Кіріспе

1688 жылдан кейін британдық шіркеулердегі жарылыс 1689 жылғы заңдық және діни келісімге байланысты Англия, Шотландия және Ирландия шіркеулерінің бөлінуі. 1688 жылғы Даңқты революцияда II және VII Джеймс тақтан алынып, елден қуылғаннан кейін Англия, Шотландия және Ирландияның орнаған шіркеулерінде жарылыс болды. Лауазымға кіру шарты ретінде дін қызметкерлері биліктегі монархқа адалдық серт беруі тиіс болды; түрлі себептермен, кейбіреулері оның орнын басатын III және II Вильгельм мен II Мэриге серт беруден бас тартты. Бұл адамдар латын тіліндегі iūrō немесе jūrō етістігінен шыққан, «ант беру» дегенді білдіретін «ант беруден бас тартушылар» (Nonjuring) деп аталды. Англия шіркеуінде 1689 жылы дін қызметкерлерінің шамамен 2%-ы, оның ішінде тоғыз епископ серт беруден бас тартты. Қайтадан серт беруге мәжбүр болмаған дін қызметкерлері лауазымдарында қала берді, бірақ келісімге келу әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1691 жылы тірі қалған алты епископ лауазымынан алынды. 1693 жылы Епископ Ллойд өзінің епископтарын тағайындағанда, «ант беруден бас тартушылар» шіркеуі құрылды. Оның әрекетіне ағылшын «ант беруден бас тартушылар» басым бөлігі қарсы болды, олар Англия шіркеуінде қалды және кейде «жасырын «ант беруден бас тартушылар» деп аталды. Көптеген шіркеулер 1715 жылдан кейін тез құлдырады, бірақ 1770 жылдарға дейін шағын қауымдар сақталды. Шотландияда 1690 жылғы діни келісім жоғары шіркеу дәстүрі мен епископтарды алып тастап, шотландтық пресвитериандық құрылымды шіркеуді қалпына келтірді, ол «kirk» деп белгілі. Бұл өзгерістерді қабылдамаған дін қызметкерлері қуылды, бұл 1711 жылғы Шотландия епископалдық актісімен мойындалған жарылысқа әкелді, ол жеке Шотландия епископалдық шіркеуін құрды. 1714 жылы король болған I Георгқа шотланд епископальдықтардың көпшілігі Ганновер режиміне адалдық серт беруден бас тартты, бұл 1788 жылы Чарльз Стюарт қайтыс болғанға дейін жалғасты. Ирландия шіркеуіндегі «ант беруден бас тарту» қозғалысы маңызды болған жоқ, бірақ ол якобит үгітшісі Чарльз Леслиді өндірді. Солтүстік Америкадағы епископалдық шіркеу сол кезде Англия шіркеуінің бір бөлігі болды, бірақ американдық революциядан кейін, шотландтық «ант беруден бас тартушылар» литургиясы жаңа АҚШ епископалдық шіркеуінің литургиясына әсер еткенге дейін көп әсер етпеді.

Шығу тегі

Қазіргі қолданыста пресвитериандық және епископальдық терминдері басқару және ілімдегі айырмашылықтарды білдіреді, бірақ 17 және 18 ғасырларда жағдай осылай болған жоқ. Епископальдық құрылымдар монарх тағайындаған епископтармен басқарылды; ал пресвитериандық – қауымдар сайлаған ақсақалдардың билігін білдірді. «Нағыз дін» мен «нағыз үкімет» бір және сондай нәрсе деп есептелген дәуірде, шіркеу басқаруы және амалдары туралы пікір таластар көбінесе діни емес, саяси айырмашылықтарды көрсетті. 1688 жылы үш белгіленген шіркеудің барлығы да епископальдық құрылымда және протестанттық ілімде болды, бірақ әртүрлі қиындықтарға тап болды. Англияда 90% астам адам Англия шіркеуіне жатты, ал шеттетілгендердің көпшілігі 1662 жылғы Біркелкілік заңының күшін жойып, шіркеуге қайта қосылуға рұқсат беруді қалаған протестант нонконформистері болды. Ирландияда халықтың 75% астамы католиктерді құрады, ал Ирландия шіркеуі ирланд протестанттарының арасында да азшылық құрады, олардың көпшілігі Ольстерде шоғырланған нонконформистер еді. Шотландиялықтардың шамамен 98% Шотландия шіркеуінің, немесе кирк мүшелері болды, олардың ілімі Англия шіркеуінен гөрі ирланд нонконформистеріне жақын болды және ұйымдық тұрғыдан гибридтік еді, онда епископтар пресвитериандық құрылымдарға басшылық етті. Джеймс 1685 жылы үш патшалықта кең қолдаумен патша болды, бірақ оның саясаты католицизмге төзімділіктен асып, белгіленген шіркеуге шабуылға айналғанда өзгерді. 1638-1652 жылдардағы Үш патшалық соғыстары діни бөліністің қауіптерін көрсетті және екі тараптың да орташылдары жік салудан қашыңқы болды. Көптеген адамдар 1685 жылы Джеймсті оның орнына тағы біреу келсе азаматтық соғыс басталады деген қорқынышпен қолдады; 1688 жылға қарай, оның орнынан түсірілуі ғана соғыстың алдын алуға көмектеседі деп көрінді. 1688 жылғы маусымда жеті епископты мемлекетке қастандық жасады деген айыппен соттауы, оның негізгі ағылшын қолдаушылары болған торилерді наразылыққа толтырды. Көптеген адамдар мұны Англия шіркеуінің үстемдігін сақтауға берген патшалық антқа қиянат деп қарады, сондықтан ант беруге мойынсұну маңызды мәселе болды.

