Мерседес Негрон Муньос: Пуэрто-Риконың әйел ақыны және жазушысы
Mercedes Negrón Muñoz
Мерседес Негрон Муньос (1895-1973) – Пуэрто-Риконың әйгілі феминистка ақын, эссеист, 20 ғасыр әдебиетінің өкілі. Отбасылық байланыстар, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пуэрто-Рико жазушысы (1895–1973)
Puerto Rican writer (1895–1973)
Мерседес Негронь Муньос, сонымен қатар "Клара Лейр" деген атпен танымал (8 наурыз 1895 жыл – 26 тамыз 1973 жыл), 20 ғасырдағы ең көрнекті феминист және постмодернист Пуэрто-Рико ақыны және эссе жазушысы саналды.
Mercedes Negrón Muñoz a. k. a. "Clara Lair" (March 8, 1895 – August 26, 1973), was a Puerto Rican poet and essayist who was considered one of the preeminent feminist and postmodernist female Puerto Rican writers of the 20th century.
Ерте өмір және білім
Негрон Муньос Пуэрто-Риконың Барранкитас қаласында жазушылар, ақындар және саясаткерлер отбасында дүниеге келді. Оның әкесі – ақын Квинтин Негрон, ал інілері – ақын Хосе А. Негрон және ақын және мемлекет қайраткері Луис Муньос Ривера. Сонымен қатар, ол Пуэрто-Риконың тұңғыш сайланған губернаторы Луис Муньос Маридің туысы болды. Негрон Муньос бастауыш және орта білімін туған қаласында алып, Пуэрто-Рико университетінде әдебиет оқыды. Осы кезеңде ол елдің мәдени және өнерлік айналымына белсенді қатысып, сол заманғы басқа да белгілі жазушылармен достық байланыс орнатты. Осындай жақын достарының бірі – журналист және жазушы Луис Ллоренс Торрес, ол кейін Клара Лэрді «Пуэрто-Риконың Альфонсина Сторни» деп атады. ХХ ғасырдың басында Лэйр 1916 және 1917 жылдар аралығында «Хуан Бобо» және «Идеарий» әдеби журналдарында «Хедда Габлер» псевдонімімен жариялаған либералдық және феминистік жазбаларымен үлкен дау тудырды, бұл псевдоним Ибсеннің кейіпкеріне сілтеме жасады. 1918 жылы ол отбасымен бірге Америка Құрама Штаттарына эмиграциялады, сол жерде оның алғашқы өлеңдері жарық көрді. 1932 жылы отбасы Пуэрто-Рикоға қайта оралды.
Negrón Muñoz was born in Barranquitas, Puerto Rico, into a family which included writers, poets and politicians. Her father was the poet Quintín Negrón and her uncles the poet Jose A. Negrón and poet and statesman Luis Muñoz Rivera. She was also the cousin of Puerto Rico's first elected governor Luis Muñoz Marín. Negrón Muñoz received her primary and secondary education in her hometown and she studied literature in the University of Puerto Rico. It was during this time that she began to integrate herself in the country's cultural and artistic circles, developing friendships with other prominent writers of the time. One such close friend was the journalist and writer Luis Llorens Torres, who would later refer to Clara Lair as "the Alfonsina Storni of Puerto Rico."" In the first decades of the 20th century, Lair caused great controversy for her liberal and feminist writings, published in the literary magazines Juan Bobo and Idearium between 1916 and 1917, under the pseudonym Hedda Gabler, alluding to the character of Ibsen. She emigrated with her family to the United States in 1918, where her first poems were born. The family returned to Puerto Rico in 1932.
