаруға тағайындалған министрдің орынбасары Дов Шиланский 1948 жылдан бері шамамен 300 000 израильдік эмиграциялағанын атап өтті және сол кездегі израильдік эмиграцияның негізгі себептері ретінде тұрғын үй тапшылығы мен жоғары жұмыссыздық деңгейін көрсетті. Ерида 1980-ші жылдардың ортасында 1982 жылғы Ливан соғысының салдарынан, израильдік туристердің басқа мәдениеттермен және басқа батыс елдеріндегі жаңа мүмкіндіктермен танысуынан және 1983 жылғы банк акциялары дағдарысынан туындаған экономикалық дағдарыстан күрт өсті. 1984 және 1985 жылдары Израильге иммиграциялағандарға қарағанда, одан көбі эмиграциялады. Сол кезде Израиль үкіметі эмиграцияның көптігіне алаңдады, саясаткерлер мен үкіметтік органдар жүздеген мың израильдіктер шетелде тұрып жатыр деген статистиканы жиі келтірді. Алайда, бұл статистика дәл болмауы мүмкін; осы кезде демограф Пини Герман Израиль үкіметінің эмиграция туралы мәліметтерді жинаумен айналысатын статистикалық қызметкерімен сұхбаттасты. Германның айтуынша, мәліметтер 1948 жылдан бері 400 мыңнан аз израильдік шетелге көшіп, қайтып оралмағанын көрсеткен. Басқа мемлекеттік органдардың неліктен үнемі жоғары сандарды айтатыны туралы сұрағанда, статистикалық қызметкер өзінің бюросы ешқашан кеңес алмайтынын айтты. 2008 жылдың сәуір айында Иммиграция және сіңіру министрлігі 700 000 израильдік шетелде тұрғанын есептеді; олардың 450 000-ы АҚШ пен Канадада, ал 50 000-70 000-ы Ұлыбританияда тұрады. 2012 жылы Pew Research Center құрастырған жаңа Global Religion and Migration Database (Глобалды дін және көші-қон дерекқоры) Израильде туған 330 000 израильдік, оның ішінде 230 000 еврей шетелде тұрғанын көрсетті, бұл Израильдің еврей халқының шамамен 4% құрайды. Сол жылы Ерида 40 жылдық ең төменгі деңгейге жетті, ал шетелден оралған израильдіктердің саны артты.

It is difficult to estimate the number of people who emigrated from Ottoman and Mandate Palestine between the start of the Zionist movement and the establishment of the State of Israel, or the proportion of emigrants compared with the number of immigrants into the country. Estimates of the extent of emigration during the period of the initial Zionist settlement in Palestine with the First Aliyah, as well as the Second Aliyah, range between approximately 40% (an estimation made by Joshua Kaniel) of all immigrants and up to 80–90%. Although the precise number is unknown, it is known that many of the European Jewish immigrants during this period gave up after a few months and left, often suffering from hunger and disease. In the latter part of the Fourth Aliyah, during 1926–1928, the mandatory authorities recorded 17,972 Jewish immigrants, and the Jewish Agency counted about 1,100 more who were not registered with the authorities. During the same period, the authorities recorded 14,607 Jewish emigrants. Overall, it is estimated that about 60,000 Jews emigrated from Mandatory Palestine between 1923 and 1948, and that the total number of Jews who emigrated from the start of the Zionist project to the establishment of the state was around 90,000. After Israel was established in 1948, the country experienced a wave of mass immigration lasting from 1948 to 1951, primarily from post Holocaust Europe and Arab and Muslim countries, absorbing 688,000 immigrants during this period. However, some 10% of these immigrants would leave the country in the following years, primarily to Canada, Australia, and South America. A small number went to the United States, and it was thought that the US would be the primary destination had immigration restrictions set out by the Immigration Act of 1924 not still been in place. By 1953, the wave of immigration had leveled off, and emigration was increasing. Initially, emigration from Israel was composed largely of immigrants who were unsatisfied with life there, but in the mid 1970s the number of native Israelis leaving the country grew. From 1948 until 1961, Israeli citizens required an exit visa as well as a passport to travel overseas even temporarily. Initially the intention was to prevent the departure of Jews who ought to be fighting, but also due to a perception that those leaving harmed national solidarity. In 1980 deputy Prime Minister Simha Erlich and the Director of the Jewish Agency Shmuel Lahis studied emigration to the United States. The Lahis Report estimated that there were 300,000 to 500,000 Israelis living in the United States, mainly in New York and Los Angeles. In 1982, Dov Shilansky, a Deputy Minister who was tasked with heading efforts to prevent Yerida, noted that some 300,000 Israelis had emigrated since 1948, and attributed a housing shortage and high unemployment as the primary reasons for Israeli emigration at the time. Yerida skyrocketed in the mid 1980s, due to a combination of the effects of the 1982 Lebanon War, exposure of Israeli tourists to other cultures and new opportunities in other Western countries, and an economic crisis brought on by the 1983 bank stock crisis. In 1984 and 1985, more Jews emigrated from than immigrated to Israel. At the time, the Israeli government became alarmed over the large amount of emigration, and politicians and government entities often cited statistics claiming that hundreds of thousands of Israelis were living abroad. However, these statistics may not have been accurate; around this time, Pini Herman, a demographer, interviewed an Israeli government statistician in charge of compiling data on yordim. According to Herman, the data showed that since 1948, fewer than 400,000 Israelis had moved abroad and never returned. When asked how other government entities regularly claimed much higher figures, the statistician said that his bureau had never been actually consulted. In April 2008, the Ministry of Immigration and Absorption estimated that 700,000 Israelis were living abroad; of those 450,000 were living in the U. S. and Canada, with a further 50,000 70,000 in Britain. In 2012, a new Global Religion and Migration Database constructed by the Pew Research Center showed that there were a total of 330,000 native born Israelis, including 230,000 Jews, living abroad, approximately 4% of Israel's native born Jewish population. That year, it was reported that yerida had hit a 40 year low, while the number of Israelis returning from abroad had increased.

