Мэри Стюарт патшайымын түрмеге алған Лорд Жалейл

Кіріспе

Шотландия королевасы Мэридің түрме сақшысы Уильям Дуглас, Мортонның 6-шы графы (шамамен 1540 – 1606) – Лохлевеннің Роберт Дугласы мен Шотландия королі Джеймс V-нің бұрынғы әйелі Маргарет Эрскиннің ұлы.

Байланыстар

Сэр Уильямның анасының патшамен болған қарым-қатынасынан туған жартылай бауыры Джеймс Стюарт, Морэй графы, 1567 жылдан 1570 жылдың қаңтарындағы қанымен өлтірілгенге дейін Шотландияның регенті болды. Сэр Уильямның туысы Шотландияның тағы бір регенті, Джеймс Дуглас, Мортонның 4-ші графы, және олар мансаптарында тығыз байланыста болды, кейде тарихтарда екеуі шатастырылып жатады. Уильямның әкесі 1547 жылдың қыркүйек айында Пинки шайқасында қаза тапты. Оның әйелі Агнес Лесли, Джордж Леслидің қызы, 4-ші Ротс графы, одан он бір баласы болды. Леслилер Шотландия реформациясында белсенді рөл атқарды.

Лохлевен тұтқыны

Уильям Дуглас Лох-Левен қамалының иесі болды, онда Шотландия королевасы Мэри 1563 жылғы сәуір айында Джон Нокспен кездескен. 1546 жылдан бері ол анасымен бірге Лох-Левен жағалауында, қазір Кинросс үйі тұрған жерде «Лохлевеннің жаңа үйін» салған. «Жаңа үй» ақырында арал қамалын ығыстырып, иеліктің орталығына айналды. 1567 жылғы маусымда королева Мэри Карберри-Хилл шайқасында тәуелділікті қабылдағаннан кейін арал қамалына қамалды. 24 шілдеде ол Лох-Левенде өзінің кіндік шешесі Джеймс VI пайдасына тақтан бас тарту туралы қағаздарға қол қоюға мәжбүр болды. Уильям Дуглас 1567 жылғы 28 шілдеде заңдық құжатты дайындады, онда королева тақтан бас тарқан кезде ол қатыспағанын және осы туралы білмегенін, сондай-ақ келесі күні ұлының тәж кию рәсімі үшін оны Стирлинг қамалына жеткізуге ұсыныс жасағанын, бірақ королева одан бас тартқанын көрсетті. Мэри де осы құжатқа қол қойды. Дегенмен, 1581 жылы Мэри Уильямның Шотландиядағы қалған аздаған жауы екенін және оның тақтан бас тартуға мәжбүр болғанына куә болуы керек еді деп жазды. Шотландия үкіметі оның араласқан бауыры арқылы Уильям Дугласқа королеваны ұстағаны үшін 1289 фунт стерлинг төледі. Уильямның әйелі, леди Агнес Лесли, королеваның он жарым айлық қамауда болу кезеңіндегі басты серігі болды, оны күні бойы сүйреп жүрді және көбінесе оның жатын бөлмесінде ұйықтады. Агнес бала туғаннан кейін королева Мэри жүктіліктен жазылғанда үлкен еркіндікке ие болды. Ол 1568 жылғы 2 мамырда сэр Уильямның ағасы Джордж және қалада тұратын, графтың заңсыз ұлы болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін жас жетім туысы Уильям Дуглас көмегімен Лох-Левеннен қашып кетті. Сэр Уильям королеваның қашып кеткенін естігенде, қатты қайғыға батып, өзін-өзі пышақтап өлтіруге тырысты. 1570 жылғы сәуірде Регент Морейдің бұрынғы хатшысы Джон Вуд Лох-Левенге сапар шекті. Ол сэр Уильямның Стирлингке кеткенін біліп, оның соңынан қуа жөне төрт мильден кейін жетті. Лох-Левен қамалында Вуд Маргрет Эрскинмен, леди Лох-Левенмен сөйлесті. Ол Морей графы Агнес Киттің қызын күтіп отырды. Бала «күлкілі және өте сергек» болды. Оның күтімшісі жүкті болды және үйіне қайтқысы келді. Эдинбургте сэр Уильям Вудқа Холируд сарайында Агнес Киттің киімдері сақталған сандықтарды тексеруге көмектесті. 1570 жылғы қазан айында Уильям Дуглас Нортумберленд графының Лох-Левен қамалындағы күзетшісі болды және ағылшын дипломаты Томас Рэндольфке Лох-Левеннің қатуы мүмкін екенін хабарлады.