Ағылшынша Non-Juring қозғалысы

"Жүргізуші емес" дегеніміз, әдетте, жаңа монархтар – III Уильям мен II Мэриге адалдық ант беруден бас тартқандарды білдіреді. Оған "Стуарт талаптарынан бас тартуды талап ететін 1701 және 1714 жылдары Ант беруден бас тартқандар" ("Стуарттан бас тартқандар") да кіреді. Тоғыз епископ "Жүргізуші емес" болды, оның ішінде Кентербери архиепискобы Уильям Санкрофт, сондай-ақ 1688 жылғы маусымда Джеймс сотқа берген жеті епископтың бесеуі. Бір зерттеу бойынша, дін қызметкерлерінің 339 мүшесі "Жүргізуші емес" болған, бұл жалпы санының шамамен 2% құрайды; олардың ішінде 80-і кейіннен антқа келді, ал 1701 немесе 1714 жылдары Ант беруден бас тартқан тағы 130 адаммен теңестірілді. Бұл табиғи азаюды ескермейді, сондықтан нақты саны кез келген уақытта одан да аз болған, ал көпшілігі Лондон және Ньюкасл сияқты аймақтарда шоғырланған, яғни Англияның көп бөлігі бұл дауға қатыспаған. Тек мемлекеттік қызметте тұрғандар ғана ант беруге міндетті болғандықтан, қарапайым мүшелерді анықтау қиын. Бір дерек көзі дін қызметкерлері, мектеп мұғалімдері және университет оқытушыларының 584-і "Жүргізуші емес" екенін көрсетеді, бірақ бұл олардың нақты санын азайтуы мүмкін. Бас тарту себептері әртүрлі болды; мысалы, епископ Томас Кен Джеймске берген антына адал болғанын қабылдады, бірақ жаңа үкіметке қарсы болмады және шіркеу қызметтеріне қатысуын жалғастырды. Басқалары жаңа режимнің заңсыз екенін айтты, себебі құдайлық құқық пен мұрагерлік бойынша патшаларды биліктен алуға болмайды, бұл "мемлекеттік мәселе" деп аталды. Тағы бір маңызды мәселе – "шіркеу мәселесі", яғни Парламенттің епископтар мен дін қызметкерлерін тағайындау немесе қызметтен босату, сондай-ақ шіркеу саясатын өзгерту сияқты шіркеу істеріне араласуға құқығы жоқ деген сенім.

