Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Royal British Physician (1824–1907)
Royal British Physician (1824–1907)
Сер Жозеф Фейер, 1-баронет FRS FRSE FRCS FRCP KCSI LLD (6 желтоқсан 1824 – 21 мамыр 1907) – Үндістанда Бас хирург қызметін атқарған британдық дәрігер. Ол медицина, халық денсаулығы саласындағы еңбектерімен және әсіресе Үндістандағы жылан шағуының емделуін зерттеуімен белгілі. Ол сондай-ақ холера бойынша ресми тергеуге қатысты, онда Роберт Кох ұсынған холераның себебі – микробалар деген идеяны қабылдамады.
Sir Joseph Fayrer, 1st Baronet FRS FRSE FRCS FRCP KCSI LLD (6 December 1824 – 21 May 1907) was a British physician who served as Surgeon General in India. He is noted for his writings on medicine, work on public health and his studies particularly on the treatment of snakebite, in India. He was also involved in official investigation on cholera, in which he did not accept the idea, proposed by Robert Koch, of germs as the cause of cholera.
Ерте өмір
Роберт Джон Фейрердің (1788–1869) екінші ұлы, Корольдік теңіз-жағалау флотының командирі және әйелі Агнес Уилкинсон (1861 ж. қайтыс болды), ол Девон, Плимут қаласында дүниеге келді. Фейрердің әкесі теңіз қызметінен шыққан соң бу кемелерін басқарды. Отбасы біраз уақыт Вестморлендтегі Хавербрак қаласында тұрды, онда Джозеф Уильям Вордсворт, Хартли Колридж және Джон Уилсонмен танысты. 1840 жылы Джозеф инженерлік білім алды және 1843 жылы әкесімен бірге Бермудаға сапар шекті. Сары қызбаның таралуы оның медицинаға деген қызығушылығын оятты. 1844 жылы ол Лондонның Чарлинг-Кросс ауруханасында медицинаны оқыды, оның құрбылары Уильям Гьюер Хантер және Томас Генри Хаксли болды. Екінші курста ол Вестминстерлік офтальмологиялық ауруханада үй хирургы болып жұмыс істеді және 1847 жылы MRCS атағын алды. 1847 жылы ол HMS Victory кемесінің медициналық қызметкері болып тағайындалды. Содан кейін ол қызметтен кетіп, Эрнест Август Эджкумбпен бірге Еуропаны аралады, осы сапарда Палермо мен Римдегі шайқастарды көрді. Кейін ол Римде медициналық білімін жалғастырып, 1849 жылы медицина докторы ғылымын қорғады. 1859 жылы Үндістанға оралғаннан кейін ол Калькутта медициналық колледжінде хирургия профессоры болды, 1869 жылы Лорд Майого жеке хирург болып қызмет етті, ал Уэльс принці Үндістанға келгенде оны жеке дәрігер ретінде ертіп жүруге тағайындады. Кейіннен 1901 жылы король Эдуард VII-нің ерекше дәрігері болып тағайындалды. 1872 жылы Англияға оралғаннан кейін ол 1874 жылдан 1895 жылға дейін Үндістан кеңсесінің Медициналық кеңесінің төрағасы, ал 1879–1881 жылдары Эпидемиологиялық қоғамның президенті болды. 1896 жылдың 7 ақпанында ол баронет атағын алды. Файрер холераның микробтық теориясына, оның салдарынан карантин енгізілуіне (оның зиянды деп есептегеніне) қарсы болды және аурудың белгілі бір аймақтармен шектелуіне, ауа, су және ауа райы сияқты факторлардың себепкер екеніне сенеді. Ол 1867 жылы Бенгалиялық Азиялық қоғамның президенті болды және Калькуттада зоологиялық бақ құруды ұсынды, ол 1875 жылы Уэльс принці тарапынан ашылды. Ол жабайы жануарларға үлкен қызығушылық танытып, жолбарыс туралы кітап жазды және Лондон зоологиялық қоғамына пигмей шошқаларының тірі үлгілерін әкелді. 1877 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болды, Үндістандағы медициналық тәжірибеге қатысты көптеген еңбектер жазды және ең әсіресе осы елдің улы жыландары мен олардың уының физиологиялық әсерлері туралы зерттеулерімен танылды («Үндістанның танатофидиясы», 1872). Ол 1867 жылы доктор Ф.С. Уэббтің көмегімен Томас Лаудер Брантонмен бірге жылан уын зерттеді. Кітап Үндістан үкіметі басып шығарды және суреттерін Калькутта өнер мектебінің суретшілері салған. 1879 жылы ол «Үндістандағы эпидемиологияның дамуы» (1880 жылы жарық көрген) тақырыбында сөз сөйледі. 1900 жылы ол «Өмірбаян» атты автобиографиясын жариялады. Файрер парсы, бірнеше үнді тілдерін және итальян тілін білді. Ол антропологиямен де қызығушылық танытып, осы мәселе бойынша Томас Генри Хакслимен әңгімелесті. Ол 1866 жылы Бенгалиялық Азиялық қоғамда этнологиялық конгресс өткізуді ұсынды. Бұл көрме өткізілмегенімен, бірнеше жылдан кейін Герберт Хоуп Рисли этнографиялық зерттеу идеясын жүзеге асырды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол терең теңізде балық аулау және яхтамен жүзуге қызығушылық танытты. Ол 1907 жылдың 21 мамырында Корнуолл, Фалмут, Вуд-Лейн, Белфилд үйінде қайтыс болды. 1876 жылы Файрер Уэльс принці Үндістанға келген кезде оның денсаулығына жауапты болды және 1876 жылы KCSI орденімен марапатталды.
