Кіріспе

Бақсылық берудің түрі немесе парақорлық

Бахыш (بخشش) – Таяу Шығыс және Оңтүстік Азияда кең таралған ұсыну, қайырымдылық және саяси сыбайлас жемқорлықтың, пара алудың белгілі бір түрлері.

Этимологиясы мен қолданылуы

Бакшиш парсы тіліндегі بخشش сөзінен шыққан, ал ол ежелгі парсы тілінен пайда болған. Бұл сөз басқа мәдениеттер мен елдерге де тарады. Албан, араб, босния, болгар, үнді, македон, румын, орыс, серб және түрік тілдерінде бақшиш немесе бакшиш батыстың дәстүрлі мағынасында "ақшалай сыйлық" дегенді білдіреді. Грек тілінде баксиси жалпы алғанда сыйлықты білдіреді. Немец және француз тілдерінде Бакшиш – шағын пара (румын тілінде де, контекстке байланысты; көбінесе шепага сөзінің эвфемизмі ретінде қолданылады, ол тікелей параны білдіреді). Мальта тілінде buqxiex сөзі өте шағын төлемді білдіреді.

Түрлері

Көлденеңдерге қайырымдылық: Пәкістанда көлденеңдер "бакшиш, баба!" деп жылап садақа сұрайды. Ақша беру: Бұл еуропалық ақша беру жүйесімен сәйкес келмейді, себебі ол алғыс білдіру, құрмет көрсету немесе қадірлеуді де қамтиды. Құдайға шалу бақшиш деп есептелуі мүмкін. Фақир де бақшиш сұрауы мүмкін, бірақ ол тілеуге келіп сұрамайды. Шындығында, Пәкістан мен мұсылман әлемінде садақа беруші көлденеңге мүмкіндік бергені үшін оны құрметпен қарсы алады. Мысырда бақшиш такси жүргізушілерінен жол ақысына қоса, сондай-ақ официанттарға, есік күзетушілерге, дүкен иелеріне, гараж қызметкерлеріне және қызмет көрсету саласындағы көптеген қызметкерлерге қызмет ақысы ретінде талап етіледі. Парақорлық: Жемқорлық кең таралған елдерде, мысалы, полиция қызметкері, көші-қон немесе кеден қызметкері, немесе кез келген басқа мемлекеттік лауазымды тұлға біреуді заңды немесе заңсыз тұтқындаудан, айыппұл салудан немесе салық салудан бас тартуы мүмкін, егер оған бақшиш төленсе, бұл пара болып саналады, оны лауазымды тұлға өзі ұсынса немесе талап етсе де.

Әдебиетте

1954 жылы американдық мифолог Джозеф Кэмпбелл Үндістанға алғашқы сапары барысында ол "Бакшиш кешені" деп атаған кең таралған тілеуге тап болды. Марк Твен 1867 жылы Киелі кітаптағы Магдала қаласынан өтіп бара жатып, қайыршылармен кездескенін және "букшиш" терминін өзінің "Шет елдегі тәуелсіздер" атты еңбегінде былай деп жазды: "Олар жылқының құйрықтарына ілініп, жалдары мен еңкейтуіштеріне жабысып, қауіпті есіктің астынан сығылып, әр жақтан жақындасып, бір ауыздан азапты және тозақтық хор шығарды: Ховайджи, букшиш! Ховайджи, букшиш! Ховайджи, букшиш! Букшиш! Букшиш! Мен бұрын мұндай дауылға тап болған емеспін". Археология жайлы жазатын Лео Дьюэл бақиешті "аздаған немесе еш қызмет көрсетілмегені үшін жергілікті тұрғындар тарапынан қабақтан сұранып, бірақ өте мейірімділікпен қабылданатын шамадан тыс сыйлық және пара" деп сарказммен сипаттады.