Тарих

Регламенттік дін қызметкерлері көбінесе мазаланбады және 1690 жылдың ақпан айында Нон-Жюринг епископтары қызметтен шеттетілгенімен, Вильям оларды келісімге келуге тырысқандықтан лауазымдарында қалдырды. Келісімге келуге тырысып, сәтсіз болғаннан кейін, 1691 жылдың мамырында Парламент алты жаңа епископты тағайындады, ал бастапқы тоғыздың үшеуі бұл кезде қайтыс болды. 1692 жылдың мамырында Сэнкрофт өкілеттіктерін епископ Ллойдқа жүктеді, ол 1693 жылдың мамырында Томас Вагстаффты (1645–1712) және Джордж Хиксті (1642–1715) жаңа Нон-Жюринг епископтары етіп тағайындады. Ллойд Парламенттің епископтарды қызметтен шеттетуге немесе тағайындауға құқығы жоқ деген қағиданы орнатуды қалағанын айтты, бірақ бұл ресми жарылысқа әкелді; көпшілік бөлігі орнаған шіркеуде қалды, ал Вагстафф өкілеттіктерін пайдаланудан бас тартты. 1710 жылы Генри Додвелл (1641–1711) және Роберт Нельсон (1656–1715) сияқты бірнеше көрнекті Нон-Жюрингтер шіркеуге оралды. Хикс, оның құдайлық құқық және Стюарт билігінің басымдығы туралы қатал көзқарастары 1683 жылы Карл II-нің капелланы болып тағайындалуына себеп болды, ол Нон-Жюринг шіркеуінің негізгі күшін құрады; ол 1715 жылы қайтыс болғаннан кейін шіркеу күрт құлдырады. Томас Вагстаффтың 1712 жылдың қазанындағы өлімі Хиксті соңғы тірі қалған Нон-Жюринг епископы етіп қалдырды. Шіркеудің сақталуын қамтамасыз ету үшін Хикс және Шотландия епископалдық шіркеуінің екі епискобы Арчибальд Кэмпбелл мен Джеймс Гаддерар 1713 жылдың маусымында Джереми Коллиер, Натаниел Спинкес және Сэмюэл Хоусты епископтар етіп киялады. 1719 жылы Нон-Жюринг шіркеуі «Пайдаланушылар» және «Пайдаланбаушылар» фракцияларына бөлінді, екі тарап та өз епископтарын тағайындады. Пайдаланбаушылар Англия шіркеуімен келісуді көздесе, ал Пайдаланушылар 1549 жылғы Ортақ дұғалар кітабын қоса алғанда, дәстүрлі литургияларды қалпына келтіруді қалады. 1716 жылы Пайдаланушылар Грек православие шіркеуімен бірігу туралы келісімдерді бастады, ол 1725 жылға дейін жалғасты, бірақ екі тарап та сәтсіздікке ұшырады. 1732 жылы екі фракция қайта бірігуге келіскенімен, Арчибальд Кэмпбелл епископ басқаратын Пайдаланушылар тобы және епископ Джон Блэкборн басқаратын Лондондағы шағын Пайдаланбаушылар тобымен бөліністер жалғасты. 1740 жылдардың басында маңызды Нон-Жюринг қауымдастықтары Ньюкасл, Лондон және Манчестермен шектелді. 1741 жылы Роберт Гордон соңғы тұрақты Нон-Жюринг епископы болды, оның киялауы де-юре Джеймс III-тің келісімімен болды; ол 1779 жылы қайтыс болды және оның Лондондағы қауымдастығы Шотландия епископалдық шіркеуіне қосылды. Бұл Холборндағы шағын қауымды қалдырды, ол жақыптыққа бейім болды және 1788 жылы Георг III-ті мойындаудан бас тартты, содан кейін 1790 жылдары жоғалып кетті. Епископ Кэмпбеллдің орнын Манчестердегі Православиелік британ шіркеуі немесе «ОБК» деп белгілі жеке топты басқарған Пайдаланушы Томас Дикон басты. Ол Англия шіркеуінен одан әрі алыстап, примитивті литургияларды зерттеді және мемлекеттік бақылауға қарсы болды, сондай-ақ жақыптыққа симпатия танытты; Диконның үш ұлының ішінде бірнеше мүшелері 1745 жылғы көтеріліске қатысқан Манчестер полкіне қосылды. ОБК он тоғызыншы ғасырдың басында әлсіреп, 1799 жылы Шрусбери епископы Уильям Картрайттың қайтысынан кейін он жыл ішінде таратылды. Оның теологиялық элементтері 1830 жылдардағы Оксфорд қозғалысында қайта пайда болды деген болжам бар.

