Нацистік Германияның Халық Трибуналы: Сот арқылы өлтіру құралы

Кіріспе

Нацистік Германияның Volksgerichtshof – Нацистік Германиядағы сот арқылы жасалған қырқындардың құралы.

Халық соты (Volksgerichtshof, VGH) – конституциялық құқық шеңберінен тыс құрылған Нацистік Германияның арнайы соты ("Sondergericht"). Оның штаб-пәтері бастапқыда Берлиндегі бұрынғы Пруссия Лордтар палатасында орналасқан, кейіннен Потсдам Плацтағы Беллевуэстрассе 15 мекенжайындағы бұрынғы Корольдік Вильгельм гимназиясына көшірілді (қазіргі Sony орталығы орналасқан жер; жақын жердегі тротуарда белгі орнатылған). Бұл сот 1934 жылы рейхс-канцлер Адольф Гитлердің бұйрығымен құрылды. Бұған себеп – Рейхстаг өртіне қатысты сотта барлық айыпталушылардың, біреуін қоспағанда, ақталуына оның наразылығы болды. Соттың қарауына «саяси қылмыстар» деп аталатын кең ауқымдағы құқық бұзушылықтар енді, олардың ішінде қара нарық, жұмыстың баяулауы, үмітсіздік және Нацистік Германияға қарсы жасалған опасыздық сияқты қылмыстар бар еді. Сот мұндай қылмыстарды «қорғану қабілетінің күйреуі» (Wehrkraftzersetzung) деп қарап, оларға қатаң жаза тағайындады; көптеген жағдайларда өлім жазасы берілді. Сот төрағасы Роланд Фрайслер басшылығымен көптеген өлім жазалары шығарылды, соның ішінде 1944 жылдың 20 шілдесінде Гитлерді өлтіруге жасалған қастандыққа қатысқандарға да. Сотта кінәлі деп танылған көптеген адамдар Берлиндегі Плоцзензее түрмесінде өлім жазасына кесілді. Соттың іс жүргізуі кейде тіпті көрсетілген соттардан да нашар болды, мысалы, Софи Шолл, оның ағасы Ханс Шолл және «Ақ гүл» қозғалысының басқа да белсенділерінің ісінде сот бір сағаттан да аз уақыт ішінде, ешқандай дәлел ұсынбастан немесе тараптардың пікірлерін тыңдамай аяқталды. Сот төрағасы көбінесе прокурордың ролін атқарып, айыпталушыларды айыптағаннан кейін, қорғаушы адвокаттың қарсылығынсыз үкім мен жазаны жариялап отырды, ал адвокаттар көбінесе үнсіз отыратын. Сот көбінесе айыптау тарапын қолдады, сондықтан 1943 жылдан бастап сотқа шақырылу өлім жазасына тең болып саналды. Нацистік Германия заң үстемдігіне бағынбаған мемлекет болғанымен, Халық соты тіпті қалыпты неміс соттарының заңдары мен рәсімдерін де жиі елемейтін, сондықтан ол «көшпенді сот» (kangaroo court) деп сипатталады. 1985 жылы Батыс Германияның Бундестагы Халық сотын сот арқылы жасалған қырқындардың құралы деп жариялады.

