Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылғы АҚШ әскери даусы
1991 US military scandal
Тейлхук даусы – АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Теңіз жаяу әскерлері авиация офицерлерінің 83 әйел және жеті еркекке қатысты сексуалдық шабуыл жасады деген айыптамаларға байланысты әскери дау. Оқиға Невада штатының Лас-Вегас қаласындағы Лас-Вегас Хилтон қонақ үйінде болды, олар "зияратсыз және әдепсіз" мінез-құлық көрсеткені айтылды. Бұл оқиғалар 1991 жылдың 5-8 қыркүйегі аралығында Тейлхук қауымдастығының 35-ші жылдық симпозиумында өтті. Бұл оқиға кейіннен ақпарат құралдарында "Тейлхук '91" деп қысқартылды. Сексуалдық шабуылдар көбінесе үшінші қабаттағы дәлізde орын алды, онда конференцияға қатысқан әскери бөлімдер жалға алған "қонақ бөлмелері" орналасқан. Куәгерлердің сөзіне қарағанда, азаматтық киім киген әскери офицерлерден құралған "қақпақ" әйелдерді қолмен ұстап, мазақтаған, немесе сексуалдық және физикалық шабуылдар жасаған. Сонымен қатар, әскери офицерлердің қоғамда жалаңаштанған, шамадан тыс мас болған, сексуалдық әрекеттер жасаған және қонақ үй аумағында және айналасында басқа да ұятты әрекеттер жасағаны туралы да айтылды. Оқиғаның жәбірленушілерінің бірі, теңіз офицері Паула Кофлин, өзіне жасалған шабуыл туралы жоғары бағыныштылығына хабарлағаннан кейін тергеу басталды. Конференциядан бір ай өткен соң, оқиға ақпарат құралдарында кеңінен жарияланып, көпшіліктің назарына ілікті. Жауап ретінде АҚШ Конгресі, Сенаттың Қарулы Күштер комитетінің жетекшілігімен, АҚШ әскеріне оқиғаны тергеуге, айыптауларды растауға және кінәлілерді соттауға нұсқау берді. Нәтижесінде Әскери-теңіз күштерінің жүргізген тергеулері тиісті деңгейде тергеу жүргізбегені үшін сынға ұшырады. Сонымен қатар, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Генри Гарреттің конференцияға қатысқаны белгілі болды, бірақ оның қатысуы Әскери-теңіз күштерінің тергеу есебінде жасырылған. Осыған байланысты Қорғаныс министрлігінің Бас инспекциялық басқармасы тергеуді өз қолына алды. Тергеу нәтижесінде шамамен 40 теңіз және теңіз жаяу әскері офицерлері офицерлік беделіне сай келмейтін мінез-құлық және жалған ресми мәлімдеме жасағаны үшін соттан тыс жазаланды. Үш офицер әскери сотқа берілді, бірақ әскери судья Франк Келсо, Әскери-теңіз операцияларының бастығы, конференцияға қатысқан және оқиғаға қатысқандығын жасырғанын анықтағаннан кейін олардың істері тоқтатылды. Ешбір офицер сексуалдық шабуыл жасады деген айыптама бойынша жазаланбады. Осы оқиғадан кейін Қорғаныс министрлігінің барлық әскери қызметтерінде әйелдерге қатысты көзқарас пен саясатта кең ауқымды өзгерістер болды. Әскери сыншылар бұл дау АҚШ әскери мәдениетінде әйелдерге қатысты жағымсыз көзқарасты көрсетті, соның ішінде сексуалдық қысым көрсету, сексуалдық шабуыл және мансаптық өсуде тең мүмкіндіктерді қамтамасыз ету мәселелеріне қатысты. Осы оқиғадан кейін 1993 жылдың сәуір айында Қорғаныс министрі Лес Аспин қарулы күштердегі әйелдерді тағайындау бойынша жаңартылған саясатты жариялады: екі қызмет те әйелдерге ұрыс ұшақтарындағы лауазымдарға үміткер болуға мүмкіндік беруі керек еді, ал Әскери-теңіз күштері әйелдерге қосымша кемелерді ашуға және әйелдерді ұрыс кемелеріне тағайындауға қатысты заңдық кедергілерді жою туралы Конгреске ұсыныс әзірлеуі керек еді.
The Tailhook scandal was a military scandal in which United States (U. S.) Navy and U. S. Marine Corps aviation officers were alleged to have sexually assaulted up to 83 women and seven men, or otherwise engaged in "improper and indecent" conduct at the Las Vegas Hilton in Las Vegas, Nevada. The events took place at the 35th Annual Tailhook Association Symposium from September 5 to 8, 1991. The event was subsequently abbreviated as "Tailhook '91" in media accounts. The alleged sexual assaults mainly occurred in a third floor hallway in which "hospitality suites" rented by participating military units for the conference were located. According to witnesses, a "gauntlet" of male military officers in civilian clothes groped, molested, or committed other sexual or physical assaults and harassment on women who walked through the hallway. In addition, military officers were alleged to have engaged in public nudity, excessive alcohol intoxication, public sexual activity, and other lewd behavior in and around the convention location at the hotel. One of the alleged victims, naval officer Paula Coughlin, initiated an investigation into the incident when she notified her chain of command about what she had experienced. About a month after the conference, the public learned of the affair when it received widespread attention in the media. In response, the United States Congress, led by the Senate Armed Services Committee, directed the US military to investigate the event, verify the allegations, and prosecute the personnel involved. The resulting Navy inquiries were criticized for failing to adequately investigate what had happened. Also, it was learned that Secretary of the Navy Henry Garrett had attended the convention, but his involvement had not been disclosed in the Navy's investigation report. As a result, the Department of Defense Inspector General's Office took over the inquiry. Its investigation led to approximately 40 naval and Marine officers receiving non judicial punishment, mainly for conduct unbecoming an officer and false official statements. Three officers were taken to courts martial, but their cases were dismissed after the presiding military judge determined that Chief of Naval Operations Frank Kelso, who had attended the conference, had concealed his own involvement in the events in question. No officers were disciplined for the alleged sexual assaults. The aftermath resulted in sweeping changes throughout all military services in the Department of Defense regarding attitudes and policies toward women. Military critics claimed that the scandal highlighted a hostile attitude in U. S. military culture towards women in the areas of sexual harassment, sexual assault and equal treatment of women in career advancement and opportunity. Following the incident, in April 1993, Secretary of Defense Les Aspin announced a revised policy on the assignment of women in the armed forces: both services were to allow women to compete for assignments in combat aircraft, and the Navy was to open additional ships to women and draft a proposal for Congress to remove existing legislative barriers to the assignment of women to combat vessels.
Қалқаның тарихы
Tailhook қауымдастығы 1956 жылы Әскери-теңіз күштері мен Теңіз әскері авиаторлары (ұшқыштар және ұшқыш экипажы) үшін бейресми клуб ретінде құрылды. Олар жылына бір рет кездесіп, әңгімелесіп, тәжірибе алмасатын. 1963 жылға қарай жылдық іс-шараның танымалдылығы мен қатысушылар саны артып, Сан-Диегодан Лас-Вегастағы Sands Hotel and Casino-ға көшірілді. 1968 жылы конвенция Лас-Вегас Хилтонға көшірілді, ол 1991 жылға дейін оның тұрақты орны болды. Уақыт өте келе, Tailhook қауымдастығы АҚШ әскерімен жартылай ресми мәртебеге ие болды, соның ішінде Мирамар әскери-әуе базасында кеңсе кеңістігі тегін берілді. Жыл сайынғы конвенцияларда әскери авиация және операциялар тақырыбында форумдар, презентациялар мен симпозиумдар өткізілді. Офицерлер штаттан тыс міндеттермен (немесе "уақытша қызмет тағайындамасы" деп аталатын) қатысуға рұқсат етілді, бірақ олар азаматтық киім киді. Жоғары шенді офицерлер, Қорғаныс министрлігінің (DoD) өкілдері, соның ішінде жоғары санаттағы офицерлер, сондай-ақ қорғаныс мердігерлері де тұрақты қатысушылар болды. Қорғаныс министрлігі жиі конференцияға қатысушылар үшін әскери ұшақтарды ұсынды. 1991 жылы Tailhook қауымдастығының 14 000 мүшесінің 96 пайызы ер адамдарды құрады, бұл әскери-теңіз авиациясындағы жағдайды көрсетеді, онда 9 419 ұшқыш пен ұшқыш экипажының ішінде 177 әйел болды, олардың тек 27-сі реактивті ұшақтарда ұшқан.
The Tailhook Association began in 1956 as an informal club for Navy and Marine aviators (pilots and aircrew), who met once a year to socialize and swap stories. By 1963, the annual event had grown in popularity and attendance, and moved from San Diego to the Sands Hotel and Casino in Las Vegas. In 1968, the convention relocated to the Las Vegas Hilton, which became its home until 1991. Over time, the Tailhook Association attained semi official status with the US military, including being given rent free office space at Naval Air Station Miramar. The annual conventions featured forums, presentations, and symposiums on military aviation and operations. Officers were allowed to attend on official duty (called "temporary duty assignment"), rather than leave, although they dressed in civilian clothes. Senior officers and Defense Department (DoD) officials, including flag officers, as well as defense contractors, also became regular attendees. The DoD often provided military aircraft for attendees to travel to the conference. In 1991, 96 percent of the Tailhook Association's 14,000 members were male, reflecting the numbers in the naval air fleet, in which, out of 9,419 pilots and aircrew, 177 were women, with only 27 of them flying in jet aircraft.
Әдеп-тәрбие мәселесі
Конгрестер көбінесе той-думанмен өтетін. Конгреске қатысушылар жиі мас күйде болып, қоғамдық жерде жалаңаштанды, ұятсыз әрекеттер жасап, жыныстық қатынасқа ұсыныс жасауға тырысты. Әскери-теңіз күштері мен теңіз авиациясы эскадрильялары Хилтон қонақүйінде қонақжайлы люкс ұйымдастырды, олардың көпшілігі алкоголь ішуге ынталандырды және стриптизерлердің өнер көрсетулері сияқты жыныстық мазмұнды іс-шаралар мен презентацияларды ұсынды. Бұл оқиғалар қонақүйге мыңдаған долларлық зиян келтірді. 1985 жылғы конгрестен кейін Tailhook кеңесінің мүшелері Дьюк Каннингэм, контр-адмирал Джеймс Э. Сервис және вице-адмирал Эдвард Х. Мартин бастаған бірнеше жоғары лауазымды қатысушылар, олар куә болған мас күйдегі той-думанның шектен шыққанына ресми түрде шағымданып, мәлімдеме жасады. Әскери-теңіз күштерінің ресми демеушілігін тоқтату туралы ескертулерге жауап ретінде Tailhook Association болашақ конгрестерде мінез-құлыққа қатысты шектеулер енгізді, оның ішінде әдепсіздіктерді насихаттаумен танымал қонақжайлы люкске тыйым салды. Нәтижесінде 1986 жылғы конгресте бір ерекше оқиғаны қоспағанда, қатысушылар тыныш мінез-құлық танытты. Кейін қатысушылар Әскери-теңіз министрі Джон Леманның Әскери-теңіз авиациясының VFA 127 эскадрильясының қонақжайлы люксінде 50-ден 100-ге дейін көрерменнің алдында стриптизермен жыныстық акт жасағанын хабарлады. Tailhook басшылығының үнемі ескертулеріне қарамастан, келесі конгрестерде алкогольді шамадан тыс ішу, жыныстық сипаттағы презентациялар мен іс-шаралар және қатысушылардың ұятсыз мінез-құлқы қайтадан орын алды. Хабарлама бойынша, кейбір қонақжайлы люкс иелері ең әдепсіз ойын-сауыққа иелік ету үшін бәсекелестікке түсті. Бір қалыпты дәстүр бойынша, "шарларды серу" деп аталатын әрекетке қатысушылар (көбінесе бассейн маңындағы аулада немесе люкстерде) шалбарларын түсіріп, жыныстық мүшелерін көрсетіп қойды. Tailhook Association басшылары 1980-жылдардың соңында басталып, кейінгі конгрестерде қалыптыға айналған бір тәжірибеге ерекше назар аударды. Бұл дәстүрге жас авиаторлардың шығыс қанатының үшінші қабатындағы қонақжайлы люкс дәлізінде екі қатарға тұрып, өтетін адамдардың, әдетте әйелдердің денелеріне эскадрильясының белгілерін жабыстыруы кірді. Көбінесе, стикерлер біткеннен кейін, қатысушылар әйелдерді ұстап немесе қысып алуға көшті. Бұл әрекет бақылаушылар арасында "қасақана" деп белгілі болды. Хилтон басшылығы бұл жағдайды білген және әйел қызметкерлеріне Tailhook конгрестері кезінде түнде үшінші қабаттан аулақ болуға кеңес берді.
The conventions were well known for the partying atmosphere that prevailed. Participants at the conventions' social events frequently engaged in heavy alcohol intoxication, public nudity, outrageous stunts, and aggressive sexual advances. Navy and Marine flying squadrons would host hospitality suites at the Hilton, many of which encouraged alcohol consumption and featured sexually oriented activities and presentations, such as performances by strippers. The events often caused thousands of dollars in damage to the hotel. After the 1985 convention, several senior attendees, led by Tailhook board members Duke Cunningham, Rear Admiral James E. Service, and Vice Admiral Edward H. Martin, formally complained that the drunken revelry they had witnessed had crossed the line. In response to threats from Navy officials that official sponsorship could be withdrawn, the Tailhook Association imposed restrictions on behavior at future conventions, including the blacklisting of hospitality suites most known for promoting salacious activities. As a result, the 1986 convention exhibited calmer deportment, with one notable exception. Attendees later reported that Secretary of the Navy John Lehman engaged in a sexual act with a stripper in front of 50 to 100 spectators in the hospitality suite for Navy fighter squadron VFA 127. In spite of continued exhortations and warnings from Tailhook leadership, subsequent conventions returned to featuring excessive alcohol consumption, sexually explicit presentations and activities, and lewd behavior by attendees. Reportedly, some hospitality suite hosts competed with each other as to who had the most outrageous entertainment. In one custom that persisted, "ballwalking," male participants (usually on the patio around the pool or in the suites) would hang their genitalia outside of their unzipped pants. Tailhook Association leaders were especially concerned over a practice that started in the late 1980s and became a custom at succeeding conventions. The custom involved young aviators lining up on both sides of the east wing third floor hospitality suite hallway and slapping stickers of their squadron insignia on the bodies of passersby, usually women. Often, after running out of stickers those involved would change to groping or pinching the women as they walked by. The activity became known among observers as the "gauntlet." The Hilton management was aware of the gauntlet, and had told its female staff to avoid the third floor at night during the Tailhook conventions.
