Кіріспе

Бұл мақала Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап отаршылықтан кейінгі кезеңге дейінгі француз әуе күштерінің отарлық территориялардағы тарихын қарастырады.

Индокитай (1939-1940 жылдар)

1939 жылдың қыркүйек айында Еуропада соғыс басталғанда, Француз Индокитайындағы Armée de l'Air мәртебесіне бірден әсер етпеді, себебі оның міндеті Оңтүстік-Шығыс Азияның кең аумағын, соның ішінде болашақ Лаос, Камбоджа және Вьетнамды қорғау болды. Дегенмен, оның ұшақтарының саны кез келген жаудың шабуылына қарсы тиімді қорғаныс жасауға жеткіліксіз көрінді, өйткені олардың барлығы ескірген немесе қолданыстан шыққан 100-ден аз ұшақтан тұрды. 1931 жылдың қыркүйегінде Жапония Маньчжурияны басып алып, оккупациялады. Бұл Қытайдың солтүстік-шығысындағы Цзилинь, Ляонин және Хэйлунцзян провинцияларын қамтитын аймақ еді. Шамамен алты жыл өткен соң, 1937 жылдың шілдесінде Екінші Қытай-Жапон соғысы басталды. Француз колониялық билігі жапондықтар еуропалық державаның күшіне қарсы тұруға батыл болмайды деп үміттенді. Алайда, 1939 жылдың қыркүйегінде Польшаға неміс шабуылынан кейін жағдай өзгерді, себебі Жапония Остік одақтың құрамында болды және Германияның одақтасы еді. 1940 жылдың 26 қыркүйегінде жапон әскерлері Хайфонға түсіп, күні бұрын қол қойылған бейбіт келісімді бұзды. Келесі айдың ортасынан бастап француздар жапон әскерлерінің шабуылдарын тойтаруға белсенді түрде қатысты.

Француз-тай соғысы (19401941)

