Алтын шаршы километр: Монреальдің сәулеттік мұрасы
Golden Square Mile
Монреальдің «Алтын шақырымы» ауданы: тарихы, бай саудагерлер үйлері, қалыптасу себептері мен 1930 жылдардағы құлдырауы. Канада экономикасының орталығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1790 жылдардан бастап Монреальдің бизнес-лидерлері Ескі Монреальден тыс кең аумақтар іздеді, онда олар өздерінің сарайларын салады. Олар Шербрук көшесінің солтүстігіндегі Роял тауының беткейіндегі егістік жерлерді дамытып, ұлылығымен және сәулеттік шешімдерінің батылдығымен әйгілі болатын ауданды құрды. «Квадратты мильдің» өркендеген кезеңінде (1850–1930) оның тұрғындарына Канаданың теміржол, кеме жүргізу, ағаш өңдеу, кен өндіру, тері және банк салаларының көп бөлігіне иелік ететін және басқаратын адамдар кірді. 1870 жылдан 1900 жылға дейін Канададағы байлықтың 70% осы шағын, шамамен елу адамнан тұратын топтың қолында болды. 1930 жылдары бірнеше факторлар осы ауданның құлдырауына әкелді, соның ішінде Ұлы депрессия, автомобильдің пайда болуы, жылуды тиімдірек сақтайтын үйлерге деген сұраныс және осы үйлерді салған отбасылардың жас ұрпақтарының көп бөлігі Вестмаунтқа көшіп кеткені. «Тыныш революция» кезінде Монреальде құрылған және «Квадратты мильдің» дамуына негіз болған кейбір компаниялар Торонтоға көшірілді. Осы кезеңде «Квадратты миль» біртіндеп орталық бизнес ауданына айналды, ал оның көптеген сарайлары бұзылды. «Квадратты мильдің» сыртқы келбеті өзгерді, нәтижесінде қаладағы тарихи сәулетті сақтау мақсатында «Монреаль мұрасы» қоры құрылды. 1983 жылға қарай «Квадратты мильдің» солтүстік жартысындағы сарайлардың 30% ғана бұзудан құтылды, ал Шербрук көшесінің оңтүстігінде – бар болғаны 5% ғана. Қалған сарайлардың көптеген бөлігі, мысалы, Джеймс Росс үйі, қазір Канцлер Дей Холл деп аталады, бүгінде Макгилл университетіне тиесілі. Дегенмен, «Алтын Квадратты мильдегі» сарайлар Монреальдің Канаданың мәдени және қаржы орталығы болған өркендеген кезеңін көрсетеді.
From the 1790s, the business leaders of Montreal looked beyond Old Montreal for spacious sites upon which to build their country homes. They developed the farmland on the slopes of Mount Royal north of Sherbrooke Street, creating a neighbourhood famous for its grandeur and architectural audacity. At the Square Mile's peak (1850–1930), its residents included the owners and operators of the majority of Canadian rail, shipping, timber, mining, fur and banking industries. From about 1870 to 1900, 70% of all wealth in Canada was held by this small group of approximately fifty men. By the 1930s, multiple factors led to the neighbourhood's decline, including the Great Depression, the dawn of the automobile, the demand for more heat efficient houses, and the younger generations of the families that had built these homes having largely moved to Westmount. During the Quiet Revolution, some of the businesses created in Montreal, on whose fortunes the Square Mile had been built, moved to Toronto. In this period, the Square Mile evolved to gradually become the central business district, and many of its grand houses were demolished. The face of the Square Mile was altered, leading to the formation of Heritage Montreal to preserve historic architecture in the city. By 1983, only 30% of the mansions in the northern half of the Square Mile had survived demolition; and only 5% survived south of Sherbrooke Street. Many of the remaining mansions, such as the James Ross House, today known as Chancellor Day Hall, are today owned by McGill University. Nevertheless, the mansions of the Golden Square Mile represent a prosperous period during which Montreal was the cultural and financial capital of Canada.
