«They Might Be Giants» (1971) фильмі – Джордж С. Скотт пен Джоан Вудворд бас рөлдердегі комедиялық детектив. Қайтыс болған әйелінен кейін фантазияға берілген судья туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1971 жылы Энтони Харви түсірген фильм
1971 film by Anthony Harvey
"Олар алыптар болуы мүмкін" – 1971 жылы түсірілген американдық комедиялық детективтік фильм. Фильм Джеймс Голдманның 1961 жылғы осы аттас пьесасы (екеуі де Джеймс Голдманның туындысы) негізінде түсірілген, және Джордж С. Скотт пен Джоан Вудвард бас рөлдерде ойнаған. Пьеса 1961 жылы Стратфорд-Истте дебют жасап, төрт аптадан кейін жабылды. Кейіннен фильмнің аты танымал музыкалық топтың аты ретінде қабылданды.
They Might Be Giants is a 1971 American comedy mystery film based on the 1961 play of the same name (both written by James Goldman) starring George C. Scott and Joanne Woodward. The play opened at Stratford East in 1961, and closed after only four weeks. The film's title was later adopted as the name of a popular music group.
Сюжет
Джастин Плейфэр (Скот) – әйелі қайтыс болғаннан кейін өзін аңызға айналған Шерлок Холмс детективі деп ойлап, фантазия әлеміне шұғыл түсетін судья. Ол бұрышқы қалпақ, түтік және скрипкамен толыққандай, өзі жасаған қылмыстық зертханасында күндерін өткізеді, өзінің (Холмс) өміріне қас жауы профессор Мориарти жасаған қастандықтарды зерттейді. Оның інісі (Лестер Роулинс) Джастинді психиатриялық мекемеде бақылауға алуға тырысқанда, одан сенімхат алып, билікке ие болуды көздейді. Осы кезде Джастин доктор Милдред Уотсонның (Вудвард) назарын аударады, ол оның жағдайына қызығушылық танытып, емдеуге кіріседі. Джастин Холмс сипаттаған «дедукция» (техникалық тұрғыдан алғанда, абдуктивті ойлау) деп аталатын қабілетін көрсетеді және одан кейін туған шатасудың нәтижесінде мекемеден қашып кетеді. Ұсынысқа қызыққан Уотсон оны емдеу үшін үйіне барады. Плейфэр бастапқыда Уотсонның оны психоанализден өткізу әрекеттерін жеңілтексітеді және оның орнына оны талдайды, бірақ оның есімін естігеннен кейін, оны Холмстың серігі – Доктор Уотсон ретінде қуана қарсы алады. Екеуі Мориартиді іздеуге кіріседі, Плейфэр/Холмс түрлі ерекше және (Уотсон үшін) түсініксіз іздерді ұстанады, сонымен қатар әртүрлі қалалық ортада эксцентрикалық адамдардың көптеген тобымен кездеседі, осы процесте бір-біріне жақындасады. Соңында Уотсон Холмсты кешкі асқа шақырады, бірақ дайындық кезінде ол қатты шаршайды және алаңдайды, олардың арасында романтикалық сезімдер тууы мүмкін екенін сезінеді. Қызығы, ол кішкентай пәтердегі қарапайым кешкі асқа тік тұрып, үйлену көйлегін киіп келеді. Содан кейін екеуі саяхатқа шығады, олар кездескен ерекше адамдарды қайтадан көреді, олар Уотсонның үйлену көйлегін киіп, жеңіске жететін шеруге қосылады. Бірақ бірқалай уақыттан кейін, әсіресе дүкендегі төбелес сахнасынан кейін, екіншілік кейіпкерлер жоғалып кетеді, және біз Холмс пен Уотсонды саябақта қалдық, олар көпірдің астындағы жолдың алдында, құрбандық тағының алдында тұрғандай. Олар асыға күтеді, ал онда жарқын жарық пайда болады, бірақ ол жарық құдайдан келгендей емес, полиция машинасының немесе тіпті метроның жарығына ұқсайды.
Justin Playfair (Scott) is a judge who retreats into fantasy after his wife's death, imagining himself to be Sherlock Holmes, the legendary fictional detective. Complete with deerstalker hat, pipe and violin, he spends his days in a homemade criminal laboratory obsessing over plots hatched by his (Holmes's) archenemy, Professor Moriarty. When his brother (Lester Rawlins) tries to place Justin under observation in a mental institution so he can get power of attorney, Justin attracts the attention of Dr. Mildred Watson (Woodward), a psychiatrist who becomes fascinated by his case. Justin demonstrates to her a knack for what Holmes describes as "deduction" (technically better categorized as abductive reasoning) and walks out of the institution during the ensuing confusion. Intrigued, Watson comes to his home to attempt treatment. Playfair is initially dismissive of Watson's attempts to psychoanalyze him and he analyzes her instead, but when he hears her name, he enthusiastically incorporates her into his life as Doctor Watson, the sidekick to his Holmes. The duo begin an enigmatic quest for Moriarty, with Playfair/Holmes following all manner of bizarre and (to Watson) unintelligible clues, and encountering a rich tapestry of eccentric people in assorted urban situations, the two growing closer to each other in the process. Eventually Watson invites Holmes over for dinner, but in preparation for this she becomes extremely nervous and distraught, apparently recognizing that they may be becoming romantically intimate. Strangely she is wearing a wedding gown for this very basic dinner in a small apartment. The two then head out on a kind of odyssey where they revisit each of the weird people that they’ve met, who then join up with them in a kind of triumphal parade, with Watson wearing her bridal gown. But somehow, especially sans the supermarket scene with a melee, the minor characters melt away, and we are left with Holmes and Watson in a park, where they stand together in front of the underpass of a bridge, as if before an altar. They look on expectantly and a bright light shines, but the light resembles that of a police car or even a subway train more than a divine illumination.
Атауының түсіндірмесі
Атауы - Дон Кихоттың жел диірмендерін "қорқынышты алыптар" деп қателесіп, оларға шабуыл жасауына байланысты тікелей емес сілтеме. Осыған орай, Плейфэр кейіпкері былай деп мәлімдейді:
The title is an indirect reference to Don Quixote's famous exploit of tilting at windmills, believing them to be "monstrous giants". In reference to this, the character Playfair argues:
Сыншыл пікірлер
Фильм әртүрлі сынға ұшырады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің Винсент Канби оны "кейбір жеке комедиялық сәттері бар, бірақ жалпы жұмсақ фильм" деп сипаттады. Rotten Tomatoes сайтында 18 сыншының пікіріне сүйене келе, мақұлдау деңгейі 61% құрайды.
The film opened to mixed reviews. Vincent Canby of The New York Times called it "a mushy movie with occasional, isolated moments of legitimate comedy." On Rotten Tomatoes it has an approval rating 61% based on reviews from 18 critics.
Шығарылымдар
Фильмнің жылдар бойында әртүрлі экранға шығу уақыттары болды, соның ішінде Kino Blu-ray нұсқасы 91 минуттық. Көп бөлігі жоғалған материалдың ішінде, соңына жақын азық-түлік дүкенінде өтетін ұзақ сахна бар.
There have been various running times of the film over the years with the Kino Blu ray at 91 minutes. The largest missing material is a long sequence near the end that takes place in a grocery store.