1940 жылы Францияның құлауынан кейін тайлықтар бірнеше жыл бұрын жоғалтқан территорияларын қайтарып алу мүмкіндігіне қол жеткізді. Франция метрополиясының құлдырауы француздардың Индокитайдағы билігін күңкейтті. 1940 жылдың қыркүйегінде жапондықтар француз Индокитайына басып кіргеннен кейін француздар жапондықтарға әскери базалар құруға мәжбүр болды. Бұл сырттай бағынышты мінез-құлық тай үкіметін Виши Франциясы Тайландпен қақтығысқа бармайды деп сендірді. Француз армиясының ең басты кемшілігі – бронетехниканың жетіспеушілігі болды; алайда, Armée de l'Air құрамында шамамен жүздей ұшақ болды, олардың шамамен алпысы бірінші сапқа жататын еді. Олардың арасында 30 Potez 25 TOE, 4 Farman 221, 6 Potez 542, 9 Morane M.S.406 және 8 Loire 130 ұшақтары бар еді. Тай армиясы салыстырмалы түрде жақсы жабдықталған күш болды. Оның құрамында 60 мыңға жуық адам, артиллерия және танктер болды. Корольдік Тайланд Әскери-теңіз күштері – бірнеше кемелерден, оның ішінде екі жағалау қорғаныс кемесі, он екі торпедалық катер және төрт суасты кемесінен – француз Әскери-теңіз күштерінен нашар болды, бірақ Корольдік Тайланд Әуе күштері l'Armee de l'Air-ден сандық және сапалық жағынан басымдыққа ие болды. Әуе күшінің бірінші сапқа жататын 140 ұшағының арасында жиырма төрт Mitsubishi Ki 30 жеңіл бомбалаушы, тоғыз Mitsubishi Ki 21 және алты Martin B 10 екі қозғалтқышты бомбалаушы, жетпіс Vought Corsair пикирлеуші бомбалаушы және жиырма бес Curtiss Hawk 75 истребитель болды. Бангкокта ұлтшылдық демонстрациялар мен француздарға қарсы митингілер өткізілген кезде Меконг шекарасында шекаралық қақтығыстар басталды. Тайландтың басым Әуе күштері Виентьян, Сисофон және Баттамбанг қалаларын күндізгі уақытта бомбалауды толық бейхабар күйде жүргізді. Француздар өз ұшақтарымен жауап берді, бірақ келтірілген зиян салыстырмалы түрде аз болды. Тайланд Әуе күштерінің, әсіресе пикирлеуші бомбалау саласындағы іс-әрекеттері француз Индокитайының губернаторы адмирал Жан Декуды тай ұшақтарын соғыс тәжірибесі мол адамдар ұшқандай сезінуге мәжбүр етті. 1941 жылдың қаңтар айының басында Тай Бурафа және Исан армиялары Лаос пен Камбоджаға шабуылдады. Француздық қарсылық бірден басталды, бірақ көптеген бөлімшелер жақсы жабдықталған тай әскерлерімен бірге шашырап кетті. Тайлықтар Лаосты жылдам басып алды, бірақ Камбоджаны басып алу әлдеқайда қиын болды. 