Күн тәртібі
1991 жылғы «Тейлхук» конвенциясы, ресми түрде «35-ші жылдық Әскери-теңіз авиациясы симпозиумы» деп аталып, 5-8 қыркүйек аралығында Лас-Вегас Хилтон қонақүйінде өтуі жоспарланған, ұйым тарихындағы ең ірі шара болады деп күтілді. Жыл басында Персы шығанағындағы соғыс өтті, ал АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлері авиациясының осы қақтығыстағы операцияларына арналған он бір сағаттан астам баяндамалар мен талқылаулар 4000 қатысушы үшін басты мәселе болар еді. Жиырма екі Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлерінің ұшқыш эскадрильясы немесе басқа да әскери ұйымдар люкс-номерлерді резервтеді. Әскери-теңіз күштерінің барлық қанатты авиаторларының үштен бірінен астамы қатысуы күтілуде. 6 қыркүйек күні, жұмада Иракта атып түсіріліп, тұтқынға алынған сегіз Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлерінің ұшқышының үшеуі өз тәжірибелері туралы баяндама жасады. Сол күні кешке Әскери-теңіз операцияларының бастығы (CNO) Фрэнк Келсо қатысушыларға арналған банкетте сөз сөйледі. 7 қыркүйекте, сенбі күні түстен кейін «флагтар панелі» аталған сессия өтті, оған шамамен 1500 адам қатысты. Конференциялардың дәстүрі бойынша, бұл панельге қатысушылардан кез келген тақырып бойынша сұрақтарға жауап беретін жоғары шенді офицерлер кірді. 1991 жылғы сессияны аға Әскери-теңіз авиаторы (ресми түрде Әскери-теңіз операцияларының көмекші бастығы (Әуе соғысы) атағы бар) вице-адмирал Ричард Данливи, жеті басқа адмирал және бір Теңіз жаяу әскерінің генералы басқарды. Панельді «Тейлхук» қауымдастығының президенті капитан Фредерик Людвиг модерациялады. Сессия кезінде бір әйел Данливиден әйелдерге жауынгерлік ұшақтарда қашан ұшуға рұқсат етілетінін сұрады. Оның сұрағына көрермендер ұшқындап, мазақтап күлді. Данливи: «Егер Конгресс Теңіз күштері министріне (SecNav) білікті әйелдерге жауынгерлік ұшақтарда ұшуға рұқсат беруді тапсырса, біз оған сәйкес келеміз», - деп жауап берді, бұл көрермендердің ызылдауы мен наразылығын тудырды. Конвенцияның ресми күн тәртібі сол кешкісін 800-ге жуық адам қатысқан банкетпен аяқталды, онда Теңіз күштері министрі Генри Л. Гарретт III сөз сөйледі.
The 1991 Tailhook convention, formally titled "The 35th Annual Naval Aviation Symposium" and scheduled for September 5–8 at the Las Vegas Hilton, was expected to be the largest in the organization's history. The Gulf War had taken place earlier in the year, and over eleven hours of presentations and discussion concerning US Navy and Marine Corps aviation operations in the conflict were to be the central focus for the 4,000 attendees. Twenty two Navy and Marine flying squadrons or other military organizations reserved suites. Just over one third of all the fixed wing carrier aviators in the Navy were expected to be in attendance. On Friday, September 6, three of the eight Navy and Marine pilots shot down and captured by Iraq gave a presentation on their experiences. That evening the Chief of Naval Operations (CNO) Frank Kelso spoke at a banquet for the attendees. On the afternoon of Saturday, September 7, a session called the "flag panel" took place, drawing an estimated 1,500 attendees. A tradition at the conferences, it consisted of a panel of flag officers answering questions on any topic from attendees. The 1991 session was chaired by the senior naval aviator (officially titled the Assistant Chief of Naval Operations (Air Warfare)), Vice Admiral Richard Dunleavy, accompanied by seven other admirals and one Marine general. The panel was moderated by Captain Frederic Ludwig, President of the Tailhook Association. During the session, a woman in attendance asked Dunleavy when women would be allowed to fly in combat jets. Her question was greeted with jeers and derisive laughter from the crowd. Dunleavy replied, "If Congress directs SecNav (the secretary of the Navy) to allow qualified women to fly combat aircraft, we will comply," which drew more boisterous boos and catcalls from the audience. The convention's formal agenda ended early that evening with a banquet, attended by about 800 people, in which Secretary of the Navy Henry L. Garrett III gave a speech.
Қолғап және басқа да оқиғалар
Куәгерлердің айтуынша, 7 қыркүйек күні кешкі сағат 10-да жағдай шиеленісіп, толыққанды басталып кеткен. Үшінші қабаттағы қонақүй дәлізінде көптеген еркектер қатар тұрып, дәлізбен кірген әйелдерге тиісіп, қолдарымен ұстады. Дәліздің екі шетіндегі еркектер әйелдің жақындап келе жатқанын ескерту үшін қабырғаға соғып немесе қолдарын жоғары көтеріп сигнал берді, бұл дәліздің ортасындағы еркектерге әйелдерге орын беруге белгі берді. Кейбір әйелдерге артқы жағынан, жамбасына немесе кеудесіне тиісіп, киімдерін жыртып немесе жоғары көтеріп, тіпті көпшілік арасынан алып жүрді. Көзі куәгер болғандар мен қатысушылардың айтуынша, кейбір әйелдер бұл жағдайдан ләззат алған немесе қарсылық көрсетпеген, ал басқалары ашуланып, осындай қатынасқа наразылық білдіріп, тіпті соққы беріп, тепкілеп, тырнап немесе оларды ұстаған еркектерге сусын тастаған. Қарсылық білдірген немесе күш көрсеткен әйелдерге еркектер назар бөлмеді, оларды мазақтап немесе беттеріне сусын шашыратып жіберді. Сағат 11-ден кейін, жартылай есінен айырылған 18 жасар Джулия Роджерс (өзін бұқаралық ақпарат құралдарында таныстырған және аты-жөні әскери тыңдауларда және құжаттарда жасырын қалмаған) HS 1 ("Теңіз жылқылары" - 1-ші геликоптерге қарсы суастылық эскадрильясы) бөлмесінен шығарылып, еркектер оның шалбарын және іш киімін шешіп, дәліз арқылы алып өтті. Осы оқиғаны бақылап тұрған екі Хилтон күзетшісі, бұрын араласпаған, оған көмектесу үшін асықты, ал дәліз бойындағы еркектер жақын маңдағы қонақүй бөлмелеріне қашып кетті. Күзетшілер Роджерсті алып кеткен соң, еркектер қайтадан пайда болып, жағдай бұрынғысынша жалғасты. Сағат 23:30 шамасында лейтенант Паула Кофлин лифтіден үшінші қабаттың дәлізіне шықты. Кофлин - Мэриленд штатының Патуксент Ривер әскери-әуе базасында контр-адмирал Джек Снайдердің көмекшісі болып қызмет ететін CH 53 тікұшақ пилоты. Таныс бет іздеп, Кофлин дәліз бойымен жүре бастады. Кофлиннің айтуынша, бір еркек оны көріп, "Адмиралдың көмекшісі!" деп айқайлаған, ал дәліз бойындағы басқа еркектер де осы сөзді қайталаған. Содан кейін екі еркек оны артқы жағынан қолымен жамбасынан ұстап, итеріп жіберді. Кофлин қарсылық білдіргенде, бір еркек оны артынан құшақтап, қолын оның көйлегіне салып, еденге сырғытты. Кофлин оның қолын шағып, босады. Осы сәтте біреу оның аяқ жағына қол жеткізіп, іш киімін тартып алды. Тағы да босап, Кофлин қонақүй бөлмелерінің біріне кіруге тырысты, бірақ екі еркек оның жолын кесті. Дәлізбен жүріп, Кофлин көмек сұрап, қарт еркекке жүгінді, ол қолын оның кеудесіне тигізді. Жақын жердегі есікті байқаған Кофлин ішке кірді де, бөлмеде ешкім жоқ екенін көрді. Ол жылап, креслоға құлап түсті. Бірнеше минуттан кейін таныс офицер кіріп, Кофлин одан: "Сыртта не болып жатыр?" деп сұрады. Ол: "Дәлізбен төмен түспедіңіз ғой? Сізді ескертуі керек еді. Бұл - үлкен сынақ" деді. Сол түні Кофлин оқиғаны тағы екі офицерге айтты, олардың бірі оны шабуылдаушыларды анықтау үшін дәлізбен бірге жүрді. Алайда бұл кезде дәліз көбінесе бос болды және Кофлин таныс ешкімді көрмеді. Сол күні кешке куәгерлердің айтуынша, көптеген еркектер бассейн ауласында "доппен жүрді". Түн ортасынан кейін сегізінші қабаттағы бөлмедегі Tailhook кешіндегілер көрермендерге "көрсетіп", терезені итеріп жіберді, нәтижесінде үлкен шыны панель бассейн маңындағы көпшілікке құлап, бетонға ұшырады. Ұшатын шыны "доппен жүргендерге" тимеді, бірақ колледж студентінің басына тиіп, миын шайқалтты.
According to witnesses, the gauntlet was in full swing by 10 p. m. on Saturday, September 7. Throngs of men lined the third floor hospitality suite hallway groping women who entered the corridor. Men at each end of the hallway would signal that a woman was approaching by pounding on the wall or waving their hands above their head, which signaled the men in the center of the hallway to move to the sides to allow the women to enter. Besides being touched on their rear ends, crotch, or breasts, some women had their shirts or blouses yanked off or up and/or were lifted up and carried through the crowd. Observers and participants reported that while some of the women seemed to enjoy or play along with it, other women angrily remonstrated against the treatment, and in some cases punched, kicked, bit, scratched, or threw drinks at the men who grabbed them. The women who objected or fought back were ignored, jeered, or had drinks thrown in their faces by the men. Just after 11 p. m., a semi conscious 18 year old woman named Julia Rodgers (who publicly identified herself in media reports and whose name was unredacted in public military hearings and documents) was carried out of the HS 1 (Helicopter Anti submarine Squadron 1 "Seahorses") suite and then passed along through the hallway while men removed her pants and underwear. Two Hilton security guards who had been observing the activities, but had not previously intervened, rushed over to help her, and the men in the hallway fled into the nearby hospitality suites. Once the security guards left with Rodgers, the men re emerged and the gauntlet resumed. Around 11:30 p. m., Lieutenant Paula Coughlin emerged from the elevator into the third floor hallway. Coughlin was a CH 53 helicopter pilot serving as an aide de camp to Rear Admiral Jack Snyder at Naval Air Station Patuxent River, Maryland. Searching for a familiar face, Coughlin began walking down the corridor. According to Coughlin, a man saw her and yelled "Admiral's aide!" and other men in the hallway joined in, repeating the phrase. Shortly thereafter, two men in succession lifted her from behind with their hands under her rear end and propelled her forward. As Coughlin loudly objected, a man reached around from behind, embraced her in a tight bear hug, and placed his hands in her shirt as they slid to the floor. Coughlin bit his hands and arms and he released her. At that moment, someone reached into her crotch and yanked on her underwear. Breaking free again, Coughlin tried to enter the doorway of one of the hospitality suites, but two men standing nearby moved to block her way. Proceeding down the hallway, Coughlin asked an older man for help, who responded by placing his hands on her breasts. Spotting a nearby doorway, Coughlin lunged inside and found the suite to be almost empty. She collapsed, weeping, into a chair. A few minutes later an officer acquaintance entered and Coughlin asked him, "Do you know what they're doing out there?" He responded, "You didn't go down the hallway, did you? Someone should have warned you. That's the gauntlet." Later that evening, Coughlin recounted the episode to two other officers she knew, and one of them accompanied her to the hallway to see if she could identify her attackers. By this time, however, the hallway was almost empty and Coughlin did not see anyone she recognized. That same evening, according to witnesses, numerous men ballwalked around the pool patio. Just past midnight, Tailhook partiers in an eighth floor room, "mooning" the spectators, accidentally pushed out a window, and the large pane of glass plummeted into the crowd around the pool and shattered on the concrete. The flying glass missed the ballwalkers, but hit a college student in the head, giving her a concussion.
Алғашқы реакциялар
Кофлиннің айтуынша, ол Снайдерге алдымен телефон арқылы, содан кейін таңғы ас дастарқанында жеке кездесуде, келесі күні, 8 қыркүйекте болған шабуыл туралы айтты: "Мені кеше бір топ F 18 ұшқышы дерлік зорлады". Снайдер басқа бір мәселеге ден қойып, ойға батып қалғандай, алаңсыз түрде: "Паула, сен сол жігіттермен араласуды тоқтатуың керек. Үшінші палубада мас авиаторлардың арасында осындай жағдайға түсуің мүмкін" деп жауап берді және одан әрі ештеңе айтпады. 1991 жылдың 11 қазанында Людвиг әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерінің эскадрильяларына хат жолдады. Людвигтің 1991 жылғы симпозиумды бағалаған хатында: "Бұл, сөзсіз, біздің ең ірі және ең табысты Tailhook шарамыз болды. Бұл "Барлық ілгектердің анасы" болады дедік, және олай болды" делінген. Содан кейін Людвиг: "Биылғы жылы келген зиянның жалпы сомасы 23 000 АҚШ долларын құрады. Ең соңғысы және ең маңыздысы – үшінші қабаттағы "Гантелл" оқиғасы. Мен бес әйел туралы жеке хабарлама алдым, олардың бірнешеуінің Tailhook-қа ешқандай қатысы болмаған. Оларға сөзді қорлау, ішімдік себу, физикалық зорлық көрсету және жыныстық шабуыл жасау орын алды. Ең қорқыныштысы – кәмелетке толмаған әйелдің мас күйінде киімдері "Гантелл" тобының мүшелерімен шешілді" деді. Сан-Диего Юнион газетінің журналисі Грегори Вистика Людвигтің хатының көшірмесін алып, 1991 жылдың 29 қазанында газетінде "Тайлхук 1991: Семинарда әскери-теңіз күштерінің ұшқыштары әйелдерге зорлық көрсеткені туралы хабарлар" деген мақала жариялады. Бұл оқиға сол күні ұлттық жаңалықтар агенттіктері арқылы және Associated Press арқылы таратылып, АҚШ-тың көптеген газеттерінде қайта басылды. Сол күні сенатор Джон Маккейн Сенаттағы отырыста әскери-теңіз күштерін сынап, дереу жоғары деңгейдегі тергеу жүргізуді және әскери-теңіз күштерінің Tailhook қауымдастығымен қарым-қатынасын тоқтатуды талап етті. Кейін Маккейн Біріккен штабтар төрағасы Колин Пауэлл мен АҚШ қорғаныс министрі Дик Чейниге хат жолдап, тәуелсіз комиссияны мәселені тергеуге шақырды, бірақ қорғаныс министрлігі бас тартты. Саяси ахуал оқиғаға реакцияға әсер еткен болуы мүмкін, өйткені екі апта бұрын жыныстық қысым көрсету туралы айыптаулармен байланысты Кларенс Томас Жоғарғы сот судьялығына бекіту тыңдауы аяқталған болатын. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Генри Л. Гарретт III әскери-теңіз күштеріне Tailhook қауымдастығымен байланысын үзуді және контр-адмирал Джордж В. Дэвис VI басқаратын әскери-теңіз күштерінің бас инспекторына (NIG) осы ұйыммен "іскерлік қарым-қатынасты" тексеруді тапсырды. Ол NIS-ке Tailhook ісін тексеруге көбірек ресурстар жұмсауды бұйырды. NIS және NIG апта сайынғы кездесулерде әскери-теңіз күштерінің жоғары лауазымды кеңесіне тергеу барысы туралы хабар беруге міндеттелді. Уильямс пен Дэвистен басқа, кеңеске әскери-теңіз күштерінің орынбасары Дж. Дэниел Ховард, әскери-теңіз күштерінің бас прокуроры Джон Э. Гордон, Пит Фаган, Гарреттің жеке адвокаты, Уильям Дж. Фланаган, Конгресспен байланыс жасайтын лауазымдағы қызметкер және әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы Барбара С. Поуп кірді. 1991 жылдың 10 қарашасында Снайдер Куглиннің бастапқы шағымына жеткілікті жылдам жауап бермегені үшін Патюксент Ривер әскери-теңіз әуе сынақ орталығының басшысы лауазымынан босатылды. Снайдердің жұмыстан босатылуына ашуланған әскери-әуе күштерінің офицерлері журналистерге Гарреттің Tailhook шарасында болғанын және 7 қыркүйектегі "Гантелл" оқиғасы туралы келесі күні хабардар болғанын айтты. Дунлеви мен Людвиг келесі күні "Гантелл" шабуылдары туралы білгенімен, Людвигтің 11 қазандағы хатынан бұрын Гарретке немесе Келсоға осы туралы айтқандарына ешқандай жазбаша дәлел жоқ.
