Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейнелеу суретшісі, перформанстар, дыбыс туындылары және басылымдар (1933 жылы туған) британдық гребші.
American visual artist, performances, soundworks, and publications (born 1933)
the British rower
Элисон Ноулз (1933 жылы туған) – американдық бейнелеу суретшісі, инсталляциялар, перформанстар, дыбыс туындылары және басылымдарымен танымал. Ноулз әртүрлі көркемдік құралдар мен салаларды біріктіруге ұмтылған суретшілердің халықаралық желісі – Fluxus қозғалысының негізін қалаушы мүшесі болды. Оның өнерін ерекшелейтін критерийлер – перформанс аренасы, оқиғалық партитураларының белгісіздігі, нәтижесінде туындының авторлық құқығын жою және тактильді қатысу элементі. Ол Нью-Йорктегі Пратт институтын көркем өнер саласында үздік дипломмен бітірген. 2015 жылдың мамыр айында Пратт институты оған құрметті докторлық дәрежесін берді. 1960 жылдары ол Нью-Йорк қаласының авангардтық өнер ортасының белсенді қатысушысы болды, Джон Кейдж және Марсель Дюшан сияқты ықпалды суретшілермен бірлесіп жұмыс істеді. Осы кезеңде ол оқиғалық партитураларды, яғни күнделікті жағдайларды өнерге айналдыратын перформанстарды жасауды бастады. Ноулздің визуалды, дыбыстық және тактильді элементтерді қолдануы оның өнерін басқа Fluxus суретшілерінің жұмысынан ерекшелендіреді. 2022 жылдың 20 шілдесінен 2023 жылдың 12 ақпанына дейін Ноулздің «Элисон Ноулз: Ретроспектива (1960–2022)» атты жеке көрмесі Калифорния университетінің Беркли өнер мұражайы мен Тынық мұхиты кино мұрағатында (BAMPFA) өтті.
Alison Knowles (born 1933) is an American visual artist known for her installations, performances, soundworks, and publications. Knowles was a founding member of the Fluxus movement, an international network of artists who aspired to merge different artistic media and disciplines. Criteria that have come to distinguish her work as an artist are the arena of performance, the indeterminacy of her event scores resulting in the deauthorization of the work, and the element of tactile participation. She graduated from Pratt Institute in New York with an honors degree in fine art. In May 2015, she was awarded an honorary doctorate degree by Pratt. In the 1960s, she was an active participant in New York City's downtown art scene, collaborating with influential artists such as John Cage and Marcel Duchamp. During this time she began producing event scores, or performances that rework the everyday into art. Knowles's inclusion of visual, aural, and tactile elements sets her art apart from the work of other Fluxus artists. From July 20, 2022–February 12, 2023, Knowles was the subject of by Alison Knowles: A Retrospective (1960–2022) at the University of California, Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive (BAMPFA)
Алғашқы жұмыстар
Вермонттағы Миддлбери колледжінен ауысқан Ноулз 1956 жылы Пратт институтын бітірді. Әкесі Пратт институтында профессор болғандықтан, ол оқуға ақысыз түсе алды. Кешкі сабақтарда Ноулз абстракті экспрессионист Адольф Готлибтен сурет салуды оқыды. Ол Хелен Франкенталерді жақсы көріп, Джексон Поллоктың туындыларымен таныс болды. Франц Клайн да сурет курстарының бір бөлігін оқытты. Күндіз Ноулз графикалық дизайнмен және коммерциялық макетпен айналысты. Суретші Ричард Линднер оқыған сабақ Ноулз үшін өте ықпалды болды. "Мен сол жерде өзімнің суретші екенімді түсіндім. Бірақ мен суретші емес екенімді сол кезде білгенім абзал еді", - деді Ноулз 2006 жылғы сұхбатында. Ноулз әкесінен