1941 жылдың 16 қаңтарында француздар тайлықтар басып алған Янг Данг Кхум және Пхум Преав ауылдарына қарсы ірі шабуылға шығып, соғыстың ең қаһарлы шайқасын бастады. Тым күрделі бұйрықтар мен барлау мәліметтерінің болмауы француздың қарсы шабуылдарын қиратты және француздың аймақтан кетуімен аяқталды. Тайлықтар шегініп келе жатқан француздарды қууға мүмкіндік алмады, өйткені олардың алдыңғы танктері француз Шетелдік легионының артиллериясымен тоқтатылды. 24 қаңтарда соңғы әуе шайқасы болды, осы шайқаста тайлық бомбалаушылар Сейм-Рипке жақын Анкордағы француз әуежайына шабуыл жасады. Тайлықтардың соңғы миссиясы 28 қаңтарда сағат 07:10-да басталды, онда 50-ші бомбалаушы эскадрильясының Мартиндері 60-шы истребитель эскадрильясының үш Hawk 75N-мен бірге Сисофонға рейдке шықты. Жапондықтар қақтығысқа араласып, 28 қаңтарда жалпы қарулы келісімге қол жеткізді. 9 мамырда Токиода бейбіт келісімге қол қойылды, француздар жапондықтардың талас аймақтарынан бас тартуға мәжбүр болды. Соғыстың соңына қарай француз ұшақтарының шамамен 30% жұмыс істемей қалды, олардың кейбіреулері әуе шабуылдарынан алған ұсақ зақымдар жөнделмегендіктен жарамсыз болды. Armée de l'Air бір Farman F221 және екі Morane M.S.406 ұшағының жерде жойылғанын мойындады, бірақ шындығында шығын одан да көп болды. Бірінші ұрыстық тәжірибесінде Корольдік Тайланд Әуе күштері бес француз ұшағын атып түсірді және жерде он жетісін жойды, ал өзі үш ұшағын әуеде жоғалтты және тағы бес-он ұшағы француз әуе шабуылдары кезінде тай әуежайларында жойылды.

Перл-Харбордан кейінгі 1941-1945 жылдар

1941 жылғы желтоқсан айы Тынық мұхитындағы соғыста шешуші кезең болды, бірақ сол кезде француздық ұшақтар көбінесе жапондықтар басып алған аумақтарда "ұшуға тыйым салынған" аймақтарды енгізгеннен бастап, және кейіннен француздық бақылаудағы әуежайларды беруді талап еткеннен бастап, тоқтатылып, жерде тозығына ұшырады. (Нацистер басып алған) Еуропадан үзіліп қалған Индокитайдағы Armée de l'Air әуе күштері іс жүзінде тек қана есіммен ғана сақталды, себебі отын мен қосалқы бөлшектердің жетіспеуі ұшақтарды жерге мізіп, соғыс барысында оларды біртіндеп қарудан шығаруға мәжбүр етті. 1945 жылдың наурыз айында Жапония Индокитайдағы француздық қатысуды толығымен бейтараптандыруға шешім қабылдады, бастапқыда астанасы Сайгондағы штаб-пәтеріндегі жоғары ранкті француз әскери басшыларын тұтқындады. Дегенмен, қолда бар 30-дан аз ескірген ұшағына қарамастан, Armée de l'Air осы агрессияға жауап берді және Қытайға қарай шегініп бара жатқан француз күштерін қуатын жапон әскерлеріне ауыр зиян келтірді, онда олар АҚШ-та жасалған жабдықтармен қайта қаруланды.