Шекаралары
Көршіліктің шамамен бір шаршы мильді құрайтын нақты шекаралары болды, ол оңтүстік жағындағы Дорчестер бульвары, солтүстік жағындағы Маунт-Рояль тауының етегіндегі Пайн даңғылы, шығыс жағындағы Университет көшесі және батыс жағындағы Гай көшесі (Кот-де-Ньеж жолымен бірге) аралығын қамтыды. Бірақ, шын мәнінде, "Шаршы Миля" Шербрук көшесі мен Пайн даңғылы, Кот-де-Нейж және Университет көшелері арасындағы әлдеқайда кіші аумақта орналасты, солтүстік-оңтүстік бағытта бар болғаны тоғыз көшені қамтыды. Шығыстан батысқа қарай: МакТавиш көшесі, Пил көшесі, Стэнли көшесі, Драммонд көшесі, Маунтин көшесі, Онтарио даңғылы (қазіргі Музей даңғылы), Редпат көшесі, Симпсон көшесі және Гай көшесі; ал шығыс-батыс бағыттағы үш көше, оңтүстіктен солтүстікке қарай: Шербрук көшесі (батыс жағы), Макгрегор көшесі (қазіргі Доктор Пенфилд даңғылы) және Пайн даңғылы.
The neighbourhood had precise borders measuring roughly a square mile, covering the area between Dorchester Boulevard at the southern end, Pine Avenue at the foot of Mount Royal at the northern end, University Street at the eastern end, and Guy Street (along with Côte des Neiges Road) at the western end. In effect, however, the 'Square Mile' was contained within a far smaller area, between Sherbrooke Street and Pine Avenue, and Côte des Neiges and University, covering scarcely nine streets on the north–south axis. From east to west: McTavish Street, Peel Street, Stanley Street, Drummond Street, Mountain Street, Ontario Avenue (now Avenue du Musée), Redpath Street, Simpson Street and Guy Street; and three streets on the east–west axis, from south to north: Sherbrooke Street West, McGregor Street (now Doctor Penfield Avenue) and Pine Avenue.
Сәулет
Квадратты мильдің сәулетшілері Роберт Финдлей, Брюс Прайс, сэр Эндрю Тейлор, Уильям Томас, Джон Хопкинс және Эдвард пен Уильям Максвелл ағайындар болды. Архитектура неоклассикалық, неоготикалық, романдық, Екінші Империя, Королева Анна және модерн стильдерінің әртүрлі үйлесімінен тұрды, бірақ басқа стильдер де жиі кездесетін, тіпті кейде бір үйдің ішінде де. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Герберт Молсонның үйі сияқты қарапайым үйлер салынды. Кормье үйі – арт-деко стиліндегі санаулы мысалдардың бірі еді. Шотландия құмтасы мен жергілікті гранит жиі қолданылатын материалдар болды, және көптеген үйлердің кең аулалары, атриумдары және үлкен консерваториялары болды. Квадратты миль тұрғындарының көпшілігі бау-бақша өсіруге құштарлық танытты, және бақтарынан басқа, ұзақ қыс айларында жылыжайда гүлдер өсіруді ұнататын. Квадратты мильдің көшелері шырша, майра және қарағай ағаштарымен көмкерілген, бірақ 1970 жылдары голланд шыршасы ауруының таралуы Шербрук көшесін әсемдеген ағаштардың көп бөлігін жойды.
The architects of the Square Mile included Robert Findlay, Bruce Price, Sir Andrew Taylor, William Thomas, John Hopkins and the brothers Edward and William Maxwell. The architecture was an eclectic mix of the Neo classical, Neo Gothic, Romanesque, Second Empire, Queen Anne and Art Nouveau, though other styles also figured prominently, sometimes within the same home. By World War I, simpler houses were built, such as Herbert Molson's. Maison Cormier was one of only a few examples of Art deco. Scottish sandstone and local granite were commonly used materials, and most homes had substantial grounds, atria and large conservatories. A great many of the Square Milers were keen horticulturalists and aside from their gardens, they enjoyed keeping hothouse flowers through the long winters. The streets of the Square Mile were lined with elm, spruce and maple trees, but an outbreak of Dutch elm disease in the 1970s destroyed those that had once lined Sherbrooke Street.
