Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кристофер Пейджет Мэйхью, Барон Мэйхью (12 маусым 1915 - 7 қаңтар 1997) - британдық саясаткер, 1945 жылдан 1950 жылға дейін және 1951 жылдан 1974 жылға дейін Лейбористік партиядан парламент депутаты болды. 1974 жылы ол Лейбористік партияны тастап, Либералдар партиясына қосылды. 1981 жылы Мэйхью өмірлік жұрлыққа ие болды және Лордтар палатасына Барон Мэйхью ретінде көтерілді. Ол ең көп танымал – Ұлыбритания Сыртқы істер министрлігінің Қыстық соғыс үгіт-насихатымен айналысқан құпия бөлімі – Ақпараттық зерттеулер департаментін (IRD) құрудағы маңызды рөлімен.
British politician
Christopher Paget Mayhew, Baron Mayhew (12 June 1915 – 7 January 1997) was a British politician who was a Labour Member of Parliament (MP) from 1945 to 1950 and from 1951 to 1974, when he left the Labour Party to join the Liberals. In 1981 Mayhew received a life peerage and was raised to the House of Lords as Baron Mayhew. He is most known for his central role in founding the Information Research Department (IRD), a secret wing of the UK Foreign Office dedicated to Cold War propaganda.
Ерте өмір
Кристофер Пейджет Мэйхью Норвич қаласындағы Фельторп Холл иесі сэр Базиль Мэйхьюдің ұлы болды. Мэйхью Хейлибери және Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне стипендиямен оқуға түсті. 1934 жылы ол Мәскеуде демалысқа шықты. Оксфордта оқып жүргенде, ол Оксфорд одағының президенті болды. 1940 жылы ол барлау корпусына офицер болып қабылданып, майор шеніне дейін көтерілді.
Christopher Paget Mayhew was the son of Sir Basil Mayhew of Felthorpe Hall, Norwich. Mayhew attended Haileybury and Christ Church, Oxford, as an exhibitioner. In 1934 he holidayed in Moscow. While he was at Oxford, he became President of the Oxford Union. He was commissioned into the Intelligence Corps in 1940, rising to the rank of Major.
Саяси мансап
Мейхью 1945 жылғы жалпы сайлауда Оңтүстік Норфолк сайлау округінің депутаты болып сайланды. 1945 жылы Мейхью Сыртқы істер министрлігінде мемлекеттік хатшының орынбасары болды, онда ол Эрнест Бевиннің басшылығымен қызмет етті. Мейхью 1950 жылы мандатын жоғалтты, бірақ Бевиннің қайтысынан кейін Парламентке оралды, ол 1951 жылы Бевиннің Волуич-Ист округінен сайланды. Еңбек партиясының 1951 жылдан 1964 жылға дейінгі 13 жылдық оппозиция кезеңінде Мейхью теледидарда Еңбек партиясын таныстырды, BBC-де комментатор ретінде де, партиялық саяси хабарларда жүргізуші ретінде де жұмыс істеді. Ол 1951 жылы алғашқы лейбористік хабарды ұсынды, онда сэр Хартли Шоукросспен әңгімелесті. Мейхью Лейборист партиясындағы біржақты ядролық қарусыздануға қарсы ең белсенді оппозицияшылардың бірі ретінде танылды. Ол сондай-ақ 1960 жылдан 1961 жылға дейін Соғыс хатшысы, ал 1961 жылдан 1964 жылға дейін сыртқы істер жөніндегі бас сөйлеуші болып қызмет етті. 1964 жылы лейбористер билікке келген кезде Мейхью Корольдік теңіз күштерінің қорғаныс министрі болып тағайындалды. Алайда, 1966 жылы Уилсон үкіметі британдық әуе күштерін ұшақ тасымалдаушылардан құрлыққа орналасқан ұшақтарға көшіруге және CVA 01 ұшақ тасымалдаушы бағдарламасын тоқтатуға шешім қабылдағаннан кейін, Мейхью Бірінші теңіз лорды сэр Дэвид Люспен бірге отставкаға кетті. Мейхью палестиналықтардың құқықтарын тұрақты түрде қолдады. 1971 жылы ол әріптесі Дэнис Уолтерс және баспагер Клод Морриспен бірге екі айда бір шығатын «Жақын Шығыс халықаралық» (MEI) журналын іске қосты. Журналды бұрынғы елші Харольд Билли Женевада құрған, өзін «Аран Араб емес қоры» (ANAF) деп атаған қор қаржыландырды. Билли MEI-нің вице-президенті болды. Морриспен келіспеушіліктерден кейін Мейхью журналды басып шығаруды өз мойнына алды және 1997 жылы қайтыс болғанға дейін MEI төрағасы болып қалды. MEI тағы сегіз жыл бойы жариялануын жалғастырды. Оның отыз төрт жылдық тарихында MEI-де Джеймс Крейг және Энтони Наттинг сияқты зейнеткер британдық дипломаттар директорлар болып қызмет етті. «The Jewish Chronicle» газеті оны «арабтарды қолдайтын лоббинің беделді дауысы» деп сипаттады. 