Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бәсекеге қарсы практика
Anti competitive practice
Қайта сату бағасын ұстап тұру (RPM) немесе кейде бөлшек сауда бағасын ұстап тұру – бұл өндіруші мен оның дистрибьюторлары дистрибьюторлардың өндірушінің өнімдерін белгілі бір бағада (қайта сату бағасын ұстап тұру), ең төменгі бағада немесе одан жоғары (ең төменгі қайта сату бағасын ұстап тұру) немесе баға шегінен төмен немесе одан төмен (ең жоғары қайта сату бағасын ұстап тұру) сатуға келісетін практика. Егер сатушы бағаны ұстап тұрудан бас тартса, ашық немесе жасырын түрде (қараңыз: сұр нарық), өндіруші онымен бизнес жүргізуді тоқтатуы мүмкін. Көптеген елдерде қайта сату бағасын ұстап тұру заңсыз. Қайта сату бағасын ұстап тұру қайта сатушыларға баға бойынша, әсіресе алмастырылатын тауарлар бойынша, тым қатты бәсекелесуге жол бермейді. Әйтпесе, сатушылар өздері үшін де, өндіруші үшін де пайданың төмендеуінен қорқады. Кейбіреулер өндіруші мұны қайта сатушылардың табыстылығын сақтап, осы арқылы өндірушінің табыстылығын да қамтамасыз ету үшін жасайды деп санайды. Басқалары, мысалы, ең төменгі қайта сату бағасын ұстап тұру дистрибьюторлық қызметтер нарығындағы сәтсіздікті жоюға көмектеседі, өйткені өндірушінің өнімдерін насихаттауға инвестиция салған дистрибьюторлар осындай насихаттың қосымша шығындарын тұтынушылардан алатын баға арқылы өтеуге мүмкіндік алады. Кейбір өндірушілер қайта сату бағасын ұстап тұруды өндіруші мен қайта сатушы үшін де әділ пайданы қамтамасыз етеді деп қорғайды және үкіметтердің келісімшарт жасау еркіндігіне, өте маңызды себеп болмаса, араласуға құқығы жоқ екенін айтады.
Resale price maintenance (RPM) or, occasionally, retail price maintenance is the practice whereby a manufacturer and its distributors agree that the distributors will sell the manufacturer's product at certain prices (resale price maintenance), at or above a price floor (minimum resale price maintenance) or at or below a price ceiling (maximum resale price maintenance). If a reseller refuses to maintain prices, either openly or covertly (see grey market), the manufacturer may stop doing business with it. Resale price maintenance is illegal in many jurisdictions. Resale price maintenance prevents resellers from competing too fiercely on price, especially with regard to fungible goods. Otherwise, resellers worry it could drive down profits for themselves as well as for the manufacturer. Some argue that the manufacturer may do this because it wishes to keep resellers profitable, thus keeping the manufacturer profitable. Others contend that minimum resale price maintenance, for instance, overcomes a failure in the market for distributional services by ensuring that distributors who invest in promoting the manufacturer's product are able to recoup the additional costs of such promotion in the price that they charge consumers. Some manufacturers also defend resale price maintenance by saying it ensures fair returns, both for manufacturer and reseller and that governments do not have the right to interfere with freedom to make contracts without a very good reason.
