Паскаль Брюкнер – француз жазушысы, философы (1948 ж.т.). Француз қоғамын сынап, «Жаңа философтар» тобында белгілі болды. Биографиясы, еңбектері туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және философы (1948 жылы туған)
French writer and philosopher (born 1948)
Паскаль Брукнер (bʁyknɛʁ; 1948 жылдың 15 желтоқсанында Парижде туған) – француз жазушысы, 1970-ші және 1980-ші жылдары көзге түскен "Жаңа философтардың" бірі. Оның көптеген еңбектері француз қоғамы мен мәдениетін сынауға арналған.
Pascal Bruckner (bʁyknɛʁ; born 15 December 1948, in Paris) is a French writer, one of the "New Philosophers" who came to prominence in the 1970s and 1980s. Much of his work has been devoted to critiques of French society and culture.
Өмірбаян
Брукнер жас кезінде иезуит мектептеріне қатысқан. Париж I және Париж VII Дидро университеттерінде, содан кейін École Pratique des Hautes Études-те оқығаннан кейін Брукнер Париждегі Саяси зерттеулер институтында лекция меңгерушісі болды және Nouvel Observateur басылымына үлес қосты. Брукнер «жаңа философтар» немесе «nouveaux philosophes» ағылымен жазуды бастады. Ол «Parias (Parias)», «Lunes de fiel (Evil Angels)» (Роман Полански фильміне бейімделген) және «Les voleurs de beauté (The Beauty Stealers)» (1997 жылы Renaudot сыйлығы) атты кітаптарын жариялады. Оның эсселерінің арасында «Бәласіздіктің құлқыны» («The Temptation of Innocence», 1995 жылы Médicis сыйлығы) және, әйгілі, «Ақ адамның зарлы жылауы» («Le Sanglot de l'homme blanc»), Үшінші әлемге көмек етуді мақсат тұтқан нарциссикалық және құрылымдық саясатқа сын, сондай-ақ жақында «La Tyrannie de la pénitence» (2006) – Батыстың үздіксіз өзін-өзі сынауы туралы кітап, «Кінәнің тираниясы» (2010) деп аударылған. 1992 жылдан 1999 жылға дейін Брукнер Югославия соғыстарында хорваттар, босниялықтар және албандардың мүдделерін қолдады, сондай-ақ 1999 жылы Югославияны НАТО бомбалауын мақұлдады. 2003 жылы ол Ирак соғысын қолдады, бірақ кейін АҚШ әскерінің қателіктерін және Абу-Грейб және Гуантанамодағы азаптауды сынады. 2009 жылы ол Роман Поланскині қолдап, 1977 жылы 13 жасар қызды есірткіге салып, зорлағаны үшін Швейцарияда тұтқындалғаннан кейін оның босатылуын талап ететін петицияға қол қойды.
Bruckner attended Jesuit schools in his youth. After studies at the universities of Paris I and Paris VII Diderot, and then at the École Pratique des Hautes Études, Bruckner became maître de conférences at the Institut d'Études Politiques de Paris and a contributor to the Nouvel Observateur. Bruckner began writing in the vein of the nouveaux philosophes or New Philosophers. He published Parias (Parias), Lunes de fiel (Evil Angels) (adapted as a film by Roman Polanski) and Les voleurs de beauté (The Beauty Stealers) (Prix Renaudot in 1997). Among his essays are La tentation de l'innocence ("The Temptation of Innocence," Prix Médicis in 1995) and, famously, Le Sanglot de l'homme blanc (The Tears of the White Man), an attack on narcissistic and destructive policies intended to benefit the Third World, and more recently La Tyrannie de la pénitence (2006), a book on the West's endless self criticism, translated as "The Tyranny of Guilt" (2010). From 1992 to 1999, Bruckner was a supporter of the Croatian, Bosniak and Albanian causes in the Yugoslav Wars, and endorsed the NATO bombing of Yugoslavia in 1999. In 2003, he supported the Iraq War, but later criticized the mistakes of the U. S. military and the use of torture in Abu Ghraib and Guantanamo. In 2009, he signed a petition in support of Roman Polanski, calling for his release after Polanski was arrested in Switzerland in relation to his 1977 charge for drugging and raping a 13 year old girl.
Ақ адамның қаны
1983 жылы мамыр айында Éditions le Seuil баспасында жарық көрген «Ақ адамның көз жасы» (Le Sanglot de l'homme blanc) – даулы туынды болды. Автор Батыстағы солшылдардың Батысқа қарсы және үшінші әлемді қолдайтын сезімталдығын суреттейді. Бұл эссе бірнеше ойшылдар бағытына, әсіресе Морис Дантек пен Мишель Уэльбекке ықпал етті. Атауы Киплингтің «Ақ адамның жауапкершілігі» (White Man's Burden) туындысының өзгеше түрі.