Сандар мен мәндері

Скизмалық шіркеудің мүшелері бастапқыда дін қызметкерлерімен ғана шектелді, бірақ кейіннен қарапайым халыққа да тарады. Көбінесе қалалық аймақтарда орналасқан, олардың қауымдары үнемі өзгеріп тұрды, бұл олардың санын анықтауды қиындатты; олардың саны мардымсыз болған, әрине, халықтың шамамен 1% құраған католиктерден де азырақ. Көптеген басқалары «жасырын нон-журилер» деп аталды, олар 1693 жылдан кейін ресми шіркеуде қалған, бірақ нон-журилердің кейбір көңіліне ортақ болғандар; Стюарттарға симпатия танытқанмен, олардың ішінде белсенді якобиттердің саны аз болды. Бұл жоғары шіркеудің консервативті тобының типік өкілі – Хантингдон графының қызы, Стюарттарға адал Леди Элизабет Гастингс. Олардың қолдауы «шіркеу тұрғысынан» негізделген және Англия шіркеуінің басымдығын төмендетуге бағытталған шараларға қарсы болды. Олардың қатарында 1689 жылғы Толеранттылық заңы және католиктер мен нонконформистерге шектеулі ғибадат ету еркіндігін берген «кезеңдік үйлесім» болды. Осының салдарынан Стюарт католицизмі олардың қайта орнатуына еңсерілмейтін тосқауыл болды, бірақ Джеймс пен оның мұрагерлерін дінге көндіруге әрекеттер жасалды. Принц Чарльз 1750 жылы Лондонға келгенде, ол, мүмкін, епископ Роберт Гордонның қатысуымен нон-жури шіркеуіне қабылданды. Олардың саны аз болғанына қарамастан, нон-жури дін қызметкерлері шіркеу саясатына елеулі әсер етті. Көптегендері 1689 жылдан кейінгі өзгерістерге қарсы болды, бұл Англия шіркеуін Лаудиандық билік принциптерінен алшақтатты және әртүрлі тәжірибелерге көбірек төзімділік танытты. Бұл шіркеу жиналысына, яғни конвокацияға көбірек қатысу туралы талаптарға әкелді; бұл негізінен консервативті, жоғары шіркеу дін қызметкерлері мен виг епископтары арасындағы күрес болды. 1722 жылғы якобиттердің қастандығымен байланысты болған Фрэнсис Атербери, өзі нон-жури болмаса да, конвокацияның белгілі қолдаушысы болды. Саясаттан тыс, нон-жури қозғалысы көбінесе мойындалғаннан гөрі әлдеқайда зор әсерге ие болды, және оның ықпалы бүгінгі күнге дейін сақталуда. Леди Элизабет Роберт Нельсон сияқты нон-журилермен байланысты бай жоғары шіркеу қайырымдастарындарының желісінің бір бөлігі болды, олар католиктер мен нонконформистерді дінге көндіруді қоса алғанда, «христиандық емес мінез-құлықты» жоюға бағытталған шараларды қолдады. 1698 жылы бұл топ Христиандық білімді насихаттау қоғамын (СПКК) құрды, ал 1701 жылы – әлі күнге дейін жұмыс істеп келе жатқан Шетелдердегі Ізгі хабарды тарату қоғамын (СПГ) құрды. Басқа мүшелерінің қатарында ағылшын католиктерін дінге көндірумен танымал Джозеф Смит болды; 1701 жылы СПГ Джордж Китті Нью-Джерсиге квакерлермен де осылай әрекет етуге жіберді. Кейінірек олардың кейбіреуі Англия шіркеуіндегі реформа қозғалысы ретінде басталған методизмнің алғашқы жақтастары болды. Олардың бірі – леди Элизабет Гастингстің келіні Селина Гастингс (1707–1791), евангелистік методист сектасының негізін қалаушы, Хантингдон графинясының қосылысы. Методистерді көбінесе якобитизммен айыптады, өйткені олар қолданыстағы құрылымдар мен тәжірибелерді қабылдамады; керісінше, 1730 жылдары көптеген «якобиттер» демонстрацияларын Уэльстің методистік қайта жандануына қарсы консервативті торилер ұйымдастырды. Әлеуметтік консерватизммен байланысты болғанымен, жасырын нон-журилердің қатарында Мэри Астель (1666–1731) де болды, ол білім беруші және кейде алғашқы ағылшын феминисті деп аталады. 1709 жылы ол Лондонның Челси қаласында қыздар мектебін ашты. SPCK, Нельсон, Додвелл, Леди Элизабет және Леди Кэтрин Джонс қолдауымен, бұл Англиядағы барлық мүшелері әйелдерден тұратын басқару кеңесіне ие алғашқы мектеп деп есептеледі.