The People's Court (Volksgerichtshof , acronymed to VGH) was a Sondergericht ("special court") of Nazi Germany, set up outside the operations of the constitutional frame of law. Its headquarters were originally located in the former Prussian House of Lords in Berlin, later moved to the former Königliches Wilhelms Gymnasium at Bellevuestrasse 15 in Potsdamer Platz (the location now occupied by the Sony Center; a marker is located on the sidewalk nearby). The court was established in 1934 by order of Reich Chancellor Adolf Hitler, in response to his dissatisfaction at the outcome of the Reichstag fire trial in front of the Reich Court of Justice (Reichsgericht) in which all but one of the defendants were acquitted. The court had jurisdiction over a rather broad array of "political offenses", which included crimes like black marketeering, work slowdowns, defeatism, and treason against Nazi Germany. These crimes were viewed by the court as Wehrkraftzersetzung ("the disintegration of defensive capability") and were accordingly punished severely; the death penalty was meted out in numerous cases. The court handed down an enormous number of death sentences under Judge President Roland Freisler, including those that followed the plot to kill Hitler on 20 July 1944. Many of those found guilty by the court were executed in Plötzensee Prison in Berlin. The proceedings of the court were often even less than show trials in that some cases, such as that of Sophie Scholl and her brother Hans Scholl and fellow White Rose activists, trials were concluded in less than an hour without evidence being presented or arguments made by either side. The president of the court often acted as prosecutor, denouncing defendants, then pronouncing his verdict and sentence without objection from defense counsel, who usually remained silent throughout. The court almost always sided with the prosecution, to the point that, from 1943 on, being brought before it was tantamount to a death sentence. While Nazi Germany was not a rule of law state, the People's Court frequently dispensed with even the nominal laws and procedures of regular German trials and is therefore characterized as a kangaroo court. In 1985, the West German Bundestag declared the People's Court to be an instrument of judicial murder.

Іс жүргізу тәртібі

Айыпсыздық презумпциясы болған жоқ, сондай-ақ айыпталушылар өздерін тиісті түрде қорғай алмай, адвокатпен де кеңесе алмайды. Халық сотындағы сот процесі мемлекеттік немесе қалалық прокурордың саяси сипаттағы қылмыс үшін айыпталушылардың есімдерін Volksgerichtshof-қа жіберген бастапқы айыптаудан кейін басталды. Айыпталушыларға алдын ала адвокаттарымен сөйлесуге рұқсат берілмейтін, ал сөйлескен жағдайда қорғаушы адвокат әдетте сот процесі қалай өтетіні туралы сұрақтарға ғана жауап беріп, заңдық кеңес беруден бас тартатын. Кемінде бір құжатталған жағдайда ("Ақ гүл" конспираторларының ісі) Софи Шолльға тағайындалған қорғаушы адвокаты сот алдындағы күні оны жазалайтынын айтып, жазасын тартатыны туралы ескерткен. Халық сотының процесі айыпталушыларды қарулы полицияның күзетімен түрмеге алып келгеннен кейін басталды. Төраға судья айыптауды оқып, содан кейін айыпталушыны "сауалға" шақыратын. Сотта прокурор болғанымен, көбінесе судья сұрақтар қоятын. Айыпталушылар сауалда жиі сөкпеленген, ал ұзақ жауап беруге рұқсат етілмеген. Мәжілімдерге толы сөккеннен және айыптағаннан кейін айыпталушыға "сауал аяқталды" деген бұйрықпен түрмеге қайтаруға бұйырылатын. Сауалдан кейін қорғаушыдан пікірлері немесе сұрақтары бар ма деп сұралатын. Қорғаушы адвокаттар тек формалды қатысып, көбінесе сөйлеуге асықпайтын. Содан кейін судья айыпталушылардан мәлімдеме жасауды сұрайтын, сол кезде айыпталушыларға тағы да сөкпелер мен айыптаулар айтылатын. Үкім, көбінесе "кінәлі" деп жарияланып, бірден жаза тағайындалатын. Халық сотындағы сот отырысы он бес минуттан аспайтын. 1934 жылдан 1945 жылға дейін сот 10 980 адамды түрмеге қамап, 5 179 адамды мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп танып, өлім жазасына кесті. Шамамен 1000 адам ақталуға ие болды. Сталинград шайқасына дейін айыптау қағазы бойынша ақтау үкімі шығарылған істердің саны жоғары болды. Кейбір жағдайларда бұл қорғаушы адвокаттардың айыпталушыны қарапайым адам ретінде көрсетуіне немесе айыпталушының оларға тағылған саяси айыптаулардың мәнін жеткілікті түрде түсіндіруіне байланысты болды. Алайда, мұндай істердің үштен екісінде соттан кейін айыпталушыларды гестапо қайтадан тұтқындап, концлагерьге жіберді. Сталинградтағы жеңілістен кейін және неміс үкіметінде халық арасындағы жеңілісшілдікке қатысты үрейдің күшеюіне байланысты Халық соты әлдеқайда қатал болды және трибуналға келген ешкім кінәлі үкімнен құтыла алмады.