бөлек, Джон Кейджті де өз ұстаздарының бірі деп есептейді. Кейдж туралы ол 1958 жылы Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде оқытылған курсы арқылы білген. Дик Хиггинс, Джордж Брехт, Ал Хансен және Аллан Капроу сияқты Флюкстуң көптеген көшбасшылары осы тарихи сабаққа қатысты. Ноулздің сурет салуға деген қызығушылығы Нью-Йорктегі Nonegon галереясындағы көрмесінен кейін азайды, онда ол барлық туындыларын ағасының үйінің артындағы отта жаққан. Осы қирату актісі оны басқа да жұмыс түрлерімен, содан кейін Флюкстуң өнерімен байланыстырды. 1962 жылы Флюкстің алғашқы гастролі кезінде Ноулз оқиғалардың ноталарын жаза бастады, олар қозғалыстың маңызды бөлігіне айналды. 1962-1963 жылдары Еуропадағы алғашқы Флюкс фестивальдеріне қатысқаннан кейін Ноулз АҚШ-қа оралып, нысандар жасауға кірісті, олардың кейбіреулерін қозғалыстың жетекшісі Джордж Мачунас Флюкс мультипликациясы ретінде тапсырыс берді. Ноулздің нысанға негізделген туындылары көрерменнің өнермен тактильді және дыбыстық өзара әрекеттесуіне назар аударады. Оның әріптестері музыканың қағидаларын сынағанда, Ноулз поэзия мен сөздің маңыздылығына ден қойды. 1960 жылдары ол өнерінде жиі бұршақтарды қолдана бастады, ол оның туындыларындағы ерекше мотив болды. Бұршақ сол кезде басқа Флюкс суретшілері көшедегі қоқыстарды, дайын заттарды және жинақталған нысандарды қолданғанда ерекше болып көрінді.
Transferring from Middlebury College in Vermont, Knowles graduated from the Pratt Institute in 1956. Since her father was a professor at Pratt, she was able to enroll in the school at no cost. During night classes, Knowles studied painting with abstract expressionist Adolph Gottlieb. She admired Helen Frankenthaler and had acquaintance with the work of Jackson Pollock. Franz Kline also taught some of the painting courses. During the day, Knowles studied graphic design and commercial layout. A class taught by painter Richard Lindner proved very influential for Knowles. “What I learned there was that I am an artist. What I should have learned there is that I am not a painter,” said Knowles in a 2006 interview. In addition to her father, Knowles notes John Cage as another one of her mentors. She knew of Cage through one of his courses taught at the New School for Social Research in 1958. Many of the Fluxus leaders, such as Dick Higgins, George Brecht, Al Hansen and Allan Kaprow, took the historic class. Knowles's focus in painting diminished after her show at the Nonegon Gallery in New York, in which she destroyed all of her works in a bonfire behind her brother's house. This act of destruction led directly to her association with other types of work and eventually with Fluxus. On the first Fluxus tour in 1962, Knowles began to write event scores, which would quickly become a major aspect of the movement. After participating in the initial Fluxus Festivals in Europe from 1962 to 1963, Knowles returned to the United States and began making objects, some as Fluxus multiples commissioned by George Maciunas, the leader of the movement. Knowles's object based pieces focus on the audience's tactile and audible interaction with the artwork. While her counterparts targeted the conventions of music, Knowles focused on poetry and the significance of spoken word. During the 1960s, she began to incorporate beans in her art, a common motif in her work. The bean was a unique object to use at a time when other Fluxus artists employed street detritus, readymades, and assemblage objects.