1973 жылы Мейхью Насердің «еврейлерді теңізге лақтыруға» тырысқанын дәлелдейтін мәліметтер ұсынған кез келген адамға 5000 фунт стерлинг ұсынды. Мейхью бұл ұсынысты кейіннен Парламентте қайталады (Hansard, 18 қазан 1973 ж.) және оны кез келген жауапты араб көшбасшысының геноцидтік мәлімдемесін қамту үшін кеңейтті (The Guardian, 9 қыркүйек 1974 ж.), сонымен бірге кез келген мәлімдемелердің және олардың мағынасының нақтылығын анықтау құқығын өзіне сақтап қалды. Мейхью талапкерлерден бірнеше хат алды, олардың әрқайсысы араб көшбасшысынан бір цитата келтірді, бірақ Мейхью олардың барлығын жасалма деп есептеді. Бір талапкер, Уоррен Бергсон, Мейхьюды сотқа берді. Бұл іс 1976 жылдың ақпан айында Жоғарғы сотта қарастырылды. Бергсон Насердің күдікті мәлімдемесін дәлелдей алмады және жан-жақты зерттеуден кейін, ол жауапты араб көшбасшысының геноцидтік деп сипатталатын мәлімдемесін таба алмағанын мойындады. Бергсонның адвокаты Бергсон сүйенген мәлімдемелердің толық нұсқасы геноцидтік мақсатта емес екенін мойындады. Бергсон Мейхьюдан кешірім сұрады.
Mayhew was elected to Parliament for the constituency of South Norfolk in the general election of 1945. In 1945, Mayhew became Under Secretary of State at the Foreign Office, where he served under Ernest Bevin. Mayhew lost his seat in 1950, but soon returned to Parliament after the death of Bevin, when he won the by election in 1951 for Bevin's seat of Woolwich East. During Labour's 13 years in opposition, from 1951 to 1964, Mayhew presented the Labour Party on television, both as a commentator on the BBC and as a presenter on Party Political Broadcasts. He introduced the first Labour broadcast, in 1951, in which he talked with Sir Hartley Shawcross. Mayhew became known as one of the fiercest opponents of unilateral nuclear disarmament in the Labour Party. He also served as Shadow War Secretary from 1960 to 1961 and as a spokesman on foreign affairs from 1961 to 1964. When Labour took office in 1964, Mayhew was appointed as Minister of Defence for the Royal Navy. However, in 1966, after the Wilson government decided to shift British airpower from carrier based planes to land based planes and cancel the CVA 01 aircraft carrier programme, Mayhew resigned along with the First Sea Lord, Sir David Luce. Mayhew was a consistent advocate of Palestinian rights. In 1971, with fellow MP Dennis Walters and publisher Claud Morris, he launched a bi monthly journal, Middle East International (MEI). The journal was funded by a foundation set up in Geneva by former ambassador Harold Beeley calling itself the Aran Non Arab Foundation (ANAF). Beeley was to become vice chairman of MEI. After a disagreement with Morris, Mayhew took over as publisher and remained Chairman of MEI until his death in 1997. MEI continued to be published for a further eight years. Over its thirty four years MEI had a number of retired British diplomats serving as directors, including James Craig and Anthony Nutting. It was described by The Jewish Chronicle as the “authoritative voice of the pro Arab lobby”. In 1973, Mayhew offered £5,000 to anyone who could produce evidence that Nasser had stated that he sought to "drive the Jews into the sea". Mayhew repeated the offer later in the House of Commons (Hansard, 18 October 1973) and broadened it to include any genocidal statement by any responsible Arab leader (The Guardian, 9 September 1974), while reserving for himself the right to be the arbiter of the authenticity of any purported statements as well as their meaning. Mayhew received several letters from claimants, each one producing one quotation or another from an Arab leader, all of which Mayhew deemed to be fabricated. One claimant, Warren Bergson, took Mayhew to court. The case came before the High Court in February 1976. Bergson was unable to offer evidence of Nasser's alleged statement and acknowledged that, after thorough research, he had been unable to find any statement by a responsible Arab leader that could be described as genocidal. Bergson's lawyer admitted that the full version of one statement Bergson had relied on was not genocidal in intent. Bergson offered an apology to Mayhew.