Индокитайдағы француз отаршылдығының соңғы жылдары (19451954)

Жапония 1945 жылдың жазында жеңілген держава болғанымен, француз отаршылдығына қарсы вьетнамдықтардың ұзақ жылдар бойы жиналып келген наразылығын пайдаланды. Индокитайдағы француз империясының құлауының алғашқы белгілері Сайгондағы вьетнамдық көтерілісшілердің француз тұрғындарына шабуыл жасап, өлтіруімен көрінді. Француздар тәртіпті қалпына келтіру үшін Леклерктің ескі 2-ші бронетанкті дивизиясының жауынгерлік командасын (жеңіл бригада) жіберуге мәжбүр болды. Армияның әуе күштері армия бөлімдерін «Шығыс тобы» деп аталатын Groupe marchant de l'extrême orient (Алыс Шығыс алға тобы) арқылы күшейтті, оған АҚШ-та кең таралған Дуглас C-47 Skytrain сияқты ұшақтар кірді, күшейтулер келгеннен кейін олардың саны он сегізге жетті. 1945 жылдың қарашасында 1-ші истребитель эскадрильясы (GC I/7 және II/7) Сайгонға келді, бірақ ұшақтарыз болмады. Кейіннен бұл бөлімшелерге британдық Supermarine Spitfire F.VIII және F.IX нұсқалары берілді. Алайда, құрамы жапондық ұшақтармен толықтырылды, көбінесе байланыс міндеттеріне арналған. C-47 ұшақтары бомбалаушылар болмаса да, олардың көпшілігі Индокитайдағы француз империясының соңғы тоғыз жылында бомбалау тапсырмаларын орындау үшін қайта жабдықталды. 1946 жылдың наурызына қарай Armée de l'Air төрт бөлімнен тұрды, олардың екеуі Spitfire F.IX, біреуі C-47 және Junkers Ju 52/3m үлгілерімен жабдықталған көлік/бомбалау бөлімдері болды. Француздық өндірістегі ұшақтардың ішінде тек Morane Saulnier MS.500 және Nord NC.702 байланыс ұшақтары болды, олар бақылау және эвакуациялау міндеттері үшін де пайдаланылатын. (MS.500 ұшағы неміс Fieseler Fi 156 "Storch" (Қарлығаш) ұшағының көшірмесі болды.) 1947 жылдың наурызына қарай «Сигонь» және «Эльзас» истребитель топтары Индокитайға келді, оларға де Гавиланд Москитомен жабдықталған «Корса» тобы қосылды. Алайда, олардың RAF әріптестері екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бирмада орналасқан кезде болғандай, британдықтар «Wooden Wonder» деп атаған ұшақтар, олар мүлдем жұмыс істеуге арналған климатқа ұшырағаннан кейін нашарлай бастады. Сол айда Нам Динь гарнизоны қоршауға алынды, сондықтан тасымалдау топтары қоршауға алынған әскерлерді босату және жау қоршауын бұзу үшін 350-ден астам әуедегі десантты түсіруді талап етті. Француздарға қарсы партизандық соғыс ретінде соғысқан көтерілісшілер партизандық соғыс өнерін және ғылымын жетілдіре бастады. Солтүстік және Оңтүстік Вьетнамның болашақ астаналары 1949 жылдың жазы мен күзі кезінде Armée de l'Air истребитель бөлімдерінің қатысуына куә болды, жағдай нашарлай бастағанда. Бірліктер Солтүстік Африкадан Индокитайға көшірілді, соның ішінде I/5 «Ванде» және II/5 «Иль-де-Франс», олар Bell P-63-пен жабдықталған және 1951 жылдың қаңтарына дейін театрда қалды. Біріншіден, олар Сайгонның Тань Сон Нхут қаласындағы негізгі әскери әуе базасында орналасты, содан кейін Солтүстік Вьетнамның болашақ астанасына көшірілді, онда II/6, 1942 және 1945 жылдар аралығында Кеңес Одағында болған атақты және жоғары марапатталған «Нормандия-Нимен» истребитель полкі ретінде белгілі, оларға қосылды. Олар, әрине, қажет болды, өйткені олар Тонкин аймағындағы француз армиясының позицияларын қоршап алған Вьетмин партизандарына қарсы қарсы шабуылдарға қатысты. Халық Республикасын құрғаннан кейін, Қытайдың жаңа маоистік үкіметі көтерілісшілерге логистикалық қолдау көрсетуді бастады, бірақ шын мәнінде әскерлерді қамтамасыз етуден басқа, Қытай Кореядағы соғыста 1950 жылдың маусым айының соңында басталатын. Коммунистік кеңею «еркін» Оңтүстік-Шығыс Азияның қалған бөлігінде (ол кезде АҚШ-тың басқыншылығында болған Жапониядан басқа) болмай қалмайтын сияқты, сондықтан Гарри С. Трумэннің басшылығымен АҚШ үкіметі өз ұстанымын қайта қарастыра бастады. Наурыз