Монреальдің сауда қауымдастығы (1642-1930)
1642 жылы Пол де Хомедей де Майсоннеув Монреаль аралында Виль-Мари атты бекініс құрды. Виль-Мари 1760 жылға дейін тері саудасының және Жаңа Францияға француздық кеңеюдің орталығы болды, содан кейін Абрахам жазығындағы шайқаста француздар жеңілгеннен кейін британдық әскерге тапсырылды. Британдық көші-қон қаланы кеңейтті. Монреальге жаулаудан кейін келген британдық иммигранттар, әдетте, жақсы байланыстары бар саудагерлік отбасылардан шыққан және өздерінің байлықтарын арттыру мақсатымен Канадаға келген, ал бұрынғы британдық иммигранттар діни немесе саяси қуғын-сүргіннен қашу үшін Солтүстік Америкаға келген еді. Қаладағы тері саудасының алтын ғасыры жергілікті иеленген Солтүстік-Батыс компаниясының құрылуымен басталды. 1760 жылдары Бобер клубының мүшелері, джентльмендердің тамақ клубы, тері саудасын бақылау үшін қажетті қаржылық қолдау мен басқаруды қамтамасыз етті. Жаңа саудагерлер Солтүстік-Батыс компаниясымен, Гудзон шығанағы компаниясымен және Шығыс Үндістан компаниясының агенттерімен байланыста болды және ақырында Британдық Солтүстік Американың көп бөлігіндегі тері нарығына үстемдік етті. Француз канадалықтарының көпшілігі жаулаудан кейін Канададан Францияға көшіп кеткендіктен, британдық саудагерлер зауыттар салу үшін үлкен жер участаларын арзан бағаға сатып алып, жаңа Доминионның банк және қаржы жүйесін бақылауға алды. Осы дәуірдегі Монреаль сауда элитасының өсіп келе жатқан байлығы неке және компаниялардың бірігуі арқылы нығайтылды. 1850 жылдары тері саудасының құлдырауынан кейін сауда элитасы теміржолдар мен кемелерге қызығушылық танытты. 19 ғасырдың ортасына қарай Монреаль сауда элитасы, Квадрат Мильде тұратын, Канада экономикасын берік ұстады. Саудагерлер теміржол желісін салу және теңіз жолдары мен Монреаль портын пайдалану арқылы Канаданы табысты байланыстырды, ол иммигранттардың келген негізгі порты болып қала берді, сонымен қатар Канада өнімдері Ұлыбритания мен Империяға және одан тасымалданды. Вашингтон Ирвингтің айтуынша, ондаған жылдар бойы тері саудасынан, қаржыдан және басқа да салалардан жиналған байлық Монреаль сауда элитасын "құрметті және қонақжай өмір салған сауда аристократиясының бір түріне" айналдырды. 1820 жылы Джон Бигсби қала туралы ойларын былай жазды: Мен Монреальде Лондон өмірінің ең жақсы үлгісінің жағымды көшірмесін таптым, бірақ оны күтпедім, тіпті ресми отбасылардың ең жоғары тобынан төменгі шеңберде де. Бірақ мен кешірім сұраймын, өйткені басқа үлкен колонияның астанасында (Кейптаун) манералардың айтарлықтай қарапайымдығын көрдім. (Монреальде) Мистер Ричардсонның кешкі кешінде тағамдама мен қызмет тамаша болды; қонақтардың киім-кешегі, әдеп-ғұрбы және әңгімесі тамаша талғамды көрсетті. Сол жердегі адамдардың көпшілігі, тіпті ауылда туған болса да, Англияда (Британияда) білім алған, ал барлығы Кенсингтонның дәмін сездірді. Жақсы музыка да болды. Кейбір дүкендердің витриналары Лондонның шыны терезелерімен бәсекелеседі, ал оның қонақ үйлері сыртқы әдемілігімен де, ішкі жайлылығымен де ерекшеленеді. Монреаль - жанды және бай қала. Азаматтық өмірдің барлық сәнділіктері мен ыңғайлылықтарына Монреальдей жеткен жерлер аз.
