Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Византия-Грузия соғыстары – 11-13 ғасырларда Византия және Грузияның шекаралық аймақтарындағы бірнеше стратегиялық аудандар үшін жүрген қақтығыстар сериясы.
The Byzantine Georgian wars were a series of conflicts fought during the 11th 13th centuries over several strategic districts in the Byzantine Georgian marchlands.
Өмірбаян
Византия империясының тұтастығы 976 жылы Бардас Склерос бастаған толыққанды көтеріліс басталғаннан кейін күрделі қауіпке ұшырады. Жағдайдың шиеленісінен Грузияның ханзадасы Давид III Таолық Василий II-ге көмектесті және Панкалея шайқасындағы шешуші жеңістен кейін, ол Кіші Азияның шығысындағы маңызды императорлық аймақтардың өмір бойына билеу құқығымен марапатталды. Алайда, 987 жылғы Барда Фоканың көтерілісінде Давидтың Василийге бас тартуы Константинопольдің грузин билеушілеріне деген сенімсіздігін күшейтті. Көтеріліс сәтсіз аяқталғаннан кейін, Давид Василий II-ні өзінің кең аумақтарының мұрагері етіп тағайындауға мәжбүр болды. Бұл келісім Дәуіттің бұрынғы шарттарын жойды, онда ол Грузияның Баграт III-ін өзінің мұрагері етіп белгілеген болатын. 1001 жылдың басында Давид қайтыс болғаннан кейін, Василий II оның мұрасын – Тао, Теодосиополь, Фазиан және Ван көлі аймағын (Апахуник), соның ішінде Манзикерт қаласын – Иберия тақырыбына қосты. Келесі жылы Грузияның ханзадасы Гурген, Баграт III-нің әкесі, Давидтың мұрасын иелену үшін жорыққа шықты, бірақ Антиохияның герцогы, византиялық генерал Никефор Уранос оның жолын тосқаулады, нәтижесінде Багратідтер жаңа тәртіпке мойын бұруға мәжбүр болды. Осы кері соққыларға қарамастан, Баграт 1008 жылы біріккен Грузия мемлекетінің тұңғыш патшасы атанды. Ол 1014 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы Георгий I Византия қолындағы Тао аймақтарына қатысты ұзақ жылдардан бері сақталған құқықтарды мұраға алды.
The integrity of the Byzantine Empire itself was under serious threat after a full scale rebellion, led by Bardas Skleros, broke out in 976. In the urgency of a situation, Georgian prince David III of Tao aided Basil II and after the decisive loyalist victory at the Battle of Pankaleia, he was rewarded by lifetime rule of key imperial territories in eastern Asia Minor. However, David's rebuff of Basil in Bardas Phocas’ revolt of 987 evoked Constantinople’s distrust of the Georgian rulers. After the failure of the revolt, David was forced to make Basil II the legatee of his extensive possessions. This agreement destroyed a previous arrangement by which David had made his adopted son, Bagrat III of Georgia, his heir. When David died early in 1001, Basil II added his inheritance – Tao, Theodosiopolis, Phasiane and the Lake Van region (Apahunik) with the city of Manzikert – to the theme of Iberia. The following year, the Georgian prince Gurgen, the natural father of Bagrat III, marched to take David’s inheritance, but was thwarted by the Byzantine general Nikephoros Ouranos, Dux of Antioch, forcing the successor Georgian Bagratids to recognize the new rearrangement. Despite these setbacks, Bagrat was able to become the first king of the unified Georgian state in 1008. He died in 1014, and his son, George I, inherited a longstanding claim to those territories in Tao which were in Byzantine hands.