Демография

1948-1958 жылдар аралығында 100 мыңнан астам еврей Израильден эмиграция жасады. Израильдің халықаралық көші-қон балансы және 1948 мен 1994 жылдар аралығындағы жалпы иммиграция 80 пайызды құрады, бұл иммигранттар мен эмигранттар арақатынасының 20 пайызды құрайтынын көрсетеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, Израильдің ұзақ мерзімді көшіп келушілерді сақтап қалу көрсеткіші 80 пайызды құрайды, бұл АҚШ, Аргентина, Бразилия, Австралия және Жаңа Зеландия сияқты үлкен иммиграция ағынын қабылдаған басқа елдерге қарағанда әлдеқайда жоғары. Серджо ДелаПергола Израильдің эмиграцияны сақтап қалу деңгейінің салыстырмалы түрде жоғары болуын екі байланысты факторға байланыстырады. Алияның отбасылық сипаты, яғни әйелдер, балалар және қарт адамдарды қоса алғанда, бүкіл шаңыраудың көшірілуі, туған жерді тастауды білдіреді. Екінші фактор – дискриминация немесе қысым сезілген елдерге оралу мүмкін болмауы, бұл елден кетуге ынталандырды. 2012 жылы Pew Research Center Global Religion and Migration Database мәліметтері бойынша, Израильден шыққан еврейлердің халықаралық көшіп келушілердің жалпы саны 230 000-ға жетті. Ресейде 100 мыңнан астам Израиль азаматы тұрады деп есептеледі. Ресейдегі ізраильдік-ресейлік қауымдастығы үшін көптеген Израиль мәдени шаралары өткізіледі, ал көптеген адамдар жылдың бір бөлігін Израильде өткізеді. (Ресейдегі ізраильдік қауымдастықты қамтамасыз ету үшін Израильдің мәдени орталықтары Мәскеуде, Санкт-Петербургте, Новосибирскіде және Екатеринбургте орналасқан.) Барлық деректер АҚШ-тың Израиль эмигранттарының басты бағыты екенін көрсетеді. 1982 жылы демограф Пини Герман АҚШ-та 100 000 ізраильдік эмигрант тұратынын, олардың жартысы Нью-Йорк және Нью-Джерси аймағында, ал Лос-Анджелес аймағында 10 000–12 000 адам тұратынын болжады. Осы ізраильдік иммигранттар тобының Нью-Йорк компонентінің салыстырмалы тұрақтылығы үш онжылдықтан кейін, 2009 жылы Нью-Йорк UJA федерациясы үшін Стивен М. Коэн мен Джудит Вайнштейннің зерттеуінде расталды, онда Нью-Йоркте 41 000 ізраильдік иммигрант бар екені анықталды. Коэн мен Хаберфилд 1990 жылы АҚШ-та 110 000–130 000 ізраильдік иммигрант тұрғанын бағалады. АҚШ Ішкі қауіпсіздік департаментінің статистикасы бойынша, 1949 мен 2015 жылдар аралығында шамамен 250 000 ізраильдік АҚШ-та тұрақты тұруға рұқсат алды, бірақ кейін Израильге оралғандарды есепке алмады. 1990 жылғы АҚШ онжылдық халық санағында Израиль/Палестинада туған 94 718 адам АҚШ-та тұратыны көрсетілді. 2000 жылғы АҚШ онжылдық халық санағында Израиль/Палестинада туған АҚШ азаматтарының саны 125 325-ке жетті. 1990 жылғы Ұлттық еврей халқының сараптамасы АҚШ-тағы ізраильдіктерді Израильде туған еврейлер деп анықтайды және АҚШ-та тұратын 63 000 ізраильде туған ересек еврейлер бар екенін бағалайды. Сонымен қатар, Израильде туған ересек еврейлердің отбасында 30 000 бала тұрады. Осылайша, 1990 жылы АҚШ-та Израильде туған еврейлердің саны 93 000-ға жетті. Алайда, Израильден шыққан ересектер АҚШ-қа көшіп келгенге дейін 7 000 бала ғана дүниеге келген, бұл АҚШ-та тұратын ізраильде туған еврей халқының саны 70 000-ды құрайды, ал 23 000 бала АҚШ-та тұратын ізраильдік иммигранттарға туған және техникалық тұрғыдан алғанда, бірінші буын американдықтар. 2010 жылғы АҚШ халық санағында Израильде туғандардың саны 30 пайызға өсті, яғни 140 323 адам, 2000 жылғы 109 720 адамнан. АҚШ-та туған ізраильдіктердің үштен екісі АҚШ азаматтығын иеленді, 2010 жылы 90 179-ы АҚШ азаматтығына ие болды, ал 50 144-і жоқ. Израильге көшіп келіп, ізраильдік азаматтық алған, белгілі бір уақыт бойы сонда тұрып, кейін АҚШ-қа оралған американдық еврейлердің санын бағалау қиын, 1990 жылы 30 000 мен 60 000 аралығында, ал 2000 жылы 53 000 мен 75 000 аралығында болды. Сол жылы АҚШ-та тұратын ізраильдік еврейлердің саны (Израильде туғандар мен онда белгілі бір уақыт бойы өмір сүргендер) 153 000-ден 175 000-ға дейін болды. Израильдіктер үшін ең маңызды иммиграциялық бағыт – АҚШ деп есептеген әлеуметтанушы Инон Коэн 2000 жылы Израильден тыс жерде тұратын ізраильдік еврейлердің жалпы саны 300 000 мен 350 000 аралығында болғанын болжады. Бұл Израильдің Орталық статистика бюросы жариялаған бағалаулармен қақтығыстан сақтану үшін, эмигранттардың саны әлдеқайда көп деп атаған басқа ізраильдік үкіметтік ұйымдармен келіспеушілікті болдырмады. Эмиграция бағалауларын CBS-тің қазіргі халықты болжауларынан да шығаруға болады: 1990–2005 жылдар аралығында CBS-тің Израильден көшіп кету болжамы жылына 14 000 адамды құрады. 1993, 1995 және 2001–2002 жылдары эмиграция деңгейі жоғары болды. Израиль халқының жалпы санының өсуі нәтижесінде эмигранттардың көрсеткіші мың адамға шаққанда 3-тен 1-ге дейін төмендеді. Бұл жалпы бағалауда Израиль арабтарының эмиграциясы және шетелде қайтыс болған ізраильдік еврейлер де ескеріледі. CBS шекаралық бақылау деректерін талдап, 1948–1992 жылдар аралығында Израильде тұратын 581 000 ізраильдік шетелде тұратынын көрсететін "жалпы баланс" есебін жасады. Басқаша айтқанда, Израильден шығулар Израильде тұратын адамдардың (туған жеріне қарамастан) қайта кірулерінен 581 000-ға көп болды. Израильден шығып кеткен адамдардың жартысы АҚШ-ты бағыт ретінде атады. Егер олар АҚШ-та қалған болса және басқа ізраильдіктер басқа елдер арқылы АҚШ-қа келмеген болса, АҚШ-та тұратын ізраильдіктердің "жалпы балансы" 290 500-ге жетер еді. Израиль деректеріне сүйенген Зви Эйзенбах американдық ізраильдіктердің шамамен 74 пайызы еврей екенін есептеді. Осылайша, 1948–1992 жылдар аралығында АҚШ-тағы ізраильдік еврейлердің жалпы балансы 216 000-ға төмендетілді. Голд пен Филлипс осы сандардан 25 000 адамның қайтыс болғанын алып тастады, нәтижесінде 265 500 адам қалды. "Жалпы баланс" Израильге қайта кірулерді Израильден шығулардан азайтатындықтан, Голд пен Филлипс 1993 жылы Израильге қайтып келген 18 400 адамды (1992 жылы қайта кіргендердің саны) алып тастады, нәтижесінде АҚШ-та тұратын еврей ізраильдіктердің түзетілген жалпы саны 172 848-ге жетті. Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымы 2005 жылы зерттелген 175 ЕҚДҰ елдері арасында Израильдің эмигранттар көрсеткіші мың адамға шаққанда 2,9 адамды құрады, бұл орташа көрсеткіш. АҚШ-та өзін ізраильдік деп атайтындардың үштен бірінен астамы ізраильдік иммигранттардың американдық туған балалары, олардың көпшілігі Израильде өмір сүрмеген немесе тіпті сапарламаған, бірақ Израиль заңдары бойынша ізраильдік азаматтар болып саналады. 2000 жылғы АҚШ онжылдық халық санағында 107 000 адам өзінің бірінші немесе екінші тегі ретінде ізраильдіктерді атады, олардың 51 пайызы Израиль/Палестинада туғанын, 39 пайызы АҚШ-та туғанын, 3 пайызы бұрынғы Совет Одағы мен Шығыс Еуропада туғанын және қалған 7 пайызы басқа елдерде туғанын көрсетті. 2005–2012 жылдар аралығында АҚШ-та 116 ізраильдік Израильде қудаланғанын немесе "өлім қаупіне" тап болғанын айтып, баспана сұрады, жалпы сұраныстардың саны 405 болды. Осы жағдайлардың арасында ізраиль арабтары, бұрынғы советтік иммигранттар және радикаль харедимдер болды деп есептеледі. Израильдің Орталық статистика бюросы 1948 жылдан бастап 2015 жылға дейін шамамен 720 000 ізраильдік эмиграция жасап, Израильге қайтып оралмағанын бағалады. 2017 жылы ізраильдік иммигранттардың балаларын есепке алмағанда, 557 000-нан 593 000-ға дейін ізраильдік шетелде тұратыны болжалды.