Кітап нысандары
Мачунас шақыруымен Ноулз өзінің алғашқы кітап нысандарының бірі – «Бұршақ орамдары» (1963) жасады. Бұл кітаптың беттері дәстүрлі қағаз томдардан ерекше – оқырман оларды кез келген ретпен таңдап, қарап шығуға болады. Әр орамда Ноулз әндерден, рецепттерден, әңгімелерден, ғылымнан, мультфильмдерден және жарнамалардан жинаған мәтіндерді басып шығарды. Құрамында кептірілген бұршақ та бар, оны ұстағанда қысылдаған дыбыс естіледі. 1960 жылдары Ноулз «Бұршақ орамдарының» осы өнерпаздық аспектін бірнеше қатысушылармен оқылымдар ұйымдастыру арқылы кеңейтті. 1967 жылы Ноулз композитор Джеймс Теннимен бірлесіп, компьютерлік цифрлық поэзияның ең танымал мысалы – «Тоз үйі» (The House of Dust) туындысын жасады. Өлең Ноулз жазған төрт тізімнен бастау алды. Әр тізімнен бір тіркес таңдап, белгілі бір материалдан жасалған, белгілі бір жерде орналасқан, жарық көзімен жарықтандырылған және түрлі тұрғындарға пана болатын үйді сипаттауға болады. Ол тізімдерді Тенниге берді, ол IBM-нің алғашқы компьютерінде FORTRAN бағдарламалау тілін қолдана отырып, басылған өлеңдерді жасады. Өлең «Кибернетикалық сендеме» көрмесіне қосылды. Нәтижесінде кездейсоқ реттелген тізбек пайда болды. Шамамен 10 000 мүмкін строфадан Ноулз 1970 жылдардың басында Калифорния өнер институтының кампусындағы интерактивті мүсіннің негізі ретінде бір төртжырлықты – «тоздан жасалған үй / ашық жерде / табиғи жарықпен жарықтандырылған / достары мен жаулары мекендейтін үй» таңдады. Ноулз кітап жобаларының масштабын «Үлкен кітап» (The Big Book, 1967) арқылы кеңейтті, ол сегіз жылжымалы «беттен» тұрады, әрқайсысы төрт фут ені және сегіз фут биіктігі бар, металл омыртқаға бекітілген. Әр бетте келесі бетке жететін кіріс бар, осылайша әртүрлі кеңістіктер мен кітапқа қатынасу жолдары құрылады. Композицияның салмағы шамамен тоннаға жетеді, оның ішінде галерея, кітапхана, шөптен жасалған туннель және терезе бар. Ол пәтерінен және студиясынан әкелінген унитаз, пеш және телефон сияқты табылған заттардан салынды және екі жәшікке салып жіберуге болады. Кітап Канада, Еуропа және АҚШ қалаларына сапар шегіп, Сан-Диегоға (Калифорния) жеткенде жеке бөліктеріне айналды. «Үлкен кітап» оның басқа да ірі масштабтағы инсталляцияларына, «Бұршақ кітабы» мен «Кеме кітабы» суреттеріне әсер етті. Кітаптың мүсіндік әлеуетін зерттеуден басқа, Ноулз эксперименталды мәтін мен поэзиядан бірнеше кітаптарды жазды және шығарды. «Кеме кітабының» тұсаукесері 2014 жылдың қаңтар айында Майамидегі Art Basel көрмесінде өтті. Ноулз: «Шөптен жасалған туннель екі беттің арасында көк жібекпен жабылған мұхит сияқты шеңбермен алмастырылады» деді. Оның айтуынша, «кітап мүсініне» сондай-ақ, терезе тесігі, балық аулау торлары мен балық аулау таяғы, зәкір және басқа да судағы саяхат құралдары кіреді. (1969) – оның бір тамақты күнде бір уақытта жеу әдетіне негізделген, ең танымал ұпайларының бірі: «астық тостындағы тун балығы сэндвичі, салат пен май, майонезсіз және бір стақан сорпа немесе бір стақан айран». Бұл ұпай оның досы және Флюкс мүшесі Филип Корнер Нью-Йорктің Челсидегі Рисс кешкі асханасындағы күнделікті түскі тамақ әдеті туралы пікір білдіргеннен кейін пайда болды. Ноулз адамдарды түскі асқа шақырып, барлық нюанстар мен қайталауларды жазып алуға шешім қабылдады. Бұл әрекетті қайталау тамақты күнделікті іс-әрекет туралы саналы ойлануға айналдырды. «Бұл адамдармен сөйлесуге, болған барлық нәрсені байқауға, назар аударуға мүмкіндік беру туралы», – деді Ноулз қазіргі заманғы өнер мұражайындағы оқиғаның сазгерлік нұсқасын орындаған кезде. Қолмен сезудің ерекшелігі Ноулзды көптеген басқа Флюкс суретшілерінен ерекшелендіреді. Оның ең танымал оқиғаларының бірі – «Салат жасаңыз» 1962 жылы Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институтында орындалды. Бұл оқиғада Ноулз көкөністерді тірі музыканың ырғағымен шауып, салатты ауаға лақтырып, ингредиенттерді араластырып, содан кейін салатты көрермендерге ұсынады. «Салат жасаңыз» Tate Modern, High Line, Walker Art Center және соңғы уақытта Art Basel 2016 көрмесі сияқты әлемнің көптеген орындарында орындалды. «Таңдаған аяқ киіміңіз» де ICA-да «Салат жасаңыз» сияқты бір уақытта дебют жасады. «Таңдаған аяқ киіміңіз» үшін Ноулз қатысушылардан киіп жүрген аяқ киімдерін сипаттауды сұрайды. 2011 жылы Ноулз «Таңдаған аяқ киіміңіз» және басқа да туындыларын президент Барак Обама мен бірінші ханым Мишель Обама үшін «Ақ үйдегі американдық поэзия мерекесінде» Билли Коллинз, хип-хоп актері және ақын Коммон, Элизабет Александр, Рита Дов және Кеннет Голдсмитпен бірге орындады.