According to Coughlin, she told Snyder, first by telephone, and then in person at breakfast, about the assault the next morning of September 8, saying, "I was almost gang banged last night by a bunch of fucking F 18 pilots." Snyder, she said, seemingly preoccupied by another matter and lost in thought, distractedly replied, "Paula, you need to stop hanging around with those guys. That's what you've got to expect on the third deck with a bunch of drunk aviators" and made no further comment. Also on October 11, 1991, Ludwig mailed a letter to the participating Navy and Marine Corps squadrons. Ludwig's letter, which assessed the 1991 symposium, began by saying, "Without a doubt, it was the biggest and most successful Tailhook we have ever had. We said it would be the 'Mother of all Hooks,' and it was." Ludwig then added, "This year the total damage bill was $23,000. Finally, and most serious, was 'the Gauntlet' on the third floor. I have five separate reports of young ladies, several of whom had nothing to do with Tailhook, who were verbally abused, had drinks thrown on them, were physically abused and were sexually molested. Most distressing was the fact an underage young lady was severely intoxicated and had her clothing removed by members of the Gauntlet." Gregory Vistica, a journalist with the San Diego Union obtained a copy of Ludwig's letter and, on October 29, 1991, his newspaper published an article on Tailhook 1991 titled, "Women reportedly abused by Navy pilots at seminar." The story, which was also distributed on that day's national newswires and by the Associated Press, was reprinted by newspapers across the United States. That afternoon, Senator John McCain castigated the Navy from the Senate floor, calling for an immediate high level investigation and for the Navy to end its relationship with the Tailhook Association. McCain later wrote a letter to Chairman of the Joint Chiefs of Staff Colin Powell and United States Secretary of Defense Dick Cheney requesting that an independent commission investigate the matter, but the DoD declined. The political climate at that moment may have contributed to the reaction to the story, as the contentious Clarence Thomas Supreme Court nomination hearings, involving allegations of sexual harassment, had concluded two weeks earlier. Secretary of the Navy Henry L. Garrett III ordered the service to cut its ties with the Tailhook Association and for the Naval Inspector General (NIG), led by Rear Admiral George W. Davis VI, to investigate the Navy's "business relationship" with the organization. He directed the NIS to dedicate more resources to its Tailhook inquiry. The NIS and NIG were instructed to jointly brief a senior Navy board on the progress of their investigations at weekly meetings. In addition to Williams and Davis, the board consisted of Undersecretary of the Navy J. Daniel Howard, Judge Advocate General of the Navy John E. Gordon, Pete Fagan, Garrett's personal lawyer, William J. Flanagan Jr., the Navy's congressional liaison, and Assistant Secretary of the Navy (Manpower and Reserve Affairs) Barbara S. Pope. On November 10, 1991, Snyder was relieved of command of the Patuxent River Naval Air Test Center by Chief of Naval Operations (CNO) Frank Kelso for not reacting quickly enough to Coughlin's initial complaint. Angered over the firing of Snyder, naval aviation officers began telling reporters that Garrett had been present at Tailhook and had been made aware of the September 7 gauntlet incident by the next day. Although Dunleavy and Ludwig were aware of the gauntlet assaults by the next day, however, there is no recorded evidence that they told Garrett or Kelso about them before Ludwig's October 11 letter.
Әскери-теңіз флотының тергеулері мен жауаптары
Дэвис жүргізген тергеу 1992 жылдың 28 сәуірінде аяқталды. Есепте есімдері аталған адамдар жоқ, бірақ сұраққа алынған офицерлерде "әдептілік пен жеке ізгіліктің айқын жетіспеушілігі" байқалды, олар өз іс-әрекеттері үшін жауапкершілік қабылдамағаны үшін кінәланды. Есепте айтылғандай, теңіз офицерлері Tailhook-қа келген әйелдер "оларға осылай қарауды күткен және қабылдаған" деп есептеген, сондай-ақ "теңіз авиациясы қауымдастығында алкогольдің ұзақ жылдар бойы қолданылуы мен оны әдемілеуі" болған. Тергеу барысында Лас-Вегасқа әскери ұшақтармен жеткізілген 1730 жолаушының бар болғаны 100-і ресми тапсырыс бойынша сапар шеккені анықталды, ал мұндай сапарлар үшін ресми тапсырыс міндетті болып табылады. 1992 жылдың 28 сәуірінде ҰҚК жүргізген тергеу де аяқталды және конгресте 25 жыныстық шабуыл құрбаны анықталғанын мәлімдеді. Төрт күдікті анықталды: Кофлинге шабуыл жасағаны үшін теңіз капитаны Грегори Бонам, әділетке кедергі келтіргені және жалған ресми мәлімдемелер жасағаны үшін теңіз полковнигі Майкл С. Фаган, қолғапты ұйымдастыруға көмектескені үшін теңіз лейтенанты Майкл Клэнси және әйелдердің мүжігін тістегені үшін (бірақ Кофлинге шабуыл жасамағаны үшін) Австралия Корольдік әуе күштері офицері Джим Иботсон. АҚШ үкіметі Австралия билігіне оған қатысты айыптаулар туралы хабарлағаннан кейін Иботсон өз-өзіне қол жұмсады. Конгресс мүшелері, оның ішінде Сэм Нанн, Джон Гленн, Барбара Боксер және Пэт Шрёдер, ҰҚК тергеуінің шектеулі көлемі мен нәтижелеріне наразылық білдірді, өйткені ол оқиғада командирлердің немесе жоғары лауазымды офицерлердің кінәсін анықтауға тырыспаған сияқты. Шрёдер, әсіресе, есептер жарияланғаннан кейін Теңіз корпусының генерал-майоры Роял Н. Мур кішісі Теңіз авиациясы қауымдастығына "престижді Tailhook сыйлығына" үміткерлерді ұсыну туралы хабарлама жібергенде ашуланды. ҰҚК агенттері қонақ үйлерді басқарған эскадрилья командирлерін және конгреске келген флаг-офицерлерді сұраққа ала алмады. 1992 жылдың 27 мамырында Сенаттың Қарулы күштер комитеті (SASC) Қорғаныс министрлігіне қатысқан эскадрилья командирлерін тәртіпке салуды және Қорғаныс министрлігі Tailhook-та дұрыс әрекет етпеген барлық офицерлердің тізімін Комитетке ұсынғанға дейін Теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлері офицерлерінің барлық жоғарылауларын тоқтатуды бұйырды. SASC-тің 5000-ға жуық Теңіз күштері офицерлерінің жоғарылауын тоқтату туралы шешіміне ашуланған Гарретт Чейниге SASC мүшелерін өздерінің шешімдерін қайта қарауға көндіруге тырысатынын айтты. Чейни Гарретке осы әрекеттен бас тартуға бұйрық берді және SASC сұрағандай, Теңіз күштерінің тергеу мәселесін шешуді тапсырды. 1992 жылдың 2 маусымында Гарретт Теңіз күштерінің Бас кеңесшісінің кеңсесіне (OGC) Tailhook ісі бойынша тергеуді жүргізуді тапсырды. Теңіз күштерінің бас кеңесшісі Крейг С. Кинг өзінің екі адвокатына NIG және ҰҚК тергеу есептерін қарап, эскадрилья командирлерін және кеңейтілген тергеу аясында жауапқа тартылуы керек басқа офицерлерді анықтауды бұйырды. Сол уақытта "Нью-Йорк Таймс" Гарретт пен Келсоның кеңселерiнен 1991 жылдың 7-8 қыркүйегінде Tailhook-та және/немесе үшінші қабаттағы қонақ бөлмелер аймағында болған-болмағанын сұрады. Гарретт бұл сұраққа жауап ретінде сол түні қонақ бөлмелерге бармағанын мәлімдеді. OGC адвокаттары тергеу сұхбаттарының қорытындыларын қайта тексерді және куәгер Гарретттің Теңіз білім беру және оқу командалығының командирі вице-адмирал Джон Х. Феттерман кішісімен бірге HS 1 және жақын маңдағы VMFP 3 "Ринозаврлар" бөлмесінде көргенін айтты. Гарретттің бөлмеде болғаны туралы ақпарат ҰҚК есебіне енгізілмеген. 1992 жылдың 9 маусымында Гарретт Tailhook-тағы бір қонақ бөлмеге "сыра ішу үшін" барғанын айтып, баспасөзге мәлімдеме жасады. 12 маусымда Гарретт өзінің отставкасын Қорғаныс министрі Дик Чейниге ұсынды, ол одан бас тартты.
Davis' IG investigation was completed on April 28, 1992. The report did not blame any individuals by name, but it found "a marked absence of moral courage and personal integrity" in the officers interviewed, whom investigators faulted for failing to accept responsibility for their actions. The report stated that the Naval officers involved felt that the women who attended Tailhook "should have expected and accepted" the treatment they received and that there was a "long standing, continued abuse and glamorization of alcohol within the naval aviation community." The report noted that of the 1,730 passengers ferried to Las Vegas on military aircraft for the convention, only 100 were traveling on official orders, which are required for that type of travel. The NIS investigation was also completed on April 28, 1992 and stated that it had identified 25 victims of sexual assaults that had occurred at the convention. Four suspects were identified: Marine Captain Gregory Bonam for the assault on Coughlin, Marine Lieutenant Colonel Michael S. Fagan for obstruction of justice and making false official statements, Navy Lieutenant Michael Clancy for helping organize the gauntlet, and Royal Australian Air Force officer Jim Ibottson for biting women's buttocks (but not for the assault on Coughlin). After the US government informed Australian authorities of the allegations against him, Ibottson committed suicide. A number of members of Congress, including Sam Nunn, John Glenn, Barbara Boxer, and Pat Schroeder, were dismayed with the limited scope and results of the NIS investigation, which appeared to have avoided any inquiry into the culpability of commanders or other higher ranked officers in the incident. Schroeder was especially angered when, after the reports were released, Marine General Royal N. Moore Jr. sent a message throughout the Marine aviation community asking for nominations for the "prestigious Tailhook award." NIS agents had not interviewed any of the commanders of the squadrons which had operated hospitality suites nor any of the flag officers who had attended the convention. In response, on May 27, 1992, the Senate Armed Services Committee (SASC) directed the DoD to discipline the involved squadron commanders and that all pending Navy and Marine Corps officer promotions were frozen until the DoD provided a list to the Committee of every officer who had misbehaved at Tailhook. Angered by the SASC's decision to freeze the promotions for almost 5,000 Naval and Marine officers, Garrett told Cheney that he wanted to try to convince the SASC members to change their minds. Cheney forbade Garrett from that course of action, telling him to instead fix the problems with the Navy's investigation as the SASC was requesting. On June 2, 1992, Garrett told the Office of the General Counsel of the Navy (OGC), to take over the Tailhook investigation. The General Counsel of the Navy, Craig S. King, ordered two of his attorneys to review the NIG and NIS investigation reports and identify the squadron commanders and any other officers who should be questioned under the expanded investigation. Around the same time, the New York Times asked the offices of Garrett and Kelso if they had been at Tailhook and/or on the third floor hospitality suite area on the evening of September 7–8, 1991. Garrett responded by publicly declaring that he had not visited the hospitality suites on the night in question. OGC attorneys rechecked the investigation interview summaries, and found that a witness had testified to seeing Garrett together with Vice Admiral John H. Fetterman, Jr., commander of Naval Education and Training Command, in the HS 1 suite and the nearby VMFP 3 "Rhinos" suite. The report of Garrett's presence in the suites had not been included in the final NIS report. On June 9, 1992, Garrett released a press statement saying that he had gone to one party suite at Tailhook, but only briefly to "grab a beer." On June 12, Garrett offered his resignation to DoD Secretary Dick Cheney, who refused it.