айында 1951 жылдың сәуірінде әуе апатынан қайтыс болғанға дейін Индокитайдағы Armée de l'Air командасын басқарған генерал Хартман төрт истребитель, екі бомбалау және төрт тасымалдау тобынан тұратын «Жауынгерлік әуе корпусын» құруды қалаған. Осы уақытта ұшақтар АҚШ Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерімен қызметте болды, алайда Хартманн олардың жердегі дәстүрлі әскерлермен күресуге қарағанда көтерілісшілермен күресу міндетіне сай емес деп сенді. Нәтижесінде, буынтық қозғалтқыштармен, мысалы, F8F Bearcat, Grumman ұшағы бір қозғалтқышпен, Pratt & Whitney P&W R 2800 радиалдық қозғалтқышымен, көтерілісшілерге қарсы күресу үшін пайдаланылатын. Осы қуатты қозғалтқышымен (2100 л.с.) Bearcat, мүмкін, ең жылдам винтті ұшақ болды, оның ең жоғары жылдамдығы 450 миль/сағ. болды. (Америкалықтар Вьетминге қарсы соғыста өздерінің жетекшілігін 1960 жылдары Дуглас A-1 Skyraider буынтық қозғалтқыштармен жабдықталған ұшақтарын пайдалану арқылы жалғастырды.) Партизандық топтарға үлкен «жарақтарды» тастау үшін екі қозғалтқышты бомбалаушы Дуглас B-26 Invader да таңдалды. Индокитайдағы Armée de l'Air үшін қайта қарастырылған басқару құрылымы үш тактикалық әуе тобының (Gatac) құрылуымен де енгізілді: Гатак Солтүстік Ханойда, Гатак Орталық Хуэде және Гатак Оңтүстік Сайгон/Тань Сон Нхутта. Француздар мен көтерілісшілер арасындағы жаңадан басталган шайқас (308-ші және 312-ші дивизияларының құрамында, Во Нгуен Гиап басқаруымен) 1951 жылдың қаңтарында Винь Йенде басталды. Де Латтр басқаратын француз армиясының «ұялы топтарына» III/6 «Руссильон» және I/9 «Лимозен» истребитель топтары қолдау көрсетті, олар шамамен қырық P-63 ұшағын жинады, олар II/6 «Нормандия-Нимен» және I/6 «Корса» бөлімдерінен алынған сегіз F6F ұшағымен күшейтілді. Ай ішінде Гатак Солтүстік, қазір Ханойды қорғап тұрған, 147 ұшақтың 114-інен 1700-ден астам истребитель ұшулары орындалды, ал «Нормандия-Нимен» истребитель тобы оңтүстік секторды қорғаумен жүктелді. Француздық бомбалау мүмкіндігі GB I/19 «Гасконь» бөліміне берілген B-26 бомбалаушыларының операциялық миссияларымен күшейтілді, Мао Кхе үшін болған шайқаста (Солтүстік Вьетнамдағы көмір кенішінің орталығы, оның жоғалтуы француздарға зиян келтіретін) Хайфонды қорғау үшін. Гиаптың өзі Вьетминнің жеңіліске ұшырауына жартылай кінәлі болды, өйткені Винь Йеннің француз қолында қалуын қамтамасыз еткен әуе күші және Мао Кхе француз қолында қалуын қамтамасыз еткен теңіз күші оның тәжірибесінен тыс болды және ол оларға жоспарлауда есеп бермеді. Енді Шассин басқаруындағы Armée de l'Air француз армиясын 1951 жылдың соңынан маусымның басына дейін жаңа көтерілісшілерге қарсы қорғауда қолдау көрсетті, истребитель топтарында шамамен 48 F8F және 23 P-63 ұшағы болды, бірақ бомбалаушы бөлімі тек сегіз B-26 ұшағынан тұрды. Қолдау ретінде 40 C-47 және Ju 52 ұшағы біріктірілді. Бірнеше айдан кейін, Вьетмин көтерілісшілерінен шамамен 6000 француз әскері қаза болғаннан кейін, генерал Жан де Латтр де Тассиньи Индокитайдағы барлық 190 000 француз экспедициялық корпусының бас қолбасшысы болды (бұрын Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде еркін француз күштерінің бас қолбасшысы болған). Ол үрдісті кері қайтаруға және француз қарулы күштерінің қорғаныс ұстанымынан шабуылдық ұстанымға өтуіне шешім қабылдады. Де Латтр Винь Йен, Мао Кхе және Дейде күшті жеңістерге жетті. Вьетмин осыдан кейін Ханойға шабуыл жасаған жоқ. Бірақ ол Вьетминді жойылмай Францияға қайтарылды. Ол 1952 жылдың қаңтарында рактан қайтыс болды, содан кейін Франция маршалы шеніне көтерілді. Шассиннің Armée de l'Air үшін маңызды күшейтуді талап етуіне қарамастан, театр персоналы айлар бойы операцияларды жүргізудің қиын жағдайына ұшырады, ол назардан тыс қалды. Гатак Лаос, истребитель және бомбалаушы ұшақтарын біріктіретін...