With the invitation of Maciunas, Knowles produced one of her earliest book objects, the Bean Rolls (1963). Unlike a traditional bound volume, the pages of this work are tiny paper scrolls, which the reader may select and view in any order. On each scroll, Knowles printed found texts collected from songs, recipes, stories, science, cartoons, and advertisements. The tin also contains dried beans, which create a rattling sound as the container is handled. In the 1960s, Knowles expanded on this performative aspect of Bean Rolls by staging readings with multiple participants. In 1967, Knowles created The House of Dust, perhaps the most widely known example of computer generated digital poetry, in collaboration with composer James Tenney. The poem began as a set of four lists written by Knowles. Selecting a phrase from each list would describe a house made of a certain material, in a particular location, illuminated by a light source, and sheltering various inhabitants. She gave the lists to Tenney, who generated the printed poetry using the FORTRAN programming language on an early IBM computer. The poem was included in the exhibition Cybernetic Serendipity. The output yielded a permutation sequenced by chance. From roughly 10,000 possible stanzas, Knowles selected one quatrain—“a house of dust / on open ground / lit by natural light / inhabited by friends and enemies”—as the basis for an interactive sculpture on the California Institute of the Arts campus in the early 1970s. Knowles expanded the scale of her book projects with The Big Book (1967), a walk in construction composed of eight moveable “pages,” each four feet wide by eight feet tall, anchored to a metal spine. Each page featured an access point leading to the next, forming different spaces and ways the reader could approach the book. The composition weighed about a ton, and contained a gallery, library, grass tunnel, and window. It was built using found materials such as a toilet, stove, and telephone from her apartment and studio, and could be packaged and shipped in two crates. The book traveled to cities in Canada, Europe, and the United States, gradually disintegrating into its individual components by the time it reached its final destination in San Diego, California. The Big Book inspired her other large scale installations, The Book of Bean and The Boat Book. In addition to exploring the sculptural potential of a book, Knowles has also produced and written several books of experimental text and poetry. The Boat Book premiered at Art Basel in Miami in January 2014. Knowles said, "The grass tunnel will be replaced by a hoop structure between two pages covered with blue silk like the ocean." The "book sculpture," as she refers to it, also contains a porthole, fishing nets and a fishing pole, an anchor, and other accoutrements of water travel. (1969) is one of her more well known scores based on her habit of eating the same food, at the same time each day: “a tuna fish sandwich on wheat toast, with lettuce and butter, no mayo and a cup of soup or a glass of buttermilk.” The score supposedly began after Philip Corner, her friend and fellow Fluxus member, commented on her daily lunch routine at Riss Dinner in Chelsea, New York. Knowles decided to invite people to join her for lunch and to document all the nuances and repetitions. Repeating the gesture made the meal a self conscious reflection on an everyday activity. “It was about having an excuse to get to talk to people, to notice everything that happened, to pay attention,” said Knowles during her recent rendition of the event score at the Museum of Modern Art. The aspect of touch is a distinct element that sets Knowles apart from many other Fluxus artists. One of her most notable event scores, Make a Salad, was originally performed in 1962 at the Institute of Contemporary Arts in London. In this score, Knowles prepares a massive salad by chopping the vegetables to the beat of live music, mixing the ingredients by tossing it in the air, then serving the salad to the audience. Make a Salad has been performed at numerous venues around the world, including the Tate Modern, the High Line, the Walker Art Center, and most recently at Art Basel 2016. Shoes of Your Choice also debuted at the same time as Make a Salad at the ICA. For Shoes of Your Choice, Knowles asks the participants to simply describe the shoes they are wearing. In 2011, Knowles performed Shoes of Your Choice and other works for President Barack Obama and First Lady Michelle Obama in "A Celebration of American Poetry at the White House" alongside Billy Collins, the hip hop actor and poet Common, Elizabeth Alexander, Rita Dove and Kenneth Goldsmith.