The second son of Robert John Fayrer (1788–1869), a Commander in the Royal Navy, and wife Agnes Wilkinson (d. 1861) he was born at Plymouth, Devon. Fayrer's father was in charge of steamships after his retirement from the navy. The family lived for a time at Haverbrack, Westmorland where Joseph became acquainted with William Wordsworth, Hartley Coleridge and John Wilson. Joseph studied some engineering in 1840 and joined as a midshipman and in 1843 he travelled with his father to Bermuda. An outbreak of yellow fever made him interested in medicine. He joined to study medicine at Charing Cross Hospital, London in 1844 and his fellow students included William Guyer Hunter and Thomas Henry Huxley. He became a house surgeon at Westminster Ophthalmic Hospital in his second year and became MRCS in 1847. He was in 1847 appointed medical officer of HMS Victory. He then resigned his commission and travelled around Europe along with Ernest Augustus Edgcumbe, 3rd Earl of Mount Edgcumbe, in the course of which he saw fighting at Palermo and Rome. He then resumed his study of medicine at Rome and received an MD in 1849. Returning to India in 1859, he became professor of surgery at the Medical College of Calcutta, and was briefly a personal surgeon to Lord Mayo in 1869 and when the Prince of Wales made his tour in India he was appointed to accompany him as physician. He was later appointed Physician Extraordinary to King Edward VII in 1901. Returning to England in 1872, he acted as president of the Medical Board of the India office from 1874 to 1895, president of the Epidemiological Society for 1879 1881 and on 7 February 1896 he was created a baronet. Fayrer held a position against the germ theory of cholera which had led to the idea of quarantine (which he considered as evil) and preferred the idea that disease was restricted to particular locations, with factors such as air, water, and weather being responsible. He was President of the Asiatic Society of Bengal in 1867 and proposed a scheme for a zoological garden in Calcutta. This was finally opened by the Prince of Wales in 1875. He took considerable interest in the wild animals and wrote a book on the tiger and procured living specimens of the pygmy hogs for the Zoological Society of London. He became a fellow of the Royal Society in 1877, wrote much on subjects connected with the practice of medicine in India, and was especially known for his studies on the poisonous snakes of that country and on the physiological effects produced by their venom (Thanatophidia of India, 1872). He researched snake venom along with Thomas Lauder Brunton in 1867 with assistance of Dr F. C. Webb. The book was printed by the Indian government and illustrated by artists from the Calcutta School of Art. In 1879, he spoke on The progress of epidemiology in India (published in 1880). In 1900 he published his autobiography, Recollections of my Life. Fayrer knew Persian, several Indian languages and Italian. He also took an interest in anthropology and interacted with Thomas Henry Huxley on the topic. He proposed that an Ethnological Congress be held by the Asiatic Society of Bengal in 1866. Although this exhibition was not held, the idea of an Ethnographic survey was realized a few years later by Herbert Hope Risley. After retirement he took an interest in deep sea fishing and yachting. He died at his home, Belfield, Wood Lane, Falmouth, Cornwall, on 21 May 1907. and promoted to Knight Commander (KCSI) in 1876. In 1876 Fayrer was incharge of the health of the Prince of Wales on his visit to India.