In 1642, a fort named Ville Marie was founded on the Island of Montreal by Paul de Chomedey de Maisonneuve. Ville Marie became a centre for the fur trade and French expansion into New France until 1760, when it was surrendered to the British army, following the French defeat of the Battle of the Plains of Abraham. British immigration expanded the city. The British immigrants who came to Montreal after the Conquest tended to be from well connected mercantile families and immigrated to Canada as a means to further their fortunes, unlike earlier British immigrants who came to North America to escape religious or political persecution. The city's golden era of fur trading began with the advent of the locally owned North West Company. In the 1760s, the men of the Beaver Club, a gentlemen's dining club, provided the financial backing and necessary management to take control of the fur trade. The new merchants were associated with the North West Company, the Hudson's Bay Company and the agents of the East India Company, and eventually dominated the fur market in most of British North America. As many of the wealthy French Canadians moved from Canada to France following the Conquest, British merchants were able to cheaply purchase vast tracts of land upon which to build factories, and take control of the banking and finance of the new Dominion. The growing fortune of the Montreal mercantile elite of this era was consolidated through marriage and company mergers. After the collapse of the fur trade in the 1850s, the mercantile elite turned its interest to railways and shipping. By the mid 19th century, the Montreal mercantile elite, residing in the Square Mile, firmly held the reins of Canada's economy. The merchants successfully connected Canada by building a network of railroads and exploiting maritime routes and the port of Montreal, which l remained the principal port through which immigrants arrived, and also through which Canada's produce was shipped to and from Britain and the Empire. For decades, the wealth accumulated from the fur trade, finance, and other industries made of Montreal's mercantile elite a "kind of commercial aristocracy, living in lordly and hospitable style," as Washington Irving observed. In 1820, John Bigsby penned his impressions of the city:I found, but did not expect to find, at Montreal a pleasing transcript of the best form of London life — even in the circle beneath the very first class of official families. But I may be pardoned; for I had seen in the capital of another great colony (Cape Town) considerable primitiveness of manners (In Montreal) at an evening party at Mr Richardson's the appointments and service were admirable; the dress, manners, and conversation of the guests, in excellent taste. Most of the persons there, though country born, had been educated in England (Britain), and everything savoured of Kensington. There was much good music Some of the show shops rival those of London in their plate glass windows, and its inns are as remarkable for their palatial exterior as they are for their excellent accommodation within Montreal is a stirring and opulent town Few places have so advanced in all the luxuries and comforts of high civilisation as Montreal.