Кіріспе

Америкалық концептуалды суретші және композитор (1926–2008)

Жағдайға қарай

Химик болып жұмыс істеген кезде (оның жұмысы 1965 жылға дейін жалғасты), Брехт кездейсоқтыққа негіделген өнерге көбірек қызығушылық таныта бастады. Алғашқыда Джексон Поллок пен Роберт Раушенбергтің ықпалында болды – Раушенбергтің 1954 жылғы «Өсіп келе жатқан сурет» шөп тұқымдарынан жасалған көрмесі оған 'көп әсер етті'. Осы кезеңде ол «Кездейсоқ суреттер» деп атаған, сиямен боялған төсек жамылғыларын жасады. 1957 жылы Брехт Роберт Уоттстың жұмысын Ратгерс университетінің Дуглас колледжінде көргеннен кейін оны іздеп табады, ол сол жерде оқытушы болып жұмыс істеді. Бұл бірнеше жыл бойы аптасына бір рет университет пен Брехттің зертханасы арасындағы кафеде түскі асқа жиналуға әкелді. Уотстың әріптесі Аллан Капроу да осы бейресми кездесулерге жиі қатысатын. Осы түскі астардағы әңгімелер тікелей Уоттс пен Брехттің 1962–63 жылдарғы Ям фестивалін ұйымдастыруына себеп болды, ол Флюкстің ең маңызды алғышарттарының бірі саналады. Бұл кездесулер сонымен қатар Брехт пен Капроудың Нью-Йорктегі Жаңа әлеуметтік зерттеулер мектебінде Джон Кейдждің сабағына қатысуына әкелді, олар көбінесе Нью-Брансуиктен бірге баратын.

Джордж Мачунас және Fluxus бастамасы

Флюкс Мачунас пен осы сыныптарға бағытталған суретшілермен достығынан өркендеді; оның Флюкс туралы түсінігі 1920 жылдары Ресейде жаңа социалистік мәдениет құруға көмектесу үшін құрылған ЛЕФ коммунистік ұйымына негізделген. Брехт Мачунаспен саяси көзқарастарда келіспесе де, суретшінің кәсіби емес мәртебесі, автордың беделін төмендету идеясын қолдады және Мачунастың ұйымдастыру және дизайн шеберлігін бағалады. «Флюкстің адамдары, Брехттің түсіндіруінше, "концерт залдары, театрлар мен өнер галереялары" "мумияға айналдыратынын" түсінді. Олардың орнына, бұл суретшілер "көшелерді, үйлерді және теміржол станцияларын" артық көреді». Мачунас осы институционалдық емес өндірістегі радикалды саяси әлеуетті мойындады, бұл оның оған берілгендігінің маңызды көзі болды. Кәсіби графикалық дизайнер ретіндегі тәжірибесін пайдалана отырып, Мачунас Флюкстің кейіннен пайда болған тұтастығына үлкен үлес қосты. Брехт 1978 жылы Мачунас қайтыс болғанға дейін Флюкстің белгілі мүшесі болып қала берді. Оның туындылары 1962-63 жылдардағы Еуропадағы Festum Fluxorum-ның барлық маңызды қойылымдарында, 1963 жылғы Fluxus 1-де, алғашқы Flux Yearbook-та, топтың туындыларын жинаған әртүрлі Fluxkits-терде, сондай-ақ 1976 жылғы Flux Harpsichord Concert және соңғы Flux Cabinets-ке дейін Флюкс қойылымдары мен объектілерінің маңызды бөлігі болды. Топ ішіндегі оның маңыздылығын 1963 жылғы сәуірде Мачунастың марксистік зиялы Генри Флинтпен бірге жасаған жоспарлары туралы Эммет Уильямсқа жазған хаты көрсетеді: «Жаман жаңалық! Джордж Брехт Флюкстан шығуды қалайды, Флюкс тым агрессивті болып бара жатыр деп ойлайды (бұл №6 бюллетень [пикеттер мен демонстрациялар арқылы насихаттау, саботаж және бұзушылық]). Сондықтан біз келісімге келуіміз керек, Флинт, Пайк және Брехт арасында ортақ шешім табуымыз керек (егер мұндай нәрсе мүмкін болса!). Брехтсіз жағдай нашар болар еді. Ол Нью-Йорктегі ең жақсы адам (менің ойымша)». Мачунас 1963 жылғы сәуірде Висбаденде жарияланған, Брехттің 70-ке жуық оқиғалық ноталарын картоп қорабына жинаған Water Yam жинағын ойлап тапты және жариялады. Бұл алғашқы Fluxbox болды және Флюкстің әрбір мүшесінің толық туындыларын қамтитын қораптар сериясының бөлігі болуы тиіс еді. Мачунастың қағидаларына сәйкес, қораптар нөмірленбеген және қол қойылмаған, бастапқыда 4 долларға сатылды. Оның көптеген басқа Флюкс көптеген туындыларында Maciunas Puzzle сияқты дәстүрлі жолмен шешуге келмейтін абсурдтық жұмбақтар бар болды. Drip Music 1963 жылғы 2 ақпанда Festum Fluxorum / Das Instrumentale театрында орындалды.