There was no presumption of innocence nor could the defendants adequately represent themselves or consult counsel. A proceeding at the People's Court would follow an initial indictment in which a state or city prosecutor would forward the names of the accused to the Volksgerichtshof for charges of a political nature. Defendants were hardly ever allowed to speak to their attorneys beforehand and when they did the defense lawyer would usually simply answer questions about how the trial would proceed and refrain from any legal advice. In at least one documented case (the trial of the "White Rose" conspirators), the defense lawyer assigned to Sophie Scholl chastised her the day before the trial, stating that she would pay for her crimes. The People's Court proceedings began when the accused were led to a prisoner's dock under armed police escort. The presiding judge would read the charges and then call the accused forward for "examination". Although the court had a prosecutor, it was usually the judge who asked the questions. Defendants were often berated during the examination and never allowed to respond with any sort of lengthy reply. After a barrage of insults and condemnation, the accused would be ordered back to the dock with the order "examination concluded". After examination, the defense attorney would be asked if they had any statements or questions. Defense lawyers were present simply as a formality and hardly ever rose to speak. The judge would then ask the defendants for a statement during which time more insults and berating comments would be shouted at the accused. The verdict, which was almost always "guilty", would then be announced and the sentence handed down at the same time. In all, an appearance before the People's Court could take as little as fifteen minutes. From 1934 to 1945, the court sentenced 10,980 people to prison and imposed the death penalty on 5,179 more who were convicted of high treason. About 1,000 were acquitted. Prior to the Battle of Stalingrad, there was a higher percentage of cases in which not guilty verdicts were handed down on indictments. In some cases, this was due to defense lawyers presenting the accused as naive or the defendant adequately explaining the nature of the political charges against them. However, in nearly two thirds of such cases, the defendants would be re arrested by the Gestapo following the trial and sent to a concentration camp. After the defeat at Stalingrad, and with a growing fear in the German government regarding defeatism amongst the population, the People's Court became far more ruthless and hardly anyone brought before the tribunal escaped a guilty verdict.

1944 жылдың тамызындағы сынақтар

Халық сотындағы ең белгілі сот процестері 1944 жылдың 7 тамызында, сол жылғы 20 шілдедегі қастандықтан кейін басталды. Бірінші айыпталған сегіз адам – Эрвин фон Вицлебен, Эрих Хопнер, Пол фон Хасе, Питер Йорк фон Вартенбург, Гельмут Стифф, Роберт Бернардис, Фридрих Клаузинг және Альбрехт фон Хаген. Сот процестері Эльсхольц көшесіндегі Берлин камералық сотының әсем әрі үлкен залында өтті, ол осы оқиғаға арналған шапандармен безендірілген. Шамамен 300 көрермен болды, олардың ішінде Эрнст Кальтенбруннер, сондай-ақ таңдалып алынған мемлекеттік қызметкерлер, партия шенеуніктері, әскери шенеуніктер мен журналистер бар еді. Қызыл шапан киген Роланд Фрайслердің артында фильм камерасы жұмыс істеді, осылай Гитлер процесті көре алатын болды, сонымен қатар жаңалықтар киножурналы мен "Халық соты алдындағы сатқындар" деген деректі фильмге түсірілімдер жасалды. "The German Weekly Review" журналында пайдалану үшін жоспарланған, бірақ сол кезде көрсетілмеген, және жаңалықтар киножурналы үшін жасалған соңғы деректі фильм болып шықты.