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бобер клубымен байланысты адамдар, Квадратты Мильдердің алдыңғылары, көбінесе Канада милициясында қызмет еткен, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда келесі буын қаруға қолға алудан тартынбады. Гамильтон Голт жеке қаражаты есебінен Британ империясындағы соңғы жеке құрылған полк – Принцесса Патрисияның Канада жеңіл жаяу әскерін құрды. Ол полкіне басшылық ету кезінде үш рет жарақаттанды, тіпті аяғынан айырылғаннан кейін де майданға оралды. Лорд Стратконаның атты әскері, бұл канадалық пэр Бур соғысы үшін құрған, қайтадан қарулы күшке кірді. Ұлыбританияның премьер-министрі Дэвид Ллойд Джордж өзінің өмірбаянында соғыс 1919 жылға дейін жалғасса, ол фельдмаршал Дуглас Хейгті Квадратты Мильдің генералы сэр Артур Кьюримен алмастыруға тырысатынын айтты. Квадратты Мильдің әйелдері әскерлерге ақша жинады, ал Леди Мередит, Голттар және Баумгартендер сияқтылар Еуропадан қайтып келген жаралы сарбаздарға үйлерін ашты. Англиядағы Канадалық Қызыл Крестің жеке қызметтері леди Джулия Драммондтың басқаруында болды, ол Канада сарбазының ағылшын ауруханасына оралған сайын оған көңіл жайып, қажетті жабдықтармен қамтамасыз етіп, сапарға шығарды. Марта Аллан медбике болып оқып, Францияда жедел жәрдем машинасын сатып алып, жүргізді, оның анасы Канада сарбаздары үшін Англияда аурухана ашуға шабыс алды. Экономикалық тұрғыдан Монреаль соғыстан көп зиянсыз шықты, бұл Монреаль банкінің президенті сэр Винсент Мередиттің тиімді басшылығының арқасы болды. 1919 жылы елу отбасы Канаданың инвестицияланған байлығының үштен бірін бақылайды деп есептелді. Бір ғасыр бұрынғы Ансьен Режимдегі канадалықтар сияқты, Квадратты Мильдерлер ескі британдық идеалдары мен бизнес қағидаларымен қоғамдағы өзгерістерге бейімделе алмады және өзін оқшау ұстады. Ескі гвардияны танымайтын және олардың дәстүрлеріне қызығушылық танытпайтын жаңа келгендерге Квадратты Миль қоғамына кіру көбінесе тыйым салынды (мысалы, Монреальдің ең беделді ерлер клубына – Mount Royal мүшелігіне). Бірақ бұл құлдырап бара жатқан анклавты одан әрі шеттетуге әкелді. Көзқарастардың өзгеруі, соғыс, табыс салығының енгізілуі және Шербруктан төменгі көшелердегі сауданың өркендеуі – бұл құлдырауға себеп болды. 1929 жылғы Уолл-стрит құлауы Квадратты Мильдердің көптеген өкілдеріне әсер етті, бірақ американдық әріптестеріне қарағанда нашаррақ болды. Көркем жинақтар сатылды, кейбіреулері үйлерін сатуға тырысты, бірақ сатып алушы табылмады. 1930 жылы J. K. L. Ross үйі 1 миллион долларға бағаланғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң 50 000 долларға сатылды. Инвестицияға сүйенгендер Вестмаунттағы кішірек, жылу тиімділігі жоғары үйлерге көшіп немесе Ритц Карлтон Монреалдағы пәтерлерге орналасты, ал Сер Герберт Сэмюэл Холт сияқты маржамен ешқашан айналыспағандар зардап көрмеді. 1930 жылдардағы Канададағы Ұлы депрессия Квебек ұлтшыл қозғалысын күшейте түсті және Тыныш революцияның бағытын белгіледі. Квебектегі ағылшын тілді жұмыс берушілер мен француз-канад жұмысшылары арасындағы әлеуметтік теңсіздік ұзақ жылдар бойы сақталды, бірақ Ұлы депрессияның экономикалық қиындықтары статус-кводан өзгеруді талап етті. Келесі төрт онжылдық бойы Католик шіркеуінің қолдауымен Ұлттық Одақ үкіметі Квебек саясатына үстемдік етіп, ағылшын тілді үстемдікті әлсіретті. 1977 жылы жаңадан сайланған Parti Québécois (PQ) үкіметі француз тілінің жарғысын (Bill 101) қабылдады, француз тілін орта және ірі компаниялар француз тілді қызметкерлермен қарым-қатынас жасағанда міндетті етті. Бұл заң, PQ сайлауы және Квебек тәуелсіздігінің қаупі провинцияның бизнес ортасындағы тұрақсыздыққа әкелді және кейбір компаниялардың штаб-пәтерлерін Монреальдан Калгари және Торонто сияқты басқа қалаларға көшіруді жеделдетті. Кейбір компаниялар Монреальда қалды, соның ішінде Монреаль биржасы және Солтүстік Американың ең көне сыра зауыты Молсонс, бірақ басқалары өздерінің штаб-пәтерлерін басқа жерге көшірді, мысалы Монреаль банкі, Sun Life Financial, Royal Trust және Солтүстік Американың кепілдік беру компаниясы. Торонто 1934 жылы Монреальді Канаданың қаржы астанасы ретінде басып озды, ал бұл компаниялардың Монреальдан кетуі бір дәуірдің аяқталуын білдірді.