Диен-Биен-Фу: Индокитайдағы соңғы дем (1954 жылдың қаңтар-майы)

1954 жылдың басында Диен-Бьен-Фуға 20 C 119 және 50 C 47 қажет болды, сондықтан 2 қаңтарда Наваррдың екінші қолбасшысы «Наварр жоспары» бойынша қосымша ұшақтар мен экипаждарды сұрады. АҚШ президенті Эйзенхауэр, егер ол АҚШ әскерлерін жіберсе, ішкі және халықаралық наразылықтардан қорқып, француздарға қанша көмек қажет екенін анықтау үшін Индокитайға американдық миссия жіберді. Француз премьер-министрі Жозеф Ланьельдің жеке хатынан кейін Эйзенхауэр 1946 жылы зейнеткер генерал-майор Ченно, Америкалық еріктілер тобының (AVG) әйгілі қолбасшысы, «Ұшқыш жолбарыстар» ретінде белгілі, Қытайда Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылған, ал кейін Корея соғысы басталған жылы ЦРУ сатып алған ұшақтарды француздық бояумен бояп, Civil Air Transport (CAT) әуе компаниясының экипаждарымен ұшуға рұқсат берді. Ол сонымен қатар американдық «мамандарды» Индокитайға жіберуді, яғни АҚШ Әуе күштерінің Қиыр Шығыс Әуе күштері (FEAF) механиктерін жіберуге рұқсат берді. Олардың саяси салдары болғандықтан құпиялылыққа ант бергеннен кейін, олар оңтүстіктегі Данангта (бұрынғы Туран) және солтүстіктегі Хайфонгтан оңтүстікке қарай орналасқан До Сонда C 47 ұшақтарында жұмыс істеуге бармақ болды. (Шындығында, Эйзенхауэр олардың болуынан қатты алаңдады, бұл Қытай үкіметінің американдық механиктерді «жауынгерлер» деп атауына себеп болды, ол АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Фостер Даллеске 1954 жылдың маусым айының соңына дейін оларды қайтарып алуды қалайтынын айтты, Индокитайдағы жағдай қандай болса да.) 1954 жылдың 16 наурызында базаға қарсы Вьетминг артиллериясының алғашқы шабуылдары болды, нәтижесінде алты француз F8F, бес MS.500 және екі тікұшақ жойылды. Француз жауабы тек солтүстік секторда орналасқан базалардан ғана беріле алды. Армэ де л’Аир F8F истребительдерімен екі топ, B 26 бомбалаушыларымен екі топ жинады, ал Аэронaваль (теңіз авиациясы) F6F Hellcats, SB2C Helldivers, F4AU 1 және төрт қозғалтқышты PB4Y Privateers (B 24 Liberator бомбалаушысының теңіздік нұсқасы) жинады. Көлік топтары шамамен 100 C 47 ұшағын ұсынды, сонымен қатар 24 CAT қызметкерімен жабдықталған он екі Fairchild C 119C «Boxcars» француз гарнизонына азық-түлік, оқ-дәрілер мен артиллериялық құралдарды, сондай-ақ тонналармен тікенді сым және басқа да жабдықтарды әуеден түсіру үшін болды. Француздар мен американдықтар арасында бастапқыда келіспеушіліктер болды, өйткені базадағы француз командирі CAT экипаждары тікелей нұсқауларды орындамайтынына шағымданды, бірақ бұл көбінесе тілдік кедергіге байланысты болды, өйткені CAT экипаждарының көбісі, егер болса, француз тілінде сөйлейтін тілдік дағдылары болмады, француз әуе қозғалысын бақылаушылармен жақсы қарым-қатынас жасауға мүмкіндік беретін. Әйгілі болғандай, француз гарнизонында британдық легионерлер болды, сондықтан олар аудармашы ретінде пайдаланылды. Нәтижесінде, 37 CAT ұшқышы өз міндеттерін жақсы орындап, Диен-Бьен-Фу үстінен 682 рейс жасап, француздардың құрметіне ие болды. (Бұл құрмет жарты ғасырдан кейін, 2005 жылдың 24 ақпанында Вашингтондағы Франция елшілігінде өткен арнайы салтанатта, аман қалған жеті CAT ұшқышына Ардақты Легионның кавалері атағы беріліп, ресми түрде мойындалды.) Сонымен қатар, көтерілісшілер кеңестік қару-жарақпен жабдықталды, соның ішінде 37 мм зениттік пулялармен, олар француздар мен американдық ұшақтарына шабуыл жасағанда, оларды жоюға тырысып, қоршауға алынған гарнизонды босатуға әрекеттенді, бірақ 1954 жылдың 7 мамырында олар Гиап әскерлеріне жеңіліп қалды. Француз Индокитайындағы соңғы ірі шайқаста француздар алпыс екі ұшақты жоғалтты немесе қатты зақымдады, бұл колония ретінде шілдеде Женевада Вьетнамды 17-ші параллель бойынша екі елге бөлу туралы келісімге қол қоюмен тарихқа енді. Францияға жаңа Вьетнам Республикасында, батыста Оңтүстік Вьетнам ретінде белгілі, шағын әскери қатысуға рұқсат берілді, ал әлі де бар американдықтарға Армэ де л’Аир-дің B 26 және C 47 контингентіне, сондай-ақ C 119 ұшақтарына қызмет көрсетуге рұқсат берілді. Олар тіпті француз әскерлеріне арналған парашюттерді де жинады. Америкалықтар Вьетнамнан 1954 жылдың 6 қыркүйегінде, француздар уәде еткен күнден бес күн кейін шықты. Осы уақытта Армэ де л’Аир-дің басқа да бөлімдері Вьетнам Әуе күштерінің (ВВС) техникалық және ұшқыш құрамын Нха-Транг қаласында оқытуға кірісті.