Бомбалау

Фелдмаршал фон Вицлебеннің Роланд Фрайслердің тағдыры туралы болжамы толыққанды дұрыс болмады, өйткені ол 1945 жылдың ақпан айында, шамамен жарты жылдан кейін бомбалау салдарынан қаза тапты. 1945 жылдың 3 ақпанында Фрайслер Халық сотының сенбілік отырысын жүргізіп жатқанда, АҚШ Әуе күштерінің 8-ші корпусы Берлинге шабуыл жасады. Үкіметтік және нацистік партия ғимараттары, соның ішінде Рейх канцеляриясы, Гестапо штаб-пәтері, Партия канцеляриясы және Халық соты зардап шекті. Бір мәлімет бойынша, Фрайслер асығыс отырысты жабылып, сол күнгі тұтқындарды бомбалаудан қорғауға бұйрық берді, бірақ сол күнгі іс қағаздарын жинау үшін тоқтап қалды. Фрайслер ғимаратқа тікелей тиген бомбадан, сот залында балкамен соғылып қаза тапты. Оның денесі құлаған тас бағананың астында тапталған күйде табылды, қолында іздеген іс қағаздары болған. Сол іс қағаздардың арасында 20 шілде оқиғасының қатысушысы Фабиан фон Шлабрендорфтың да ісі болды, ол сол күні сотталып, өлім жазасына кесілген еді. Тағы бір мәліметке сәйкес, Фрайслер «соттан бомбалаудан қорғауға қашып бара жатқанда бомбаның сынығынан қаза тапты» және ол «Берлиндегі Беллевуэштрассе 15 мекенжайындағы Халық сотының алдындағы тротуарда қансырап қайтыс болды». Фабиан фон Шлабрендорф «оның судьясының қазасына куә болғанда жанында тұрды». Кейіннен ол қайта сотталды және соттың соңғы тоғыз айында, мүмкін, кешігуден сескеніп, жаңа төрағасы Вильгельм Кроне оны ақтады. Соғыстан кейін Шлабрендорф Батыс Германияның Федералдық Конституциялық сотының судьясы болды. Фрайслердің қазасы туралы тағы бір нұсқада ол екі әйелді соттап жатқанда, олар жарылыстан аман қалған, ал британ бомбасы сот залының төбесінен өтіп, оны өлтірген делінеді. Бір шетелдік тілші «Көрінетін ешкім оның қазасына өкінген жоқ» деп хабарлады. Фрайслер Берлиндегі Вальдфридхоф Далем зиратында әйелінің туыстарының жеріне жерленген. Оның есімі қабір тасында көрсетілмеген.

Field Marshal von Witzleben's prediction of Roland Freisler's fate proved slightly incorrect, as he died in a bombing raid in February 1945, approximately half a year later. On 3 February 1945, Freisler was conducting a Saturday session of the People's Court, when USAAF Eighth Air Force bombers attacked Berlin. Government and Nazi Party buildings were hit, including the Reich Chancellery, the Gestapo headquarters, the Party Chancellery and the People's Court. According to one report, Freisler hastily adjourned court and had ordered that day's prisoners to be taken to a shelter, but paused to gather that day's files. Freisler was killed when an almost direct hit on the building caused him to be struck down by a beam in his own courtroom. His body was reportedly found crushed beneath a fallen masonry column, clutching the files that he had tried to retrieve. Among those files was that of Fabian von Schlabrendorff, a 20 July Plot member who was on trial that day and was facing execution. According to a different report, Freisler "was killed by a bomb fragment while trying to escape from his law court to the air raid shelter", and he "bled to death on the pavement outside the People's Court at Bellevuestrasse 15 in Berlin". Fabian von Schlabrendorff was "standing near his judge when the latter met his end." – he was later re tried and, in a rare instance for the court's last nine months in existence, possibly motivated by fear of later reprisals, acquitted by its new acting president, Wilhelm Crohne. After the war Schlabrendorff became a judge of the Federal Constitutional Court of West Germany. Yet another version of Freisler's death states that he was killed by a British bomb that came through the ceiling of his courtroom as he was trying two women, who survived the explosion. A foreign correspondent reported, "Apparently nobody regretted his death." Freisler is interred in the plot of his wife's family at the Waldfriedhof Dahlem cemetery in Berlin. His name is not shown on the gravestone.