Либералды партияға ауысу
Мейхью Харольд Уилсонның еңбек саясатымен көбірек алаңдап, 1974 жылы либералдар партиясына өтті, соның салдарынан бірнеше онжылдықтарда либералдар партиясына парламент мүшесі ретінде алғашқы болып ауысты. 1974 жылғы қазан айындағы жалпы сайлауда Мейхью бұрынғы сайлау округі партиясын бөліспеу үшін Вулвич-Ист орнына Бат округінен сайлауға түсті. Ол Батта жеңіліске ұшырады және 1979 жылы да сол округтен қайта сайлануға тырысып жеңіледі. 1981 жылғы 6 шілдеде Мейхью Ұлы Лондонның Уимблдон бароны Мейхью атанды және Лордтар палатасында қорғаныс мәселелері жөніндегі либералдардың өкілі болды.
Mayhew had been feeling increasingly uneasy with Labour policies under Harold Wilson and in 1974 he moved to the Liberals, being the first Member of Parliament to cross the floor to the Liberals in several decades. In the general election in October 1974, Mayhew contested Bath instead of Woolwich East in order not to split his former constituency party. He was defeated in Bath, which he also unsuccessfully contested in 1979. On 6 July 1981 Mayhew became a life peer with the title Baron Mayhew, of Wimbledon in Greater London, and became the Liberals' spokesman on defence in the House of Lords.
Басқа қызмет түрлері
Мейхью сонымен қатар психикалық денсаулығы нашар адамдардың жақтасы ретінде белсенділік танытты және 1992 жылдан 1997 жылға дейін MIND (Ұлттық психикалық денсаулық қауымдастығы) төрағасы болды. Ол бірнеше кітап жазды, оның ішінде Майкл Адамспен бірлесіп жазған «Жарқын етпе: Таяу Шығыс жасырыны» (1975) және «Уақыт түсіндіруге» (1987) автобиографиясы бар.
Mayhew was also active as an advocate for the mentally ill and served as Chairman of MIND (National Association for Mental Health) from 1992 to 1997. He wrote several books, including Publish It Not: The Middle East Cover Up (co written with Michael Adams, 1975) and his autobiography, Time To Explain (1987).
Панорамалық тәжірибе
1955 жылы Мейхью BBC телеарнасы үшін «Панорама» атты арнайы бағдарлама дайындауға арналған экспериментке қатысты, бірақ ол ешқашан эфирге шығармады. Досы Хамфри Осмондтың жетекшілігімен Мейхью 400 мг мескалин гидрохлоридін қабылдады және саяхатының барлық кезеңін түсіруге келісті. Аудиодан алынған үлгілер «Шамен» тобының «Mayhew Speaks Out» және «Christopher Mayhew Says» психоделикалық би тректерінде пайдаланылды. Бұл түсірілімнің бір бөлігі BBC-нің «LSD – The Beyond Within» (1986) деректі фильміне енді.
In 1955 Mayhew took part in an experiment that was intended to form a Panorama special for BBC TV, but was never broadcast. Under the guidance of his friend Humphry Osmond, Mayhew ingested 400 mg of mescaline hydrochloride and allowed himself to be filmed for the duration of the trip. Samples of the audio were used in the psychedelic dance tracks "Mayhew Speaks Out" and "Christopher Mayhew Says" by the band the Shamen. Part of the footage was included in the BBC documentary LSD – The Beyond Within (1986).
Жеке өмір
1949 жылы ол Сисели Людламға үйленді, оны дипломатиялық қызметтегі азаған әйелдердің бірі ретінде танысқан болатын. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды.
In 1949, he married Cicely Ludlam, whom he met when she was one of few women in the diplomatic service, and they had two sons and two daughters.