Қорғаныс министрлігінің тергеуі
Әскери-теңіз күштерінің мәселені шешуіне қанағаттанбаған АҚШ Өкілдер палатасы мен Сенатының мүшелері Tailhook ісі бойынша тәуелсіз тыңдаулар өткізуді талап ете бастады. 1992 жылдың 18 маусымында Гаррет бұл мәселені Қорғаныс министрлігінің Бас инспекторына (DoDIG) және оның қылмыстық тергеу бөліміне, Қорғаныс қылмыстық тергеу қызметіне (DCIS) беруге шешім қабылдады. 1992 жылдың 24 маусымында «Вашингтон Пост» газеті Кофлиннің көмегімен Tailhook-тағы тәжірибесі туралы мақала жариялады. Сол күні және келесі күні ABC World News Tonight телеарнасы Питер Дженнингс жүргізген Кофлинмен екі бөлімнен тұратын сұхбатты көрсетті. Президент Джордж Буш бұл сұхбатты Ақ үйден тамашалады. 1992 жылдың 26 маусымында Чейни Гарретке оның отставкасын қабылдауға шешім қабылдағанын хабарлады. Келсо да отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Чейни оны қабылдаудан бас тартты. Сол күні Кофлин президент Буштың шақыруымен Ақ үйге барды, онда ол оған әділдік орнатылатындығына сендірді. 1992 жылдың шілдесінде Шон О’Киф Әскери-теңіз күштері министрінің міндетін атқарушы болып тағайындалды, ал Говард вице-министр қызметінде қалды. 1992 жылдың 2 шілдесінде Конгресс Tailhook ісіне наразылық ретінде 1993 жылғы Әскери-теңіз күштері бюджетінен 10 000 әкімшілік қызметкерге арналған қаражатты алып тастады. Tailhook қауымдастығы 1992 жылғы конференциясын тоқтатты, ал Лас-Вегас Хилтон 1992 жылдың тамызында Tailhook-тың өз мүлігіне кіруіне тыйым салынғанын жариялады. Қорғаныс министрлігінің Бас инспекторы Дерек Вандер Шаф және DCIS аға агенті Дон Манкузо өз тергеушілеріне тергеуге кең ауқым берді және оларды Әскери-теңіз күштері тергеушілерінен гөрі агрессивті болуға шақырды. Әскери-теңіз күштері мен Теңізшілер корпусының тергеуге қатысқан немесе нысанаға алынған қызметкерлері кейіннен DCIS агенттерінің жиі этикалық емес және кәсіби емес тергеу тактикасын қолданғанын мәлімдеді. Бұл тактикаларға физикалық қорқыту, жалған айту, алдау, қысым көрсету, қорлау, жала жабу, сондай-ақ «жақсы полицей/жаман полицей» сияқты стандартты құқық қорғау әдістері кірді. Кейбір жағдайларда DCIS агенттері офицерлердің әйелдерін тергеуге тартуға тырысты, офицерлерге заңгерлік көмек алуға тыйым салды, иммунитет туралы жалған уәделер берді, полиграфтан тексеруге мәжбүрледі, олардың жеке өмірі туралы сұрақтар қойды, салық тексерулерімен қорқытты және әскери қылмыстық тергеулерде талап етілетіндей, сұхбаттасушыларға олардың құқықтарын оқып бермеді. DCIS агенттері өздері сұхбат алған Әскери-теңіз күштері мен Теңізшілер корпусы офицерлерінің шыншыл емес, алдамшы, жасырын және адал емес жауаптарына ашуланды. Кәсіби транскрипцияның құнына байланысты DCIS көптеген сұхбаттар мен жауап алуларды таспаға түсірмеуге шешім қабылдады, оның орнына агенттерге сұхбаттарды өздері жазуға нұсқау берді. Сұхбаттардың жазбаларының болмауы кейін әскери прокурорлар үшін қиындық тудырды. 1992 жылдың 24 қыркүйегінде DoDIG өзінің есебінің бірінші бөлігін жариялады, ол NIS және NIG тергеулерінің кемшіліктеріне назар аударды. О’Киф бұл қорытындыларға жауап ретінде Уильямс пен Гордонды қызметтен босатып, олардың Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шығуына (қазіргі әскери атағы бойынша) бұйырды. Дэвис те қызметтен босатылды, бірақ оған қызметін жалғастыруға рұқсат берілді. Говард «тиімді басшылықты қамтамасыз ете алмағаны» және «жауапкершіліктен бас тартқаны» үшін сөгіс алды. О’Киф NIS (кейін NCIS – Әскери-теңіз қылмыстық тергеу қызметі деп аталды) тұрақты түрде азаматтық бақылауға алды. DoDIG тергеуінің екінші және соңғы бөлігі 1993 жылдың 23 сәуірінде жарияланды, бірақ есеп 1993 жылдың ақпан айында дайын болған. Есептің жариялануын кешіктіру О’Кифтің орнын алмастырушы Джон Говард Далтонның Әскери-теңіз күштері министрі болып тағайындалуын күту үшін болды. Бұл есепте Tailhook ’91 ісіндегі әскери офицерлер жасаған қылмыстардың тізімі келтірілген, соның ішінде шабуылдар, әдепсіздік, ұятты мінез-құлық және қоғамдық жерде мас болу. Тергеу нәтижесінде 83 әйел және 7 ер адам конференцияда түрлі зорлық-зомбылыққа ұшыраған. 23 офицер шабуылға қатысқан, 23 қызметкер әдепсіз әрекеттер жасаған, ал 51 қызметкер тергеушілерге өтірік айтқан. Пентагонның баспасөз конференциясында Келсо «Бізде әйелдерге қатысты институционалдық проблема бар» деді және есепті «құнды оқу құралы» деп атады.
Dissatisfied with the Navy's handling of the matter, members of the US House and Senate began calling for independent hearings on Tailhook. In response, on June 18, 1992, Garrett decided to hand the matter over to the DoD's Inspector General (DoDIG) and its criminal investigative division, the Defense Criminal Investigative Service (DCIS). On June 24, 1992, the Washington Post published a story, with Coughlin's cooperation, on her experience at Tailhook. That evening and the next, ABC World News Tonight broadcast a two part interview of Coughlin conducted by Peter Jennings. President George H. W. Bush watched the interview from the White House. On June 26, 1992, Cheney informed Garrett that he had decided to accept his resignation. Kelso also offered to resign, but Cheney refused to accept it. That same day, Coughlin visited the White House at President Bush's invitation, where he assured her that justice would be done. In July 1992, Sean O'Keefe was appointed acting Secretary of the Navy and Howard was retained as undersecretary. On July 2, 1992, Congress eliminated funding for 10,000 administrative personnel from the Navy's 1993 budget in protest over Tailhook. The Tailhook Association canceled its 1992 conference and the Las Vegas Hilton announced in August 1992 that Tailhook was banned from its property. Acting DoD Inspector General Derek J. Vander Schaaf and DCIS senior agent Don Mancuso gave their investigative agents a wide scope for their inquiry and encouraged them to be more aggressive than Naval investigators had been. Navy and Marine Corps personnel involved or targeted in the investigation subsequently alleged that DCIS agents often used unethical and unprofessional interrogation and investigative tactics. The methods reportedly included physical intimidation, lying, trickery, badgering, harassment, innuendo, and false accusations as well as standard law enforcement techniques like "good cop/bad cop." In some cases, DCIS agents purportedly tried to involve officers' wives in the interrogations, forbade officers from having legal representation present, made false promises of immunity, forced polygraph examinations, asked questions about their sex lives, threatened tax audits, and neglected to read interviewees their rights, as required in military criminal investigations. For their part, DCIS agents were angered and frustrated by what they viewed as insincere, deceitful, evasive, and dishonest responses from many of the Navy and Marine officers they interviewed. Citing the cost of professional transcription, DCIS elected not to tape record most of the interviews and interrogations, instead instructing agents to type their own interview notes. The lack of recordings of the interviews would later be problematic for military prosecutors. On September 24, 1992, DoDIG released the first part of its report, which focused on the failings of the NIS and NIG investigations. In response to its findings, O'Keefe relieved Williams and Gordon and directed their retirement (at current rank) from the Navy. Davis was also relieved, but allowed to continue in service. Howard was reprimanded for "failure to provide effective leadership" and "abrogation of responsibility." O'Keefe placed the NIS (soon renamed NCIS Naval Criminal Investigative Service) permanently under civilian control. The second, and final, portion of the DoDIG investigation was publicly released on April 23, 1993, although the report had been completed in February 1993. The delay in releasing the report was to await the appointment of the replacement for O'Keefe, John Howard Dalton, as Secretary of the Navy. The report catalogued a litany of offenses committed by military officers at Tailhook '91, including assaults, indecent exposure, lewd behavior, and public drunkenness. The investigation concluded that 83 women and seven men had been assaulted, sexually or otherwise, at the conference. It reported that 23 officers were implicated in the assaults, 23 had committed indecent exposure, and 51 had subsequently lied to investigators. At the Pentagon press conference presenting the findings, Kelso stated that, "we had an institutional problem in how we treat women" and called the report, "a valuable teaching tool."
Істер
1992 жылдың соңында, DoDIG тергеуінің барысында, О’Киф «Тайлхук» күдіктілерін «бірыңғай шешім беру құқығы» (CDA) деп аталатын арнайы тәртіп бойынша қудалауға келісім берді. Әдетте, АҚШ әскерінде тәртіптің сақталуы тікелей басшылық тізбегі арқылы жүзеге асырылады. Алайда, CDA бойынша, нақты бір оқиға немесе мәселеге қатысты барлық қудалауды бірдей өкілдік құқығы жүзеге асырады. Бұл шараның мақсаты жазаларды біркелкі ету және егер жергілікті басшылық тізбегінде «Тайлхук» іс-шарасына қатысқан жоғары шенді офицерлер болса, мүдделердің қақтығысына жол бермеу болды. Әскери-теңіз күштері департаменті әскери-теңіз және теңіз жаяу әскері офицерлері үшін жеке CDA құрды. 1993 жылдың 30 қаңтарында құрылған Әскери-теңіз күштерінің басшысы, Атлантика теңіз күштерінің вице-адмиралы Дж. Пол Рейсон болды. Рейсонның құқықтық командасы Литтл-Крик теңіз жаяу әскері базасында жұмыс істеді, ал тыңдаулар Норфолк теңіз станциясында өтті. Жеткізілген 140 күдіктінің арасында 118-і әскери-теңіз офицерлері, ал 22-сі теңіз жаяу әскерінің саяхатшылары болды. DoDIG 1991 жылғы «Тайлхук» іс-шарасына қатысқан офицерлердің 35 ісін де бөлек сақтап, қалған 300 істен ажыратты. 35 офицердің ісіне қатысты мәліметтер әртүрлі. Манкузо бұл істердің Келсоның кеңсесіне (сол кезде ол Әскери-теңіз күштері министрінің міндетін атқарушы болған) жеткізілгенін айтты, бірақ Келсоның қызметкерлері бұл істер Қорғаныс министрі Лес Аспиннің кеңсесінде сақталғанын мәлімдеді. Офицерлердің ісінің орналасқан жері өте сезімтал мәселе болды, өйткені бірінде Келсо да қатысты (төменде қараңыз). Рейсон 50-ге жуық іс бойынша жеткілікті дәлелдердің жоқтығын айтып, қудалауды тоқтатуға шешім қабылдады. Қалғандарына, жыныстық шабуылға қатысқандығын дәлелдеуге болмаған офицерлерге әміршінің мінез-құлқына қатысты шара қолдануды ұсынды. Қырық екі офицер, олардың көпшілігі әдепсіз мінез-құлық (Әскери сот кодексінде «әдепсіздік» деп белгіленген) үшін айыпталды, олар шалбарларын түсіріп немесе жалаңаяқ жүріп көрсеткен, сондай-ақ жалған ресми мәлімдемелер жасаған. Олардың көпшілігі әміршінің мінез-құлқына қатысты шараларды қабылдады. Мінез-құлқына қатысты шаралар кезінде екеуі ақталды, ал 12-сі жазалау емес хаттар немесе кеңестер алды, олардың мәліметтері тұрақты тізімге енгізілмеді. Қалған 28 офицер 500-2000 доллар көлемінде айыппұл төледі және/немесе жазалау хаттары мен сөгіс хаттары берілді, бұл олардың одан әрі қызметтік өсу мүмкіндіктерін шектеді. Содан кейін 30 офицерге әскери прокурорлар иммунитет берді, оларды әскери сотта куәгер ретінде пайдалануды жоспарлады. 1993 жылдың мамыр айында Рейсон төрт офицерге әміршінің мінез-құлқына қатысты шара қолдану ұсынысын қабылдаудан бас тартты. Рейсонның құқықтық командасы командирлер Грегори Пирс пен Роберт Якелидің ісі сот процесін жүргізу үшін тым әлсіз екенін мәлімдеді. Екеуіне де жаза қолдануды қалаған Рейсон жаңа Әскери-теңіз күштері министрі Джон Говард Далтоннан оларға айыптау хаттарын беруді сұрады. Рейсон сонымен қатар үш офицерге (Фредерик Людвиг, Роберт Э. Штумпф және Ричард Ф. Брэден) айыптау хаттарын беруді қалады, оларға соттан тыс жаза беруден бас тартқан, бірақ оның құқықтық командасы олардың ісі сотқа өте әлсіз екенін айтты. Пирс пен Якели әдепсіз мінез-құлық жасады деп айыпталды, Брэден қолғапқа куә болып, араласпады, Штумпф эскадрильясының бөлмесінде әдепсіз әрекеттерге жол берді, ал Людвиг конвенцияны жоспарлау мен басқарудағы рөлі үшін айыпталды. Алайда Келсо штабының адмиралы Стэн Артур Рейсонның өтінішіне қарсы шығып, істерді өзінің CDA-сында қарауды бұйырды. Осыған жауап ретінде Рейсон барлық беске екі жұлдызды адмирал мен екі капитаннан тұратын «фактілерді анықтау комиссиясын» құрып, олардың ісін қайта тергеп, іс-қимылдар жоспарын ұсынуды бұйырды. 1993 жылдың қазан айының соңына дейін комиссиялар барлық бесін де кінәсіз деп таныды және оларға ешқандай жаза қолданылмады. Квантикодағы Крулакпен 1993 жылдың маусым айының үшінші аптасында теңіз жаяу әскерінің тыңдауы «офис сағаттары» деп аталды. Теңіз жаяу әскері прокурорлары үш істі тоқтатты. Қалған 19 істің екеуі әскери сотқа жіберілді, ал қалғандарына соттан тыс жаза ұсынылды. Крулак алты офицерді ақтап, қалған 11-іне айыппұл салып, жазалау хаттарын берді.
In late 1992, as the DoDIG investigation progressed, O'Keefe approved prosecutions of Tailhook suspects under what was called a "consolidated disposition authority" (CDA). Customarily, in the US military, discipline is handled by the local chain of command. Under a CDA, however, all prosecutions over a specific incident or matter are handled by the same convening authority. The purpose was to make any punishments more consistent, and to avoid conflicts of interest that could arise if local chains of command included senior officers who had also attended Tailhook. The Department of the Navy established separate CDA's for Navy and Marine officers. The Navy CDA, established on January 30, 1993, was headed by Commander, Naval Surface Forces Atlantic Vice Admiral J. Paul Reason. Reason's legal team worked from Naval Amphibious Base Little Creek and hearings were held at Naval Station Norfolk. Of the remaining 140 suspects whose files were turned over in February, 118 were Navy officers and 22 were Marines. The DoDIG also had 35 files on the flag officers who had attended Tailhook 1991 that it kept separate from the other 300 cases. Reports differ on what happened to the 35 flag officer files. Mancuso stated that the files were delivered to Kelso's office (who at that time was acting Secretary of the Navy), but Kelso's staff claimed that the files were kept by the office of Secretary of Defense Les Aspin. The location of the flag officer files was a sensitive issue, as one of the cases involved Kelso (see below). Reason decided not to pursue about 50 of the cases, citing a lack of convincing evidence. For the remainder, Reason offered admiral's mast to those officers for which there was no evidence of sexual assault. Forty two officers, most of whom were charged with indecent exposure (officially designated as "conduct unbecoming" under the Uniform Code of Military Justice) for ballwalking or streaking, and/or false official statements, accepted admiral's mast. At the masts, two were exonerated and 12 received nonpunitive letters or counseling which were not recorded in their permanent record. The other 28 officers received fines between $500–2,000 and/or were issued permanent, punitive letters of admonition or reprimand, which likely ended further opportunities for promotion. Thirty of the officers were subsequently given grants of immunity by Navy prosecutors who hoped to use them as witnesses in the pending courts martial. Four naval officers had rejected their May 1993 offers from Reason to go to admiral's mast. Reason was advised by his legal team that the cases for two of the officers, Commanders Gregory Peairs and Robert Yakely, were too weak for trial prosecutions. Reason, who wanted to see the two punished in some way, asked new Navy Secretary John Howard Dalton to issue them letters of censure. Reason also wanted letters of censure for three other officers (Frederic Ludwig, Robert E. Stumpf, and Richard F. Braden) that he had decided not to offer nonjudicial punishment to but who his legal team also said had cases that were too weak for trial. Peairs and Yakeley were accused of indecent exposure, Braden of witnessing the gauntlet and not intervening, Stumpf of allowing lewd acts to occur in his squadron's suite, and Ludwig for his role in planning and directing the convention. Admiral Stan Arthur on Kelso's staff, however, rejected Reason's request and ordered the cases disposed of within his CDA. In response, Reason ordered all five to meet "fact finding boards", composed of a two star admiral and two captains, who would re investigate their cases and recommend a course of action. The boards cleared all five of wrongdoing by the end of October 1993 and they received no punitive action from Reason. The Marine hearings, called "office hours" in Marine jargon, with Krulak at Quantico commenced the third week of June 1993. Marine prosecutors dropped three cases. Of the remaining 19, two were held for referral to courts martial and the others were offered nonjudicial punishment. Krulak exonerated six and gave the other 11 fines and punitive letters.