1941 жыл

1941 жылы Хайнц Капель. Германияның Жас коммунистік лигасының басшысы. 20-21 ақпанда өлім жазасына кесілді және 1 шілдеде 27 жасында аттырылды.

1942 жыл

1942 жылы – Гельмут Хюбенер. 17 жасында бас кесілген, ол Халық сотының шешімімен атқарылған нацистік Германияға қарсы шыққан ең жас адам болды. 1942 жылы – Мария Реститута Кафка. Католик монахы және хирургиялық медбике, үкіметке қарсы үн таратқаны үшін кінәлі деп танылып, бас кесілді.

1943 жыл

1943 жылы Отто мен Элис Хампель. Ерлі-зайыптылар Берлинде азаматтық мойынсұнбаушылық көрсетіп, ұсталды, сотталды, Фрайслердің үкімімен өлім жазасына кесіліп, атқарылды. Олардың тарихы 1947 жылы Ханс Фалладаның «Жалғыздық Берлинде» («Every Man Dies Alone/Alone in Berlin») романының негізі болды. 1943 жылы – «Ақ раушан» қарсылық қозғалысының мүшелері: Софи Шолль, Ханс Шолль, Александр Шморель, Вилли Граф, Кристоф Пробст және Курт Хубер. 1943 жылы – Юлиус Фучик. Чехословакиялық журналист, Чехословакия Коммунистік партиясының жетекшісі және нацистерге қарсы күрестің алдыңғы қатарындағы қайраткер. 1943 жылдың 25 тамызында Берлинде ол саяси қызметіне байланысты мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айып тағылды. Ол кінәлі деп танылып, екі аптадан кейін, 1943 жылдың 8 қыркүйегінде бас кесілді. 1943 жылы – Карлроберт Крейтен, пианист. Нацистік партия мүшесі Эллен Отт Монеке Гестапоға Крейтеннің Адольф Гитлер мен соғысқа қатысты жағымсыз пікірлерін жеткізді. Крейтенге Фрайслер төрағалық еткен Халық сотында (Volksgerichtshof) айып тағылып, өлім жазасына кесілді. Достары мен туыстары оның өмірін сақтауға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Отбасына үкім туралы ресми түрде хабарланбады, және олар Крейтеннің Плоццензее түрмесінде басқа 185 тұтқынмен бірге атқарылғанын кездейсоқ білді. 1943 жылы – Макс Сиверс, коммунист және Германияның еркін ойлаушылар лигасының бұрынғы төрағасы. Нацистер билікке келгеннен кейін ол Бельгияға қашып кетті, бірақ олар елге басып кіргеннен кейін оны ұстады. Ол «мемлекетке қарсы құтқару және жауға көмектесу» қылмысы танылып, өлім жазасына кесілді және 1944 жылдың 17 ақпанында гильотинамен бас кесілді. 1943 жылы – Любек шейіттері. Иоганнес Прассек, Эдуард Мюллер, Герман Ланге және Карл Фридрих Стеллбринк. 1943 жылы – Эльфриде Шолц, тігінші және «Батыс майданындағы тыныштық» романының авторы Эрих Мария Ремарктің қарындасы, ол Америка Құрама Штаттарында тұрды. Ол бір клиентке соғыстың ұтылғанын айтқаны үшін әскери күштерді әлсірету (Wehrkraftzersetzung) деп айыпталды. Фрайслер: «Сіздің бауырыңыз, өкінішке орай, біздің қолымыздан шығып кетті, бірақ сіз бізден қашып құтыла алмайсыз» («Ihr Bruder ist uns leider entwischt—Sie aber werden uns nicht entwischen») деді.