Ирландиялық "Нон-Журнинг" қозғалысы

Ирландия шіркеуі тіпті ирланд протестанттары арасында да азшылықта болды. 1689 жылы Джеймс шақырған парламент кезінде Лордтар палатасында төрт епископ отырды, ал Мит епискобы Энтони Доппинг оппозицияның жетекшісі болды. Генри Додвелл Ирландияда туып, білім алған, бірақ мансабын Англияда өткізді, соның салдарынан Уильям Шеридан, Килмор және Ардаг епискобы, ең маңызды ирландтық қазылыққа кірмеген дінбасы болды. Католик дініне ауысқан адамның ұлы болған ол осыдан кейін лауазымынан айырылып, кейіннен Лондонда кедейлікте қайтыс болды. Оның үлгісін тек аз ғана ирланд дінбасылары қайталады, олардың ең танымалсы – якобит үгітшісі Чарльз Лесли. Англиядағыдай, көптеген адамдар қазылыққа кірмеу саясатының кейбір аспектілеріне көңіл білдірді; Рафое епискобы Джон Пулли 1710 жылға дейін ант беруден жалтарды, ал епископ Паллизер Додвеллмен және қазылыққа кірмеген тарихшы Томас Смитпен ұзақ жылдар бойы хаттасты. Кейін Армағ архиепискобы болған епископ Линдсей, якобиттердің құйрықшысы Фрэнсис Атерберидің жақын досы болды және өзі 1714 жылы якобитизммен айыпталды. Дегенмен, осы байланыстардың көп бөлігі саяси нанымнан гөрі достыққа негіделген сияқты көрінеді.

Шотландиялық қазылар алқасы еместер және Шотландия епископтық шіркеуі

Ағылшын Non Juring негізінен епископализм ішіндегі бөліс болды, бірақ Шотландияда жағдай басқаша болды, онда 17 ғасырдағы діни қақтығыстар жеңілген қарсыластарды қуғынмен жазалауды қалыпты жағдайға келтірді. 1688 жылы шотландтар шамамен теңдей бөлінді – пресвитериандар мен епископалдар, соңғылары Таулы аймақтарда, Банффширде, Пертширде, Ангуста және Абердинширде шоғырланды. 1690 жылғы Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясы епископтарды жойды және осы өзгерістерді қабылдамаған 200 діни қызметкерді шеттетуге шешім қабылдады. Англиядағыдай, көптеген дін қызметкерлері өз орнында қалды; Майкл Фрейзер 1673 жылдан 1726 жылға дейін Давиот және Дунличтидің пасторы болып қызмет етті, 1694 жылы қуғынға ұшырап, 1715 және 1719 жылдардағы көтерілістерге қатысқанына қарамастан. Кирк ішіндегі умеренныйдер бас бостандығынан айырылған пасторларды қайта қабылдауға көмектесті; 1690 жылдан 1693 жылға дейін 200-дің 70-і адалдық ант бергеннен кейін қайтып келді, ал 1695 жылғы Төзімділік заңынан кейін тағы 116-сы оралды. 1702 жылы замандас 796 приходтың 200-ін епископал пасторлар басқарғанын бағалады, бірақ жоғарыдағы сандар көптеген адамдар Non Jurors емес екенін көрсетеді. 1690 жылға дейін келіспеушіліктер көбінесе басқару мәселелеріне қатысты болды, бірақ саны азайған сайын шотланд епископалдары доктринаға көбірек назар аудара бастады. Олар 1707 жылғы Одақты біріккен британ шіркеуі арқылы билікті қайтару мүмкіндігі ретінде қарастырды және осы процеске көмектесу үшін ағылшын литургиясын қолдана бастады. 1711 жылғы Шотландия епископалдары туралы заң Шотландия епископал шіркеуіне заңдық негіз берді, ал 1712 жылғы Төзімділік заңы 1637 жылы бас тартуға себеп болған Епископ соғыстарын тудырған Ортақ дұғалар кітабын пайдалануға заңдық қорғауды қамтамасыз етті. 1714 жылы Георг I королева Аннаның орнын басып алғанда, шіркеу көпшілік бөлігіне және білікті капеллаларға бөлінді, соңғылары Ганновер режиміне адалдық ант беруге дайын болды. Non Juring епископализмі Якобиттерге адалдықтың белгісіне айналды және 1745 жылғы көтеріліске қатысқан төмендіктер мен таулықтардың көп бөлігі осы шотланд қоғамының тобынан шықты. 1745 жылдан кейін көптеген Non Juror жиналыс үйлері жабылды немесе қиратылды, сондай-ақ олардың дін қызметкерлері мен қауымдарына қосымша шектеулер салынды. Принц Чарльз 1788 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның орнын католик кардинал ағасы Генри иеленді, ал Епископал шіркеу енді Георг III-ке адалдық ант берді, бұл білікті капеллалармен болған алауыздықты аяқтады, бірақ Монтроз капелласы 1920 жылға дейін тәуелсіз болды. 1788 жылы Данблан епископы Чарльз Роуз және Монтроз пресвитері Джеймс Браун Георг III және оның отбасын мойындаудан бас тартып, Генри Стюартты мойындаған Эдинбургте орналасқан бөлінген шіркеу құрды. Алайда, шіркеу 1808 жылы соңғы дін қызметкері, белгілі гаэлдік ғалым Дональд Макинтош қаза болғаннан кейін таратылды. 1792 жылы жазалау заңдары жойылған кезде шіркеуде 15000-нан аз мүше болды, бұл Шотландия халқының бір пайызынан да аз. Бүгінде Шотландия епископал шіркеуі кейде тұрмыстық тілде «Англия шіркеуі» деп аталады.