Теңіз әскерлері
Әскери сотқа жіберілген екі теңізші офицерінің бірі Грегори Бонам болды, ол Кофлинге шабуыл жасағаны үшін қудаланған жалғыз адам. Бонамның 32-бап бойынша тыңдауы (алдын ала сотқа әскери балама) 1993 жылдың 17 тамызында Куантикодағы Теңізшілер корпусының жауынгерлік даму командалығының штаб-пәтерінде басталды. Тыңдауға Теңізшілер корпусы резервінің судьясы, полковник Стивен С. Митчелл төрағалық етті. Кофлин тыңдауда куәлік беріп, Бонамды өзін шабуылдаған адам ретінде анықтауда қиындыққа тап болғанын мойындады. Бонам да Кофлинге шабуыл жасағанын жоққа шығарды. 1993 жылдың 14 қазанында қайта басталған тыңдауда Джеймс Т. Келли, «Патюксент» компаниясының азаматтық қызметкері және «Тайлхук '91» шарасына қатысқан Әскери-теңіз резервінің P-3 тактикалық үйлестірушісі, Роджерс пен Кофлинге жасалған шабуылдарға куә болғанын айтты. Келлидің Кофлиннің шабуылшысын сипаттауы оның айтқандарынан өзгеше болды. Кофлин Бонамға ұқсас, бойы ұзын, қара түсті ер адамды есіне алды, ал Келли қылмыскерді кішкентай және терісі ақшыл деп сипаттады. Келлиден кейін тағы екі куәгер Бонамның кінәсіз екенін растады, Кофлинге шабуыл жасалған кезде ол бассейдің жанында болғанын мәлімдеді. Келесі күні Митчелл Бонамға қарсы айыптауларды жоюды ұсынды, ал 1993 жылдың 21 қазанында Крулак келісіп, істі аяқтады. Әскери сотқа жіберілген басқа теңізші офицері, подполковник Касс Д. Хауэллге қатысты айыптаулар да ақырында алынып тасталды. Айыптауларға сексуалдық қысым көрсету, офицерлік беделіне нұқсан келтіру, жалған куәлік беру, әділетке кедергі келтіру және неке адалдығын бұзу (демек, «Тайлхук» шарасында сүйіктісімен бір бөлмеде болғандығы үшін) кірді. 32-бап бойынша тыңдау өткізілген жоқ.
One of the two Marine officers referred for courts martial was Gregory Bonam, the only individual prosecuted for the assault on Coughlin. Bonam's article 32 hearing (the military equivalent of a preliminary hearing) began on August 17, 1993 at Marine Corps Combat Development Command headquarters in Quantico. The hearing was presided over by Colonel Steven S. Mitchell, a Marine Corps Reserve judge. Coughlin testified at the hearing and admitted that she had had difficulty in identifying Bonam as her assailant. Bonam also testified and denied assaulting Coughlin. After resuming on October 14, 1993, James T. Kelly, a civilian employee at Patuxent and Navy Reserve P 3 tactical coordinator who attended Tailhook '91, testified at the hearing that he had witnessed the assaults on Rodgers and Coughlin. Kelly's description of Coughlin's assailant differed from hers. Coughlin remembered a tall, black male, which matched Bonam, but Kelly described the perpetrator as shorter and with lighter colored skin. After Kelly, two additional witnesses provided alibis for Bonam, testifying that he had been outside near the pool at the time of the assault on Coughlin. The next day, Mitchell recommended dismissing the charges against Bonam and, on October 21, 1993, Krulak concurred, ending the case. The charges against the other Marine officer referred for courts martial, Lieutenant Colonel Cass D. Howell, were also eventually dismissed. The charges had included sexual harassment, conduct unbecoming an officer, false swearing, obstruction of justice, and adultery (for allegedly sharing a room at Tailhook with a mistress). No Article 32 hearing was held.
Сот процестері басталды
Әскери-теңіз күштері соңында бес офицерді сотқа жіберді. Лейтенанттар Коул Коуден мен Роландо Диазға бастапқыда адмиралдық жазалау ұсынылды, бірақ олар бұл мүмкіндікті қабылдамады. Командирлер Томас Миллер мен Грегори Триттке тікелей сотта жауап беруге рұқсат етілмеді. Лейтенант Дэвид Сэмплс Рационнан жазалау шарасын қабылдап алды, бірақ кейін оған қосымша, ауыр қылмыстар тағылды. Бес офицердің де сотталуы кезінде төрағалық еткен судья 29 жылдық тәжірибесі бар әскери-теңіз ардагері, капитан Уильям Т. Вест болды. Оған командир Ларри МакКалло көмектесті. Коуденге әскери офицерге (Коуглин емес) шабуыл жасағаны және офицерге лайық емес мінез-құлық танытқаны үшін айып тағылды. Лайық емес мінез-құлық айыбына Коуденнің азамат әйелдің кеудесіне тіл тигізіп тұрған суреті қатысты. Коуденнің 1993 жылдың 15 шілдесінде өткен 32-бап бойынша тыңдауында оның қорғаушы адвокаты айыпталушының сенімділігіне күдік тудырды, өйткені шабуыл туралы оның айтқандары уақыт өте келе өзгерді және ол тергеушілерге жалған айтқанын мойындады. Сондай-ақ, суреттегі әйелдің ренжімегенін және өзін құрбан деп санамағанын көрсететін дәлелдер ұсынылды. Тыңдаудан кейін МакКалло екі айыптан да бас тартуды ұсынды. Алайда, сот төрешісі капитан Джеффри Уильямстың кеңесіне сүйене отырып, жыныстық шабуыл туралы айыпты алып тастады, бірақ әдепсіз мінез-құлық үшін сот отырысын өткізуге шешім қабылдады. 1993 жылдың 10 қыркүйегінде Коуденнің адвокатының ұсынысы бойынша Вест Уильямстың "заң кеңесшісі ретіндегі ресми өкілеттігінің шегінен асып кеткенін" айтты және оны істен шеттетуге бұйырды. Уильямстың орнына келген командир Томас Р. Тейлор Коуденге қарсы барлық айыптауларды алып тастауды ұсынды, және Рацион келісіп, істі аяқтады. Диаз бұйрыққа бағынбағаны және өзін әдепсіз ұстағаны үшін айыпталды. 1990 және 1991 жылғы Tailhook конвенцияларында Диаз VAW 110 эскадрильясының люксінде әйел қатысушыларының жалаңаш аяқтарын қырқып, voyeuristic әрекеттер жасады. Хабарлауынша, шаш қырқу кең таралған, еріктілер де, көрермендер де жетіспеген жоқ. Диаздың шаш қырқу орны люкстің жылжитын шыны есіктерінің жанында орналасқан, бұл әрекетті бассейн ауласындағы сырттағы көрермендерге көрінетін етіп жасады. Эскадрилья командирі Кристофер Ремшак Диазға әйелдердің аяқтарын жамбастан жоғары қырқуға тыйым салғанын мәлімдеді. Диаз бұл бұйрықты орындамады, кейбір жағдайларда әйелдердің тілегімен немесе келісімімен "бикиниден қырқып", олардың жеке дене мүшелеріне дейін қырқып берді. 1993 жылдың 3 тамызында өткен 32-бап бойынша тыңдауда Диаз сотқа Ремшак оған ешқашан мұндай бұйрық бермегенін және егер берген болса да, маңызды емес екенін айтты, өйткені жоғары лауазымды офицерлер, соның ішінде Данлеви, вице-адмирал Эдвин Р. Кохн және Келсо бұл әрекеттің куәсі болды және араласпай, оны жасырын мақұлдады. Диаз егер бұл әрекет дұрыс болмаса, неге әйел офицерлер, оның ішінде, оның айтуынша, Паула Кофлин, аяқтарын қырқып алғандары үшін айыпталмайтынын сұрады. Прокурорлар бұйрыққа бағынбау туралы айыптан бас тартты, бірақ Диазды бикиниден қырқуға байланысты әдепсіз мінез-құлық үшін сотқа жіберді. 1993 жылдың 24 қыркүйегінде Диаз айыппұл төлеу шартымен адмиралдық жазалауды қабылдады, ал Рацион оған 1000 доллар айыппұл салды және жазалау хаты берді. Диаздың Келсоның аяқ қырқу шоуын көргенін мәлімдегені бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен талқыланды. Диаздың 3 тамыздағы мәлімдемесіне жауап ретінде Әскери-теңіз ақпарат басқармасының басшысы баспасөз хабарламасында Келсоның 91 жылғы конвенцияда "эскадрильяның ешбір люксіне бармағанын, ешқандай бұзушылықты немесе орынсыз мінез-құлықты көрмегенін немесе естімегенін" мәлімдеді. Адмирал Келсо ант беріп, ол Лас-Вегас Хилтонның үшінші қабатында жұма күні кешке бассейн/аула аймағында шамамен қырық минут әскери-теңіз авиаторларымен кездескенін айтты.
The Navy ultimately referred five officers for courts martial. Lieutenants Cole Cowden and Rolando Diaz were originally offered admiral's mast, but rejected the option. Commanders Thomas Miller and Gregory Tritt were referred directly to courts martial without being offered a mast. Lieutenant David Samples had accepted and received punitive mast action from Reason, but was subsequently charged with additional, more serious offenses. The presiding judge during the prosecution of all five was Captain William T. Vest, a 29 year Navy veteran. He was assisted by Commander Larry McCullough. Cowden was charged with sexual assault on a female Navy officer (not Coughlin) and for conduct unbecoming an officer. The conduct unbecoming charge was for a photograph at the convention in which Cowden posed with his tongue on the chest of a civilian woman. Cowden's article 32 hearing convened on July 15, 1993 and his defense attorney effectively attacked the credibility of the accuser, whose account of the assault had changed over time and who admitted to lying to investigators. Evidence was also presented that the woman in the photo was not offended and did not consider herself to be a victim. After the hearing, McCullough recommended that both charges be dropped. Reason, however, based on advice given him by his staff judge advocate Captain Jeffry Williams, dropped the sexual assault charge but decided to proceed with a general courts martial for conduct unbecoming. On September 10, 1993, acting on a motion from Cowden's attorney, Vest ruled that Williams "had exceeded permissible bounds of his official role as a legal advisor" and disqualified him from the case. Williams' replacement, Commander Thomas R. Taylor, recommended dismissing all charges against Cowden and Reason concurred, ending the case. Diaz was charged with disobeying an order and conduct unbecoming. At the 1990 and 1991 Tailhook conventions, Diaz led a voyeuristic activity in the suite for the VAW 110 squadron in which he shaved the bare legs of female participants. Reportedly, the shaving was popular and there was usually no shortage of female volunteers, nor onlookers. Diaz' shaving booth was located next to the suite's sliding glass doors, making the activity visible to onlookers outside on the pool patio. The squadron's commander, Christopher Remshak, testified that he had ordered Diaz not to shave any women's legs above mid thigh. Diaz did not comply with the alleged order, in some cases giving women "bikini shaves," at their request or with their consent, all the way to their pubic zones. At his article 32 hearing on August 3, 1993, Diaz told the court that Remshak had never given him such an order, and if he had it did not matter because senior officers, including Dunleavy, Vice Admiral Edwin R. Kohn, Jr., and Kelso had witnessed the activity and had tacitly approved it by not intervening. Diaz questioned why, if the activity was wrong, were women officers, including, he claimed, Paula Coughlin, who had received leg shaves, not being charged. Prosecutors subsequently dropped the charge of disobeying the order but directed Diaz to be court martialed for conduct unbecoming for the bikini shaves. On September 24, 1993, Diaz accepted an admiral's mast over the charge, and Reason issued him a $1,000 fine and a punitive letter of reprimand. Diaz' claim that Kelso had witnessed his leg shaving show received heavy media attention. In response to Diaz' statement on August 3, the Office of the Chief of Naval Information issued a press release saying that at the '91 convention Kelso "did not visit any of the squadron suites, nor did he see or hear of any misconduct or inappropriate behavior. Admiral Kelso testified under oath that the only time he spent on the third floor of the Las Vegas Hilton was in the pool/patio area on Friday evening, when he spent about forty minutes visiting with naval aviators."
Тритт, Миллер және Үлгілер
Трит, '91 жылғы Tailhook оқиғасы кезінде VAQ 139 эскадрильясының екінші командирі, VAQ 129 эскадрильясының люксінің сыртындағы Hilton бассейнінің жанындағы "шағын тізбекте" үш әйелді ұстағаны үшін, басқаларды осыған шақырғаны немесе басқалар осыны істегенде араласпағаны үшін, жалған куәлік бергені және/немесе жалған ресми мәлімдеме жасағаны үшін, сондай-ақ эскадрилья мүшелеріне де лауазымды тұлғаларға жалған куәлік беруді бұйырғаны үшін сексуалдық шабуыл жасады деп айыпталды. Триттің құрбан болған деген күдікпен айыпталуына тек бір әйел арыз түсірді. 1993 жылдың 7 шілдесінен 25 тамызына дейін өткен Триттің 32-бап бойынша тыңдауында оның қорғаушы адвокаты шабуылға ұшыраған әйел әскери офицерді, ол шабуылдаушыны анықтай алмаған, және Тритттің басқа екі әйелді ұстағанын көрген деген куәгерлерді тексерді. Сотта куәгерлердің жауабында, олар Тритттің ешкімді ұстағанын көрмегендерін мойындады. Қыркүйек айында Маккалоу барлық үш шабуыл және әдепсіз мінез-құлық айыбын түсіруді ұсынды. 1993 жылдың 30 қазанында Әскери-теңіз күштері шабуыл жасады деген айыптауды түсірді, бірақ Тритті жалған ресми мәлімдеме жасады деген айыппен қудалауды жалғастырды. VAQ 139 командирі Томас Миллер бастапқыда тоғыз айыптауға қатысты: алты рет әдепсіз мінез-құлық, екі рет әділетке кедергі келтіру және бір рет қызметтік міндетін орындамау. Миллер 91 жылғы конвенция кезінде үйленген азаматына Hilton бөлмесінің кілтін беріп, оған әйелі емес әйелді алып, сексуалдық қатынас жасауды тапсырған деп айыпталды. Ол сондай-ақ эскадрилья мүшелеріне тергеушілермен ынтымақтаспауға кеңес бергені үшін де айыпталды. Бұдан басқа, Миллер 1990 жылы "Independence" кемесімен жасаған операциялық саяхаты кезінде Сингапур, Гонолулу және Сан-Диегодағы төбелерде және гольф алаңдарында "допты сергіткені" айыпталды. Соңында, прокурорлар Миллер конвенциядағы басқа сексуалдық бұзушылықтарды, мысалы Триттің қатысқан деп айыпталған "шағын тізбекті" білгенін және оны тоқтатуға тырыспағанын мәлімдеді. Көптеген айыптаулар Миллердің эскадрильясының төменгі сатыдағы мүшесі, лейтенант Даниэль Ф. Янссеннің куәлігіне негізделген, оған иммунитет берілген. Сэмплс 1993 жылдың 2 маусымында жалған ресми мәлімдеме жасағаны үшін Reason-нан адмиралдық жаза алды және 2000 доллар айыппұл салынды, сондай-ақ жазалау хаты берілді. Басқа офицерлер сияқты, Сэмплске де басқа офицерлерді айыптауды үміттене отырып, әскери прокурорлар иммунитет берді. Біраз уақыттан кейін әскери прокурорлар куәгерлердің Сэмплстің Роджерске шабуыл жасағанын көргенін айтқан мәлімдемелерін тапты. Жаңа куәліктер негізінде Сэмплсқа ұятсыз шабуыл жасады және жалған куәлік берді деген айыптаулар қойылды. Жалған куәлік беру айыбы 2 қыркүйекте алынып тасталды, бірақ Әскери-теңіз күштері шабуыл жасады деген айыппен әскери сотты бастады. 1993 жылдың 27 қазанында Сэмплстің соты АҚШ Әскери апелляциялық соты қорғаныстан босату туралы өтінішті қарастырғандықтан кейінге қалдырылды, өйткені олар Сэмплстің прокурорлармен жасасқан иммунитет келісімі оны одан әрі қудалауға жол бермеуі керек деп мәлімдеді.
