Неміс темір жол крейсері "Hindenburg"

Кіріспе

Гинденбург (Гинденбург) – Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының (Кайзерлихе Марин) әскери-керілік крейсері. Ол сәл өзгертілген жоба бойынша салынған, сегіз қарудан тұратын батареяны алып жүретін, бірақ оқ ату қашықтығын арттыратын жетілдірілген мұнаралары бар кеме болды. Кеме өзінің екі туыс кемесінен сәл үлкен және жылдам болды. Ол 1916 жылдан бастап неміс армиясының Жоғарғы Бас қолбасшысы, Танненберг шайқасы мен Мазур көлдері шайқасының жеңімпазы фельдмаршал Пол фон Гинденбургтің құрметіне аталған. Бұл кеме Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия әскери-теңіз флоты үшін салынған соңғы капиталдық кеме болды.

Гинденбург соғыстың соңында қолданысқа енгізілді және нәтижесінде қызметі қысқа болды. 1917-18 жылдары I-ші барлау тобының флагманы ретінде бірнеше қысқа флоттық операцияларға қатысты, бірақ ірі шайқастарға қатыспады. Соғыстың соңғы апталарында флоттың жоспарланған соңғы шабуылы бас кемелердің экипаждары көтеріліс жасағандықтан сәтсіз аяқталды. 1918 жылғы қарашада Гинденбург Скапа-Флоудағы қалған неміс әскери-керілік крейсерлерімен бірге тұтқындалды. Контр-адмирал Людвиг фон Ройтер 1919 жылғы 21 маусымда кемелерді батыруға бұйрық берді. Гинденбург соңғы батып кеткен кеме болды. 1930 жылы көтеріліп, келесі екі жылда металл тескілеріне жіберілді.

Дизайн

Дерффлингер класы 1911 қаржы жылына 1906 жылғы теңіз заңына сәйкес бекітілді; жобалау жұмыстары 1910 жылдың басында басталған. Британдық әріптестері жауынгерлік крейсерлеріне қару орната бастағаннан кейін, неміс теңіз командасының жоғары шенді офицерлері негізгі батареялық қарулардың калибрін арттыру қажеттігіне келді. Құнының тым тез өсуіне жол бермес үшін, қарудың саны бұрынғы оннан сегізге дейін азайтылды, бірақ тиімдірек суперфайрингтік схема қабылданды. Сыныптың үшінші және соңғы кемесі – «Хинденбург» 1913 жылғы құрылыс бағдарламасына енгізілді. «Хинденбург» екі бауырлас кемесінен сәл ұзын болды, су сызығы бойынша ұзындығы алдынан және арттан арақашықтығы болды. «Хинденбург» қалыпты жағдайда және толық жүктелгенде суырылмалылығы болды. Оның экипажы 44 офицер мен 1068 теңізшіден тұрды; I Скаутингтік тобының флагманы ретінде қызмет еткенде, кемеде қосымша 14 офицер мен 62 теңізші тасымалданды. «Хинденбург» төрт бу турбинасымен қозғалды, олар төрт бұранданы айналдырды; бу 14 көмірмен жұмыс істейтін теңіздік типтегі қос қазандықтармен және сегіз мұнаймен жұмыс істейтін теңіздік типтегі қос қазандықтармен қамтамасыз етілді. Жылдамдық жүйесінің қуаты ең жоғары жылдамдыққа дейін болды. Круиздік жылдамдығында, оның қашықтығы болды. «Хинденбургтің» негізгі қаруы – екі бауырлас кемесіндегідей, төрт екі мұнаралы қондырғыда орналасқан сегіз 30,5 см (12 дюйм) зеңбірек болды. Алайда, зеңбірек мұнаралары Drh LC/1913 типті қондырғылар болды, бұл Derfflinger және Lützow-дағы Drh LC/1912 типті қондырғылардың жақсартылған нұсқасы еді – «Хинденбургтегі» зеңбірек үйлері бұрынғы үлгідегі 13,5° орнына 16° көтерілуге мүмкіндік берді. Бұл Drh LC/1913 мұнараларына орнатылған зеңбіректерге ескі мұнарадағыларға қарағанда шамамен артықшылық берді. Бауырлас кемесі «Lützow» сияқты, ол 14 SK L/45 зеңбірегімен және төрт 60 см (23,6 дюйм) торпедалық түтікшемен қаруланды, ал «Derfflinger» кемесіндегі стандартты он екі 15 см зеңбірек пен төрт 50 см (19,7 дюйм) түтікше болған. «Хинденбург» кеменің орталық бөлігіндегі оқ-дәрі қоймаларын және күштік қондырғыларын қорғайтын қалың броньдық белдеумен қорғалған. Оның палубасы қалың болды, ал қалың бронь екі жағынан төмен қарай еңкейіп, белдеудің төменгі жиегіне қосылды. Басты батарея мұнараларының алдыңғы беттері қалың болды. Оның қосалқы казематтары броньмен қорғалды. Кемені басқарушы кеме командирі орналасқан алдыңғы басқару мұнарасының қабырғалары 300 мм болды.