Le Sanglot de l'homme blanc (The White Man's Tears), published by the Éditions le Seuil in May 1983, was a controversial opus. The author describes the anti Western and pro Third World sentimentalism of the Left in the West. The essay had an influence on a whole trend of thought, especially on Maurice Dantec and Michel Houellebecq. The title is a variation on Kipling's "White Man's Burden".
Қайырымдылық төрелігі
Брукнердің 2006 жылғы "La Tyrannie de la pénitence: Essai sur le masochisme Occidental" (Батыстың өзіне-өзі жасаған азабы: Батыс мазохизмі туралы эссе) еңбегі Батыс кінәсінің қазіргі саяси мәдениетінің пайда болуы мен саяси ықпалына назар аударады.
Bruckner's 2006 work La Tyrannie de la pénitence: Essai sur le masochisme Occidental (The Tyranny of Guilt: An Essay on Western Masochism) focuses on the origin and political impact of the contemporary political culture of Western guilt.
Көп мәдени этноцентризмді сынға алу
Брукнердің кейбір көпмәдениеттілік дискурстарының этноцентрикалық сипатына қарсы тұруы халықаралық пікірталас тудырды. "Ағартушылық фундаментализмі, әлде расизмге қарсы күресушілердің расизмі?" атты мақаласында ол әсіресе Айан Хирси Әлиді Иан Бурума мен Тимоти Гартон Эштің сын-ескертпелерінен қорғады. Брукнердің сөзінше, Хайдеггерден Гадамерге дейін, Деррида, Макс Хоркхаймер және Теодор Адорно сияқты заманауи философтар "біздің дәуіріміздің барлық жамандықтары осы философиялық және әдеби құбылыстан туды: капитализм, колониализм, тоталитаризм" деп мәлімдеп, Ағартушылыққа кең ауқымды шабуыл жасады. Бұл мемуар "оның берілген католик баласынан бастап француз мәдениетінің жетекші философы мен жазушысына дейінгі жолын баяндайды. Брукнердің өміріндегі маңызды тұлға – оның әкесі, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияға жұмыс істеуге өз еркімен барган, жанкешті антисемит. Ол әйеліне зорлық-зомбылық көрсеткен қатыгез адам. Жас Брукнер көп кешікпей әкесіне қарсы шығады, ал оның кек алуы – оның толық қарсы полюсіне айналу, тіпті ол еврей ойшылы деп аталғанына қуанды, ол өзінің еврей емес екенін білсе де. "Әкем маған оған қарсы ойлау арқылы жақсы ойлауға көмектесті. Мен оның жеңілісімін." Осы қарсылыққа қарамастан, ол өмірінің соңына дейін әкесімен байланыста болып қалады. Оның басқа да "әкелері" бар, мысалы Сартр, Владимир Янкелевич және Роланд Барт, олардың философиялық дамуына көмектескен, сондай-ақ өзінің "философиялық егіз інісі" Ален Финкилькраутпен достығын сипаттайды.
Bruckner's polemic stance against the ethnocentric nature of some discourses of multiculturalism has kindled an international debate. In an article titled "Enlightenment Fundamentalism or Racism of the Anti Racists? ", he defended Ayaan Hirsi Ali in particular against the criticisms from Ian Buruma and Timothy Garton Ash. According to Bruckner, modern philosophers from Heidegger to Gadamer, Derrida, Max Horkheimer and Theodor Adorno have mounted a broad attack on the Enlightenment, claiming that "all the evils of our epoch were spawned by this philosophical and literary episode: capitalism, colonialism, totalitarianism." The memoir "charts his journey from pious Catholic child to leading philosopher and writer on French culture. The key figure in Bruckner's life is his father, a virulent anti Semite, who voluntarily went to work in Germany during the Second World War. He is a violent man who beats his wife. The young Bruckner soon reacts against his father and his revenge is to become his polar opposite, even to the point of being happy to be called a ‘Jewish thinker’, which he is not. ‘My father helped me to think better by thinking against him. I am his defeat.’ Despite this opposition, he remains tied to his father to the very end. He has other ‘fathers’, men such as Sartre, Vladimir Jankélévitch and Roland Barthes who fostered his philosophical development, and describes his friendship with his ‘philosophical twin brother’, Alain Finkielkraut."