Византиялық-грузин соғысы (1014-1022)
Жас және амбициялық Георгий I Грузиядағы Дәуіт Куропалаттардың мұрагерлік құқығын қалпына келтіру үшін жорық бастады және 1014–1016 жылдары Таоны басып алды. Ол сондай-ақ Мысырдың Фатимид халифатының Әл-Хакимімен (996–1021) одаққа түсті, бұл Василийді қиын жағдайға түсірді және оны Георгийдің шабуылына күшті жауап беруден бас тартуға мәжбүр етті. Одан бөлек, Византия сол кезде Болгар империясымен үздірілмейтін соғыста болды, бұл олардың батысқа қарайғы әрекеттерін шектеді. Бірақ Болгария 1018 жылы жаулап алынғаннан кейін және Әл-Хаким қайтыс болғаннан кейін, Василий әскерін Грузияға қарсы басқарып шықты. Бірінші сәтсіз әрекеттен кейін, Теодосиополисті қайта бекітуден басталып, Грузия патшалығына қарсы ірі жорыққа дайындық жүргізілді. 1021 жылдың күзінде Василий варяг гвардиясымен күшейтілген үлкен әскердің басында грузиндер мен олардың армян одақтастарына шабуыл жасап, Фазианды қайтарып алды және Таоның шекарасынан асып, Грузияның ішкі аймақтарына енді. Георгий патша Ольтиси қаласын жаудың қолына тимейін деп өртеп, Колаға шегінді. 11 қыркүйекте Палакацио көлінің (қазіргі Түркиядағы Чилдир) маңындағы Ширимни ауылында қанды шайқас болды, император жоғары құнмен жеңіске жетіп, Георгий I-ді солтүстікке қарай өз патшалығына қайта шегінуге мәжбүр етті. Жолда елді тонап, Василий Трапезундта қыстады. Келіссөздер жасауға бірнеше әрекет жасалды, бірақ олар сәтсіз аяқталды. Осы уақытта Георгий Кахетиялықтардан күш алып, императордың тылындағы көтеріліске қатысқан Византия қолбасшылары Никифор Фокас және Никифор Ксифиаспен одақтасты. Желтоқсан айында Георгийдің одақтасы, Васпураканның армян патшасы Сенакерим, Селжұқ түрктерінің қысымына ұшырап, өз патшалығын императорға тапсырды. 1022 жылдың көктемінде Василий соңғы шабуылға шығып, Свиндакс шайқасында грузиндерді күйретушілік жеңіліске ұшыратты. Құрлық және теңізден қауіп төнген Георгий патша Тао, Фазиан, Кола, Артаан және Джавахетиді Василийге берді және кішкентай ұлы Багратты оның қолына аманат ретінде қалдырды.
Young and ambitious, George I launched a campaign to restore the David Kuropalates’ succession to Georgia and captured Tao in 1014–1016. He also entered in an alliance with the Fatimid Caliphate of Egypt, Al Hakim (996–1021), that put Basil in a difficult situation, forcing him to refrain from an acute response to George's offensive. Beyond that, the Byzantines were at that time involved in a relentless war with the Bulgar Empire, limiting their actions to the west. But as soon as Bulgaria was conquered in 1018, and Al Hakim was no longer alive, Basil led his army against Georgia. After a failed first attempt, preparations for a larger scale campaign against the Kingdom of Georgia were set in train, beginning with the re fortification of Theodosiopolis. In the autumn of 1021 Basil, at the head of a large army reinforced by the Varangian Guards, attacked the Georgians and their Armenian allies, recovering Phasiane and pushing on beyond the frontiers of Tao into inner Georgia. King George burned the city of Oltisi to keep it out of the enemy's hands and retreated to Kola. A bloody battle was fought near the village Shirimni at the Lake Palakazio (now Çildir, Turkey) on September 11 and the emperor won a costly victory, forcing George I to retreat northwards into his kingdom. Plundering the country on his way, Basil withdrew to winter at Trebizond. Several attempts to negotiate the conflict went in vain and, in the meantime, George received reinforcements from the Kakhetians, and allied himself with the Byzantine commanders Nicephorus Phocas and Nicephorus Xiphias in their abortive insurrection in the emperor's rear. In December, George's ally, the Armenian king Senekerim of Vaspurakan, being harassed by the Seljuk Turks, surrendered his kingdom to the emperor. During the spring of 1022, Basil launched a final offensive, winning a crushing victory over the Georgians at Svindax. Menaced both by land and sea, King George handed over Tao, Phasiane, Kola, Artaan and Javakheti, and left his infant son Bagrat a hostage in Basil's hands.
