Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психоанализдегі мінез-құлық санаттары
Behaviour categories in psychoanalysis
Психоанализде эгосинтониялық – эгоның қажеттіліктері мен мақсаттарына үйлесетін, қабылданатын немесе адамның өзіндік бейнесімен сәйкес келетін мінез-құлықтарды, құндылықтарды және сезімдерді білдіреді. Эгодистониялық (немесе эгоға жат) – керісінше, эгоның қажеттіліктері мен мақсаттарына қайшы келетін, немесе адамның өзіндік бейнесімен келіспейтін ойлар мен мінез-құлықтарды (түстер, мәжбүрлеулер, құштарлықтар және т.б.) көрсетеді.
In psychoanalysis, egosyntonic refers to the behaviors, values, and feelings that are in harmony with or acceptable to the needs and goals of the ego, or consistent with one's ideal self image. Egodystonic (or ego alien) is the opposite, referring to thoughts and behaviors (dreams, compulsions, desires, etc.) that are conflicting or dissonant with the needs and goals of the ego, or further, in conflict with a person's ideal self image.
Қолданылуы
Аномальды психология эгосинтоникалық және эгодистоникалық ұғымдарды егжей-тегжейлі зерттеді. Көптеген тұлғалық бұзылулар эгосинтоникалық болып табылады, бұл олардың емдеуін қиындатады, өйткені науқастар ештеңе дұрыс емес деп ойламауы мүмкін және өздерінің түсініктері мен мінез-құлқын ақылға қонымды және орынды деп қарауы мүмкін. Мысалы, нарциссикалық тұлғалық бұзылысы бар адам өзін тым оң бағалайды және осы көзқарасқа қарсы келетін ұсыныстарды қабылдамайды. Бұл психиатриядағы жалпы түсінікке сәйкес келеді – нашар түсінікке ие болу. Анорексия нервоза, емдеуге қиын ауру (бұрынғы DSM 5 шығарылғанға дейін I осьтің бұзылуы деп саналатын), дене бейнесінің бұрмалануы және салмақ алудан қорқумен сипатталады, сонымен қатар эгосинтоникалық деп саналады, өйткені оның көптеген науқастары өздерінің проблемасы бар екенін мойындамайды. Алайда, құмар ойындар кейде ғана эгосинтоникалық деп есептеледі, бұл ішінара қатысы бар адамның реакциясына және олардың құмар ойындарының проблемалық екенін білетін-білмейтіндігіне байланысты. Эгодистоникалық және эгосинтоникалық психикалық бұзылулар арасындағы айырмашылықты көрсету үшін обсессивтік-компульсивтік бұзылу (ОКБ) және обсессивтік-компульсивтік тұлғалық бұзылуды салыстыруға болады. ОКБ эгодистоникалық деп есептеледі, өйткені адамның өзіне қатысты түсінігімен үйлеспейтін ойлар мен мінез-құлқы болады, яғни ойлар қаланбаған, мазасыздық тудыратын және олардың құндылықтарының, тілектерінің және өзінің қалыптасқан бейнесінің керісін көрсетеді. Керісінше, обсессивтік-компульсивтік тұлғалық бұзылу эгосинтоникалық болып табылады, өйткені науқас әдетте тәртіпке, кемелдікке ұмтылуын және бақылауды ақылға қонымды және тіпті қажет деп қабылдайды.
Abnormal psychology has studied egosyntonic and egodystonic concepts in some detail. Many personality disorders are egosyntonic, which makes their treatment difficult as the patients may not perceive anything wrong and view their perceptions and behavior as reasonable and appropriate. For example, a person with narcissistic personality disorder has an excessively positive self regard and rejects suggestions that challenge this viewpoint. This corresponds to the general concept in psychiatry of poor insight. Anorexia nervosa, a difficult to treat disorder (formerly considered an Axis I disorder before the release of the DSM 5) characterized by a distorted body image and fear of gaining weight, is also considered egosyntonic because many of its sufferers deny that they have a problem. Problem gambling, however, is only sometimes seen as egosyntonic, depending partly on the reactions of the individual involved and whether they know that their gambling is problematic. An illustration of the differences between an egodystonic and egosyntonic mental disorder is in comparing obsessive–compulsive disorder (OCD) and obsessive–compulsive personality disorder. OCD is considered to be egodystonic as the thoughts and compulsions experienced or expressed are not consistent with the individual's self perception, meaning the thoughts are unwanted, distressing, and reflect the opposite of their values, desires, and self construct. In contrast, obsessive–compulsive personality disorder is egosyntonic, as the patient generally perceives their obsession with orderliness, perfectionism, and control, as reasonable and even desirable.
Фрейд мұрасы
"Эгосинтоник" және "эгодистоник" сөздері 1920 жылдардың басында неміс тіліндегі "ichgerecht" және "nicht ichgerecht", "ichfremd" немесе "ichwidrig" сөздерінің аудармасы ретінде пайда болды. Бұл сөздерді Фрейд 1914 жылы өзінің "Нарциссизм туралы" кітабында енгізді және ол өзінің түсініктер жиынтығының маңызды бөлігі болып қала берді. Фрейд бұл сөздерді адамның "инстинкттері" мен "эгосы" арасындағы қарым-қатынасқа қатысты қолданды. Фрейд психикалық қақтығыстың "алғашқы қалып қойған инстинкттер эгомен (немесе эгосинтоникалық инстинкттермен) қақтығысқа түскен кезде" туындайтынын көрді. Оның пікірінше, "эгодистониялық" жыныстық инстинкттер "жасырылуға" тиіс еді. Кейінгі психоанализ жазушылары басылғанның тікелей білдірілуінің эгодистониялық, ал жанама білдірілуінің эгосинтоникалық екенін атап көрсетті. Отто Фенихель өзіндік эгосинтоникалық деп санайтын ауру импульстері мен иелеріне жат сезім тудыратын мәжбүрлі симптомдарды ажыратты. Хайнц Хартман, және одан кейін эго психологиясы да осы екі ұғымды маңызды тұсқа алды.
The words "egosyntonic" and "egodystonic" originated as early 1920s translations of the German words "ichgerecht" and "nicht ichgerecht", "ichfremd", or "ichwidrig", which were introduced in 1914 by Freud in his book On Narcissism and remained an important part of his conceptual inventory. Freud applied these words to the relationship between a person's "instincts" and their "ego." Freud saw psychic conflict arising when "the original lagging instincts come into conflict with the ego (or ego syntonic instincts)". According to him, "ego dystonic" sexual instincts were bound to be "repressed." Later psychoanalytic writers emphasised how direct expression of the repressed was ego dystonic, and indirect expression more ego syntonic. Otto Fenichel distinguished between morbid impulses, which he saw as ego syntonic, and compulsive symptoms which struck their possessors as ego alien. Heinz Hartmann, and after him ego psychology, also made central use of the twin concepts.