Ұлыбритания
Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v Selfridge & Co Ltd [1915] AC 847 ісінде, ағылшын келісімшарт құқығы бойынша, Dunlop шина өндірушісі дилермен, егер өнім тізімдік бағадан төмен сатылса (мотор саудагерлерінен басқа), шина үшін 5 фунт стерлинг төлейтін келісімге қол қойды. Лордтар палатасы Dunlop келісімді орындай алмайтынын айтты. Алайда, бұл қайта сату бағасын сақтау туралы шарттың заңдылығына еш қатысы жоқ, ол кезде бұл мәселе қозғалған жоқ. Шешім келісімшарттың үшінші тарапқа құқық беру принципіне негізделген, өйткені Selfridge бөлшек саудагері Dunlop тауарларын делдалдан сатып алған және Dunlop компаниясымен тікелей келісімшарттық қатынасы болмаған. Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v New Garage & Motor Co Ltd [1915] AC 79 ісінде Лордтар палатасы қайта сату бағасын сақтау шартындағы талаптың орындалуын, әр тауар тізімдік бағадан төмен сатылған жағдайда 5 фунт стерлинг көлемінде зиянды өтеу төлеуді, айыппұл емес, жарамды және орындалатын өтелген зиянды өтеу шарты деп таныды. 1955 жылы Монополиялар және бірігулер комиссиясының "Коллективті кемсітушілік: эксклюзивті сауда, жиынтық жеңілдіктер және басқа да кемсітушілік сауда практикалары" атты баяндамасында, өндірушілердің бірлесіп жүзеге асырған жағдайында қайта сату бағасын сақтау заңсыз деп ұсынды, бірақ жеке өндірушілерге бұл тәжірибені жалғастыруға рұқсат берілді. Бұл баяндама 1956 жылғы Шектеуші сауда практикасы туралы заңның негізі болды, ол Ұлыбританияда қайта сату бағасын сақтаудың ұжымдық түрде орындалуын тыйым салды. Шектеулі келісімдер Шектеуші іс-әрекеттер сотында тіркелуге тиіс болды және әрбір жағдай жеке қарастырылды. 1964 жылы Қайта сату бағасы туралы заң қабылданды, ол барлық қайта сату бағасы туралы келісімдерді, егер дәлелденбесе, қоғамдық мүддеге қарсы деп есептейді. 2010 жылы Әділ сауда кеңсесі (OFT) онлайн-саяхат агенті (OTA) Skoosh-тың қонақ үй саласында қайта сату бағасын ұстап тұру туралы шағымдары бойынша ресми тергеу бастады. Тергеу қонақ үйлер мен OTA арасындағы келісімдерге бағытталды, олардың нәтижесінде белгілі бір немесе ең төменгі қайта сату бағасы белгіленген болуы мүмкін. 2015 жылдың қыркүйегінде OFT-нің құқығын жалғастырған Бәсеке және нарық органы (CMA) қонақ үйлерді онлайн брондау секторындағы бәсекелестік заңнамасын бұзу күдігі бойынша тергеуді жапты. Бәсекелестік мәселелері бойынша Еуропалық Одақтың жұмыс істеу туралы шартының (ЕОЖШ) 101 және 102-баптары барлық мүше мемлекеттердің бәсекелестікке қатысты ұлттық заңдарынан жоғары тұрады. Еуропалық Одақтың Әділет соты мен Еуропалық Комиссия қайта сату бағасын сақтаудың, әдетте тыйым салынған деп шешті. Ұлыбритания заңдары осы түсіндірмені кәсіпорындар арасындағы мемлекетаралық келісімдерге қатысты қолдануға тиіс.
In Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v Selfridge & Co Ltd [1915] AC 847, an English contract law case, tyre manufacturer Dunlop had signed an agreement with a dealer to get paid £5 per tyre in liquidated damages if the product was sold below the list price (other than to motor traders). The House of Lords held that Dunlop could not enforce the agreement. However, this had nothing to do with the legality of resale price maintenance clauses, which was not in any question at the time. The decision was based on the doctrine of privity of contract, as retailer Selfridge had bought Dunlop's goods from an intermediary and had no contractual relationship with Dunlop. In the case of Dunlop Pneumatic Tyre Co Ltd v New Garage & Motor Co Ltd [1915] AC 79, the House of Lords upheld the enforceability of the requirement in the resale price maintenance clause, to pay £5 damages per item sold below list price, on the basis that it was not a penalty clause (which would be unenforceable) but a valid and enforceable liquidated damages clause. In 1955, the Monopolies and Mergers Commission's report Collective Discrimination: A Report on Exclusive Dealing, Aggregated Rebates and Other Discriminatory Trade Practices recommended that resale price maintenance, when collectively enforced by manufacturers, should be made illegal, but individual manufacturers should be allowed to continue the practice. The report was the basis for the Restrictive Trade Practices Act 1956, specifically prohibiting collective enforcement of resale price maintenance in the UK. Restrictive agreements had to be registered at the Restrictive Practices Court and were considered on individual merit. In 1964, the Resale Prices Act was passed, which now considered all resale price agreements to be against public interest unless proven otherwise. In 2010, the Office of Fair Trading (OFT) opened a formal investigation into allegations by an Online Travel Agent (OTA), Skoosh, of resale price maintenance in the hotel industry. The investigation focussed on agreements between OTAs and hotels which may have resulted in fixed or minimum resale prices. In September 2015, the OFT's successor, the Competition and Markets Authority (CMA), closed its investigation into suspected breaches of competition law in the hotel online booking sector. In relation to competition, Article 101 and Article 102 of the Treaty on Functioning of the EU (TFEU) are paramount over all member states' national laws relating to competition. Both the Court of Justice of the European Union and the European Commission have held that resale price maintenance is generally prohibited. UK law must apply this interpretation when dealing with inter member state agreements between undertakings.