The men associated with the Beaver Club, the predecessors of the Square Milers, had almost all served in the Canadian Militia and on the outbreak of the First World War the next generation did not hesitate to take up arms. At his own expense, Hamilton Gault raised Princess Patricia's Canadian Light Infantry, the last privately raised regiment in the British Empire. He was injured three times leading his regiment into battle, and even after losing a leg he still returned to the Front. Lord Strathcona's Horse, raised by that Canadian peer for the Boer War, was once again returned to action. The British Prime Minister David Lloyd George claimed to his biographer that had the war continued into 1919, he would have sought to replace Field Marshal Douglas Haig with the Square Mile's General Sir Arthur Currie. The Ladies of the Square Mile raised money for the troops and some like Lady Meredith, the Gaults and the Baumgartens opened their houses to injured soldiers returning from Europe. The personal services in England of the Canadian Red Cross were under the charge of Lady Julia Drummond who saw that each Canadian soldier returned to an English hospital received a visit offering sympathy and supplying any basic needs. When Martha Allan trained as a nurse and bought an ambulance which she drove in France, her mother was inspired to set up a hospital in England for Canadian soldiers. Economically, Montreal would emerge from the war nearly unscathed, due in a large part to the steady hand of the president of the Bank of Montreal, Sir Vincent Meredith. In 1919, fifty families were said to have controlled a third of Canada's invested wealth, Similarly to the Canadiens of the Ancien Régime a century before, the Square Milers with their old fashioned British ideals and business principles did not adapt to the changes in society and held themselves aloof. Newcomers, who neither knew nor cared about the old guard and their traditions were more often than not barred from entry into Square Mile society (such as membership to Montreal's most prestigious men's club, the Mount Royal), but this only served to further alieniate the declining enclave. Changing attitudes, the war, the introduction of income tax and the invasion of commerce in the streets below Sherbrooke all played their part in the decline. The Wall Street Crash of 1929 affected a great number of Square Milers, though not as badly as it did their American counterparts. Art collections were sold and some tried to sell their houses, but there were no takers. The J. K. L. Ross House was sold for $50,000 in 1930, only a few years after it had been valued at $1 million. Those who had relied on investments moved to smaller, more heat efficient houses in Westmount or took apartments at the Ritz Carlton Montreal, whereas others like Sir Herbert Samuel Holt, who never dealt on margin, emerged untouched. The Great Depression in Canada during the 1930s fueled the Quebec nationalist movement and set the course for the Quiet Revolution. The social divide between anglophones employers and French Canadian workers in Quebec had existed for a long time, but the economic turmoil of the Great Depression led to calls for change from the status quo. For the next four decades the Union Nationale government, with the support of the Catholic Church, dominated Quebec politics, undermining anglophone domination. In 1977, the newly elected Parti Québécois (PQ) government passed the Charter of the French Language (known as Bill 101), making the use of French language mandatory for medium and large scale companies when communicating with French speaking staff. This law, the election of the PQ, and the threat of Quebec independence caused instability in the province's business environment, and accelerated the move of some companies' headquarters from Montreal to other Canadian cities, including Calgary and Toronto. Some companies remained in Montreal, including the Montreal Exchange North America's oldest brewery, Molsons, but others moved their headquarters elsewhere, such as the Bank of Montreal, Sun Life Financial, the Royal Trust and The Guarantee Company of North America. Toronto had surpassed Montreal as the financial capital of Canada in 1934, and the move of these companies out of Montreal marked the end of an era.
Құру
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай Квадратты мильдегі үйлердің көпшілігі бос қалды немесе толыққанды пайдаланбады. Монреальдің орталық бизнес ауданы Шербрук көшесінің солтүстік-батысына қарай, Квадратты миль аймағына қарай жылжыды. 1945 жылдан 1965 жылға дейін көптеген сәнді үйлер коммерциялық және мемлекеттік мекемелерге сатылып, танылмас шамаға дейін қиратылды немесе басқа мақсаттарға пайдаланылды. Көптеген үйлер қиратылып, олардың орнына биік кеңселер немесе тұрғын үйлер салынды, бірақ тағы да екі десяток үй университеттер мен коммерциялық кеңселерге айналдырылды. Сэр Монтегью мен леди Аллан 1942 жылы Равенскрэгті Корольдік Виктория ауруханасына сыйлады. Көркем үй Аллан еске алу институтына айналдырылды, ал Макгилл университеті оның он төрт акр жерін қосымша ғимараттар салу үшін пайдаланды. Кейбір бұзулар қырқыс пікірталстарға себеп болды. 1930 жылдан бері Квадратты мильдің әлеуметтік өмірінің орталығы болған Ван Хорн үйі 1973 жылы промоутер Дэвид Азриелидің тапсырысымен қиратылды, бұл тарихи ғимараттарды сақтау және ғимаратты сақтаудың маңыздылығы туралы белсенді қоғамдық пікірталас тудырды. Ван Хорн үйінің қиратылуы провинциялық деңгейде тарихи ғимараттарды қорғау мақсатымен Монреаль мұрасын құруға әкелді. Ауданның сәулеттік ерекшелігі тұрақтанды, бірақ бастапқы Квадратты миль мүлдем танылмас күйге жетті.