Отбасы
1855 жылы 4 қазанда Беттиа Мэри Спенске үйленді. Олардың алты ұлы мен екі қызы болды. Оның орнын екінші баронет сэр Джозеф Файер басты. Оның қызы Бетия Марион Файрер (1857-1892) Уильям Добрис Херриске тұрмысқа шықты және Эдинбургтегі Канонгейт зиратында жерленген.
On 4 October 1855, he married Bethia Mary Spens. They had six sons and two daughters. He was succeeded as second baronet by Sir Joseph Fayrer, 2nd Baronet. His daughter Bethia Marion Fayrer (1857 1892) married William Dobrees Herries and is buried in Canongate Kirkyard in Edinburgh.
Кітаптар тізімін таңдау
Файрер, Джозеф, сэр (1866). "Индиядағы клиникалық хирургия", Джон Черчилль, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1872). "Индияның танатофидиясы: Үндістан түбегіндегі улы жыландардың сипаттамасы, олардың уының өмірге тигізетін әсері және тәжірибелер сериясы", басылған. Дж. & А. Черчилль, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1873). "Индиядағы клиникалық және патологиялық байқаулар", басылған. Дж. & А. Черчилль, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1873). "Бенгалиядағы еуропалық балалардың өмірі", басылған. Дж. & А. Черчилль, Лондон. Брэнтон, Т. Лаудер, сэр & Файрер, Джозеф, сэр (1873) "Наджа трипудиандарының және басқа да үнділік улы жыландардың уының табиғаты мен физиологиялық әсері туралы", Корольдік қоғамның мәжілістерінің материалдарында, № 145 (1873). Файрер, Джозеф, сэр (1875). "Бенгалдың патшалық жолбарысы, оның өмірі мен өлімі", басылған. Дж. & А. Черчилль, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1888). "Холораның табиғи тарихы және эпидемиологиясы: Лондон медициналық қоғамының жылдық лекциясы", 7 мамыр 1888 жыл, басылған. Дж. & А. Черчилль, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1894). "Индияда денсаулықты сақтау туралы", Макмиллан және компания, Лондон. Файрер, Джозеф, сэр (1900). "Өмірімнің естеліктері", басылған. Уильям Блэквуд және ұлдары, Лондон.
Fayrer, Joseph, Sir (1866). "Clinical surgery in India", John Churchill, London. Fayrer, Joseph, Sir (1872). "The Thanatophidia of India: Being a Description of the Venomous Snakes of the Indian Peninsula, with an Account of the Influence of Their Poison on Life and a Series of Experiments", pub. J. & A. Churchill, London. Fayrer, Joseph, Sir (1873). "Clinical and pathological observations in India", pub. J. & A. Churchill, London. Fayrer, Joseph, Sir (1873). "European child life in Bengal", pub. J. & A. Churchill, London. Brunton, T. Lauder, Sir & Fayrer, Joseph, Sir (1873) "On the nature and physiological action of the poison of Naja tripudians and other Indian venomous snakes" , in Proceedings of the Royal Society, No 145 (1873). Fayrer, Joseph, Sir (1875). "The royal tiger of Bengal, his life and death", pub. J. & A. Churchill, London. Fayrer, Joseph, Sir (1888). 's The natural history and epidemiology of cholera : being the annual oration of the Medical Society of London, May 7, 1888, pub. J. & A. Churchill, London. Fayrer, Joseph, Sir (1894). "On preservation of health in India", Macmillan & Co., London. Fayrer, Joseph, Sir (1900). "Recollections of my life", pub. William Blackwood & sons, London.
Халықтық мәдениетте
Файрер 1977 жылы Сатьяжит Рэйдің "Шатранж Ке Хилари" атты хинди фильмінде, Мунши Премчандтың осы аттас әңгімесі негізінде қосалқы рөлде пайда болады. Фильмде ол сэр Джеймс Отраммен Оудты Британдық Ост-Индия компаниясының аннексиялауы туралы әңгімелеседі. Оны үнді театрының режиссері және педагогы Барри Джон сомдайды.
Fayrer appears as a supporting character in the 1977 Hindi film "Shatranj Ke Khilari", directed by Satyajit Ray and based on the short story of the same name by Munshi Premchand. In the film, he is seen having a discussion with Sir James Outram about the annexation of Oudh by the East India Company. He is played by Indian theatre director and teacher Barry John.