Between 1948 and 1958, over 100,000 Jews emigrated from Israel. Israel's net international migration balance and the total immigration between 1948 and 1994 was 80 per cent, pointing to a missing share, i. e., a ratio of immigrants to emigrants, of 20 percent. Historically, Israel's long term migration retention ratio of 80 per cent is much higher than other countries' receiving large masses of immigration such as the United States, Argentina, Brazil, Australia and New Zealand. Sergio DellaPergola attributes Israel's comparatively high migration retention to two related factors. The family transfer character of Aliyah, that is the relocation of entire households, including women, children and elderly members, implies abandonment of the place of origin. The second factor was the impossibility of return to countries where perceived discrimination or actual persecutions were among the main motivating factors for leaving. In 2012 the total estimated Israeli born Jewish international migrants originating in Israel was 230,000 from the Pew Research Center Global Religion and Migration Database. Over 100,000 Israeli citizens are believed to be living in Russia. Many Israeli cultural events are hosted for the Russian Israeli community in Russia, and many live part of the year in Israel. (To cater to the Israeli community in Russia, Israeli cultural centres are located in Moscow, Saint Petersburg, Novosibirsk and Yekaterinburg.) All evidence points to the U. S. being the primary destination of Israeli emigrants. In 1982, demographer Pini Herman estimated that there were 100,000 Israeli emigrants residing in the U. S., half of whom lived in the New York and New Jersey metropolitan area with another 10,000–12,000 living in the Los Angeles area. The relative stability of the New York component of this Israeli immigrant population was confirmed nearly three decades later in a 2009 study for the UJA Federation of New York by Steven M. Cohen and Judith Veinstein, which found that New York has 41,000 Israelis immigrants. Cohen and Haberfield estimated that in 1990 there were 110,000 to 130,000 Israeli immigrants residing in the U. S.
Statistics from the United States Department of Homeland Security show that between 1949 and 2015, about 250,000 Israelis gained permanent residency in the United States, although they did not track those who later returned to Israel. The 1990 U. S decennial census indicates that 94,718 Israel/Palestine born persons lived in the United States. The 2000 U. S decennial census indicates that the number of Israel/Palestine born U. S. persons rose to 125,325. The 1990 National Jewish Population Survey estimate of Israelis in the U. S. is based on the definition of "Israelis" as Jews who were born in Israel and estimates a total of 63,000 Israeli born adult Jews living in the United States. In addition, a total of 30,000 children live in the households of Israel born adult Jews. Maximally, then, the Israeli born Jewish population in the U. S. in 1990 was 93,000. However, only 7,000 of the children were reported born before the Israeli born adult emigrated to the United States, suggesting the Israeli born Jewish population residing in the United States is 70,000, with 23,000 children born to Israeli immigrants already living in the U. S. and thus technically first generation Americans. The 2010 U. S. Census found an increase of 30 percent of persons born in Israel, some 140,323 persons born in Israel, up from 109,720 in 2000. About two thirds of U. S. Israeli borns held U. S. citizenship, 90,179 had U. S. citizenship in 2010 and 50,144 did not. The number of American Jews who immigrated to Israel and gained Israeli citizenship, lived there for a certain period of time, and then returned to the United States is more difficult to estimate, ranging 30,000 and 60,000 by 1990, and between 53,000 and 75,000 by 2000. In total during that year, the number of Israeli Jews (those who were born in Israel and those who only lived there for a certain period of time) who lived in the United States stood between 153,000 and 175,000. Assuming that the United States is the most significant destination of immigration for Israelis, the sociologist Yinon Cohen estimated that in 2000 the total number of the Israeli Jews who live outside Israel was between 300,000 and 350,000. this avoided conflict with other Israeli government entities who cited much larger numbers of emigrants than the Israel Central Bureau of Statistics published estimates. Emigration estimates can still be inferred from current population projections by the CBS: Between the years 1990 to 2005 emigration assumptions from Israel by the CBS averaged 14,000 people per year. 1993, 1995 and 2001–2002 saw relatively high levels of emigration. The rate of the emigrants from Israel decreased during those years from 3 per thousand to 1 per thousand as a result of an increase in total Israeli population. This total estimate includes both the Israeli Arab emigrants and Israeli Jews who may have died while abroad. The CBS analyzed the border control data and computed a "gross balance" of 581,000 Israelis living abroad during the period 1948–1992. In other words, there were 581,000 more exits from Israel than re entries on the part of Israeli residents (i. e., persons living in Israel whether native born or born elsewhere). About half of the persons leaving Israel named the United States as their destination. Assuming that they stayed in the United States, and that no other Israelis came to the United States via other countries, the "gross balance" of Israelis residing in the United States would be 290,500. Zvi Eisenbach, working from Israeli data, has calculated that about 74 percent of American Israelis are Jews. Thus, the gross balance of Israeli Jews in the United States over the period 1948–1992 is adjusted down to 216,000. Gold and Phillips subtracted from this number 25,000 persons who would have died, leaving 265,500. Since the gross balance subtracts reentrances to Israel from exits out of Israel, Gold and Phillips subtracted 18,400 more persons who may be assumed to have returned to Israel in 1993 (the number that re entered Israel in 1992), for an adjusted gross balance of 172,848 Jewish Israelis living in the United States. The Organisation for Economic Co operation and Development calculated an 'expatriate rate' of 2.9 persons per thousand, putting Israel in the mid range of expatriate rates among the 175 OECD countries examined in 2005. Over a third of persons in the U. S. who define themselves as Israeli may be American born children of Israeli emigrants, many of whom have never lived in or even visited Israel, but are counted as Israeli citizens under Israeli law. The 2000 U. S. decennial Census had 107,000 persons who reported Israeli as their first or second ancestry, of these persons 51 percent reported country of birth as Israel/Palestine, 39 percent reported being born in the U. S., 3 percent were born in the former Soviet Union and Eastern Europe and the remaining 7 percent in other countries. Between 2005 and 2012, 116 Israelis were granted asylum in the United States after claiming that they were persecuted or faced "mortal danger" by remaining in Israel, out of a total of 405 requests. These cases were believed to consist of Israeli Arabs, former Soviet immigrants, and radical Haredim. The Israeli Central Bureau of Statistics estimates that between the state's founding in 1948 and 2015, about 720,000 Israelis emigrated and never returned to live in Israel. In 2017, it estimated that between 557,000 and 593,000 Israelis, not including children born to Israeli emigrants, were living abroad.