By the end of World War II, the homes within the Square Mile were for the most part left empty or only partially occupied. Montreal's central business district had shifted northwest toward Sherbrooke Street, in the area of the Square Mile. From 1945 to 1965, many of the great mansions were acquired by commercial and civic institutions and demolished or repurposed beyond all recognition. The majority of the mansions were demolished and replaced with high rise office or residential developments, but some two dozen other homes were also transformed into university or commercial offices. Ravenscrag was left by Sir Montague and Lady Allan to the Royal Victoria Hospital in 1942. The sumptuous residence was converted into the Allan Memorial Institute, and McGill University used its fourteen acres of grounds to erect subsidiary buildings. Some demolitions were controversial. The Van Horne Mansion, the centre of Square Mile society since the 1930s was demolished by promoter David Azrieli in 1973, igniting a vigorous public debate regarding conservation of historical buildings, and the reasons for which a building should be preserved. The demolition of the Van Horne mansion led to the establishment of Heritage Montreal to protect historic buildings at the provincial level. The architectural character of the neighbourhood stabilized, but the original Square Mile as it had been had already changed beyond recognition.
Қорытынды бұзылу перспективасы
Қазіргі заманғы сәулет өнері ескі ғимараттарды жаңа құрылыстармен үйлестіруге басымдық береді. Мысалы, 1980 жылдардың басында Alcan компаниясының бас кеңсесіне айналған, бұрын Лорд Атолстанға тиесілген Maison Alcan үйі. Тағы бір мысал – Макгилл университетінің Медицина, Этика және Құқық орталығы орналасқан Леди Мередит Хаус, ол 1990 жылдары тоналанып, өртке ұшыраған. Кейіннен Макгилл университеті ескі үйді түгелдей қайта жаңартып, бастапқы көркін қайтарды және Макгилл университетінің түлегі әрі профессоры Джулия Герсовицті жұмысқа алды. Дегенмен, "Квадратты миляның" сәулеттік мұрасына қауіп әлі де сақталып тұр.
Modern architecture has emphasised the integration of older buildings with new developments. An example is Maison Alcan, formerly the home of Lord Atholstan, which became the headquarters of Alcan in the early 1980s. Another example is Lady Meredith House, home to McGill's Centre for Medicine, Ethics and Law, which was broken into and set on fire in the 1990s. McGill subsequently renovated and retrofitted the old house to its original elegance, hiring Julia Gersovitz, a McGill graduate and professor. However, threats to the built heritage of the Square Mile remain.
Корольдік Виктория ауруханасы
Royal Victoria ауруханасы бұрын орналасқан ғимараттар мен олар тұрған жер 2015 жылдан бері бос тұр, ол кезде аурухананың өзі Glen Yards-тағы жаңа «McGill Superhospital»-ға көшкен. Монреальдің танымал нысаны – Корольдік Вик 1893 жылы салынғалы бері бірнеше рет кеңейтілді, бірақ бұл өзгерістер бұрын ешкімді уайымдаған емес. 1891 жылы елге адал Лордтар Маунт Стивен мен Страткона бұл жерді сатып алып, Монреаль қаласына аурухана салу үшін қажетті қаражатты сыйлады. Бірақ олар сыйлықтарына бір шарт қосты, яғни бұл жер мен ғимараттар тек білім беру және емдеу мақсатында ғана пайдаланылуы керек. 2010 жылдан бері Эльспет Ангус (1929 жылы туған), Р. Б. Ангустың ұрпағы және Лорд Маунт Стивеннің шөбересі ретінде, қалаға негізін қалаушылардың тілектерін ғана емес, сонымен қатар жерді және оның ғимараттарын зерттеу орталығы ретінде пайдалану шартын сақтау үшін күресіп келеді.