Дыбыстық шығармалар
Ноулз 1960-шы жылдардың соңынан бері дыбыс саласында белсенді қызмет етеді. 1969 жылы Ноулз Джон Кейджтің «Notations» атты музыка қолжазбалары жинағын жасап, «Something Else Press» баспасынан шығарды. Оның алғаш рет Нью-Йорктегі Авангард фестивалінде таныстырылған «Бұршақ бағы» бұршақтармен жабылған үлкен күшейтілген платформадан тұрады. Соңғы рет Карнеги өнер мұражайындағы Элисон Ноулз көрмесі үшін қайта құрастырылған «Бұршақ бағы» келушілерді платформа арқылы жүруге шақырады, бұл бұршақтардың дыбыстарын әр қадамда резонансқа түсіруге мүмкіндік береді. Ноулз сонымен қатар, бұршақ айналдырғыш (қолмен жасалған зығыр қағазынан жасалған, бұршақтармен толтырылған қап), білезікке кигізілетін резеңкелер (бұршақтармен кіріктірілген зығыр қағазынан жасалған қолғаптар) және бамбук пен зығырдан жасалған аккордеон сияқты дыбыс шығаратын бірнеше заттар жасады. Ноулздың бұршақтардың шығаратын дыбыстарына деген қызығушылығы неміс «Westdeutscher Rundfunk» радиостанциясы өткізген төрт радио бағдарламасында зерттелді, оның директоры Джон Кейдждің досы және қолдаушысы болған. 1982 жылы Ноулз «WDR» радиостанциясынан «Бұршақ тізбегі» атты оқиғасы үшін ең үздік радио жұмысы үшін беделді Карл Счука сыйлығымен марапатталды.
Knowles has been active in sound since the late 1960s. In 1969, Knowles designed and co edited John Cage's Notations, a book of music manuscripts published by the Something Else Press. Her Bean Garden, first presented at the Annual Avant Garde Festival of New York, consists of a large amplified platform covered with beans. Most recently reconstructed for the Alison Knowles exhibition at the Carnegie Museum of Art, the Bean Garden invites visitors to walk through the platform, allowing the sounds of the beans to resonate with each step. Knowles has also created a series of sounded objects, including the bean turner (a handcrafted flax paper pouch filled with beans), wrist rubbers (flax paper “gloves” embedded with beans), and a bamboo and flax accordion. Knowles's interest in the sounds produced by beans was explored in a series of four radio programs hosted by the German station Westdeutscher Rundfunk, whose director was a friend and supporter of John Cage. In 1982, Knowles was awarded the prestigious Karl Sczuka Award for best radio work from WDR for her event score, Bean Sequences.