Көші-қон құбылысының себептері

Израильден кетудің негізгі себептері көбінесе эмигранттардың жақсырақ тұрмыс деңгейіне, жұмыс мүмкіндіктерін іздеуге және жоғары білім алу арқылы кәсіби өсуге ұмтылуымен байланысты. 1980-жылдардың басынан бастап Израильдегі эмиграция құбылысы елдегі әлеуметтік, қаржылық, мәдени және саяси өзгерістердің нәтижесінде күш алды. Мысалы, Берлинде израильдіктердің қалаға көшіп келуінің басты себептері: Израильдегі өмірге қанағаттанбау, жеке және академиялық әлеуетті іске асыру мүмкіндігі, жұбайының көшіп кетуі немесе неміс жұбайының болуы, сондай-ақ Берлиндегі салыстырмалы түрде төмен өмірлік құн мен қала ұсынатын мәдени байлық пен әртүрлілік болды. Омер Моав пен Арик Голд жүргізген зерттеу 1995-2005 жылдар аралығында елден кеткен израильдіктерді талдады. Олардың зерттеуі бойынша, міндетті білім алғандарға қарағанда жоғары білімді адамдардың көшіп кету деңгейі жоғары екені анықталды. Қазіргі жағдайды ескере отырып, ата-аналар Израиль ғалымдарын елге қайтаруға тырысуда. Олар Израильден эмиграциялаған, әсіресе жас ғалымдарға жеткілікті гранттар мен жағдайлар ұсынылмай отыр деп санайды. Басқа елдер ғылыми-зерттеу орталықтары мен қаржыландыру арқылы жақсы мүмкіндіктер ұсынады, бұл оларға қаржылық тұрғыдан өзін қамтамасыз етуге және көбінесе оқумен бірге жұмыс істеуге мүмкіндік береді. Эмигранттар арасында жүргізілген сауалнамалар Израильдегі саяси жағдай мен қауіпсіздікке қатысты мәселелер эмиграцияның басты себептерінің қатарына кірмейтінін көрсетті. Эмиграция, әсіресе иврит тілін меңгермеген, еңбек нарығына енбеген немесе өмірінде бір рет тұрғын үйін ауыстырған және келесі өзгерісті жасау оңай деп ойлаған жаңа иммигранттар арасында да кең таралған. Көшіп келушілердің кейбіреулері үшінші елге, көбінесе Батысқа қоныс аударады, ал кейбіреулері туған елдеріне оралады. Бұл құбылыс туған елдегі жағдай жақсарғанда күшейе түседі, мысалы, 21-ғасырдың басында бұрынғы КСРО-да болғандай. Израиль мемлекеті құрылғаннан бері жүргізілген сауалнамалар елден кеткендердің Израильде қалғандарға қарағанда білім деңгейі жоғары екенін көрсетті. Бұл құбылыс Израильден кеткен жаңа иммигранттар арасында, Израильде туғандарға қарағанда одан да күшті байқалады. Сондықтан Израильден эмиграцияны кейде "ақыл-ойдың ағып кетуі" деп атайды. ЭЫДҰ-ның бағалауынша, жоғары білімді эмигранттардың көрсеткіші мың жоғары білімді израильдікке шаққанда 5,3 адамды құрайды, бұл Израильді ЭЫДҰ елдерімен салыстырғанда төменгі үштен бірге орналастырады, онда орташа көрсеткіш мың жоғары білімді эмигрантқа шаққанда 14 адамды құрайды. Израиль, дамыған техникалық және білім беру инфрақұрылымымен және жоғары білімді азаматтардың көп санымен, Бельгия, Нидерланды, Финляндия, Дания және Жаңа Зеландия сияқты дамыған елдерге қарағанда жоғары білімді адамдардың үлкен пайызын сақтап отыр.

The main motives for leaving Israel are usually connected with the emigrants' desire for improved living standards, or to search for work opportunities and professional advancement, for higher education. From the beginning of the 1980s, the emigration phenomenon in Israel gained momentum because of the social, financial, cultural, and political changes that occurred in the country. In Berlin for instance the main reasons for Israeli migration to the city were found to be the following: dissatisfactions with life in Israel, a realization of personal potential career and academic wise, following the relocation of a spouse / having a German spouse, and the relatively low cost of living in Berlin integrated with the cultural value and diversity the city has to offer. A study conducted by Omer Moav and Arik Gold, analyzing Israelis leaving the country from 1995 2005. They found a much higher rate in highly educated people who go instead of those with mandatory education. In light of the current situation, parents have come together to try to bring Israeli scientists home. They say there are not enough grants or conditions offered for those who emigrate from Israel, specifically the young. The other countries offer better opportunities with their research centers and funding, allowing that sufficient qualified income to support themselves financially while often going through school. Polls amongst emigrants have shown that the political situation and security threats in Israel are not among the main factors in emigration. Emigration is also common amongst new immigrants who failed to successfully integrate into Israeli society especially if they were unable to master the Hebrew language, failed to integrate into the labor market, or who already made one major residence change in their lives and therefore found an additional change easier to make. Some of the immigrants move to a third country, almost always in the West, and some of them return to the country of their origin, a phenomenon which increases when the conditions in the country of origin improve, as occurred in the former USSR in the first decade of the 21st century. Since the founding of the State of Israel, polls have shown that those leaving the country were on average more educated than the ones who remained in Israel. This phenomenon is even more extreme amongst new immigrants who leave Israel than amongst native born Israelis who leave Israel. Therefore, the emigration from Israel has occasionally been referred to as a brain drain. An OECD estimate put the highly educated emigrant rate at 5.3 per thousand highly educated Israelis, actually placing Israel in the lower third compared to OECD countries where the overall average was 14 per thousand highly educated emigrants. Israel, with its well developed technical and educational infrastructure and larger base of highly educated citizens, is retaining a greater percentage of its highly educated persons than developed countries such as Belgium, the Netherlands, Finland, Denmark and New Zealand.