William Douglas was the owner of the island Loch Leven Castle, where Mary, Queen of Scots had met John Knox in April 1563. Since 1546, he and his mother had built the "Newhouse of Lochleven" on the shore of Loch Leven where Kinross House now stands. The "Newhouse" eventually replaced the island castle as the centre of the estate. In June 1567, Queen Mary was imprisoned in the island castle following her surrender at the Battle of Carberry Hill. On 24 July she was forced to sign abdication papers at Lochleven in favor of her infant son James VI. William Douglas had a legal paper drawn up on 28 July 1567, which stated that he was not present when the Queen signed her "demission" of the crown and did not know of it, and that he offered to convey her to Stirling Castle for her son's coronation which was the following day, which offer she refused. Mary also signed that paper. However, in 1581 Mary wrote that William was one of her few remaining enemies in Scotland, and should have witnessed that she was compelled to assent to her resignation. The Scottish government directed by his half brother paid William Douglas £1,289 12d for keeping the Queen. William's wife, Lady Agnes Leslie, became the Queen's chief female companion during her ten and a half months of imprisonment, accompanying her throughout the day and often sleeping in her bedchamber. Queen Mary had an opportunity of greater liberty following the birth of Agnes's child when she was recovering from her pregnancy. She chose to escape on 2 May 1568 from Lochleven with the aid of Sir William's brother George, and a young orphaned cousin named William Douglas who also lived at the castle and may or may not have been the earl's illegitimate son. When Sir William learned of his royal captive's escape, he was so distressed that he attempted to stab himself with his own dagger. In April 1570 John Wood, the former secretary of Regent Moray visited Lochleven. He found that Sir William had left for Stirling, so he followed him and caught up with him after four miles. At Lochleven Castle, Wood spoke to Margret Erskine, Lady Lochleven. She was looking after the daughter of Agnes Keith, Countess of Moray. The child was "merry and very lusty". Her nurse was pregnant and wanted go home. In Edinburgh Sir William helped Wood check the coffers containing Agnes Keith's clothes at Holyrood Palace. In October 1570 William Douglas was the keeper of the Earl of Northumberland at Lochleven castle and wrote to the English diplomat Thomas Randolph mentioning that Loch Leven was liable to freeze.