Америка Құрама Штаттары
Д. Майлс Медикал Компани мен Джон Д. Парк & Sons Компанисі арасындағы істе АҚШ Жоғарғы Соты төменгі соттың Шерман монополияға қарсы заңның 1-тарауына қайшы келетін және осылайша, ең төменгі қайта сату бағасын ұстау схемасының негіссіз екендігі туралы шешімін растады. Шешімнің негізінде, ең төменгі қайта сату бағасын ұстау экономикалық салдары тұрғысынан картельдің ашық түрде баға белгілеуінен ешқандай айырмашылығы жоқ деген тұжырым жасалды. Кейінгі шешімдерде Д. Майлс ісі ең төменгі қайта сату бағасын ұстаудың заңсыз екенін (автоматты түрде) анықтады. 2007 жылғы 28 маусымда Leegin Creative Leather Products, Inc. мен PSKS, Inc. ісіндегі маңызды шешімінде Жоғарғы Сот Д. Майлс ісін күштен шығарып, оның орнына, жарнамадағы ең төменгі баға сияқты тік баға шектеулері заңсыз емес, керісінше, «ақылға қонымды ереже» бойынша қаралуы керек деп шешті. Бұл заңгерлер мен құқық қорғау органдарының келісімшарттық ең төменгі бағалардың заңдылығын қарастыру тәсіліндегі үлкен өзгеріс болды және көп жағдайда (бірақ барлығы емес) АҚШ-та қайта сату бағасын ұстауды қайта жаңартуға мүмкіндік берді. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия кезінде көптеген АҚШ штаттары қайта сату бағасын ұстауға рұқсат беретін әділ сауда заңдарын қабылдай бастады. Бұл заңдар тәуелсіз бөлшек саудагерлерді ірі дүкендер желілерінің бағаны төмендетуінен қорғауға бағытталған. Бұл заңдар тік баға белгілеуге рұқсат бергендіктен, Шерман монополияға қарсы заңына тікелей қайшы келді, сондықтан Конгресс 1937 жылғы Миллер-Тайдингс заңымен олар үшін ерекше ереже жасауға мәжбүр болды. Бұл ерекше ереже 1952 жылы МакГюир-Кеог заңымен кеңейтілді (ол Миллер-Тайдингс заңын тар мағынада түсінген 1951 жылғы Жоғарғы Сот шешімін жоққа шығарды). 1968 жылы Жоғарғы Сот ең төменгі қайта сату бағасын ұстауға қарсы қолданылатын ережені ең жоғары қайта сату бағасын ұстауға дейін кеңейтті, Albrecht v. Herald Co. ісінде. Сот мұндай келісімдер дилерлердің қалаған бағаны белгілеу еркіндігін әрқашан шектейтінін айтты. Сот сондай-ақ, бұл практика бірнеше ірі, тиімді дилерлер арқылы таратуды «жеделдетуі» мүмкін, дилерлердің қажетті қызметтерді ұсынуына кедергі келтіруі және «максималды» бағаның орнына ең төменгі бағаға айналуы мүмкін екенін мәлімдеді. Осы арада, 1973-1975 жылдардағы экономикалық төмендеу кезінде әділ сауда заңдары американдық тұтынушылар мен тұтынушылардың құқықтарын қорғаушылар арасында кеңінен танымал болмады. Олар саудагерлер мен өндірушілерге экономикалық жағдай қиын болған кезде жасанды түрде жоғары бағаларды сақтауға мүмкіндік береді деп есептелді. Нәтижесінде, Миллер-Тайдингс және МакГюир-Кеог заңдары 1975 жылғы Тұтыну тауарларының бағасын белгілеу туралы заңмен жойылды. Осылайша, 1975 жылы Тұтыну тауарларының бағасын белгілеу туралы заң қабылданғаннан бастап 2007 жылғы Leegin шешіміне дейін қайта сату бағасын ұстау АҚШ-та қайтадан заңсыз болды.