Айналмалы көші-қон

Израильдік яһудилердің көшіп кетуі бір бағытты деп есептелген және "йерида" деп сипатталған, бірақ маңызды үлгідегі оралу, "хазара" (חזרה хазара, "қайта оралу"), кем дегенде бір жыл немесе одан да көп уақыттан кейін Израильге оралу ретінде көрінеді, онда үйлер мен тұрмыс құру немесе қайта құру қажет. Көшіп кеткен израильдіктердің көпшілігі мұңайып кетпейді, және ұзақ уақыт шетелде болғаннан кейін үйлеріне оралады. Бұл айналымды көші-қон жоғары білікті және жоғары білімді израильдік көшіп келушілер мен олардың отбасылары үшін ерекше көзге түседі. 2007 жылы Израильдің иммигранттарды қабылдау министрі израильдік эмигранттарды Израильге қайтаруға ынталандыру мақсатында арнайы бағдарлама жариялады. Сондай-ақ, 2008 жылға дейін министрлік оралған эмигранттар үшін тиімді қабылдау жоспарларын құруға 19 миллион шекел инвестициялауға келісім берді. (Толық мәліметтер үшін: Израильдегі салық салу). Оған дейін әр жылы 4000 израильдік оралған. 2008 жылы бұл көрсеткіш өсе бастады. Осы науқан басталғаннан бері елге оралған израильдіктердің саны екі есеге артты. 2010 жылы бұл көрсеткіш 11 мыңға жетті. 2010 жылдан 2012 жылдың қазанына дейін рекордтық 22 470 израильдік оралды, оның ішінде 4837 академик және зерттеуші, 2720 техникалық маман және 681 бизнес-менеджер болды. Израиль кемінде екі жыл (студенттер үшін 1,5 жыл) шетелде тұрған Израиль азаматтарына "Тошав Хозер" (תושב חוזר toshav hozer, "қайта оралушы резидент") құқықтық мәртебесін берді; шетелде болған кезінде жылына 120 күн немесе одан да көп уақыт (365 күн) Израильге бармаған; бұрынғыда осы резидент ретіндегі құқықтарын пайдаланбаған. Демограф Пини Германның сөзіне сүйенсек, бұл айналымды көші-қон Израиль үшін экономикалық пайда әкелді. Израильде АҚШ-тан кейін екінші орында тұратын, жоғары білікті және дағдылы мамандардың үлкен санына сәйкес келетін технологиялық, академиялық және басқа да инфрақұрылымдық ресурстар жеткіліксіз. Осының салдарынан көптеген израильдіктер ұзақ уақыт бойы шетелде жұмыс істеді. Олар оралғаннан кейін, Intel, Google, Microsoft және IBM сияқты компаниялар ұсынған жаңа инфрақұрылымды Израильге тартты немесе өздерімен бірге әкелді. Көптеген адамдар "йерида" құбылысын сионистік қозғалыстың сәтсіздігі деп санайды, бірақ кейбіреулер оны оның табысы деп есептейді. Бұл туралы сұхбатта сұралған ақын Ирит Кац израильдік яһудилердің басқа елдерге көшіп кетуге ыңғайлы екенін айтты, себебі Израиль енді "қалыпты" және олар өз еліне зиян келтірмей, мұны жасауға "рұқсат" алған.

The migration of Israeli Jews was often thought to be unidirectional and described as yerida, but there is reason to believe that a significant pattern of return, hazara (חזרה hazara, "return"), has been described as returning to Israel after relatively long periods, of at least a year or more, where homes and livelihoods have to be established or re established. Most Israelis who emigrate do not leave permanently, and eventually return home after an extended period abroad. This circular migration may be especially pronounced for highly skilled and highly educated Israeli migrants and their families. In 2007 a special program by the Immigrant Absorption Minister of Israel was announced, intended to encourage Israeli emigrants to return to Israel. It was further decided that by 2008 the Ministry would invest 19 million shekels to establish lucrative absorption plans for the returning emigrants. (see: Taxation in Israel). Until then, 4,000 Israeli expatriates returned each year. In 2008, these numbers began growing. Since the start of this campaign, the number of Israelis returning home has doubled. Return reached a peak of 11,000 in 2010. From 2010 to October 2012, a record 22,470 Israelis returned, including 4,837 academics and researchers, 2,720 technical professionals, and 681 business managers. Israel has granted the legal status of Toshav Hozer (תושב חוזר toshav hozer, "returning resident") to Israeli citizens having resided abroad for at least two years (1.5 years for students); during his/her time abroad, has not visited Israel for 120 days or more per year (365 days); has not used his/her rights as a returning resident in the past. According to demographer Pini Herman, this circular migration has been an economic boon to Israel. Israel does not have the technological, academic, and other infrastructural resources to absorb its disproportionate number of highly trained and skilled population, second only to the United States. As a result, many Israelis have worked overseas for extended periods of time. Upon their return, they have often attracted or repatriated with them to Israel new infrastructure, such as that provided by companies like as Intel, Google, Microsoft, and IBM. Many believe that the Yerida phenomenon is the failure of the Zionist movement, yet some believe that it is its success. When asked about it in an interview, the poet Irit Katz said that she thinks Israeli Jews are comfortably emigrating to other countries because Israel is finally "normal" and that they are finally "allowed" to do so without hurting their country.

Израиль қоғамындағы көзқарастар

Бірінші көші-қон толқыны кезінде Израильден эмиграцияның өршуі сионистік жобаның табысына қатысты үлкен пессимизмге себеп болды. 1976 жылы сұхбатында Израиль премьер-министрі Ицхак Рабин ізраилдік эмигранттарды "әлсіздердің құлдырауы" (נפולת של נמושות) деп сипаттады. Бүгінде ізраилдіктер арасында эмигранттарға қатысты антагонизм әлдеқайда азайды. Израиль мемлекетінің сионистік басшылығының басты мәселесі – Израильде туған адамдардың эмиграция таңдауы, олар жаңа иммигранттар сияқты интеграцияға қабілетсіздіктен кейін кеткендерге қарағанда, бірқатар қиындықтарға тап болмады. 2008 жылы сұхбатында Израильдің қорғаныс министрі және бұрынғы премьер-министрі Эхуд Барак: "Жүдейлер әлемнің кез келген бұрышында өздерін ұстай біледі. Біз үшін нағыз сынақ – Израильді ғылым, білім беру, мәдениет және өмір сапасы жағынан тартымды елге айналдыру, тіпті американдық еврей жастары да осында келгісі келеді. Егер біз мұны істей алмасақ, тіпті осы жерде туғандар да саналы түрде басқа елдерге кетуді шешеді. Бұл – шын мәніндегі мәселе" деді. Көші-қон идеясының тағы бір көрінісі – Еуропалық Одақ елдерінің азаматтығын іздейтін ізраилдіктердің салыстырмалы түрде көп саны (2007 жылы ізраилдіктердің шамамен 42 пайызы ата-аналары мен ата-бабаларының ұлтына байланысты азаматтыққа ие болуға құқылы болды). 2007 жылы 4000-нан астам ізраилдік неміс азаматтығын алды, бұл 2005 жылмен салыстырғанда 50 пайызға көп. Иерусалимдегі Менахем Бегин мұражай орталығының соңғы сауалнамасы көрсеткендей, ізраилдіктердің 59 пайызы шетелдік елшілікке азаматтық пен төлқұжат алу үшін жүгінген немесе жүгінуді жоспарлаған, мүмкін, қауіпсіз баспана ретінде пайдалану үшін, бірақ іс жүзінде Израильде тұруын жалғастырған. Алайда, осы мансапты қызметкерлердің Израильден тұрақты түрде эмиграциялауының ықтималдығы төмен. Олар, көбінесе, Израиль төлқұжатын иеленушілерге жабық немесе құдайға сыймайтын елдерге саяхаттауды жеңілдету үшін төлқұжат алды. 2007 жылғы Gallup World Poll сияқты сауалнамалар ізраилдіктердің маңызды бөлігінің, 20 пайызының, мүмкіндігі болса, басқа елге тұрақты көшуге ниеттенгенін көрсетті. Бұл көші-қонға деген ықыластың орташа деңгейі, мысалы, Дания, Бельгия, Мексика, Аргентина, Италия, Польша, Венгрия, Оңтүстік Корея және Чили тұрғындарынан төмен. Көші-қонға итермелейтін фактор көбінесе өмір сапасы туралы түсініктерде көрінеді. Өз өмірінің сапасын бағалау кезінде, ізраилдіктер 0-ден 10-ға дейінгі шкала бойынша бағалайды, 2007 жылы ізраилдіктердің орташа бағасы 6,84 болды, бұл әлемдік орташа көрсеткіштен (4) әлдеқайда жоғары және әлемдегі ең жоғары көрсеткіштердің бірі – Данияның 8-імен салыстырылады. Жасөспірімдер сияқты жас топтар Израиль халқының жалпы санына қарағанда шетелде өмір сүруге көбірек ниет білдіреді. 2007 жылы 14-18 жас аралығындағы ізраилдік жасөспірімдердің шамамен жартысы Израильден тыс жерде өмір сүруге ниеттенгенін білдірді. Жасөспірімдердің 68 пайызы Израильдің жалпы жағдайының "жақсы емес" екенін айтты. Израильге көші-қонға және диаспорада тұратын еврейлерге қатысты ізраилдіктердің көзқарасы сионизм тұрғысынан өзгеруі мүмкін. 2009 жылы Еврей университетінің әлеуметтанушысы Веред Виницкий Серусси ізраилдіктердің шетелге тұрақты немесе уақытша кетіп қалуының жиі кездесетіні, олардың отбасыларының диаспорадағы еврейлерге немқұрайлы қарауына себеп болатынын айтты. 2009 жылы Хайфа университетінің әлеуметтанушысы Оз Алмог сұхбатында: "Егер сіз ізраилдіктерден АҚШ және Ұлыбритания сияқты қуғын-сүргінге ұшырамайтын елдерден Израильге келген еврейлер туралы не ойлайтындарын сұрасаңыз, олар: "Олар ақымақ" дейді" деді. Израиль үшін еврей агенттігінің бұрынғы төрағасы және Кнессеттің бұрынғы спикері Авраам Бург 2007 жылы Израильдің еврей өміріндегі орталық рөлін күмәндандырып, Израильден тыс жерде өмір сүрудің заңды екендігін айтты: "Біз Бен-Гурионның сионизмімен өстік, еврейлер үшін бір ғана орын бар және ол Израиль. Мен олай емес деймін, еврейлер әрқашан бірнеше орталықта өмір сүрген".