The Derfflinger class was authorized for the 1911 fiscal year as part of the 1906 naval law; design work had begun in early 1910. After their British counterparts had begun installing guns in their battlecruisers, senior officers in the German naval command came to the conclusion that an increase in the caliber of the main battery guns from to would be necessary. To keep costs from growing too quickly, the number of guns was reduced from ten to eight, compared to the earlier , but a more efficient superfiring arrangement was adopted. Hindenburg, the third and final member of the class, was allocated to the 1913 construction program. Hindenburg was slightly longer than her two sister ships, at at the waterline and overall. She had a beam of , and a draft of between forward and aft. Hindenburg displaced normally and up to fully laden. She had a crew of 44 officers and 1,068 men; when serving as the flagship for I Scouting Group, the ship carried an additional 14 officers and 62 men. Hindenburg was propelled by four sets of steam turbines driving four screws; steam was provided by 14 coal fired marine type double boilers and eight oil fired marine type double ended boilers. The propulsion system was rated at for a top speed of At a cruising speed of , she had a range of
Hindenburgs primary armament was eight 30.5 cm (12 in) guns in four twin turrets, the same as in her two sisters. However, the gun turrets were Drh LC/1913 mounts, which were an improved version the Drh LC/1912 type mounts on Derfflinger and Lützow—the gun houses on Hindenburg allowed gun elevation to 16°, as opposed to 13.5° in the earlier model. This gave the guns mounted in the Drh LC/1913 turrets a range advantage of some over those in the older turret. Like her sister ship, Lützow, she was armed with a secondary battery of fourteen SK L/45 guns and four 60 cm (23.6 in) torpedo tubes instead of the standard twelve 15 cm guns and four 50 cm (19.7 in) tubes mounted on Derfflinger. Hindenburg was protected by an armor belt that was thick in the central citadel of the ship where it protected the ammunition magazines and propulsion machinery spaces. Her deck was thick, with the thicker armor sloping down at the sides to connect to the lower edge of the belt. Her main battery turrets had thick faces. Her secondary casemates received of armor protection. The forward conning tower, where the ship's commander controlled the vessel, had 300 mm walls.

Қызмет тарихы

"Гинденбург" кемесі – "Гинденбург" класындағы үшінші және соңғы кеме. Оның әпке кемелері – . Ескірген қорғалған крейсеріне жаңару ретінде жобаланған "Гинденбургтің" шассисі 1913 жылдың 30 маусымында салынды. Ол 1915 жылдың 1 тамызында суға түсірілді, бірақ соғыс кезінде құрылыс жұмыстарына басымдықтардың өзгеруіне байланысты 1917 жылдың 10 мамырына дейін аяқталмады. Оған Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды операцияларға қатысуға мүмкіндік болмады. Сол кезде британдық теңіз барлауы кеменің тапсырылымының кешігуіне себеп – 1916 жылдың маусымында Ютланд шайқасынан кейін "Дерфлингерді" жөндеу үшін одан бөлшектер алынғаны деп санды. Шындығында, құрылыс жұмыстары еңбек тапшылығына байланысты баяу жүрді. "Гинденбург" – Германия императорлық теңіз күштері үшін салынған соңғы броненосец болды, сондықтан оның қызмет ету мерзімі өте қысқа болды. Ол 1917 жылдың 20 қазанында толыққандай жұмыс істеуге келді, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды операцияларға қатысуға мүмкіндік болмады. 17 қарашада "Гинденбург" және , II барлау тобының жеңіл крейсерлерімен бірге, неміс жағалауындағы неміс мина тазартушыларына алыс қолдау көрсетіп тұрғанда, британдық соғыс кемелерінің шабуылына ұшырады. Британдық шабуылшылардың арасында жаңа броненосецтер , , және болды. Алайда, шабуыл қысқа болды; "Гинденбург" пен "Мольтке" оқиға орнына келген кезде британдық кемелер шабуылды тоқтатып, кері шегінді. 23 қарашада "Гинденбург" "Сейдлицтің" орнын басып, I барлау тобының флагманы болды.