Византия-Грузия соғысы (1028)
Баграт IV таққа отырғаннан кейін көп ұзамай Константин VIII Грузияның Багратид князі Деметрийдің атынан Артануджи қаласындағы маңызды бекініс қамалын басып алуға әскер жіберді. Деметрий – Кларжетидегі Гургеннің ұлы, оның Артануджидегі иелігін Баграт IV-нің атасы Баграт III 1010 жылдардың басында тартып алған еді. Бірнеше грузин ақсүйектері Византияға қашып кетті, бірақ Баграттың адал поддандылары қарсылық көрсетті. Византиялықтар Грузияның шекаралық аймақтарын басып алып, Триалети провинциясындағы маңызды бекініс – Клдекариді қоршады, бірақ оны ала алмады және Шавшети аймағына қайта шегінді. Жергілікті Тбети епископы Саба аймақты сәтті қорғауды ұйымдастырып, византиялықтарды тактикаларын өзгертуге мәжбүр етті. Император Константин VIII содан кейін Анакопиялық Деметрийді, Грузия тағына заңды талапкер деп саналған, жер аударылған грузин князін, күшпен Грузия тажын иеленуге жіберді. Константиннің 1028 жылы қайтыс болуы византиялық шапқындықты нәтижесіз қылды, ал 1030 жылы регент, жесір патшайым Мариам жаңа император Романос III-ке (1028–1034) сапар жасады. Ол бейбіт келісімге қол жеткізіп, 1032 жылы Баграт үшін Куропалат титулын алып оралды. Мариам сонымен қатар оған византиялық ханшайым Еленаны әйел ретінде әкелді.
Shortly after Bagrat IV's ascension to the throne, Constantine VIII sent in an army to take over the key city fortress of Artanuji on behalf of the Georgian Bagratid prince Demetrius, son of Gurgen of Klarjeti, who had been dispossessed by Bagrat IV's grandfather, Bagrat III, of his patrimonial fief at Artanuji early in the 1010s. Several Georgians nobles defected to the Byzantines, but Bagrat's loyal subjects put up a stubborn fight. The Byzantines overran the Georgian borderlands and besieged Kldekari, a key fortress in Trialeti province, but failed to take it and marched back on the region Shavsheti. The local bishop Saba of Tbeti organized a successful defense of the area forcing the Byzantines to change their tactics. The emperor Constantine VIII then sent Demetrius of Anacopia, an exiled Georgian prince, who was considered by many as a legitimate pretender to the throne, to take a Georgian crown by force. Constantine's death in 1028 rendered the Byzantine invasion abortive, and, in 1030, the regent, queen dowager Mariam paid a visit to the new emperor Romanos III (1028–1034). She negotiated a peace treaty, and returned with the high Byzantine title of Curopalates for Bagrat in 1032. Mariam also brought him a Byzantine princess Helena as wife.
Анакопиялық Димитрий
1033 жылы патша сарайы тағы да бір династиялық мәселеге тап болды, бұл жолы Баграттың туған інісі, Анакопиялық Деметрий, Георгий I-нің екінші әйелі Алда Аланиялықтан туған ұлы еді. Деметрий мен Алда Абхазиядағы Анакопия бекінісінде тұрды, бұл бекініс қайтыс болған Георгий I оларға мирас қалдырған еді. Баграттың анасы Мариамның Деметрийдің тәжге адалдығын жеңуге жасаған әрекеттері нәтижесіз аяқталды. Баграттың қаупінен сескенген Алда Византияға қашып, 1033 жылы Анакопияны император Романос III-ке тапсырды, ол өз ұлы Деметрийге магистр шені берді. Грузин жылнамаларында айтылғандай: Баграт патша қарсыластарының біріккен әскерін жеңіп, содан кейін Анакопияны қоршады, одан кейін Отаго Чачадзе мен оның әскерін бекіністі басып алуға қалдырып, қайтып келді.
In 1033, the royal court faced another dynastic trouble, this time with Bagrat's half brother Demetrius of Anacopia, a son of George I of his second marriage with Alda of Alania. Demetrius and Alda lived in Anacopia, a fortress in Abkhazia, which had been bequeathed to them by the late king George I. The efforts by Bagrat's mother Mariam to win Demetrius's loyalty to the crown went in vain. Threatened by Bagrat, Alda defected to the Byzantines and surrendered Anacopia to the emperor Romanos III in 1033, who honored her son Demetrius with the rank of magistros. According to The Georgian Chronicles: King Bagrat defeated a united army of his opponents and then besieged Anacopia, then he went back, leaving Otago Chachasdze and his army to take charge of the fortress.