During the first immigration waves the emigration from Israel was a great cause for pessimism in regards to the success of the Zionist enterprise. In a 1976 interview, Israel's Prime Minister Yitzhak Rabin identified the Israeli emigrants as "fall outs of weaklings" (נפולת של נמושות). Nowadays there is much less antagonism among Israelis regarding emigrants. The main problem for the Zionist leadership of the State of Israel in the past was the idea that people born in Israel could choose to emigrate, despite the fact that they did not face the same difficulties as new immigrants who decided to leave after failing to integrate. In a 2008 interview, Ehud Barak, the Israeli defense minister and former prime minister said that "Jews know that they can land on their feet in any corner of the world. The real test for us is to make Israel such an attractive place—cutting edge in science, education, culture, quality of life—that even American Jewish young people want to come here. If we cannot do this, even those who were born here will consciously decide to go to other places. This is a real problem." Another way in which the ideation of migration is demonstrated is in the relatively high number of Israelis who seek citizenship of European Union countries, (where in 2007 an estimated 42 percent of Israelis are eligible for citizenship based on their parents' and grandparents' nationalities). More than 4,000 Israelis received German citizenship in 2007, a 50 percent increase over 2005. A recent survey by the Jerusalem based Menachem Begin Heritage Center found that 59% of Israelis had approached or intended to approach a foreign embassy to ask for citizenship and a passport and North American countries, possibly to use as a safe haven, but actually continue living in Israel. but the likelihood is low that these career Israeli government officials permanently emigrated from Israel. Rather, they gained a passport to expedite travel to countries that may be less welcoming or even forbidden for Israeli passport holders. Some polls, such as the Gallup World Poll in 2007, revealed that a significant number of Israelis, 20 percent, would ideally, if they had the opportunity, move permanently to another country. This was in the mid range of desire to migrate and less than, for example, the residents of Denmark, Belgium, Mexico, Argentina, Italy, Poland, Hungary, South Korea and Chile. The 'push factor' bringing about migration is often reflected in quality of life perceptions. In terms of self ranked quality of life Israelis rate their own lives on a scale numbered from zero at the bottom to ten at the top, Israelis' average rating in 2007 was 6.84, which is far higher than the 4 average for the world and compares with Denmark's 8, among the world's top. Younger Israeli age groups, such as teens, express a much higher desire to live abroad than the general Israeli population. Almost half of Israeli teens aged 14–18 years old expressed a desire to live outside of Israel in 2007. 68 percent of teens believed that Israel's general situation is "not good." Common Israeli attitudes toward migration to Israel and Jews living in the Diaspora may have shifted polarities in terms of Zionism. In 2009, Hebrew University sociologist Vered Vinitzky Seroussi said the fact that it has become commonplace for Israelis to move abroad, either permanently or for a stint, makes it contradictory for their families to look down on Diaspora Jews. Haifa University sociologist Oz Almog said in a 2009 interview: "Ask Israelis now what they think about Jews coming from countries where they aren't persecuted, like the U. S. and Britain, to live in Israel, and they'll say, 'Those who do are nuts.'" Avraham Burg, former Chairman of the Jewish Agency for Israel and former Speaker of the Knesset, questioned in 2007 the centrality of Israel in Jewish life and states his view that it is legitimate to live outside of Israel: "We were raised on the Zionism of Ben Gurion, that there is only one place for Jews and that's Israel. I say no, there have always been multiple centers of Jewish life."

Эмиграция және Израиль саясаты

Ерида саяси кампанияларда жиі кездесетін мәселе болып табылады, партиялар қарсыластарының саясаты оны күшейтеді немесе өздерінің саясаты оны азайтады деп мәлімдейді. Кейбір партиялар өздерінің сайлау бағдарламаларына ерида саясатын енгізеді, ал жеңімпаздар оны шешу үшін министрді немесе депутатты тағайындай алады. Кнессетте заң жобалары жиі еридаға тигізетін әсері мүмкін екендігі тұрғысынан талқыланады. 1998 жылы "Peace Now" Израиль тобының жетекшісі Джанет Авиад: "Біздің халқымыз Бибиді [Премьер-министр Бенджамин Нетаньяхуды] естіген бойда радионы өшіреді. Олар 'ішкі еридке' ұшырады" деді. 2008 жылы Израильдегі идеологиялық дағдарыс кезінде, рекордтық деңгейде төмендеген және азайып бара жатқан алия көрсеткіштеріне байланысты, Израильдің көші-қонды қабылдау министрлігі "Израильдің 60 жылдығы – үйге оралу" деген тақырыппен израильдік эмигранттарды, "Израиль" диаспорасын және еврей диаспорасын бағытталған жаңа миссияға кірісті. Сыншылар көші-қонды қабылдау министрлігінің қайта оралған израильдіктерге назар аударуының дұрыс екендігіне күмәнданады, өйткені оның міндеті жаңа иммигранттарға көмек көрсету болып табылады. Министрлік бұрынғы тұрғындардың оралуын қарастыратын басқа органның жоқтығын атап өту арқылы мұны негіздеді. 2009 жылы Бенджамин Нетаньяхудың қолдауымен Кнессетке енгізілген заң жобасы шетелдегі израильдіктерге дауыс беру құқығын беруді көздеді. Аталған заң жобасы қабылданбады. 2014 жылы, Газадағы "Қорғаныс шебі" операциясынан кейін, израильдік "Шмемель" тобының Израилден эмиграцияны бейнелейтін "Берлин" әні, өзінің мәтіні мен бейнесі арқылы Израилде өмір сүрудің балама жолдарын көрсеткен наразылық әні ретінде танылды. 2023 жылы израильдіктер мен БАҚ Премьер-министр Нетаньяхудың билікке қайта оралуына және демократияны құлдыратуға бағытталған деп саналатын оңшыл коалиция мен саясатына жауап ретінде "ерида" орнына "қоныс аудару" терминін қолдана бастады. Бұл көбінесе қашықтан жұмыс істейтіндер үшін ұсынылатын мүмкіндік ретінде қарастырылды.