1918 жылғы 23 сәуірдегі аванс

1917 жылдың соңында, Ашық теңіз флотының жеңіл күштері Норвегияға бағытталған британдық конвойлерді тоқтатуға кірісті. 17 қазанда жеңіл крейсерлер мен конвойлердің біреуін ұстап, он екі жүк кемесінің тоғызы мен екі эскорттық эсминецті батырды, содан кейін Германияға қайтып келді. 12 желтоқсанда төрт неміс эсминці бес жүк кемесі мен екі британдық эсминецтен тұратын екінші британдық конвойге шабуыл жасады. Барлық бес көлік кемесі мен бір эсминец батып кетті. Осы екі шабуылдан кейін Ұлы флоттың қолбасшысы адмирал Дэвид Битти конвойлерді қорғау үшін жауынгерлік флоттан жауынгерлік кемелерді бөліп алды. Немец әскери-теңіз күштеріне бүкіл соғыс бойы күткен мүмкіндік туды: сандық артықшылығы бар Ұлы флоттың бір бөлігі бөлініп, оқшауланып, жойылды. Вице-адмирал Франц фон Гиппер операцияны жоспарлады: I-шабармандық тобының ұрыс крейсерлері, жеңіл крейсерлер мен эсминцтермен бірге, ірі конвойлердің біріне шабуылдайтын, ал Ашық теңіз флотының қалған бөлігі британдық дредноуттар эскадрильясына шабуылға дайын тұратын еді. 1918 жылдың 23 сәуірінде сағат 05:00-де Гинденбург жетекшілік еткен неміс флоты Шиллиг жолынан шықты. Гиппер британдық барлау қызметі радиохабарларды ұстап алмауы үшін сымсыз байланыс хабарларын ең төмен деңгейде ұстауды бұйырды. Сағат 06:10-да неміс ұрыс крейсерлері Бергеннің оңтүстік-батысына шамамен 60 километрдей жеткенде, Мольтке өзінің ішкі оң жақ винтін жоғалтты. Кедергі болмағандықтан, винт білігі айнала бастады, оның айналу жылдамдығы артты, содан кейін бір қозғалтқыш тісті дөңгелегі жарылды. Бұзылған механизмнен шашыраған сынықтар бірнеше қазандықты зақымдап, корпуста тесік жасады; кеме тоқтады. Кеме экипажы уақытша жөндеу жұмыстарын жүргізіп, кемені бумен жүруге мүмкіндік берді. Бірақ кемені жауынгерлік кемемен сүйреп әкелуге шешім қабылданды. Бұл қиындыққа қарамастан, Гиппер солтүстіске қарай жолын жалғастырды. 14:00-ге дейін Гиппердің күштері бірнеше рет конвой маршрутынан өтті, бірақ ештеңе таба алмады. 14:10-да Гиппер кемелерін оңтүстікке бұрды. 18:37-ге дейін неміс флоты өздерінің базаларын қоршап тұрған қорғаныс миналарына оралды. Кейіннен конвой неміс жоспарлаушылары күткен күннен бір күн кешіккені анықталды.

In late 1917, light forces of the High Seas Fleet began interdicting British convoys to Norway. On 17 October the light cruisers and intercepted one of the convoys, sinking nine of the twelve cargo ships and the two escorting destroyers— and —before turning back to Germany. On 12 December, four German destroyers ambushed a second British convoy of five cargo vessels and two British destroyers. All five transports were sunk, as was one of the destroyers. Following these two raids, Admiral David Beatty, the commander of the Grand Fleet, detached battleships from the battle fleet to protect the convoys. The German navy was now presented with an opportunity for which it had been waiting the entire war: a portion of the numerically stronger Grand Fleet was separated and could be isolated and destroyed. Vice Admiral Franz von Hipper planned the operation: the battlecruisers of I Scouting Group, along with light cruisers and destroyers, would attack one of the large convoys, while the rest of the High Seas Fleet would stand by, ready to attack the British dreadnought battleship squadron. At 05:00 on 23 April 1918, the German fleet, with Hindenburg in the lead, departed from the Schillig roadstead. Hipper ordered wireless transmissions be kept to a minimum, to prevent British intelligence from receiving radio intercepts. At 06:10 the German battlecruisers had reached a position approximately 60 kilometers southwest of Bergen, when Moltke lost her inner starboard propeller. Without resistance from the water, the propeller less shaft began spinning faster and faster, until one of the engine gears flew apart. Shrapnel from the broken machinery damaged several boilers and tore a hole in the hull; the ship was dead in the water. The ship's crew effected temporary repairs, which allowed the ship to steam at However, it was decided to take the ship under tow by the battleship Despite this setback, Hipper continued northward. By 14:00, Hipper's force had crossed the convoy route several times but had found nothing. At 14:10, Hipper turned his ships southward. By 18:37, the German fleet had made it back to the defensive minefields surrounding their bases. It was later discovered that the convoy had left port a day later than expected by the German planning staff.