Рутвен Рейд және Мортон графы

Мортон графы атағы 1581 жылы 4-ші граф, регент Мортонның кінәлі деп танылуымен жойылды; және атақ 3-ші графтың немересі, 7-ші лорд Максвелл Джон Максвеллге берілді. Регент Мортон 1581 жылғы қаңтарда сотталып жатқанда Уильям мен отбасының басқа да жетекші мүшелеріне Эдинбургке келуге рұқсат берілмеді, ал наурыз айында оған Кромартидің солтүстігінде тұруға бұйырылды. Бір жылдан кейін ол Рутвен шабуылына қатысты, ал бұл топ жеңілген соң Франциядағы Ла-Рошельге жер аударылды, 1586 жылы қайтып келді. 17 ғасыр тарихшысы Дэвид Хьюм Годскрофт Агнес Лесли күйеуіне 1584 жылы Лордтардың кәсіпкерлік тобы Стирлинг қамалын басып алуға тырысқанда, ұлдары Роберттің оларға қосылуына жол бермейтінін, бұл оларды құртатын ақымақтық екенін жазды. Вильям олардың жолының ар-намысқа лайық екенін, шіркеудің игілігі үшін жасалғанын және ол Құдайға сенеді деп жауап берді. Роберт пен күйеу баласы Лоренс Олифант анасының барлық күш-жігеріне қарамастан Францияға қуылды және «голландиялықтармен» немесе қарақшылармен теңізде шайқаста қаза тапты. 1586 жылы Мортон графтығының кінәлі деп тануы күшін жойды және атақ 4-ші графтың отбасына қайтарылды. 4-ші графтың өсиеті бойынша, 1588 жылы Ангустың 8-ші графы Арчибальд Дугластың қайтысымен Уильям Дуглас Мортон графтығына мұрагер болды, бұл оған қосымша жерлер мен үйлерді, соның ішінде Далкейт сарайын, Абердур қамалын, Аухтерхаус және Дрочил қамалын әкелді. 1590 жылғы мамыр айында ол Лохлевендегі Жаңа үйінде Дания адмиралы Педер Мункті қабылдады. Мунк Фолкленд сарайында Дания королевасы Аннаның құдайы ретінде мүлікті қабылдау үшін болған. 1592 жылғы тамызда сот отырысы Далкейт сарайында өтті. Дания королевасы Аннаның даниялық қызметшісі Маргарет Винстар өзінің сүйіктісі, Логидің бүлікшісі Джон Вемисске сарайдан қашуға көмектесті. Джеймс VI ашуланып, кеңес өткізді және Мортон мен сэр Роберт Мелвиллді королеваға Винстарды Данияға қайтаруды талап етуге жіберді. Королева олармен сөйлесуден бас тартты. Уильям Дуглас Шотландия реформациясының және Мэри мен Джеймс VI билігінің қысқаша тарихын жазды, онда Лит қамалын қоршау, Карберри-Хилл шайқасы, Дэвид Рицционың өлтірілуі және Рутвен шабуылы туралы айтты. Дуглас Рицциоға Моррей графының кінәлі деп танылуын болдырмау үшін 5000 фунт ұсынғанын жазды.

The title Earl of Morton was declared forfeit in 1581 when Regent Morton, the 4th earl, was attainted; and the title was granted to John Maxwell, 7th Lord Maxwell, a grandson of the 3rd earl. While Regent Morton was on trial in January 1581, William and other leading members of the family were not allowed to come to Edinburgh, and in March he was ordered to live north of Cromarty. A year later he joined in the Raid of Ruthven, and when this faction was defeated he was exiled in France at La Rochelle, returning in 1586. The 17th century historian David Hume of Godscroft relates that Agnes Leslie wrote to her husband saying she would prevent their son Robert from joining him at the Lords Enterprisers attempt to take Stirling Castle in 1584, saying it was a foolish work that would ruin them. William replied that their course was honourable, and intended for the good of the church, and he trusted in providence. Robert and their son in law Laurence Oliphant were banished to France despite their mother's efforts, and were lost at sea in a battle with "Hollanders" or pirates. In 1586, the attainder on the Morton earldom was reversed and the title returned to the 4th earl's family. By the 4th earl's will, on the death of Archibald Douglas, 8th Earl of Angus in 1588, William Douglas succeeded to the earldom of Morton, which brought him additional lands and houses including Dalkeith Palace, Aberdour Castle, Auchterhouse and Drochil Castle. In May 1590 he hosted the Danish Admiral Peder Munk at the Newhouse of Lochleven. Munk had been at Falkland Palace to accept the property as part of the dowry of Anne of Denmark. In August 1592 the court was at Dalkeith Palace. Margaret Winstar, a Danish servant of Anne of Denmark, helped her lover, the rebel John Wemyss of Logie escape from the palace. James VI was angry and held a council, and sent Morton and Sir Robert Melville to the queen to demand she sent Winstar back to Denmark. The queen refused to speak to them. William Douglas wrote a short history of the Scottish reformation and reigns of Mary and James VI briefly mentioning the Siege of Leith, the Battle of Carberry Hill, the murder of David Rizzio, and the Ruthven Raid. Douglas wrote that he offered Rizzio £5,000 to prevent the forfeit of the Earl of Moray.