1943 – Otto and Elise Hampel. The couple carried out civil disobedience in Berlin, were caught, tried, sentenced to death by Freisler, and executed. Their story formed the basis for the 1947 Hans Fallada novel Every Man Dies Alone/Alone in Berlin. 1943 – Members of the White Rose resistance movement: Sophie Scholl, Hans Scholl, Alexander Schmorell, Willi Graf, Christoph Probst and Kurt Huber. 1943 – Julius Fučík. A Czechoslovakian journalist, Communist Party of Czechoslovakia leader, and a leader in the forefront of the anti Nazi resistance. On 25 August 1943, in Berlin, he was accused of high treason in connection with his political activities. He was found guilty and beheaded two weeks later on 8 September 1943. 1943 – Karlrobert Kreiten, a pianist. Nazi Party member Ellen Ott Monecke notified the Gestapo of Kreiten's negative remarks about Adolf Hitler and the war effort. Kreiten was indicted at the Volksgerichtshof, with Freisler presiding, and condemned to death. Friends and family frantically tried to save his life, to no avail. The family was never notified officially about the judgment, and only accidentally learned that Kreiten had been executed with 185 other inmates in Plötzensee Prison. 1943 – Max Sievers, communist and former chairman of the German Freethinkers League. He fled to Belgium after the Nazis came to power, but they caught up with him after invading that country. He was convicted of "conspiracy to commit high treason along with favouring the enemy", sentenced to death, and beheaded by guillotine on 17 February 1944. 1943 – The Lübeck martyrs. Johannes Prassek, Eduard Müller, Hermann Lange and Karl Friedrich Stellbrink
1943 – Elfriede Scholz, tailor and sister of Erich Maria Remarque who had written All Quiet on the Western Front and was living in the United States. She was accused of Wehrkraftzersetzung for saying to a customer that the war was lost. Freisler declared, "Ihr Bruder ist uns leider entwischt—Sie aber werden uns nicht entwischen" ("Your brother is unfortunately beyond our reach — you, however, will not escape us").

1944 жыл

1944 жылы Макс Йозеф Метцгер. Неміс католик дін қызметкері. Метцгер 1938 жылы католиктер мен протестанттарды біріктіру мақсатындағы экуменикалық қозғалыс – "Una Sancta Brotherhood" ұйымын құрды. Сот барысында Фрайслер Метцгер сияқты адамдарды (яғни дін қызметкерлерін) "жою қажеттігін" айтты. 1944 жылы Эрвин фон Вицлебен. Неміс фельдмаршалы Вицлебен Гитлерді өлтіру үшін 20 шілдеде жасалған бомбалық қастандыққа қатысқан Германия армиясының офицері болды. Жоспарланған төңкерістен кейін Вермахттың Бас қолбасшысы болуға тиіс Вицлебен 20 шілдеде Берлиндегі Армия штабына (OKH HQ) төңкеруші күштерге басшылық ету үшін келді. Ол келесі күні тұтқындалып, 8 тамызда Халық сотында сотталды. Вицлебен өлім жазасына кесіліп, сол күні Плоцзензее түрмесінде асылды. 1944 жылы Йоханна "Ханна" Кирхнер. Германияның Социал-демократиялық партиясының мүшесі. 1944 жылы – подполковник Цезарь фон Хофакер. Нацистік Германиядағы қарсылық тобының мүшесі. Хофакердің мақсаты Гитлерді құлату еді. 1944 жылы Карл Фридрих Герделер. Консервативті неміс саясаткері, экономисті, мемлекеттік қызметкері және нацистік режимге қарсы шыққан, 1944 жылғы 20 шілдедегі қастандық сәтті аяқталғанда жаңа үкіметтің канцлері болуға тиіс еді. 1944 жылы Отто Кип – Рейх баспасөз офисінің (Reichspresseamts) басшысы, ол қарсылық қозғалысына қатысты. 1944 жылы Элизабет фон Тадден, сондай-ақ нацистерге қарсы Solf Circle ұйымының басқа мүшелері. 1944 жылы Генрих Майер, австриялық дін қызметкері, V-2 ракеталары, "Тигр" танктері және ұшақтардың жобалары мен өндіріс орындары туралы ақпаратты одақтастарға табысты жеткізді. Көптеген неміс қарсылық топтарынан өзгеше, Майер тобы еврейлердің жаппай қырғыны туралы ерте хабардар болды. Венадағы қарсылық тобының басшысы бірнеше ай бойы Маутхаузен концлагерінде азапталғаннан кейін Венадағы өлім жазасының соңғы күні қайтыс болды. 1944 жылы Юлиус Лебер – ГСДП-ның неміс саясаткері және нацистік режимге қарсы неміс қарсыласының мүшесі. 1944 жылы Йоханнес Попиц – Пруссияның қаржы министрі және нацистік Германияға қарсы неміс қарсыласының мүшесі.