Диаспорадағы яһуди қауымдастықтарының реакциясы

Раввин Джозеф Телушкин американдық еврей қауымының йордимге қатысты қайшылы сезімдерін әлі де сақтап келе жатқанын атап өтеді: «Көбінесе дінсіз йордимдер еврей қауымдық өміріне қатысудан жаңылғандықтан, әлеуметтік байланыстарын тек өзара арасында ғана сақтайды». Роб Эшман Израиль эмигранттарын жергілікті яһудилердің «толық құқықты мүшелер ретінде қарастырмайтынын» және мұндай «салқын қабылдаудың» Израиль мемлекеті үкіметінің толық қолдауымен болғанын айтады. Диаспорадағы еврей қауымдарының эмигранттарды құшақтауы, Израилге көшіп бару – сионистік идеалға опасыздық және Израильдің еврей халқының санын сақтап, өсірудегі табысына қауіп келтіру ретінде қарастырылады. Израиль ұйымдасқан еврей қауымдастықтарын израильдік эмигранттарға қызмет көрсетуден бас тартуға шақырды, себебі мұндай көмек эмигранттарды елде қалуға ынталандыруы мүмкін. Көптеген израильдік эмигранттардың Израильге қайта оралуы Ұлы дағдарыстың қыршыны болды және еврей американдық БАҚ-тарында жарияланды. Мысалы, Нью-Джерсидегі еврей қауымында Теанекке йеридaның жоғары деңгейіне байланысты пікір таласы болып жатыр. Қауым мүшелерінің Израилға көшіп баруын қуанышпен қарсы алғанмен, Израилден Теанекке көшіп келгендерді мойындауға не құрметтеуге құлшынбайды. Кейбір адамдар йеридaның балаларына сіңіргісі келетін құндылықтарға қайшы келетінін, ал синагогтар мен мектептердегі басшылық лауазымдарда йордимдердің болуы қауымның діни-сионистік мақсаттарына кедері келтіреді деп санайды. Диаспорадағы еврей қауымдары израильдік эмигранттардың жергілікті еврей ұйымдарымен аз байланыста екенін және қаржылық жағынан көп үлес қоспайтынын есептейді. Көпшілігі жергілікті яһудилер арасында сирек кездесетін, төмен мәртебелі жұмыстарда еңбек етеді. Мысалы, Израильдің бұрынғы премьер-министрі Голда Меир Нью-Йорктегі израильдік официантпен болған кездесуін еске алып, кейбір эмигранттардың шетелде қандай мамандықтарды таңдайтынын көрсетті. 2009 жылы Британ Колумбия университеті жүргізген зерттеуде Канадада 45 000 израильдік тұратыны анықталды, ал басқа бағалаулар бойынша бұл көрсеткіш 60 000-ға жетеді. Олардың шамамен 26 000-ы Ванкувер агломерациясында тұрады. Жалпы алғанда, израильдік экспаттар Канада яһудилерінің 14%-ын құрайды деп есептеледі.

Rabbi Joseph Telushkin notes the American Jewish community's ambivalent response to yordim persists: "generally secular yordim shun involvement in Jewish communal life, and maintain social ties only with each other." Rob Eshman notes that Israeli emigrants have been treated by local Jews "as something less than full members of the Tribe" and that this "cold shoulder" reception happened with the full blessing of the government of the State of Israel itself. Welcome of emigrants by diaspora Jewish community is seen as a possible betrayal of the Zionist ideal—immigration to Israel—and endangerment of Israel's success in retaining and growing its Jewish population. Israel encouraged organized Jewish diaspora communities not to offer Israeli emigrant services as this might be perceived as a welcome or assistance which would encourage the Israeli emigrants to stay. The apparent return of many Israeli emigrants to Israel was considered a sign of the severity of the Great Recession and noted by Jewish American media outlets. For instance, there is a contentious debate in the New Jersey Jewish community over the high rates of yerida to Teaneck. While the community celebrates its members moving to Israel, there is reluctance to acknowledge or honor those who leave Israel to settle in Teaneck. Some argue that yerida contradicts the values they wish to instill in their children and that having yordim (emigrants) in leadership positions in synagogues and schools is at odds with the community's religious Zionist goals. Diaspora Jewish communities perceive Israeli emigrants as less engaged with local Jewish organizations and not contributing much financially. Many work in low status jobs uncommon among local Jews. Illustratively, former Israeli Prime Minister Golda Meir recalled an encounter with an Israeli waiter in New York, highlighting the type of occupations some emigrants take up abroad. A 2009 study by the University of British Columbia concluded that there were 45,000 Israelis living in Canada, while other estimates put the figure at 60,000. Of them, about 26,000 were found to live in the Vancouver Metropolitan Area. Overall, Israeli expatriates were estimated to make up 14% of Canadian Jewry.

Германия

Германияда 8 мыңнан 15 мыңға дейін израильдік эмигрант тұрады. Олардың көбісі Берлинде қоныстанған. Германиядағы еврей және израиль қауымдастығы да өсіп келеді. 2014 жылы Facebook-те "Olim L'Berlin" (Берлинге бет бұру) деген веб-сайт Израильде "пудинг немесе сүт наразылығы" деп аталатын акцияны бастады, себебі Германиядағы тұрмыстық тауарлардың бағасы салыстырмалы түрде төмен. Израильдік "Шмемель" тобының "Алтын Иерусалим" әнін "Яков Мысырға кетті, себебі жалдау ақысы үш есе арзан, ал жалақы екі есе жоғары – Бейбітшілік, Еуро және Нұр Рейхстагы" деген мағынада пародиалауы да кең танылды. Германияның осы мақсатта таңдалғаны Израильдің 1948 жылы Холокосттан кейін құрылуын, көптеген Холокосттан аман қалғандарды және Германияда жасалған өнімдерді әлі де сатып алудан бас тартатын азаматтарды ескере отырып, қоғамдық және саяси спектрде күйзеліс тудырды. Ауыл шаруашылығы министрі Яир Шамир: "Холокосты ұмытып, пудинг үшін Израильді тастаған израильдіктерге ашырмын", – деді.

Грекия

Грекия израильдіктер үшін танымал көші-қон бағыты болып табылады, себебі онда жылжымайтын мүлік бағасы салыстырмалы түрде төмен, "Алтын виза" бағдарламасы (грек экономикасына 250 000 евро инвестиция салғанға орнына тұрақты тұру құқығы) және Израильге жақын орналасқан.

Үндістан

40 000-нан 60 000-ға дейінгі израильдіктер Үндістанға эмиграция жасаған немесе ұзақ мерзімді тұруға орналасқан, және негізінен Гоа мен Махараштра штаттарында тұрады. Әскери қызметтен кейін Үндістанға келген жас израильдіктердің шағын тобы бар. Олардың кейбіреуі діни себептермен жергілікті яһудилерге көмектесу үшін қалады.