Tritt, second in command of the VAQ 139 squadron at the time of Tailhook '91, was charged with sexual assault for allegedly groping three women in a "mini gauntlet" on the Hilton pool patio outside of the VAQ 129 squadron's suite, with conduct unbecoming for encouraging others to do the same or for failing to intervene when others were doing the same, for lying and/or making a false official statement, and for telling his squadron members to also lie to officials. Only one of Tritt's alleged groping victims had come forward. During Tritt's Article 32 hearing, held from July 7 August 25, 1993, his defense attorney questioned the alleged assault victim, a female Navy officer, who had been unable to positively identify her assailant, and the witnesses who Navy prosecutors had said had seen Tritt grope two other women. Under questioning in court, the witnesses admitted that they had not actually seen Tritt grope anyone. In September, McCullough recommended dropping all three assault charges and the conduct unbecoming charge. On October 30, 1993, the Navy dropped the assault charges, but continued to prosecute Tritt on one count of making a false official statement. Thomas Miller, commander of VAQ 139, initially faced nine charges: six counts of conduct unbecoming, two counts of obstruction of justice, and one count of dereliction of duty. Miller was accused of giving his Hilton room key to one of his married subordinates at the '91 convention and telling him to take a woman, who was not his wife, to the room to have sex. He was also accused of telling his squadron members not to cooperate with investigators. Furthermore, Miller was alleged to have ballwalked on rooftops and golf courses in Singapore, Honolulu, and San Diego during a 1990 operational cruise on the carrier Independence. Finally, prosecutors alleged that Miller had been aware of other sexual misconduct at the convention, such as the "mini gauntlet" that Tritt was accused of participation in, and had failed to try to stop it. Most of the charges relied on the testimony of a single witness, Lieutenant Daniel F. Janssen, a subordinate member of Miller's squadron, who had been granted immunity. Samples had received his admiral's mast from Reason on June 2, 1993 for making a false official statement and had been fined $2,000 and given a punitive letter of admonition. As with other officers, Samples was given a grant of immunity after his mast hearing by Navy prosecutors, who were hoping he would incriminate other officers. Shortly thereafter, Navy prosecutors discovered statements from witnesses who said they had seen Samples involved in the gauntlet assault on Rodgers. Based on the new testimony, Samples was charged with indecent assault and lying under oath. The lying charge was dismissed on September 2, but the Navy proceeded with a court martial for the assault charge. On October 27, 1993, Samples' trial was postponed while the United States Court of Military Appeals considered a motion to dismiss from the defense because, they argued, Samples' immunity agreement with prosecutors should have precluded further prosecution.
Ту офицерлері тәртіптік жазаға тартылды
1993 жылдың 21 шілдесінде Қорғаныс министрі Лес Аспин "Тайлхук-91" оқиғасына қатысқан 35 офицердің іс материалдарын жаңа Әскери-теңіз министрі Джон Далтонға тапсырып, егер қандай да бір тәртіптік шара қабылданса, оны анықтауды тапсырды. 35 іс материалдың ішінде 30 әскери қызметші, 2 теңіз жаяу әскері және 3 Әскери-теңіз резерві офицері болды. 1993 жылдың 1 қазанында Далтон Аспинге 35 офицердің 32-сіне ресми сөгіс беруді ұсынды. Ол сондай-ақ Келсоны лауазымынан босатуды ұсынды. Президент Билл Клинтонмен кеңескеннен кейін Аспин Келсоны жұмыстан босатпауға шешім қабылдады. Оның орнына 15 қазанда Келсо мен басқа 29 офицерге жазасыз "ескерту хаттарын" берді. Аспин Дунлевиге және контр-адмиралдар Райли Миксон мен Уилсон Флаггқа, Дунлевидің орынбасарларына, ресми сөгіске тең хаттар (жазалау шарасы емес) жолдады. Аспин Данлевиді (1992 жылдың шілдесінде зейнеткерлікке шыққан) үш жұлдызды шеннен екі жұлдызды шенге төмендетті. 35 офицердің қалған екеуі кінәлі емес деп танылды.
On July 21, 1993, Secretary of Defense Les Aspin transferred the case files on the 35 flag officers who had attended Tailhook '91 to the new Secretary of the Navy John Dalton and directed him to determine what disciplinary action, if any, should be taken. The 35 files included 30 active duty Navy, two Marine, and three Navy Reserve officers. On October 1, 1993, Dalton recommended to Aspin that 32 of the 35 officers receive formal reprimands. He also recommended that Kelso be relieved of his position. After consultation with President Bill Clinton, Aspin decided not to fire Kelso. Instead, on October 15, he gave Kelso and 29 of the other officers nonpunitive "letters of caution." Aspin issued secretarial letters of censure (equivalent to formal reprimands) to Dunleavy and rear admirals Riley Mixson and Wilson Flagg, Dunleavy's deputies. Aspin demoted Dunleavy (who had retired in July 1992) from three to two star rank. The remaining two of the 35 officers were cleared of wrongdoing.
Келсо туралы шешім және қылмыстық қудалаудың аяқталуы
1993 жылдың қазан айының ортасында Тритт, Миллер және Сэмплстің қорғаушыларына толық DoDIG/DCIS Tailhook тергеу дерекқоры берілді. Қорғау тарапы файлдарды қарап шығу барысында Келсоның клиенттеріне тағылған айып бойынша (1991 жылдың 7-8 қыркүйегінде) сенбі күні Хилтон қонақүйінің люкстерінде және бассейн жанындағы аймақта көрген бірнеше куәгерлер бар екенін анықтады. Бұл Келсоның тергеушілерге берген анты бойынша (және жария мәлімдемелері) оның бұл аймаққа тек алдыңғы күні (1991 жылдың 6 қыркүйегі, жұма) ғана барғанын айтуына қайшы келді. 1993 жылдың 8 қарашасында Миллердің әскери соты басталғанда, оның қорғаушы адвокаты, лейтенант-коммандер Уильям С. Литтл, Весттен заңсыз басшылық ықпалы салдарынан айыптауларды алып тастауды сұрады. Литтл түсіндіргендей, Келсо Миллерге қарсы айыптаулар бойынша хабарлағанда, ол «айыптаушы» рөлінде әрекет етті. Алайда, егер Келсоның өзі күдікті жыныстық шабуылдар мен өзге де ұятты мінез-құлықтар орын алған жерде болса, ол өзге айыпталушылар сияқты, осы мінез-құлықты тоқтату үшін араласуға міндетті болған болар еді. Өзінен кіші Разумды сот процесін қадағалауға тағайындау арқылы ол өзін қудалаудан қорғады. Осылайша, Келсоның айыптаушы командир ретінде әрекет ете алмайтыны анықталды, өйткені ол өзі де сол немесе ұқсас қылмыстарға қатысы болуы мүмкін. Вест, егер бұл рас болса, қорғау тарапының алаңдаушылығы негізді екенін айтып, Келсоның сол түнде болған-болмағанына куәлік беру үшін куәгерлерді шақыруды сұрады. Бір аптадан кейін Тритттің адвокаттары өз клиенттері атынан осындай өтініш жасады және Весттен олардың ісін Миллердің ісімен біріктіруді сұрады, Вест оған келісті. 1994 жылдың 11 қаңтарында Сэмплстің иммунитет негізінде босату туралы апелляциясы қабылданбады, ал 28 қаңтарда Вест Сэмплстің қорғаушы адвокаттарының Келсо мәселесі бойынша оның ісін Миллер мен Тритттің ісімен біріктіру туралы өтінішін мақұлдады. 1993 жылдың 15 қарашасынан 17 желтоқсанына дейін бірнеше куәгерлер Вест алдында Келсоның Tailhook '91 кешінде үшінші қабаттағы кешкі іс-шарада болған-болмағаны туралы куәлік берді. Бірнеше куәгер, соның ішінде Келсоның екі жеке көмекшісі, Келсоның сол түнде сол жерде болмағанын кұәлік берді. Көптеген куәгерлер, негізінен жоғары лауазымды офицерлер немесе Келсоның штабының мүшелері, бұрын DCIS агенттеріне Келсоның сенбі күні түнде сол аймақта болғанын айтқан, сотта олардың мәлімдемелерінен бас тартты немесе олар көргенін енді есіне алмасатындарын айтты. 34 куәгер, негізінен кіші және орта деңгейдегі офицерлер (O5 және одан төмен), Келсоның сенбі күні түнде Тритт, Миллер және Сэмплз жасаған қылмыстар орын алған кезде люкстерде немесе бассейн жанындағы аймақта болғанын куәлік берді немесе антпен мәлімдемелер берді. 34 куәгердің куәліктері мен мәлімдемелері, жалпы алғанда, егжей-тегжейлі сәйкес келді. Келсо 1993 жылдың 29 қарашасында Вест алдында куәлік берді. Ол сенбі күні үшінші қабатқа бармағанын қайта-қайта мәлімдеді. Келсо жұма күні түнде бассейн жанындағы аймаққа барғанын, бірақ қонақ бөлмелеріне кірмегенін айтты. Сот залынан тыс жерде Келсо журналистер мен БАҚ өкілдеріне өзінің бас тартуын қайталады. Келесі күні Дунлеви Келсоны сенбі күні көрмегенін, бірақ жұма күні Келсоны қонақ үйдің кейбір люкстеріне ертіп келгенін айтты. Куәліктердің сенімділігіне және осы куәліктерді растайтын көптеген фактілер мен жағдайларға сүйене отырып, бұл сот адмирал Келсоның сенбі күні аулада болмағаны туралы мәлімдемесінде қателік жасағанын анықтады. Бұл сот адмирал Келсоның алғашқы тергеу процесін Tailhook '91 оқиғасына қатысы бар екенін жасыру үшін манипуляциялағанын анықтады. Бұл сот бұл әрекетсіздікті [флагтық офицерлерді жауапкершілікке тартуға ұмтылу] Tailhook '91 оқиғасына қатысқан флагтық офицерлер мен Әскери-теңіз департаментінің жоғары лауазымды шенеуніктерінің қатысы мен жеке мінез-құлқының ашылуын барынша азайтуға бағытталған саналы әрекеттің бір бөлігі деп тапты. Әскери сот шақыратын әскери командирдің өзінің бағыныстыларын теріс қылық жасағаны үшін жауапқа тартуы, тікелей немесе жанама түрде, сол немесе осыған байланысты теріс қылық жасағаны туралы күдік тудырмауы керек. Бұл – негізгі әділдік принципі. Капитан Уильям Т. Вест, 1994 жылдың 8 ақпаны.
In mid October 1993, the full DoDIG/DCIS Tailhook investigative database was provided to Tritt, Miller, and Samples' defense attorneys. During their examination of the files, the defense discovered that there were multiple witnesses who had seen Kelso in the Hilton suites and pool patio area on the Saturday night (September 7–8, 1991) in which their clients were accused of committing their offenses, contradicting Kelso's sworn statements to investigators (and public statements) that he had only visited that area the previous (Friday, September 6) night before. As Miller's court martial commenced on November 8, 1993, his defense attorney, Lieutenant Commander Wiliam C. Little, asked Vest to dismiss the charges because of unlawful command influence. As Little explained, by referring the charges against Miller, Kelso was acting as a command "accuser." If Kelso, however, himself was present in the vicinity of the alleged sexual assaults and other lewd behavior, he would have had the same duty as the other defendants to intervene to stop the behavior in question. By appointing Reason, junior to him, to oversee the judicial process, he was shielding himself from prosecution. Therefore, the circumstances indicated that Kelso could not lawfully act as an accuser commander, since he himself might be involved in the same, or related, crimes. Vest replied that, if true, the defense had a legitimate concern and requested witnesses to give evidence on whether Kelso had been present on the night in question. A week later, Tritt's attorneys made the same motion on behalf of their client and asked Vest to join their case with Miller's, to which Vest agreed. On January 11, 1994, Samples' appeal for dismissal on the basis of immunity was denied and, on January 28, Vest granted Samples' defense attorneys' motion to join his case with those of Miller and Tritt on the Kelso question. From November 15 to December 17, 1993, a series of witnesses testified before Vest on whether or not they saw Kelso in the third floor party area on Saturday night at Tailhook '91. Several witnesses, including Kelso's two executive assistants, swore that Kelso had not been in that area on the night in question. A number of witnesses, mainly senior officers or members of Kelso's staff, who had previously provided sworn statements to DCIS agents stating that they had seen Kelso in the area on Saturday night recanted their statements in court, or said that they could now not remember what they had seen. Thirty four witnesses, mainly junior and mid level officers (O 5 and below), testified or provided sworn statements that they had seen Kelso in the suites or pool patio area on Saturday night around the same time that the crimes committed by Tritt, Miller, and Samples had allegedly occurred. The testimonies and statements of the 34 were generally consistent in their details. Kelso testified before Vest on November 29, 1993. Under oath, he repeatedly denied going to the third floor on Saturday night. Kelso stated that he visited the pool patio area on Friday night, but did not enter any of the party suites. Outside the courtroom, Kelso repeated his denial to a group of reporters and media representatives. The next day, Dunleavy testified that he had not seen Kelso on Saturday night, but had accompanied Kelso into some of the hospitality suites on Friday night. Based on the convincing nature of the testimonial evidence and the many corroborating facts and circumstances surrounding such evidence, this court finds Adm. Kelso is in error in his assertion that he did not visit the patio on Saturday evening. This court finds that Adm. Kelso manipulated the initial investigative process in a manner designed to shield his own personal involvement in Tailhook '91. This court specifically finds this inaction [to pursue accountability of flag officers] was part of a calculated effort to minimize the exposure of the involvement and personal conduct of flag officers and senior Department of Navy officials who were present at Tailhook '91. Any military commander convening a court martial calling a subordinate to account for an act of misconduct must be free from any suspicion of involvement, directly or indirectly, in the same or any related act of misconduct. This is a matter of fundamental fairness. Captain William T. Vest, February 8, 1994
1994 жылдың 8 ақпанында Вест өз шешімін шығарды. Вест Келсоның антпен берген куәлігіне қайшы келетіндігін, ол 1991 жылдың 7-8 қыркүйегінде Хилтон қонақүйінің үшінші қабатында болғанын қорытындылады. Вест Келсоның Tailhook ісі бойынша «айыптаушы» рөлінде ресми түрде әрекет еткенін және «әр жағдайда нақты және көрінетін заңсыз басшылық ықпалы болғандығын» мәлімдеді. Вест Миллер, Тритт және Сэмплсқа қарсы айыптауларды жоққа шығарды және 1994 жылдың 11 ақпанында түстен кейін Резонды шақырушы орган ретінде жарамсыз деп таныды. 11 ақпан күні таңертең Резон ешқандай сот шарасын қабылдамайтынын мәлімдеді. Осы кезде Әскери-теңіз күштерінің Tailhook ісі аяқталды: үш күдіктіге қатысты айыптаулар бойынша соттан тыс жазалау шараларын қолдану мерзімі (екі жыл) өтіп кеткен.