" Ащылық "

Мачунастың 1964 жылдың тамызында Оригиналенің Стокхаузендегі концертіне пикетке шығу шешімі көбінесе Fluxus-тың бастапқы, "батырлық" дәуірінің ыдыраған нүктесі ретінде қарастырылады; бұл әрекет Брехтті мүсіркеуге жеткізді, ол қарым-қатынасты үзбесе де, 1965 жылдың көктемінде Нью-Йорктен Еуропаға кетіп қалды, тіпті Кейдж оны қалдыруға көндіруге бүкіл кеш бойы тырысқанына қарамастан. Ол 1965 жылдың сәуірінде Римге келді; одан Франциядағы Вильфранш-сюр-Мерге көшіп, француз суретшісі Роберт Филиомен, Fluxus тобының тағы бір мүшесімен, La Cédille qui Sourit ("Күлімдеген Седиль") дүкенін ашты. Дүкен "тіл институтына қатысты мәңгілік байланыстарды" зерттеу үшін жоспарланған, бірақ оның орнына ол "күштірген шығармашылық белсенділіксіздік" деп атаған жағдайға әкелді. 1969 жылдың қарашасында Корнелиус Кардьюдың Скретч оркестрі (көру) Брехттің Транслокацияларына негізделген "Айсбергтің Уайт аралының батысқа қарай саяхатын жүзеге асыру" (Realization of the Journey of the Isle of Wight Westwards by Iceberg to Tokyo Bay) шығармасын Лондон қаласында орындады. Басқа да ойша қозғалыстарға Кубаның Майамимен бірге жылжуы және Исландияның Испанияға жақын орналасуы кірді.

Хсин-Хсин-Мингті аудару

Брект өмір бойы Зен буддизміне қызығушылығының бір бөлігі ретінде 1976 жылы Сең Цаньның шамамен 600 жылға дейінгі көне мәтіні «Хсин Хсин Мингті» аудару мақсатымен қытай тілін зерттеуді бастады. 1980 жылы жарық көрген кітапта үш автономды аударма болды: Брехттің ағылшын тіліндегі нұсқасы, Филионың француз тіліндегі нұсқасы және А. Фабридің неміс тіліндегі нұсқасы. Сондай-ақ, онда Такако Сайтоның каллиграфиясы да бар. Осы кезеңде жасалған басқа жұмыстар: үнемі өзгеріп отыратын кристаллдарды қамтитын «Crystal Boxes» сериясы; ICA-да «Музыка химиясы» деген атпен слайдтар, музыка және фейерверктермен өткен спектакль мен дәріс; (құмарлық) кейіпкерге байланысты жәдігерлерге арналған «Бранч мұражайы» көрмесі WE Brunch; Джон Кейдждің 75 жылдығына арналған шаралар аясында Батыс Германия радиосында көрсетілген «Сыбырлы музыка» атты пьеса; және «Skulptur Projekte Münster» тапсырысымен жасалған «Void Stones» деп аталатын 3 үлкен мүсін. «Музыка химиясы» мен «Бранч мұражайы» – Брехттің «мета-жаратылыстар» деп атаған үш жобаның екеуі. Біріншісі, 1968 жылғы «Музыка химиясы» атты слайдтарға негізделген дәріс, онда дәріс форматы оқытудың басым әдісі ретінде сынға алынады. Екіншісі, «Сан-Антонио инсталляциясы» – автор Сан-Антонионың француз детектив романдарының танымал сериясынан алынған үзінділерге негізделген. Үзінділер эксцентрикалық мақалалар жинағынан тұрады (олардың көп бөлігі француздық блошиный рыногында табылған), олар баяндамалардың егжей-тегжейін көрсетеді және пассивті тәжірибеге қарсы бір түрлі емді ұсынады – бұл жағдайда арзан әдебиеттің механикалық сіңірілуі. Үшінші жоба – В.Е. Бранчтың өмірі мен шығармашылығының «көрнекі нысаны» болған «Бранч мұражайы», Брехт пен суретші Стефан Куковский (қазіргі Стефан Шекспир) ойлап тапқан «үлкен тарихи маңызы бар» ойдан туған кейіпкер. Лекция үлгісі мен роман сияқты, бұл жоба да ақпаратты институционалды түрде ұсыну мен тарату формаларын сынап бағалайды.