The buildings formerly occupied by the Royal Victoria Hospital and the remaining property on which they stand have been empty since 2015, when the hospital itself moved into the new 'McGill Superhospital' in the Glen Yards. The Royal Vic, a veritable Montreal landmark, has been expanded several times since it was built in 1893, and the changes have never before been cause for concern. In 1891, the public spirited Lords Mount Stephen and Strathcona purchased the land and gave the necessary funds to the City of Montreal for which to build the hospital. However, they attached a caveat to their donation, stating that the land and its buildings must only ever be used for education and healing. From 2010, Elspeth Angus (born in 1929), a descendant of R. B. Angus and an heir as the grand niece of Lord Mount Stephen, has been fighting to maintain not just the wishes but the conditions set down by the founders to the city, and find use for the land and its buildings as a research facility.
Фрэнсис Редпат сарайы
1886 жылы салынған бұл үйді танымал сәулетші сэр Эндрю Тейлор жобалаған. Ол қалада сақталған оның тұрғын үй жобаларының соңғыларының бірі еді. 1986 жылы Франсис Редпаттың үйінің жаңа иелері Сочачевскийлер отбасы, оны тағы бір көріністі өзгертетін тұрғын үй кешенімен ауыстыру үшін бұзуды бастады. Сотқа шағым түсірілгенге дейін үйдің бір бөлігі бұзылып үлкерді, соның салдарынан бұзу уақытша тоқтатылды. Қала әкіміне үміткер ретінде Жеральд Тремблэй өзін Редпат үйі мен мұралық ғимараттардың қорғаушысы ретінде көрсетті, бірақ ол қызметке келгеннен кейін – Сочачевский отбасына тиесілі The Suburban газетінің күшті қолдауымен – бұзуды жалғастыруға рұқсат беру жоспарын қарастырды. Монреаль көркемсурет мұражайы наразылық білдіргеннен кейін ол қолдауын кері қайтарды. 2013 жылдың желтоқсанында қала әкімі Денис Кодер 2014 жылдың ақпанында жүргізілетін соңғы бұзу рұқсатын бекітті. Үй 2014 жылдың 19 наурызында қиратылды, бұл Квебек мәдениет және коммуникация министрі Мака Коттоның министрлік бұйрығына сәйкес сарайды бұзуды тоқтату туралы бұйрық бергеннен кейін екі апта өткен соң болды. Монреаль мұра қоры бұл талқылаулардың меншік иесі мен министрмен ғана шектелгеніне, ал жергілікті қоғамдық және муниципалдық билік органдарының қатыспағанына өкініш білдірді. Меншік иесімен келіссөздерден кейін Котто Редпат үйінің "ұлттық мұралық маңызы жоқ" деген қорытындыға келді және оны құрылыс салушының жобасына орын беру үшін бұзуға рұқсат берді.
Built in 1886, it was designed by the noted architect Sir Andrew Taylor and was one of the last of his residential projects still standing in the city. In 1986, the Sochaczevski family, the new owners of Francis Redpath's house, began demolition in order to replace it with yet another a vista changing condominium block. A portion of the house was destroyed before a court injunction was taken out and its destruction was temporarily halted. As a mayoral candidate, Gérald Tremblay portrayed himself as a defender of the Redpath house and heritage buildings, but as soon as he gained office—strongly backed by The Suburban newspaper, owned by the Sochaczevski family—he considered a plan to allow demolition to continue. He withdrew his support after the Montreal Museum of Fine Arts stepped in to object. In December 2013, Mayor Denis Coderre approved the final demolition permit, to be carried out in February 2014. It was demolished on March 19, 2014, just two weeks after Quebec Culture and Communications Minister Maka Kotto intervened to order a halt to the mansion's demolition, in accordance with the Cultural Heritage Act, the Court intervened—at the owner's request—to shorten the period granted in the minister's order. Heritage Montreal expressed regret that the discussions were limited to the owner and the minister, not the community nor municipal authorities. After these talks with the owner, Kotto concluded that Redpath House "does not present a national heritage interest," and gave the go ahead for it to be torn down to make for way for the promoter's development.