On February 8, 1994, Vest issued his ruling. Vest concluded that Kelso, contrary to his sworn testimony, had been present on the Hilton third floor on the Saturday night in question (September 7–8, 1991). Vest stated that Kelso had formally acted in the role of "accuser" with regards to the Tailhook prosecutions and, "that there has been both actual and apparent unlawful command influence in each case." Vest dismissed the charges against Miller, Tritt, and Samples and disqualified Reason as the convening authority, effective the afternoon of February 11, 1994. The morning of February 11, Reason announced that he would take no further judicial action. At this point, the Navy's Tailhook prosecutions ended: the two year statute of limitations had passed for nonjudicial/mast action on the charges against the three defendants.
Қызметкерлер және лауазымдық жоғарылатулар
1994 жылдың 15 ақпанында Келсо қызметтен кететінін және екі ай ертерек Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеді. Далтон мен жаңа Қорғаныс министрі Уильям Перри Келсоның мінез-құлқы мен қызметін жоғары бағалады, ал Перри Весттің шешімін сынады. АҚШ Сенаты 54-43 дауыспен Келсоға 4 жұлдыздық шені сақтап қалуға рұқсат берді және ол 1994 жылдың 30 сәуірінде ресми түрде зейнеткерлікке шықты. Келсоның қызметінің соңғы ресми әрекеттерінің бірі – Әскери-теңіз күштерінің жаңа, 64 беттік нұсқаулығын бекіту болды, ол сексуалдық қысым көрсетуді тану, алдын алу және оған ден қою мәселелеріне арналған. Уильям Вест 1994 жылдың мамыр айында Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шығып, Әлеуметтік қамсыздандыру басқармасында әкімшілік сот судьясы болды. Паула Кофлин 1994 жылдың 31 мамырында Әскери-теңіз күштерінен кетті. Ол "Тейлхук" қауымдастығына сот процесі қозғады, олар соттан тыс келісімге келіп, оған 400 000 доллар төледі, сондай-ақ Лас-Вегас Хилтонға да талап қойды. Хилтон талапқа қарсы шықты, ал 1994 жылдың 28 қазанында Невададағы қазылар алқасы Кофлинге 1,7 миллион доллар көлемінде өтемақы және 5 миллион доллар көлемінде залал өтеуі тағайындады. "Тейлхук-91" көрмесіне қатысқан тағы сегіз әйел "Тейлхук" қауымдастығына және/немесе Хилтонға сот процесі қозғады және соттан тыс келісімге қол қойды, сомасы жарияланбады. Диаз бен Сэмплс сияқты "Тейлхук" оқиғасына қатысты жазалау шараларына ұшыраған көптеген, егер барлығы болмаса, офицерлер 1994 жылы сот процесі аяқталғаннан кейін бір-екі жыл ішінде Әскери-теңіз күштерінен немесе теңіз жаяу әскерінен босатылды. Тритт 1994 жылдың 31 шілдесінде Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шығып, қорғаныс мердігерінің ұшқыш-нұсқаушысы болды. Миллер мен Коуден әскери қызметте қала берді. Бастапқы теңізшілердің тергеуінде аталған төрт офицердің бірі – Фейган Крулактан жазасыз қалды және кейін полковник (O 6) шеніне көтерілді. Людвиг 1995 жылдың мамыр айында Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шықты. Бонам жоғарылаудан бас тартып, көп ұзамай теңіз жаяу әскерінен кетіп қалды. 1992 жылдан бастап Сенаттың Қарулы Күштер Комитеті, барлық майдан офицерлерінің O 4 және одан жоғары шендемелерін бекіткен, Әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскеріне "Тейлхук-91" оқиғасына қатысы бар кез келген жоғарылау кандидатының толық тергеу құжаттамасын ұсынуды тапсырды. SASC содан кейін Әскери-теңіз күштерінен тиісті офицердің жоғарылауын SASC офицердің жоғарылауын бекіткенге дейін ұстап тұруды сұрады, кейде жоғарылауды бір жылға немесе одан да көп уақытқа кейінге қалдырды. SASC-тің әрекеттері Конгресс мүшелерінің "Тейлхук" бұзушылықтары үшін Әскери-теңіз күштері өз офицерлерін тиісті жауапкершілікке тартуын қамтамасыз етуге деген құштарлығынан туындаған болуы мүмкін. Әскери-теңіз күштері департаменті (теңіз жаяу әскерін қоса) SASC бұйрығын орындау үшін DoDIG бастапқыда қосымша тергеу немесе соттауға ұсынған 140 офицердің тізімін негіз ретінде пайдаланды. Бірнеше жағдайда, SASC-тің жоғарылату ұсынысына қарсылығын күтіп, Әскери-теңіз күштері тізімдегі офицерлерге жоғарылатуды кешіктірді немесе бас тартты, тіпті офицерлер басқа жағдайда ақталған болса да. Ақталған офицердің жоғарылау мүмкіндігінен айырылуының ең көп таралған мысалы – командир (O 5) Роберт Стампфтің мысалы. 1986 жылы Ливияға қарсы ұшқан ұрыс миссиялары үшін және 1991 жылғы Перс шығанағындағы соғыс кезінде Distinguished Flying Cross, алты Air Medals және үш Navy Commendation Medals иегері, Стампф "Тейлхук" ісімен байланысты кінәсінен ақталғаннан кейін Blue Angels эскадрильясының командирі болып тағайындалды. Стампф 1994 жылдың 24 мамырында капитан (O 6) шеніне көтерілуге мақұлданып, SASC оның "Тейлхук" ісіне қатысы бар екенін білгеннен кейін, оның жазбасын толық зерттеп болғанға дейін жоғарылатуды кейінге қалдыруды сұрады, ал Әскери-теңіз күштері келісті. 1995 жылдың 13 қарашасында Далтон Стампфтің есімін жоғарылату тізімінен алып тастады, SASC-ке "жоғарылату процесінің қадір-қасиетін сақтау" үшін бұл қадам жасалғанын айтты. Стампф бұл шешімге қарсы шағымданып, 1996 жылдың қазан айында Әскери-теңіз күштерінен O-5 шенімен зейнеткерлікке шықты. SASC-тің Стампф сияқты ақталған офицерлердің жоғарылатуларын мақұлдау бойынша көрсеткен кешігуі сынға ұшырады, соның ішінде бұрынғы Әскери-теңіз күштері министрі Джим Уэбб пен Wall Street Journal-дың редакциялық алқасы. SASC-тің аға мүшелерінің бірі Сэм Нанн 1996 жылдың 12 наурызындағы тыңдау кезінде сынға ашуланып, былай деді: "Менің қатты ренжіткенім – бұл комитеттің іс-әрекетіне қатысты қандай да бір Маккарти соты жүргізіліп жатқандай, бұл комиссияның іс-әрекетіне қатысты қандай да бір шабуылдар". Мүмкін, сын-пікірлердің салдарынан SASC офицерлердің жазбаларын тездетіп қарады. 1996 жылдың шілдесіне қарай SASC "Тейлхук" ісімен байланысты 39 офицердің жоғарылату ұсынымын қарап шықты, соның ішінде 31 офицердің жоғарылатуын мақұлдады, ал сегізін қабылдамады. 2002 жылдың шілдесінде Джордж У. Буш әкімшілігі Стампфқа, қазір FedEx үшін пилот болып жұмыс істейтін, 1995 жылдың 1 шілдесінен бастап капитан шеніне жоғарылатуды берді және оған артта қалған жалақыны және зейнеткерлікке шығу бойынша жаңартылған төлемдерді төлеуді бұйырды. Стампф ретроспективті жоғарылату туралы былай деді: "Мен және менің отбасым Әскери-теңіз күштерінің шешіміне қатты қуандық. Біз бұл 1993 жылғы тергеуден кейін қысым көрсету салдарынан жүздерше теңіз офицерлерінің үміткерлік мансабы мерзімінен бұрын тоқтатылған әділетсіздіктерді қайта қарастырудың бастамасы болады деп үміттенеміз".
On February 15, 1994, Kelso announced that he would leave his post and retire from the Navy two months early. Dalton and the new Defense Secretary William Perry lauded Kelso's character and service and, in Perry's case, criticized Vest's decision. The US Senate voted 54–43 to allow Kelso to retain his 4 star rank and he formally retired on April 30, 1994. One of Kelso's last official acts as CNO was to approve the Navy's new, 64 page policy handbook on recognizing, preventing, and dealing with sexual harassment. William Vest retired from the Navy in May 1994 and became an administrative law judge with the Social Security Administration. Paula Coughlin resigned from the Navy on May 31, 1994. She sued the Tailhook Association, which settled with her out of court for $400,000, and the Las Vegas Hilton. The Hilton contested the lawsuit, and on October 28, 1994, a Nevada jury awarded Coughlin $1.7 million in compensatory damages and $5 million in punitive damages. Eight other women present at Tailhook '91 also sued the Tailhook Association and/or Hilton and received out of court settlements for undisclosed amounts. Many, if not most, of the officers who had received punitive nonjudicial actions for Tailhook related infractions, such as Diaz and Samples, separated from the active duty Navy or Marines within a year or two of the end of the prosecutions in 1994. Tritt retired from the Navy on July 31, 1994 and became a flight instructor for a defense contractor. Miller and Cowden continued to serve on active duty. Fagan, one of the four named in the original Navy investigation, had received nonpunitive action from Krulak and was later promoted to Colonel (O 6). Ludwig retired from the Navy in May 1995. Bonam reportedly was denied promotion and left the Marines soon after. Beginning in 1992, the Senate Armed Services Committee, which approved all field officer promotions O 4 and above, directed the Navy and Marines to include the complete investigation documentation for any promotion nominee who had been involved with Tailhook '91. The SASC then asked the Navy to hold the promotion for the affected officer until the SASC cleared the officer for advancement, sometimes delaying the promotion by a year or more. The SASC's actions may have been motivated by a desire from members of Congress to ensure that the Navy had held its officers adequately accountable for Tailhook transgressions. The Department of the Navy (which included the Marine Corps) used the list of 140 officers that the DoDIG had initially recommended for further investigation or prosecution as its baseline for compliance with the SASC order. In a few cases, anticipating pushback from the SASC over a promotion nomination, the Navy itself delayed or denied promotion to officers on the list, even though the officers had otherwise been exonerated. The most public example of a cleared officer losing a promotion opportunity was that of Commander (O 5) Robert Stumpf. A recipient of the Distinguished Flying Cross, six Air Medals, and three Navy Commendation Medals for combat missions he had flown against Libya in 1986 and during the 1991 Gulf War, Stumpf had been appointed to the prestigious position as squadron commander of the Blue Angels after being absolved of wrongdoing with Tailhook. Stumpf was initially approved for promotion to captain (O 6) on May 24, 1994. The SASC, however, upon learning of his involvement with Tailhook, asked the Navy to delay his promotion until they could fully investigate Stumpf's record, and the Navy acquiesced. On November 13, 1995, Dalton removed Stumpf's name from the promotion list, telling the SASC that it was to "maintain the integrity of the promotion process." Stumpf unsuccessfully appealed the removal and retired as an O 5 from the Navy in October 1996. The SASC's perceived intransigence over its promotion approvals for Tailhook implicated, but cleared, officers like Stumpf drew criticism, including from former Navy Secretary Jim Webb and the editorial board of the Wall Street Journal. Sam Nunn, one of the senior members of the SASC, reacted angrily to the criticism in a hearing on March 12, 1996, saying, "What I deeply resent is the pounding this committee has taken on procedure, as if you've got some kind of McCarthy trial going on." Perhaps because of the criticism, the SASC quickened its reviews of the officers' records. By July 1996, the SASC had reviewed the promotion recommendations for 39 Tailhook linked officers, ultimately approving 31 of them while rejecting eight. In July 2002, the George W. Bush administration awarded Stumpf, now working as a pilot for FedEx, the promotion to captain, effective July 1, 1995, and ordered that he receive back pay and updated retirement benefits. Said Stumpf of the retroactive promotion, "My family and I are exceptionally pleased by the Navy's decision. We hope this is the beginning of a measured re examination of the injustices accorded to hundreds of naval officers whose promising careers were terminated prematurely during the shameful political hysteria following the 1993 investigations."
