Карл Бенедикт Хасе: Француз ғалымы және византия тарихының зерттеушісі
Carl Benedict Hase
Карл Бенедикт Хазе – французский эллинист немецкого происхождения, эксперт по византийской истории и литературе. Редактировал труды Иоанна Лаврентия Лида.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз эллинисі Карл Бенедикт Хас (11 мамыр 1780 – 21 наурыз 1864) – неміс тегінен таралған француз эллинисі.
French Hellenist
Carl Benedict Hase (; 11 May 1780 – 21 March 1864) was a French Hellenist, of German extraction.
Өмір
Хасе Наумбург қаласына жақын Сульзада дүниеге келген. Йена мен Хелмштедтте оқығаннан кейін, 1801 жылы ол Парижге жаяу жол тартты, онда Константинопольдегі бұрынғы елші граф де Шоизель Гуфьер оған Жоанн Лорантиус Лидтың еңбектерін принц Мурузи графқа берген қолжазбадан редакциялауды тапсырды. Хасе Византия тарихы мен әдебиетіне ден қойып, осы салада мойындалған сарапшыға айналды. 1805 жылы ол патшалық кітапхананың қолжазбалар бөлімінде жұмысқа орналасты; 1816 жылы Корольдік мектепте палеография және жаңа грек тілі профессоры болды, ал 1852 жылы университетте салыстырмалы грамматика профессоры атанды. 1812 жылы ол Луи Наполеонның (кейін Наполеон III) және оның бауырласының оқуын бақылауға тағайындалды. Хасе Парижде қайтыс болды.
Hase was born at Sulza near Naumburg. Having studied at Jena and Helmstedt, in 1801 he made his way on foot to Paris, where he was commissioned by the comte de Choiseul Gouffier, late ambassador to Constantinople, to edit the works of Joannes Laurentius Lydus from a manuscript given to Choiseul by Prince Mourousi. Hase concentrated on Byzantine history and literature, on which he became the acknowledged authority. In 1805 he obtained an appointment in the manuscripts department of the royal library; in 1816 he became professor of palaeography and modern Greek at the École Royale, and in 1852 professor of comparative grammar in the university. In 1812 he was selected to superintend the studies of Louis Napoleon (afterwards Napoleon III) and his brother. Hase died in Paris.
Шығармалары
Хаседің маңызды еңбектері — Лео Диаконның, De velitatione bellica және басқа византиялық авторлардың (1819) басылымдары, сондай-ақ Иоанн Лидустың De ostentis (1823) еңбегі, бұл мәтінді жаңартқан шедевр. Мұнда қолжазбаның ұзақ уақыт монастырдың шарап шелегінде сақталуы қиындықтарды күшейтті. Ол крест жорықтары тарихшыларының жинағындағы грек авторларының бір бөлігін де өңдеді және Анри Этьеннің Thesaurus Graecae linguae жаңа басылымына көптеген қосымшалар (әулиелер, медициналық және техникалық жазушылар, түсіндірмешілер және басқа да көздер) енгізді. Хасе, кейін Топарх Готикұстың фрагменттері деп белгілі болған шығарманы жасаған болуы мүмкін және оны өз демеушісінің бірі, Николай Румянцевке шынайы деп ұсынды, бұл византиялық ғалымдар арасында осы еңбектердің шығу тегіне қатысты шатасуға себеп болды. Толық ақпарат алу үшін Жозеф Даниэль Гиньяуттың «Carl Benedict Hase өмірі мен еңбектері туралы тарихи хабарлама» (Париж, 1867); Nouvelle Biographie generale және Allgemeine Deutsche Biographie мақалаларына, сондай-ақ О. Хайне редакциялаған автобиографиялық хаттар жинағы Briefe von der Wanderung und aus Paris (1894) қараңыз, онда Хасе саяхаты, Париж туралы оның қызығушылығы және оның жас өміріндегі қиындықтар туралы толық мәлімет берілген.
Hase's major works are the editions of Leo Diaconus, the De velitatione bellica, and other Byzantine writers (1819), and of Johannes Lydus, De ostentis (1823), a masterpiece of textual restoration, the difficulties of which were aggravated by the fact that the manuscript had for a long time been stowed away in a wine barrel in a monastery. He also edited part of the Greek authors in the collection of the Historians of the Crusades and contributed many additions (from the fathers, medical and technical writers, scholiasts and other sources) to the new edition of Henri Estienne's Thesaurus Graecae linguae. Hase likely forged a work later known as the Fragments of Toparcha Gothicus and passed them off as real to one of his patrons, Nikolay Rumyantsev, causing a period of confusion among Byzantine scholars over the origin of this work. For more information, see Joseph Daniel Guigniaut, Notice historique sur la vie et les travaux de Carl Benedict Hase (Paris, 1867); articles in Nouvelle Biographie generale and Allgemeine Deutsche Biographie; and a collection of autobiographical letters, Briefe von der Wanderung und aus Paris, edited by O Heine (1894), containing a vivid account of Hase's journey, his enthusiastic impressions of Paris and the hardships of his early life.