1944 – Max Josef Metzger. A German Catholic priest. Metzger was the founder in 1938 of the "Una Sancta Brotherhood", an ecumenical movement for bringing Catholics and Protestants to unity. During the trial Freisler said that people like Metzger (meaning clergy) should be "eradicated." 1944 – Erwin von Witzleben. A German Field Marshal, Witzleben was a German Army conspirator in the 20 July Bomb Plot to kill Hitler. Witzleben, who would have been Commander in Chief of the Wehrmacht in the planned post coup government, arrived at Army Headquarters (OKH HQ) in Berlin on 20 July to assume command of the coup forces. He was arrested the next day and tried by the People's Court on 8 August. Witzleben was sentenced to death and hanged the same day in Plötzensee Prison. 1944 – Johanna "Hanna" Kirchner. A member of the Social Democratic Party of Germany. 1944 – Lieutenant Colonel Caesar von Hofacker. A member of a resistance group in Nazi Germany. Hofacker's goal was to overthrow Hitler. 1944 – Carl Friedrich Goerdeler. Conservative German politician, economist, civil servant and opponent of the Nazi regime, who would have served as the Chancellor of the new government had the 20 July plot of 1944 succeeded. 1944 – Otto Kiep – the Chief of the Reich Press Office (Reichspresseamts), which became involved in resistance. 1944 – Elisabeth von Thadden, as well as other members of the anti Nazi Solf Circle. 1944 – Heinrich Maier, an Austrian priest who very successfully passed on plans and production sites for V 2 rockets, Tiger tanks and planes to the Allies. In contrast to many other German resistance groups, the Maier group informed very early about the mass murder of Jews. The head of a Vienna resistance group was killed on the last day of execution in Vienna after several months of torture in the Mauthausen concentration camp. 1944 – Julius Leber – German politician of the SPD and a member of the German Resistance against the Nazi régime. 1944 – Johannes Popitz – Prussian finance minister and a member of the German Resistance against Nazi Germany.

1945 жыл

1945 жылы – Гельмут Джеймс Граф фон Мольтке. Неміс құқықшысы, нацистік Германияда Адольф Гитлерге қарсы оппозицияның мүшесі және Крейзау тобының негізін қалаушы. 1945 жылы – Клаус Бонхоффер мен Рудигер Шлейхер – неміс қарсылық күресшілері. 1945 жылы – Эрвин Планк. Саясаткер, кәсіпкер, қарсылық күресшісі және физик Макс Планктың ұлы. Планк 20 шілдедегі қастандыққа қатысқан деген күдік бар. 1945 жылы – Артур Небе. СС генералы (Gruppenführer). Небе Гитлерді өлтіру жөніндегі 20 шілдедегі қастандыққа қатысушы болды. Ол Криминальполицияның (Крипо) басшысы және Эйнзацгруппа Б командирі болды. Небе Ресей майданында және жоғары жақтағыларының бұйрығымен басқа да жерлерде жаппай қырғынды қадағалады. Гитлерді өлтіруге жасалған қастандық сәтсіз аяқталғаннан кейін Небе Ванзее көліндегі аралда жасырынып, бірақ сүйіктісінің бірі оны жауға тапсырды. 1945 жылғы 21 наурызда Небе Плоцензее түрмесінде фортепиано сымымен (Гитлер қастандыққа қатысушыларды "мал сияқты аспақтап өлтіруді" қалаған) асылды.