Саяси және әлеуметтік әсері
Әскери-теңіз флоты әйелдерді өз қатарына қосуды бастаған алғашқы АҚШ әскери қызметтерінің бірі болды. 1972 жылы CNO Elmo Zumwalt бұған дейін жабық жұмыс орындарын әйелдерге ашты, медициналық емес әйелдерге кейбір жауынгерлік емес кемелерде қызмет етуге рұқсат берді және әйелдерге құрлық базаларында командалық лауазымдар алуына қатысты шектеулерді тоқтатты. Грегори Вистиканың айтуынша, сол кезден бастап, мүмкін Зумвальттың өзгерістерінің нәтижесінде, әйелдердің әскери теңізде болуына қарсылық күшейді. Ол дәлел ретінде 1986 жылы Әскери-теңіз флоты әйелдердің Әскери академияға бейімделуін бағалау үшін тапсырған зерттеуді келтірді. Зерттеу барысында академиядағы әйелдер 1976 жылдан бастап, олар алғаш рет қабылданғаннан бері, еркек әріптестері тарапынан оқшауланып, жақтырмаушылыққа ұшырап бара жатқаны анықталды. Жаман жарнамадан қорқып, Әскери-теңіз флоты есептің қорытындысын жарияламады. 1990 жылдың желтоқсан айында академияның ерлер студенттері (мидсмендер) сыныптастарынан бір әйелді ерлер ванна бөлмесіндегі унитазға шынжырлап, оны босатудан бұрын суретке түсірді. Кейінгі әскери тергеу барысында мектепте "әдептілік пен тәртіптің бұзылуы, бұл жыныстық асырау мен кемсітушілікке әкелетін ортаға ықпал етеді" деп анықталды. Тайлхук ісі бойынша алғашқы зерттеулер 1992 жылы жарияланды, ол кезде АҚШ-та президенттік сайлаулар болып еді. Өткен жылы Жоғары Сотқа Кларенс Томастың кандидатурасын ұсыну туралы тыңдауларға байланысты, жыныстық қорлау маңызды саяси тақырып болды. Сонымен қатар, бірқатар саясаткерлер мен белсенділер АҚШ әскерін әйелдердің жауынгерлік қызметке қатысуына тыйым салуды тоқтатуға шақырды. Екі мәселе де Тайлхук даусына қатысты. Әйелдерге қарсы соғысқа қатысуға тыйым салуды алып тастауды жақтағандар бұл шектеулер әйелдерді ер азаматтарымен тең емес жағдайға келтіріп, сонда жыныстық қорлау мен сексистік кемсітушілікке жол ашады деп дәлелдеді. Тейлхук оқиғасына жауап ретінде Гаррет "Әскери-теңіз флотында және теңіз жаяу әскерінде әйелдер жөніндегі тұрақты комитет" деп аталатын жұмыс тобын құрды. Басқарманың төрағасы Барбара Поуп болды және Марша Дж. Эванс кірді. 1992 жылдың қыркүйегінде комитет теңіз флотының әйелдер мәселесін шешуін жақсартуға арналған 80 ұсынымның тізімін жасады, соның ішінде жыныстық асырау / шабуылдаудың жедел желісі және алкогольді пайдалану туралы білім беру. О'Киф барлық ұсыныстарды мақұлдады. 1991 жылдың шілдесінде Конгресс әйелдердің ұшақпен ұшу шектеуін алып тастады (Әйелдер қарулы қызметтеріне кірігу туралы заңның 502-бабы), бірақ қызметтер дереу әрекет жасамады. 1993 жылдың қаңтар айында Поптың комитеті О'Киф пен Келсомен кездесіп, әйелдерге жауынгерлік жұмыс орындарын ашуға итермеледі. 1993 жылы 28 сәуірде Аспин әйелдерді ұрыс ұшақтарының пилот кабинасына кіргізбейтін "Жауынгерлік қызметтен шеттету саясатын" жойды. Әскери-теңіз флоты әйелдер ұшқыштарын жауынгерлік авиаторлармен орналастыратын алғашқы тасымалдаушылар ретінде Абрахам Линкольн мен Эйзенхауэрді таңдады және әйел ұшқыштардың оқу құбырында алға жылжуын, сондықтан олар осы кемелерде қызмет етуге жарамды болады. Әскери-теңіз флоттарының ұшақтарында (F 14) ұшуға таңдалған алғашқы екі әйел авиатор - Кара Халтгрин мен Кэри Лоренц. Сонымен қатар, Әскери-әуе күштері әйелдерді ұрыс ұшуларына қабылдап жатқанын жариялады және Жанни Левитт пен Шарон Презлерді өзінің алғашқы әйел ұшқыштары ретінде таныстырды, олардың артынан көп ұзамай Марта МакСалли келді. 1994 жылдың 15 қарашасында "Айзенхауэр" ұшағының екі әйел F/A 18 ұшқышы алғаш рет ұрыс жасады, олар Ирактың оңтүстік ұшуға тыйым салынған аймағын қарауылдады. 1994 жылы USS The Sullivans (DDG 68) атты бірінші әскери кемесі, ерлер мен әйелдер теңізшілерін орналастыру үшін бастапқыдан жасалған. Кеме 1997 жылы кемеге қосылды. Тайлхук АҚШ әскерінің назарын өз қатарында жыныстық асырау мен зорлау мәселесіне аударды. Мысалы, 1996 жылы қорғаныс министрлігінің 90 000 әскери қызметшіге жасаған сауалнамасында әскери қызметтегі әйелдердің 55 пайызы өткен жылы кем дегенде бір рет жыныстық асырауға ұшыраған. Өздерінің ұйымдарындағы проблеманың ауқымы туралы осы есептерден ұялған АҚШ әскери қызметтері проблеманы шешу үшін күшейтілген жаттығулар мен қатаң қылмыстық қудалауды қоса алғанда, көбірек күш салды. Керісінше, сыншылар Тайлхук мәселесі бойынша сезімталдық АҚШ әскери шешім қабылдауына шамадан тыс саяси дұрыстықтың немесе "салымшыларды аулаудың" себепкері болды деп мәлімдеді. Бір мысал ретінде лейтенант Ребекка Хансен келтіріледі, ол 1993 жылы Әскери-теңіз флотының ұшқыш мектебінен шығып қалды және мектепте жыныстық асыраудың құрбаны болғанын мәлімдеді. Әскери-теңіз операцияларының бас вице-адмиралы Стэнли Р. Артур зерттеу жүргізіп, қорлауға дәлел жоқ екенін және Хансеннің ұшқыш бағдарламасынан шығарылуын қолдады. Әскери-теңіз флоты мен қорғаныс министрлігінің инспекторлар кеңселерінің тәуелсіз сараптамалары Артурдың шешімін растады. Алайда, Хансеннің туған штат сенаторы Дэвид Дуренбергер Артурдың болашақ лауазымдарға үміткерлігін қайтарып алуды талап етті, және Әскери-теңіз флотының бас директоры Бурда 1994 жылдың 24 маусымында келісім берді. Келесі күні сенатор Дэниел Иноуэ бұл шешімге Әскери-теңіз флотын сынға алып, "Біз осы деңгейге жеттік пе, онда фактілер енді маңызды емес, сыртқы көрініс пен бейне үстемдік танытады, символизм мен символдық құндылық шынайылық пен шындықты ығыстырады ма? Біз Әскери-теңіз флотының Тайлхук жанжалынан қорқынышқа бізді қорқытқанбыз. Бірақ біз жала жабу арқылы мінезді өлтірудің осы айналымын тоқтатуымыз керек" деді. Тайлхук оқиғасынан кейін әйелдер әскери қызметкерлері тарапынан келіп түскен жыныстық асырау және зорлау шағымдары күрт өсті. Бұл өсімге себеп, әйелдердің өздерінің шағымдарын айтуға сенімділік пен мүмкіндік сезімі күшейгені, сондай-ақ олардың шағымдары қабылдалады және оларға қысым көрсетілмейді деп сенгені болды. Алайда, ерлер әскери қызметкерлері көптеген шағымдар жалған және/немесе көбейтілгенін мәлімдеді, себебі әйелдер жалған мәлімдеме жасағаны үшін жазаланбайды немесе олардың шағымдары, қаншалықты негіссіз болса да, саяси ахуалға байланысты сенімді деп танылады деп сенді. Нәтижесінде, ерлер әскери қызметкерлері әйел әріптестерінен қашықтауға және олармен қарым-қатынас жасайтын кезде қосымша сақтық шараларын қабылдауға көшкені хабарланды, мысалы, олардың әңгімелеріне куәгер шақыру. 1990 жылдардан бері АҚШ әскері жыныстық асырау немесе жыныстық зорлауға қатысты көптеген дауларға қатысқан, олар кеңінен жарияланды және сынға ұшырады. Осы оқиғалар туралы жарияланған материалдарда көбінесе Тайлхук жанжалы туралы айтылады.
The Navy had been one of the first US military services to begin integrating women into its ranks. In 1972, CNO Elmo Zumwalt opened up previously closed jobs to enlisted women, allowed non medical women to serve on some non combat ships, and suspended the restrictions on women receiving command assignments at land bases. According to Gregory Vistica, since that time, and perhaps as a result of Zumwalt's changes, animosity towards the presence of women had grown in the Navy. He cited as evidence a 1986 study commissioned by the Navy to assess the assimilation of women into the United States Naval Academy. The study found that women at the academy had become increasingly more isolated and ostracized by their male peers in the years since 1976 when they were first admitted. Fearful of bad publicity, the Navy did not release the report's findings. In December 1990, male students (midshipmen) at the academy handcuffed one of their female classmates to a urinal in the men's bathroom and took photographs before releasing her. A subsequent Navy IG investigation found that, at the school, there was "a breakdown in civility and discipline, which contributes to an environment conducive to sexual harassment and discrimination." The initial reports on the Tailhook investigation were released in 1992, which was a presidential election year in the US. Due, in part, to the previous year's Clarence Thomas Supreme Court nomination hearings, sexual harassment was a prominent political topic. Also, a number of politicians and activists were calling on the US military to end the ban on women's participation in combat occupations. Both issues were involved in the Tailhook controversy. Advocates for lifting the ban on women in combat argued that the restrictions placed women on an unequal footing with their male compatriots, thereby facilitating sexual harassment and sexist discrimination. In response to Tailhook, Garrett had created a working group called the Standing Committee on Women in the Navy and Marine Corps. The board was chaired by Barbara Pope and included Marsha J. Evans. In September 1992, the committee made a list of 80 recommendations to improve how the Navy addressed women's issues, including a sexual harassment/assault hotline and education on alcohol abuse. O'Keefe approved all the recommendations. Congress, in July 1991, had lifted the restriction on women flying in combat aircraft (Section 502 of the Women's Armed Services Integration Act), but the services had not immediately taken action. In January 1993, Pope's committee met with O'Keefe and Kelso to push for the opening of combat jobs to women. On April 28, 1993, Aspin rescinded the Combat Exclusion Policy that kept women out of combat aircraft cockpits. The Navy selected the Abraham Lincoln and Eisenhower as the first carriers to deploy with female combat aviators, and directed that female pilots be advanced in the training pipeline so that they would be eligible to serve on those ships. Two of the first female aviators selected to fly in Navy combat jets (F 14) were Kara Hultgreen and Carey Lohrenz. At the same time, the Air Force announced it was also admitting women into combat flying slots, and introduced Jeannie Leavitt and Sharon Preszler as its first female fighter pilots, followed soon after by Martha McSally. On November 15, 1994, two women F/A 18 pilots from the Eisenhower made their first combat sortie, patrolling the southern no fly zone over Iraq. In 1994, USS The Sullivans (DDG 68), the first warship designed from the outset to accommodate both men and women sailors, was laid down. The ship launched and joined the fleet in 1997 with a mixed male and female crew. Tailhook focused the US military on the issue of sexual harassment and assault in its ranks. In 1996, for example, a DoD survey of 90,000 service members found that 55 percent of uniformed women had experienced sexual harassment at least once over the previous year. Embarrassed by these reports on the extent of the problem in their organizations, the US military services made greater efforts to address the problem, including increased training and more severe prosecutions. In a contrary view, critics alleged that sensitivity over Tailhook caused excessive political correctness or "witch hunts" to be involved in US military decision making. One example cited was Lieutenant Rebecca Hansen, who washed out of Navy flight school in 1993 and alleged that she was the victim of sexual harassment at the school. Vice Chief of Naval Operations, Admiral Stanley R. Arthur, ruled that there was no evidence of harassment and upheld the dismissal of Hansen from the flight program. Independent inquiries by the Navy and DoD inspector general offices confirmed Arthur's decision. Hansen's home state Senator, David Durenberger, however, demanded that Arthur's name be withdrawn from future command nominations, and Navy CNO Boorda acquiesced on June 24, 1994. The next day, Senator Daniel Inouye criticized the Navy for the decision, saying, "Have we come to this where facts no longer matter, where appearances and imagery rule, where symbolism and symbolic value drive out realism and truth? We were appalled by the Navy's Tailhook scandal. But we have to stop this cycle of character assassinations by insinuation." In the wake of Tailhook, sexual harassment and assault complaints filed by female servicemembers greatly increased. The increase was attributed, in part, to military women feeling more confident and empowered to report actual abuses, believing that their reports would be taken seriously and they would not face retaliation. Male servicemen, however, claimed that many of the complaints were false and/or exaggerated, filed because the women involved did not fear punishment for making a false report, or believed that their report would be found credible no matter how specious, because of the political climate. As a result, it was reported that male servicemen began to avoid their female counterparts, and otherwise took precautionary measures when interacting with them, such as ensuring that there was always a witness to their conversations. Since the 1990s, the US military has periodically been involved in sexual harassment or sexual assault controversies that receive widespread media attention and recriminations. In media reports on the incidents, the Tailhook scandal is usually mentioned.
Сындар
Қорғаныс министрлігінің оқиғаны басқаруын сынға алғандар, оқиғаға қатысты ең ауыр айыптаулар – жыныстық шабуылдар бойынша ешкімнің кінәлі деп табылмай, тәртіптік жаза алмағанына наразылық білдірді. Сондай-ақ, куәліктер мен басқа да дәлелдер көрсеткендей, Тейлхук конвенцияларындағы жағдайды білген, бірақ оны тоқтатуға көбінесе ештеңе жасамаған Кельсо сияқты Әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлерінің жоғары лауазымды басшыларының көпшілігі жазаланбады немесе сотталмады. Әскери қызметшілер де, сыртқы бақылаушылар да Теңіз күштерін Тейлхукпен байланысты бірнеше мәселеде екі стандартты қолдануда айыптады. Ғалымдарды соттау негізінен кіші лауазымды офицерлерге бағытталған, ал тергеу кезінде артыққылық жасаған немесе тергеушілерге жалған мәлімдеме берген үш әйел офицерге қатысты қудалау немесе соттан тыс жаза қолданылмады. Теңіз күштерінің өкілдері Тейлхукқа дейін Теңіз күштерінің басшылары офицерлер мен сарбаздар клубтарында стриптизерлер мен ұятсыз, жыныстық сипаттағы ойын-сауықтарға рұқсат бергенін атап көрсетті. Бұған қоса, Тейлхуктан кейін де базалық дүкендер порнографиялық журналдар сатты, ал базалық газеттер базадан тыс стриптиз клубтарынан, массаж орталықтарынан және осы сияқты бизнес мекемелерден ақылы жарнамаларды қабылдап, жариялады.
Critics of the DoD's handling of the scandal expressed dissatisfaction that no one was found guilty or disciplined for the most serious charges involved in the incident, which were the sexual assaults. Also, few of the senior Navy and Marine leaders, such as Kelso, who, testimony and other evidence showed, were aware of the behavior at the Tailhook conventions and had done little or nothing to stop it were disciplined or prosecuted. Military members, as well as outside observers, accused the Navy of employing a double standard regarding several of the Tailhook related issues. In addition to focusing the prosecutions on junior, rather than senior officers, none of the three women officers who were found in the investigation to have engaged in conduct unbecoming or lying to investigators were prosecuted or given nonjudicial punishment. Also, Navy members pointed out that up until the time of Tailhook, Navy leaders had allowed strippers and other salacious or sexualized entertainment to occur at officers' and enlisted clubs on bases. Furthermore, and this continued after Tailhook, base exchanges sold pornographic magazines and base newspapers accepted and printed paid advertising from off base strip clubs, massage parlors, and similar types of business establishments.
Танымал мәдениетте
Бұл оқиға 1993 жылы "Заң мен тәртіп" телесериалының "Жарамсыз мінез-құлық" атты эпизодына шабыттандырды, онда Манхэттендегі қонақ үйде ұқсас жағдай кезінде жас әйел лейтенант қанымен суалады. Ал, осы дау 1995 жылы "Ол жалғыз тұрды: Тейлхук жанжалы" телефильмінде бейнеленді.
The case inspired a 1993 Law & Order episode, "Conduct Unbecoming", in which a young female lieutenant is murdered during a similar incident at a Manhattan hotel. The scandal itself was dramatized in the 1995 TV film She Stood Alone: The Tailhook Scandal.