Клдекаридің IV Липариті
1038 жылы Липарит IV, Клдекари герцогы, ғасырлар бойы мұсылман билігінде болған Грузияның Тбилиси қаласын басып алуға жақын еді; бірақ оның күшінің артуынан қорқып, грузин ақсүйектері жоспарды күйретіп, патшаны Тбилиси әмірімен бейбіт келісімге келуге көндірді. Соның салдарынан Липарит Баграттың жаулысына айналып, кек алу үшін шетелдік державалармен тығыз байланыс жасады. 1039 жылы ол Баграттың жартылай бауыры Анакопиялық Деметрийге қолдау көрсетуге уәде берді, ол Византия армиясымен Грузияға оралып, тәжді басып алуға тырысты. Афиналықтар маңызды бекіністерді алуға күш салғанына қарамастан, Липарит пен византиялықтар Сасирети шайқасында үлкен жеңіске жетті, онда Баграт ауыр жеңіліске ұшырап, шығыс иеліктерінен бас тартып, батыс Грузия тауларына қашуға мәжбүр болды. 1048 жылы Анатолиядағы Селжұқтардың жорықтары кезінде византиялық жақта соғысқан Липарит Капетрон шайқасында тұтқынға алынды. Баграт осы мүмкіндікті пайдаланып, шығыс иеліктеріне қайта оралды. Алайда, Липарит 1049 немесе 1051 жылы тұтқыннан босағаннан кейін патшаның бағы тез өзгерді. Қозған герцог Багратты Константинопольге қашуға мәжбүр етті, онда Липариттің қастандықтарының нәтижесінде ол үш жыл тұтқында болды. Баграттың болмауы (1050–1053) кезінде Липарит Грузияны тиімді басқарды; тіпті Баграттың ұлы Георгий II-ні патша етіп тағайындап, өзін регент деп жариялады. 1053 жылы Баграт оралғаннан кейін Липарит оған қарсы қайтадан соғыс ашты. Ақырында, 1060 жылы оның өзінің жақтастары ұстап алып, патшаға тапсырды, ол оны Антон есімімен монастырьға қамады. Липарит көп ұзамай Константинопольде қайтыс болды және Грузиядағы Кацхидегі туған жер монастырына қайта жерленді. Тамардың амбицияларына Төртінші крест жорығы көмектесті, ол Византия империясын ыдыратып жіберді. 1204 жылдың наурыз айының соңында немесе сәуір айының басында Алексий мен Давид Комнен басшылығындағы грузин армиясы византиялықтарға шығыстан шабуыл жасады. Грузин жылнамаларында айтылғандай, жорық сегіз күнге созылды, олар Лазона арқылы Трапезундқа жетіп, сәуір айында Трапезундты басып алды. Жергілікті қолбасшы, дукс Никефор Палеолог грузин күштеріне қарсы тиімді қорғаныс ұйымдастыра алмады. 1204 жылдың 13 сәуірінде Константинополь крестшілердің қолына түсті, олар Латын империясын құрды. Ортағасырлық деректерге сәйкес, жаңадан қосылған аймақтар Алексий мен Давид Комненге берілді, олар Грузияға бағынышты Трапезунд империясын құрды. Алексий император деп жарияланды, ал Давид стратег болып тағайындалды. Кейбір ғалымдардың пікірінше, жаңа мемлекет, кем дегенде, 13 ғасырдың басында Грузияға тәуелді болды. Келесі жылы Давид Комнен грузин әскерлеріне сәтті жорық жүргізіп, Трапезунд пен Гераклея Понтика арасындағы аймақтарды басып алды, ал Алексий Селжұқтарды жеңіп, Амисос, Синопе, Оинаон және Халыбияны қайта басып алды. Тамардың Төртінші крест жорығына саяси араласуы, Византияның құлдырауынан пайдалануы және әскери науқандары Грузия патшалығының ықпалын және салық төлеушілердің санын едәуір арттырып, оның патшалығын сол кездегі ең қуатты христиан мемлекеттерінің біріне айналдырды.