Италия

Израильдіктер білім алу, жұмыс істеу, туризм және ғылыми-көркем алмасу мақсатымен Италияға жиі сапар шегеді. Соңғы он жылда итальян авторларының 105 кітабы итальян тілінен иврит тіліне аударылды. Израильге көшіп келген (алия жасаған) итальяндықтардың белсенді қауымдастығы мәдени байланыстарды нығайтып, елде итальян мәдениетін дамытуға ықпал етті. Италияның Мәдениет институты жақында Ливиядан шыққан еврейлердің Ор-Ехудадағы мәдени орталығында бірқатар шараларды бастап, ұйымдастырды, сондай-ақ онда итальян тілі курсы ашылды. Екі ел 1971 жылғы 11 қарашада Римде мәдени келісімге қол қойды.

Румыния

Коммунизм құлағаннан кейін көптеген израильдік яһудилер Румынияға көшіп келді, олардың көпшілігі кәсіпкерлер болып жұмыс істеді. 2017 жылы Румынияда 3000 Израильде туған адам тұрды. Бұған қоса, әр жыл сайын Израильдегі румындық яһудилер мен олардың ұрпақтары өз туған жерлеріне көшіп оралады.

Ресей

Мәскеуде әлемдегі ең ірі ізраилдік экспаттар қауымдастығы орналасқан, 2014 жылғы мәліметтер бойынша қалада 80 000 ізраил азаматтығын алған адам тұрады, олардың басым көпшілігі орыс тілінде сөйлейтін және қос азаматтыққа ие. Тель-Авив пен Мәскеу арасында апта сайын 60 рейс орындалады.

Америка Құрама Штаттары

2009 жылы Стивен М. Коэн мен Джудит Вайнштейн Нью-Йоркте ізраильдік еврей эмигранттарының еврей қауымдастығымен тығыз байланыста екенін анықтады, тіпті Израильде қауымдастық деңгейі төмен болса да. Израильдіктердің синагог мүшелігі мен қатысуы, кашрут сақтауы, еврей қайырымдылық шараларына қатысуы және еврей қауымдық орталықтарына мүше болуы сияқты зерттеуде қолданылған көрсеткіштер бойынша, олар американдық әріптестеріне қарағанда еврей дініне жақын екені анықталды. Лос-Анджелесте Израиль көшбасшылық клубы құрылып, Израильді қолдау шараларында белсенді жұмыс істеді. Соңғы рет 2008 жылы жергілікті еврей федерациясы мен Израиль консулдығымен бірлесіп, Израильдің Сдерот қаласындағы ракеталық шабуылдардан зардап шеккен халқына қолдау көрсету мақсатында концерт ұйымдастырды. АҚШ президенттігіне үміткерлер – Хиллари Клинтон, Барак Обама және Джон Маккейн видеоарна арқылы қатысушыларды құттықтап, Сдерот тұрғындарына қолдауларын білдірді. Беверли-Хиллздегі Израильдік бизнес желісі 1996 жылдан бері жұмыс істеп келеді. UCLA Халықаралық институтындағы стартап жобасы – Израиль-Америкалық зерттеу бастамасы (IASI) ізраильдік-американдықтардың өмірін және оқиғаларын құжаттауға, бастапқыда Лос-Анджелесте, ал кейін бүкіл АҚШ бойынша зерттеулер жүргізуге бағытталған. Оңтүстік Флорида, Нью-Йорк, Лос-Анджелес және АҚШ-тың басқа да аймақтарында еврей тіліндегі түрлі веб-сайттар, газеттер мен журналдар жарық көреді. Израиль арнасы және тағы екі еврей тіліндегі арна спутник арқылы бүкіл АҚШ-та таратылады. 1990 жылдарда Нью-Йорк пен Лос-Анджелестегі жергілікті телеарналарда еврей тіліндегі Израиль бағдарламалары көрсетілді, бұл еврей тіліндегі спутниктік хабар таратудан бұрын болды. Израильдік артистердің тікелей өнер көрсетулері АҚШ және Канададағы ізраильдік эмигранттар шоғырланған орталықтарда үнемі өтеді, көрермендердің саны көбінесе жүздермен есептеледі. Лос-Анджелесте 1990 жылдан бері жыл сайын Израиль тәуелсіздік күні фестивалі өтіп келеді, онда мыңдаған ізраильдік эмигранттар мен американдық яхудилер қатысады.

In 2009 Steven M. Cohen and Judith Veinstein found that in New York, Jewish Israeli emigrants are highly affiliated with the Jewish community even though community affiliation is low in Israel. Israelis were found to be more connected to Judaism than their American counterparts in terms of synagogue membership and attendance, kashrut observance, participation in Jewish charity events and membership in Jewish community centers, among other indicators used by the study. In Los Angeles an Israel Leadership Club was organized and has been active in support activities for Israel, most recently in 2008, it sponsored, with the local Jewish Federation and Israeli consulate, a concert in support for the embattled population suffering rocket attacks of Sderot, Israel where the three frontrunners for the U. S. president, Hillary Clinton, Barack Obama, and John McCain greeted the attendees by video and expressed their support for the residents of Sderot. An Israeli Business Network of Beverly Hills has existed since 1996. The Israeli American Study Initiative (IASI), a start up project based at the UCLA International Institute, is set out to document the lives and times of Israeli Americans—initially focusing on those in Los Angeles and eventually throughout the United States. A variety of Hebrew language websites, newspapers and magazines are published in South Florida, New York, Los Angeles and other U. S. regions. The Israeli Channel along with two other Hebrew language channels are available via satellite broadcast nationally in the United States. Hebrew language Israeli programming on local television was broadcast in New York and Los Angeles during the 1990s, prior to Hebrew language satellite broadcast. Live performances by Israeli artists are a regular occurrence in centers of Israeli emigrants in the U. S. and Canada with audience attendance often in the hundreds. An Israeli Independence Day Festival has taken place yearly in Los Angeles since 1990 with thousands of Israeli emigrants and American Jews.

Танымал мәдениетте

1990 жылы комедия жазушысы Роберт Смигель "Saturday Night Live" бағдарламасы үшін "Sabra Shopping Network" атты скетч ойлап тапты. Екі жыл өткен соң Смигель оған "Sabra Price Is Right" бағдарламасын қосты, онда Том Хэнкс ізгі қысым жасайтын израильдік ойын-сауық шоуының жүргізушісі, Сэндлер мен Роб Шнайдер – алып барушылар, ал Смигель темекі шегетін хабаршы рөлінде ойнады. Барлығы да бақытсыз клиенттерге нашар сапалы электрониканы ұсынумен айналысты. 2008 жылғы "Зоханмен араласпа" фильмінің идеясы "Sabra Shopping Network" және "Sabra Price Is Right" скетчтеріне негізделген. Фильм IDF армиясының коммандосы Зохан Двирдің өзінің ең бағалы арманы – шаштараз болу үшін Нью-Йоркке көшіп, өлімін сахналауы туралы айтады. 2005 жылғы "Мюнхен" фильмінің соңында израильдік "Моссад" агенті Авнер (Эрик Бана ойнады) әйелі мен баласымен қайта қосылу үшін Израильден Нью-Йорк штатының Бруклин қаласына көшуге шешім қабылдайды.