Солтүстік Америкадағы қазылар алқасының мүшелері емес

1688 жылғы Даңқты революцияның саяси даулары Британдық Солтүстік Америка мен Кариб аймағында аз дәрежеде көрінді. Католиктік Жаңа Францияның жақын орналасуы Джеймске шектеулі қолдау білдірді; 1700 жылы Нью-Йорк штатында католик дін қызметкерлеріне тыйым салынды. Дегенмен, Вирджиния 1691 жылы бірнеше қазылар алқасын қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Ричард Велтон 1714 жылы қазылықтан бас тартып, нәтижесінде Уайтчепелдегі өзінің шіркеуінен айырылды; 1724 жылы ол Non Usager Ralph Taylor-дың епископтығына ие болды және Солтүстік Америкаға көшті. Ол Джон Урмистонды Филадельфиядағы Христос шіркеуінің пасторы қызметінен алмастырды; Урмистон оны қызметіне қайта орналастыруды талап етті, ал дауға 1704 жылдың сәуір айынан бері Нью-Джерси штатындағы Берлингтондағы Сент-Мэри епископальдық шіркеуінің пасторы Джон Талбот та тартылды. Солтүстік Америкада епископальдық дін қызметкерлерінің жетіспеушілігінің бір себебі – Лондонның тағайындамаларды бекіту процесіне кешігу болды; 1712 және 1720 жылдар аралығында Талбот епископты тағайындау туралы көптеген өтініштер ұсынды. 1722 жылы Англияға сапар барысында Тейлор оны қазылықтан бас тартқан епископ етіп тағайындады, ал Пенсильвания губернаторы сэр Уильям Кит шіркеу басшыларына хабарлағаннан кейін Талбот пен Велтон қызметтен шеттетуге ұшырады. Талбот Солтүстік Америкада қалып, 1727 жылы қайтыс болды; Велтон 1726 жылы Англияға оралды және көп ұзамай Португалияда дүниеден өтті. Колониялық епископтық құруға қатысты сәтсіздіктердің бір себебі – американдық нонконформистердің қарсылығы болды; SPG-нің (Құдай сөзін тарату қоғамы) қызметімен байланысты, олар оны мемлекеттік шіркеуді орнату әрекеті ретінде қарастырды. 1815 жылы Джон Адамс 1773 жылғы Американдық революцияға халықтың қолдауын жұмылдырудың маңызды факторы – «Епископтыққа қатысты алаңдаушылық» болғанын мәлімдеді. Революция басталғаннан кейін көптеген епископальдық пасторлар Лондон үкіметіне адал болды және олар қызметтерінен алынды. Пенсильванияда көпшілігі Патриоттарды қолдады, соның ішінде Уильям Уайт американдық епископальдық шіркеудің қағидаларын қалыптастырды. Бұл қағидалар барлық штаттарда қабылданды, бірақ Коннектикут штаты әр штатты өз епископы басқаруы керек деп талап етті. Коннектикут лоялист Сэмюэл Сибериді епископтыққа ие болу үшін Англияға жіберді, бірақ ол үшін қажетті Джордж III-ге адалдық сертін бере алмағандықтан, 1784 жылдың қараша айында шотланд шіркеуі оны епископ етіп тағайындады. Тағы бір ағысқа бөліну қаупіне алаңдаған Парламент серттің талабын алып тастауға келісті, ал 1787 жылдың 4 ақпанында Уайт Кентербери архиепискобымен Пенсильвания епискобы болып тағайындалды.