In 1038 Liparit IV, Duke of Kldekari was on the verge of capturing the Georgian city of Tbilisi, which had been under the Muslim sway for centuries; but fearing his growing power the Georgian nobles thwarted the plan and persuaded the king to make peace with the emir of Tbilisi. As a result, Liparit turned into a sworn enemy of Bagrat and began actively cooperating with foreign powers for vengeance. In 1039, he pledged his support to Bagrat's half brother Demetrius of Anacopia who returned to Georgia with a Byzantine army to seize the crown. Pretenders enjoyed numerous successes against the royal armies, despite their efforts to take a key fortress Ateni went in vain, Liparit and the Byzantines won a major victory at the Battle of Sasireti, where Bagrat suffered a crushing defeat and was forced to withdraw from his eastern possessions to take refuge in the western Georgian highlands. During the Seljuk campaigns in Anatolia in 1048, Liparit, who had been fighting on the Byzantine side, was captured at the Battle of Kapetron. Bagrat took advantage of this, and returned to his eastern possessions. The king's fortunes were quickly reversed, however, upon Liparit's return from captivity in 1049 or 1051. The rebellious duke forced Bagrat to flee to Constantinople where he was kept, as a result of Liparit's intrigues, for three years. In the absence of Bagrat (1050–1053), Liparit was an effective ruler of Georgia; he even installed Bagrat's son George II as king and declared himself a regent. After Bagrat's return in 1053, Liparit again warred against him. Eventually, in 1060, he was arrested by his followers and surrendered to the king, who forced him into a monastery under the name of Anton. Liparit died shortly thereafter at Constantinople and was reburied to his patrimonial monastery at Katskhi in Georgia. Tamar's ambitions were aided by the ongoing Fourth Crusade, which eventually fractured the Byzantine Empire. A Georgian army under the command of Alexios and David Komnenos attacked the Byzantines from the east in late March or early April 1204. According to Georgian chronicles the expedition took eight days, it reached Trebizond via Lazona and seized Trebizond in April. The local commander doux Nikephoros Palaiologos, did not put up an effective defence against the Georgian forces. On April 13, 1204, Constantinople fell to the Crusaders, where they established the Latin Empire. According to medieval sources, newly incorporated territories were given to Alexios and David Komnenos, where they founded a pro Georgian state, the Empire of Trebizond. Alexios was proclaimed emperor, while David was appointed strategos. Some scholars believe that the new state was subject to Georgia, at least in the first years of its existence, at the beginning of the 13th century. The following year, David Komnenos commanded the Georgian troops in a successful campaign that resulted in the conquest of territories between Trebizond and Heraclea Pontica, while Alexios defeated the Seljuks and recaptured Amisos, Sinope, Oinaion and Chalybia. Tamar's political involvement in the Fourth Crusade, her exploitation of the Byzantine decline, and military campaigns, decisively expanded the Kingdom of Georgia's influence and number of tributaries, turning her kingdom into one of the most powerful Christian states at the time.
Давид VI-дің Трапезонт жорығы
13 ғасырдың екінші жартысында Грузияның саяси бірлігі бұзылып, мемлекет екі патшалыққа бөлінген кезде, Грузияның Трапезунд империясындағы ықпалы азайды, ал Трапезундтың билеуші топтарының арасында Византияға бейімділік пайда болды. Бұл Грузия және Византия тараптары арасында Трапезунд империясында саяси басымдық үшін жылдар бойы созылған күреске әкелді. 1281 жылы Грузия тарапы ұйымдастырған Трапезундта төңкеріс болды. Император Иоанн II, Византиялық Палеологтар әулетінің күйеу баласы болғандықтан, тақтан түсіріліп, тіпті тұтқындалды. Кейін ол түрмеден босатылды, бірақ Трапезундта қалуға рұқсат берілмеді, ал құлатылған патша Константинопольге кетті. 1282 жылы Иоанн Трапезундтан кеткен кезде оның туысы, Грузия патшасы Давид VI Нарин (Имеретияның Давид I), империядағы грузин ықпалын қайта жандандыруға тырысып, астананы қоршады. Қоршау сәтсіз аяқталғаннан кейін грузин әскері империяның бірнеше провинцияларын, соның ішінде тарихи Чанети (Лазети) аймағын басып алды және Иоаннның әпкесі, Мануил I мен оның екінші әйелі Русуданның қызы Теодораға билікке келуге көмектесті. Бірақ көп ұзамай, 1285 жылы Иоанн II империяға оралып, билікті қайта алды, ал королева Теодора Грузияға қашты.
