Джузеппе Феррари: философ, тарихшы және саясаткер өмірі мен еңбектері

Джузеппе Феррари (1812-1876) – итальяндық философ, тарихшы, саяхатшы. Виконың еңбектерін зерттеген, «Жаңа дін» атты еңбектер авторы. Биографиясы туралы оқыңыз!

Кіріспе

Италиялық философ, тарихшы және саясаткер (1812–1876)

Джузеппе Феррари (7 наурыз 1812 – 2 шілде 1876) – итальяндық философ, тарихшы және саясаткер.

Өмірбаян

Ол Миланда дүниеге келді, Павияда заң оқыды және 1831 жылы бітірді. Романьози мен Джован Баттиста Виконың ізбасары, оның алғашқы еңбектері Biblioteca Italiana (“Италия кітапханасы”) басылымында “Mente di Gian Domenico Romagnosi” (1835) атты мақала және Виконың еңбектерінің толық жинағы, алғы сөзбен (1865) жарық көрді. Италия оның идеяларына ыңғайлы емес екенін сезген ол Францияға кетіп, 1839 жылы Парижде “Vico ci l'Italie” еңбегін жариялады, одан кейін “La Nouvelle Religion de Campanella” және “La Théorie de l'erreur” атты еңбектері жарық көрді. Осы еңбектері үшін ол Сорбоннаның әдебиет докторы және 1840 жылы Рошфортта философия профессоры атанды. Дегенмен, оның көзқарастары наразылық тудырды, сондықтан 1842 жылы ол Страсбургтегі философия кафедрасына тағайындалды. Діни қызметкерлермен қайтадан туындаған келіспеушіліктерден кейін ол Парижге оралып, өз теорияларын “Idées sur la politique de Platon et d'Aristote” атты еңбегінде қорғады. Бурж колледжіндегі қысқа мерзімді жұмыстан кейін, 1849 жылдан 1858 жылға дейін ол өзін толығымен жазуға арнады. Осы кезеңде жазылған еңбектері: “Les Philosophes Salariés”, “Machiavel juge des revolutions de notre temps” (1849), “La Federazione repubblicana” (1851), “La Filosofia della rivoluzione” (1851), “L’Italia dopo il colpo di Stato” (1852), “Histoire des révolutions, ou Guelfes et Gibelins” (1858). 1859 жылы ол Италияға оралып, Кавурға қарсы шықты және біртұтас итальян монархиясы саясатына қарсы федерализмді қолдады. Осы қарсылыққа қарамастан, ол Турин, Милан және Римдегі философия кафедраларын бірінен соң бірі басқарды және бірнеше үкіметтер кезінде Гавират колледжін парламентте өкілдік етті. Ол білім беру кеңесінің мүшесі болды және 15 мамыр 1876 жылы сенатор атанды, бірақ ол алты аптадан кейін дүние салды. Басқа еңбектерінің ішінде “Histoire de la Raison d'État”, “Corso di storia degli scrittori politici italiani” және “La China e l'Europa” есімдерін атауға болады. Соңғы еңбегінде Феррари жоғары державалардың пайда болуын болжады, олардың пайда болуы Еуропаның үстемдігін Ресей, Америка және, әрі қарай, Қытайдың пайдасына жоятынын дәлелдеді. Философияда күмәнданушы, саясатта революционер, кез келген дау-жанжалға қуанушы, ол адам, шешен және жазушы ретінде құрметке ие болды.

He was born at Milan, studied law at Pavia and graduated in 1831. A follower of Romagnosi and Giovan Battista Vico, his first works were an article in the Biblioteca Italiana ("Italian Library") entitled "Mente di Gian Domenico Romagnosi" (1835), and a complete edition of the works of Vico, prefaced by an appreciation (1865). Finding Italy uncongenial to his ideas, he went to France and, in 1839, produced in Paris his Vico ci l'Italie, followed by La Nouvelle Religion de Campanella and La Théorie de l'erreur. On account of these works he was made Docteur ès lettres of the Sorbonne and professor of philosophy at Rochefort (1840). His views, however, provoked antagonism, and in 1842 he was appointed to the chair of philosophy at Strasbourg. After fresh trouble with the clergy, he returned to Paris and published a defence of his theories in a work entitled Idées sur la politique de Platon et d'Aristote. After a short connection with the college at Bourges, he devoted himself from 1849 to 1858 exclusively to writing. The works of this period are Les Philosophes Salariés, Machiavel juge des revolutions de notre temps (1849), La Federazione repubblicana (1851), La Filosofia della rivoluzione (1851), L' Italia dopo il colpo di Stato (1852), Histoire des révolutions, ou Guelfes et Gibelins (1858). In 1859 he returned to Italy, where he opposed Cavour, and upheld federalism against the policy of a single Italian monarchy. In spite of this opposition, he held chairs of philosophy at Turin, Milan and Rome in succession, and during several administrations represented the college of Gavirate in the chamber. He was a member of the council of education and was made senator on 15 May 1876; but he died just six weeks later. Amongst other works may be mentioned Histoire de la Raison d'État, Corso di storia degli scrittori politici italiani, and La China e l'Europa. In the last mentioned work, Ferrari anticipated the emergence of superpowers, arguing that their emergence would destroy European dominance in favor of Russia, America, and, eventually, China. A skeptic in philosophy and a revolutionist in politics, rejoicing in controversy of all kinds, he was admired as a man, as an orator, and as a writer.