In Dr. Miles Medical Co. v. John D. Park & Sons Co., , the United States Supreme Court affirmed a lower court's holding that a massive minimum resale price maintenance scheme was unreasonable and thus offended Section 1 of the Sherman Antitrust Act. The decision rested on the assertion that minimum resale price maintenance is indistinguishable in economic effect from naked horizontal price fixing by a cartel. Subsequent decisions characterized Dr Miles as holding that minimum resale price maintenance is unlawful per se (automatically). On June 28, 2007, in the landmark decision of Leegin Creative Leather Products, Inc. v. PSKS, Inc., , the Supreme Court overruled Dr. Miles and held instead that such vertical price restraints as Minimum Advertised Pricing are not per se unlawful but, rather, must be judged under the "rule of reason". This marked a dramatic shift on how attorneys and enforcement agencies address the legality of contractual minimum prices and essentially allowed the reestablishment of resale price maintenance in the United States in most (but not all) commercial situations. During the Great Depression in the 1930s, a large number of U. S. states began passing fair trade laws that authorized resale price maintenance. These laws were intended to protect independent retailers from the price cutting competition of large chain stores. Since these laws allowed vertical price fixing, they directly conflicted with the Sherman Antitrust Act, and Congress had to carve out a special exception for them with the Miller–Tydings Act of 1937. This special exception was expanded in 1952 by the McGuire–Keogh Act (which overrode a 1951 Supreme Court decision that gave a narrower reading of the Miller–Tydings Act). In 1968, the Supreme Court extended the per se rule against minimum resale price maintenance to maximum resale price maintenance, in Albrecht v. Herald Co., The Court opined that such contracts always limited the freedom of dealers to price as they wished. The Court also opined that the practice "may" channel distribution through a few large, efficient dealers, prevent dealers from offering essential services, and that the "maximum" price could instead become a minimum price. Meanwhile, the fair trade laws became widely unpopular among American consumers and consumer advocates during the 1973–1975 recession. They were seen as allowing retailers and manufacturers to maintain artificially high prices at a time when economic relief was desperately needed. As a result, the Miller–Tydings Act and the McGuire–Keogh Act were repealed by the Consumer Goods Pricing Act of 1975. Thus, from the 1975 enactment of the Consumer Goods Pricing Act to the 2007 Leegin decision, resale price maintenance was again no longer legal in the United States.
Австралия
Қайта сату бағасын ұстап тұру 2010 жылғы Бәсекелестік және Тұтынушылар туралы заңмен федералдық деңгейде тыйым салынған. Заңды Австралияның Бәсекелестік және Тұтынушылар Комиссиясы қамтамасыз етеді. Осы заңның бұзылуы үшін айыппұлдар салынды. Кейбір австралиялық дистрибьюторлар бөлшек сауда бағасын бекіту үшін қолданатын заңды тәжірибелердің бірі – "бекітілген агенттік" құрылымы. Бұл құрылымда бөлшек саудагер дистрибьютордан сатып алынған тауарларды қайта сату арқылы пайда таппайды, керісінше тауарларды иеленбей, әр сатудан комиссия алады. Шарт бойынша тауарлар дистрибьютордан тікелей тұтынушыға сатылады, бірақ тұтынушы әдетте тауарлар көрсетілген сауда залдарына барады, көбінесе басқа өндірушілердің ұқсас тауарларының қатарында, олар қайта сату моделі бойынша сатылады. Агенттік құрылымын Австралияда жоғары сапалы тұрмыстық техника өндіруші Miele танымал етті. 2021 жылы оны автокөлік өндіруші Honda да қабылдады.
Resale price maintenance is prohibited federally by the Competition and Consumer Act 2010. The law is enforced by the Australian Competition and Consumer Commission. Substantial fines have been issued for violations of this law. One legal practice that is used by some Australian distributors to maintain a fixed retail price is a "chartered agency" structure. In that structure, rather than a retailer reselling goods purchased from the distributor for profit, the retailer never takes possession of the goods, but receives a commission per sale. Contractually, the goods are sold directly from the distributor to the consumer although the consumer typically visits a retail showroom where the goods are displayed, often next to similar goods from other manufacturers which are sold using the resale model. The agency structure was popularised in Australia by the high end white goods manufacturer Miele. It was also adopted by the carmaker Honda in 2021.