Кейінгі жоспарланған операциялар

1918 жылғы 11 тамызда Хиппер адмирал дәрежесіне көтеріліп, бүкіл Ашық теңіз флотына қолбасшылық берді. Контр-адмирал Людвиг фон Ройтер Хиппердің орнын І-ші Скаутингтік топтың командирі ретінде басты; ол келесі күні Гинденбургке өз туын көтерді. Гинденбург Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына таяу Ашық теңіз флотының «өлім сапарына» қатысуы тиіс еді. Ашық теңіз флотының басым бөлігі Ұлы флотпен шайқасу үшін Вильгельмсхавендегі базасынан шығуға дайындалған; адмирал Рейнхард Шер ағылшын флотына мүмкіндігінше көп зиян келтіруді көздеді, флотқа түскен кез келген шығынға қарамастан Германия үшін тиімді келіссөздер жүргізу үшін. Жоспарға жеңіл крейсерлер мен эсминецтердің бір уақытта екі бағытта шабуыл жасауы кірді – бірі Фландрияға, екіншісі Темза сағасындағы кемелерге; Гинденбург және тағы төрт соғыс крейсері Темзаға жасалған шабуылды қолдауға тиіс болды. Екі шабуылдан кейін флот голланд жағалауында шоғырланып, онда Ұлы флотпен кездесуі керек еді. Флот Вильгельмсхавенде бекініп алған кезде, соғыстан шаршаған теңізшілер жаппай қашуға бастарды. «Фон дер Танн» және «Дерффлингер» Вильгельмсхавеннің ішкі порты мен рейдті бөліп тұрған шлюздер арқылы өткенде, екі кемеден де 300-ге жуық адам жағаға секіріп, із-түзсіз жоғалып кетті. 1918 жылғы 24 қазанда Вильгельмсхавеннен теңізге шығуға бұйрық берілді. 29 қазан күнінен бастап бірнеше соғыс кемесіндегі теңізшілер көтеріліс жасады; III-ші Шабуылдық эскадрильясының үш кемесі якорь көтеруден бас тартты, ал соғыс кемелерінде саботаж актілері жасалды. Ашық наразылыққа тап болғаннан кейін, теңізге шығуға бұйрық кері қайтарылып, жоспарланған операция тоқтатылды. Көтерілісті басуға тырысу үшін Ашық теңіз флотының эскадрильялары таратылды.

Тағдыр

Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған Германия мен одақтастар арасындағы келісімшарттың шарттарына сәйкес, неміс флотының көп бөлігі Скапа-Флоуда интернментке (тұтқындалуға) жаратылуы керек еді; бұл Хинденбург және қалған шайқас крейсерлерін қамтиды. 1918 жылдың 21 қарашасында интернментке жаратылатын кемелер – 14 капиталдық кеме, жеті жеңіл крейсер және 50 ең заманауи торпедалық катер – соңғы рет неміс суларынан шықты. Неміс флотының кетер алдында адмирал Адольф фон Трота, интернментке жаратылатын кемелерге қолбасшылық тағайындалған Рейтерге, ешқандай жағдайда одақтастардың кемелерді басып алуына рұқсат етпейтінін айтты. Флот британдық жеңіл крейсермен кездесті, ол кемелерді Скапа-Флоуға дейін, немістерді күтіп алатын одақтастар флотына бастап жүрді. Бұл үлкен флотилияға шамамен 370 британдық, американдық және француздық соғыс кемелері кірді. Флот Версальдегі келіссөздер кезінде, соғысты аяқтаған шартты жасаған кезде тұтқында болды. "Таймс" газеті Рейтерге келісімшарттың 1919 жылдың 21 маусымында сағат 12:00-де аяқталатынын, осы мерзімге дейін Германияның бейбіт келісімге қол қоюы тиіс екенін хабарлады. Рейтер британдықтардың келісімшарт аяқталғаннан кейін неміс кемелерін басып алуға ниеттенгеніне көз жеткізді. Осыған жол бермеу үшін ол мүмкіндігі болғанда кемелерін батыруға шешім қабылдады. 21 маусым күні таңертең британдық флот оқу маневрлерін жүргізу үшін Скапа-Флоудан шықты; сағат 11:20-да Рейтер кемелеріне бұйрық берді. Хинденбург сағат 17:00-де батып кеткен соңғы кеме болды. Кеме экипажының қашып кетуіне қолайлы болу үшін, кеме капитаны кемені тік батуға қасақана дайындаған еді. Бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін, ол 1930 жылдың 23 шілдесінде қайта көтерілді, бірақ 1930 және 1932 жылдар аралығында Розитте бөлшектелді. Оның кеме қоңырауы 1959 жылдың 28 мамырында Бундесмарине (Федералды теңіз күштері) табыс етілді.