Баспағалар
Ол өнерге деген қызығушылығы артып, бағытын өзгерткенімен, Ноулз 1960-шы жылдардың басында Джадсон галереясында көрсетілген жібек басу суреттерін жасауды бастады. 1963 жылдан 1970-ші жылдардың ортасына дейін баспа оның өзге процеске негізделген ойларының көрінісі болды. 1963 жылы ол Кейдждің студенттері Роберт Уоттс және Джордж Брехтпен бірге "Scissors Brothers Warehouse" көрмесінде қатысты, ол ортасындағы ерекше сөзі үшін "BLINK" деп аталды. Бұл 18 дюймдік шаршы баспа әр суретші кездейсоқ таңдаған үш суреттен тұрды. Суреттер кенептерден бастап, жүзу костюмдері мен шаш щеткаларына дейін түрлі заттарға жапсырылды және көшпелі сауда орындарында сатылды. Ноулз 1970-ші жылдардың басында "Identical Lunch" графикалық сериясын жасады, онда оның достары мен Fluxus әріптестері "The Identical Lunch" тағамын жеп отырғандары бейнеленген. 1960-шы жылдардың соңында Ноулз Марсель Дюшанмен тығыз жұмыс істеді, оның алғашқы оптикалық туындысы – "Coeurs Volants" туындысын қайта жасады. Оригинал 1936 жылы француздық көркемдік және әдеби журнал "Cahiers d'Art" үшін жасалған. Бастапқыда Ноулз суретті "Something Else Press" басылымының мұқабасына (Эммет Уильямстың "Sweethearts" атты нақты поэмасымен бірге) қайта басуға рұқсат сұрады. Алайда, жеке кездесуден кейін, ол жұмыстың жаңа жібек басуын жасауға келісті. Ноулз Марсель мен Тини Дюшанның пәтеріне барып, қайта басу үшін түс үлгілерін таңдады. Бір түсініксіздік туындағаннан кейін, Дюшан әзілдеп бір үлгіге қарындашпен қол қойды, бұл оның соңғы дайын туындысы саналды.
Although she changed direction as her interest in performance developed, Knowles began producing silkscreen paintings shown at the Judson Gallery in the early 1960s. From 1963 until the mid 1970s, print functioned as an expression of her other process based concerns. In 1963, she collaborated with Cage students Robert Watts and George Brecht in the Scissors Brothers Warehouse show, commonly referred to as BLINK for the bold word that appears in the center. This eighteen inch square print consisted of three images chosen at random, one selected by each artist. The image appeared on everything from canvases to bathing suits and hairbrushes, and were all sold at flea markets. Knowles produced the Identical Lunch graphic series, which showcases her friends and Fluxus colleagues consuming The Identical Lunch, during the early 1970s. In the late 1960s, Knowles worked closely with Marcel Duchamp to recreate his first optical piece, the Coeurs Volants. The original was made in 1936 for the Cahiers d'Art, a French artistic and literary journal. Initially, Knowles wanted the rights to reproduce the image for the cover of a Something Else Press publication (featuring Emmett Williams's concrete poem Sweethearts). However, upon meeting in person, it was decided that she would create a new silkscreen of the work. Knowles visited the apartment of Marcel and Teeny Duchamp to choose color samples for the reprint. After a miscommunication, Duchamp jokingly signed one of the swatches in pencil, arguably creating his last readymade.
Жеке өмір
Элисон Ноулз Дик Хиггинске үйленген, ол интермедиа терминін ойлап тапқан белгілі флюксист. Оның екі егіз қызы бар: Джессика және Ханна Хиггинс. Джессика – Нью-Йорк қаласындағы интермедиа суретшісі, ол танымал куратор Лэнс Фунгпен, қайтыс болған Флюкс галереясының иесі Эмили Харвимен және Халықаралық суретшілер мұражайының «Құрылыс процесі» жобасымен жақын байланыста. Ханна Хиггинс – жазушы, өнер тарихшысы және Чикагодағы Иллинойс университетінің профессоры. Екі қызы да жас кезінде Fluxus қозғалысына қатысты алғашқы шараларда өнер көрсетіп, бірлесіп жұмыс істеген. Ноулз көбінесе отбасы мүшелерімен бірге перформанстар қояды, олардың ішінде «Loose Pages», «Shoes Of Your Choice» және «Beans All Day» бар. Ноулз Нью-Йорк қаласының Сохо ауданындағы студиясында тұрады және жұмыс істейді, онда ол 1950 жылдары қоныстанды.
Alison Knowles was married to Dick Higgins, a leading Fluxist who coined the term intermedia. She has two twin daughters, Jessica and Hannah Higgins. Jessica is a New York based intermedia artist closely associated with seminal curator Lance Fung, late Fluxus gallerist Emily Harvey, and The International Artists' Museum's Construction in Process. Hannah Higgins is a writer, art historian, and professor at the University of Illinois at Chicago. Both daughters performed and collaborated in original Fluxus related events as youths. Knowles often does performance pieces with members of her family, including Loose Pages, Shoes Of Your Choice, and Beans All Day. Knowles lives and works from her loft in New York City's Soho district, where she was a resident beginning in the 1950s.