Еңбек жолы және ірі шығармалары
1937 жылы ол өзінің алғашқы өлеңдер кітабын «Arras de Cristal» деген атпен Клара Лэйр псевдонімімен жариялады, осы атты ол өмірі бойы қолданды. Ол Пуэрто-Рико Афинаеумі мен Пуэрто-Рико мәдениет институтының сыйлықтарын алды. Ұзақ уақыт өткен соң, Пуэрто-Рико әдебиет институты оны Латын Америка әдебиетінің маңызды тұлғасы ретінде таныды. 1950 жылы ол «Trópico Amargo» және «Más allá del Poniente» атты екі томдық кітап шығарды. 1959 жылдан бастап ол Пуэрто-Рико мәдениет институты журналында «Арал тұрғынының естеліктері» деген тақырыптағы ойдан шығарылған өмірбаянның бөліктерін жариялай бастады, ол бастапқыда толыққан жоқ. Ақын ретінде Клара Лэйр Хуана де Ибарбуру, Альфонсина Сторни, Делмираб Агустини және Габриэла Мистраль бастаған және Пуэрто-Рикода Джулия де Бургоспен дамытылған әйелдер поэзиясының дәстүріне енді, бұл XX ғасырдың басындағы постмодернизм аясында болды. Оның поэзиялық туындылары күнделікті Пуэрто-Рико көріністерін жұп өлеңдер, сонеттер және жиі Александрия өлеңдері арқылы бейнелеумен сипатталады. Сондай-ақ, махаббат, феминистік, экзистенциалистік, пессимистік және эротикалық тақырыптар жиі кездеседі. Негрон Муньостың өміріне арналған «Клара Лэйрге деген құмарлық» атты деректі драманы 1996 жылы Ивонн Белен түсірді. Пуэрто-Рико оның есімін мектепке берді, ал Хормигуэрос қаласында 1991 жылдан 2016 жылға дейін әйелдерге баспана және көмек көрсеткен «Hogar Clara Lair, Inc.» атты коммерциялық емес ұйым жұмыс істеді, олар отбасылық зорлық-зомбылықтан зардап шеккен немесе эмоционалдық және экономикалық қолдауға мұқтаж болған әйелдерге көмектесті. 2000 жылдың 29 наурызынан бастап оның есімі Ескі Сан-Хуандағы «La Rogativa» алдындағы көшеге берілді, ол соңғы тұрған жеріне жақын орналасқан. Бұл «Фундация Фелиса Ринкон» президенті Марио Негрон Портильоның еңбегінің арқасында мүмкін болды.
In 1937 she published her first book of poems titled "Arras de Cristal" under the pseudonym Clara Lair, which she would later use throughout her career. It received awards from the Puerto Rican Athenaeum and the Puerto Rican Institute of Culture. A short time later, she would be recognized as an important figure in Latin American literary history by the Puerto Rico Institute of Literature. In 1950 she published two volumes entitled "Trópico Amargo" and "Más allá del Poniente". As of 1959, she began to publish in the Journal of the Institute of Puerto Rican Culture fragments of a fictionalized biography with the title of Memories of an islander that remains unfinished right at the beginning. As a poet Clara Lair inserts herself in the tradition of feminine writing inaugurated by Juana de Ibarbourou, Alfonsina Storni, Delmirab Agustini and Gabriela Mistral within the postmodernism of the first decades of the 20th century and cultivated shortly after in Puerto Rico by Julia de Burgos, a figure influenced largely by Lair herself. Her poetic corpus was characterized by the representation of everyday Puerto Rican scenes through the use of couplets, sonnets, and frequent Alexandrian verses. They were also recurring themes of love, feminists, existentialists, pessimists and erotic. A docudrama about the life of Negrón Muñoz titled "A Passion Named Clara Lair" was produced and directed by Ivonne Belen in 1996. Puerto Rico has honored her memory by naming a school after her, and in the town of Hormigueros Hogar Clara Lair, Inc., a non profit organization operated from 1991 to 2016 as a shelter and relief organization for women surviving domestic violence, as well as those who do not have emotional or economic support. Since March 29th, 2000, the street in front of La Rogativa in Old San Juan, near her last place of residence, bears her name. This is thanks to the work of Mr. Mario Negrón Portillo, President of the Fundación Felisa Rincón.