Кіріспе

Сэр Эдвард Петре, 3-ші баронет (1631 – 15 мамыр 1699) – ағылшын иезуиті, король Джеймс II-нің жақын кеңесшісі болды және құпия кеңесник қызметіне тағайындалды.

Ерте өмір

Петре – Франсис Петренің, Кранхам (Эссекс) 1-ші баронетінің ұлы, барон Петре әулетінің кіші тармағының басшысы. Оның анасы – Джон Гейдждің қызы, Елизавета Гейдж, екеуі де рим католиктері болған. 1649 жылы білімі үшін Сент-Омердегі иезуит колледжіне жіберілді және 1671 жылы Иса қоғамына қабылданды.

Мансап

Петре Англия королі Джеймс II-нің дін қызметкері және кеңесшісі болды. Джеймс, протестанттар елін басқарып, Рим католигі болғандықтан, көп ашу туғызды, және оның көп бөлігі Джеймстің діни мәселелер жөніндегі жақын кеңесшісі Петреге бағытталды. 1685 жылы Джеймс таққа отырудан бұрын Петре өз орденінің провинциалының орынбасары болды. Джеймс оны тез арада саяси билігі жоқ жақын кеңесшінің хатшысы етіп тағайындады. Сол жылы Джеймс Папа Иннокентий XI-ден Петрені епископ етіп тағайындауды сұрады, бірақ ол бас тартты. 1686 жылы Джеймстің Римдегі елшісі Роджер Палмер өтінішті қайталады, ал Джеймс Лондондағы Папалық нунций Фердинандо д'Аддаға оны күшпен ұсынды. Джеймс пен Кастлемайн 1687 жылға дейін Петреге епископтық лауазым беруді жалғастырды және Петрені кардинал етуді сұрады, бірақ Папа табанды түрде бас тартты. Джеймс Петрені Йорк архиепископы етіп тағайындауды жоспарлады, бірақ Папа Петреге осы лауазымды алуға рұқсат бермеді, тіпті Петренің басшыларына оның артық амбициясы үшін сөгіс айтуды бұйырды. Сол жылы Петре жеке кеңесші және жақын кеңесшінің хатшысы болды. Оның Жеке кеңеске тағайындалғаннан кейін, Петреге қарсы айыптаулар одан бетер күшейді, 1688 жылы Уэльс принці Джеймс Фрэнсис Эдвард Стюарттың тууына байланысты тараған қауесеттерге жетті. Джеймстің сарайындағы көптеген адамдар сияқты, Петре де бастапқыда Роберт Спенсерге сенді, бірақ ол осы министрдің екіжүзділігін бірінші болып байқап, одан бас тартты. Қазіргі ғалымдар Петренің мінез-құлқына қарама-қайшы баға берді, ал замандас көздер екі тараптан да әсерлі. Католик энциклопедиясында оның туралы былай делінген: «Саясатқа көп бейімделмегенімен, жағдай нашарлағанда оны қатты кінәлады. Ол достарының немесе жауының айтқандарына немқұрайды, тіпті бейшара болды». Вильгельм III әскерлері Англияға қонғаннан кейін Петре Францияға қашып кетті және Джеймспен бірге эмиграцияда қалды. 1693 жылы ол өзінің ескі колледжі Сент-Омердің басшысы болды. Кейіннен ол Фландриядағы Вальтенге ауыстырылды, онда 1699 жылы қайтыс болды.