In the second half of the 13th century, when the political integrity of Georgia was broken and the state was divided into two kingdoms, Georgian influence in the Empire of Trebizond began to decline, and pro Byzantine tendencies appeared in separate groups of the ruling circles of Trebizond. This resulted in a struggle for political hegemony in the Empire of Trebizond between the Georgian and Byzantine parties that lasted for years. In 1281, a coup took place in Trebizond, organized by the Georgian party. Emperor John II, who became the son in law of the royal house of the Byzantine Palaiologos, was deposed from the throne and even captured. Then he was released from prison, but he was not allowed to stay in Trebizond, and the deposed king went to Constantinople. In 1282, during John's absence from Trebizond, his relative, King David VI Narin of Georgia (David I of Imereti), tried to restore Georgian influence in the empire and besieged the capital. After the failure of the siege, the Georgian army occupied several provinces of the empire, including the historical Chaneti (Lazeti), and helped John's sister Theodora, daughter of Manuel I and his second wife Rusudan, to seize power, though soon in 1285 John II returned to the empire and regained power, and Queen Theodora took refuge in Georgia.
Трапезунттық азаматтық соғыстар
Кейінгі Трепизунтиялық азаматтық соғыста генуэздер мен византиялық жалдамалылар қолдаған грек жағына, жергілікті ақсүйектер қарсы шықты. Олар өздерін тума жердің патриоттық қорғаушылары деп санады. Олар Аннахутлу аталған Аннаны – император II Алексий Требизнтский және оның грузин әйелі Джиаяк Жакелидің үлкен қызын – монастырь киімінен бас тартып, Лазияға қашуға көндірді. Ол жерде оған императрица тағын кигізіп, аймақты басқару құқығы берілді. Барлық жергілікті лаздар мен цан халқы оны ағасы Василийдің ең жақын мұрагері ретінде таққа лайықты деп мойындады. 1341 жылдың 17 шілдесінде Анна Грузия королі V Георгийдің (1314–1346) лаз сарбаздарымен және Үлкен Лазия бандонының требизнттік лаздарымен бірге жеңіспен Требизнтке кірді және таққа отырды. Ол Амитзантариос әулетінің және лаздардың, цандардың, жалпы Требизнт империясы провинциялары халқының қолдауымен императрица болып таж кигізілді. Аннаның таққа отыруынан кейін жергілікті Амитзантариолардың ықпалы күшейгендіктен, қарсыласты Шолариолар басқа ақсүйек әулеттердің қолдауымен оны құлатуға үнемі тырысты. Требизнт аристократиялық әулеттері арасындағы қақтығыстар Аннаның билігін белгіледі. Ол Шолариос әулетінен және Константинопольмен байланысты басқа да аристократиялық топтардан құлату қаупімен үнемі болды. Шолариос әулетінің әрекеттері Константинополь тарапынан қолдау тапты, ол Ирене Палеологтың құлауынан және Аннаның билікке келуінен көңілі қалған еді.
In the subsequent Trepizuntine civil war the Greek party, supported by the Genoese, and by Byzantine mercenaries were opposed by the local nobles, who considered themselves the patriotic champions of native rights. The opposition persuaded Anna, called Anachoutlou, the elder daughter of Emperor Alexios II of Trebizond and his Georgian wife Jiajak Jaqeli, to quit her monastic dress and escape to Lazia, where she was crowned empress and gained control over the region, and all the native Laz and the Tzan people, recognised her as the legal heir to the throne for being nearest legitimate heir of her brother Basil. On July 17, 1341, Anna entered Trebizond triumphantly, followed by Laz warriors of the Georgian King George V (1314–1346) as well as by Trapezuntine Laz of the bandon of Greater Lazia, and ascended to the throne. She was crowned empress, supported, on the one hand, by the Amytzantarios family and, on the other, by the Laz, the Tzan and, in general, the people of the provinces of the Empire of Trebizond. The prevalence of the indigenous Amytzantarioi after Anna's ascension to the throne had provoked continuous attempts by the opposing Scholarioi to overthrow her with the support of other noble families. The conflicts between the aristocratic families of Trebizond marked the reign of Anna, who was continuously under the threat of being deposed by the Scholarios family, as well as other aristocratic circles related to Constantinople. The attempts of the Scholarios family were supported by Constantinople, which was disappointed with the fall of Eirene Palaiologina and the ascent of Anna.