Алжир: Солтүстік Африкадағы империяның соңғы күндері (19541962)

Индокитайдағы француз империясы құлағаннан кейін, француз империясы шайқалып, Парижден тәуелсіздік үшін күрескен елдердің саны арта түсті. Бірақ 1945 жылдан кейінгі кезең кең ауқымды отарсыздану дәуірі болды және Франция отарлық держава болудың қиындықтарымен бетпе-бет келді. Франция Солтүстік Африкада, Алжир, Марокко және Тунис сияқты елдерді отарлары ретінде сақтап тұрды. Дегенмен, 1950-ші жылдардағы көтерілістер күшейді, бұл француз экспедициялық корпусына қарсы Вьетминдің жеңісінен үлгі алғандық еді, себебі ол «күшті» еуропалық державаның «басып алынған» территориядан ығыстырылуы мүмкін екенін көрсетті. Осы қауіпке қарсы тұру үшін француздар Солтүстік Африкадағы әскерлерін күшейтті. Әсіресе Әуе күштері үшін бұл АҚШ-та жасалған ұшақтармен жабдықталуды білдірді, бұрынғыдай Индокитайда да солай болған. Француз арсеналындағы бомбалаушылардың бірі – екі Pratt & Whitney R 2800 қозғалтқышымен жабдықталған B-26 Invader болды. 1956 жылдың күзінен бастап B-26 Алжирде орналасқан екі бомбалаушылық эскадрильяны жабдықтады, біріншісі – Оран-ла-Сенияда орналасқан GB 1/91 Gascogne, үш айдан кейін GB 2/91 Guyenne Алжирдің шығысындағы Бонада орналасты. B-26 төрт түрлі нұсқада қолданылды. 6-8 12,7 мм пулеметтері бар қатты мұрынға ие B-26B және шыны мұрынды B-26C бомба тасу және ракеталар, бомбалар мен напалммен жақыннан қолдау көрсету үшін пайдаланылды. B-26C ұшақтарына орнатылған дәлдігімен әйгітлі "Норден" бомбалау құрылғысы, нашар ауа райында да нысананы (екі тоннаға дейін) дәл табуға көмектесті. RB-26 фотобарлау нұсқасы ERP.1/32 Armagnac эскадрильясымен пайдаланылды. Ұйымдастыру тұрғысынан, 4 RB-26, 16 B-26 ұшағымен бірге топтастырылды. Бұл ұшақтардың барлығы базадан 600 километрге дейін, нысанада 20 минутқа дейін немесе базадан 800 километрге дейін, нысанада өте аз уақытқа ұшуға дайын күйде болды. Соңғы нұсқасы ресми түрде B-26N деп аталды, ол B-26C-дің түнгі истребительге айналдырылған түрі болды, Тунисіден қару контрабандасын тоқтату үшін қолданылды. Шыны мұрын қайта жасалды және Meteor NF.11 истребителінен алынған британдық AI Mk. X радарымен жабдықталды. B-26N әрбір қанатында екі 12,7 мм пулеметі бар екі пулеметтік модульмен және әуедегі ракеталарға арналған екі ракеталық модульмен қаруландырылды. B-26 ұшағының бронясы оны бомбалау және бүліктерге қарсы операциялар үшін өте пайдалы және әмбебап құралға айналдырды. Мысалы, 1957 жылдың 15 наурызында Норд-Константануа аймағында Мовис ормандында жасырынып отырған бүлікшілерді жою үшін кемінде 12 B-26 ұшағынан тұратын күш жіберілді. Бірақ 1959 жылдың 15 шілдесінде орындалған бір миссияда напалм қолданылды. Француз армиясының десанттық әскерлері Рафа маңында көтерілісшілер тобымен тоқтатылып, оларға маңызды аумақты бақылауға мүмкіндік берді. GB 2/91 эскадрильясының B-26 ұшағы Ораннан ұшып, қанатының астына төрт напалм контейнері ілінді. Десанттық әскермен байланыс бастапқыда қиын болды, ал қараңғылық көруді нашарлатты, сондықтан B-26 десанттық әскерден бірнеше метр қашықтықта ағаштарға соқтығысты. Жағдайды нашарлатқан нәрсе – радио уақытша істен шықты. Ұшқыш өзі напалмды нысанаға жіберуге мәжбүр болды, тіпті ол жоғары жылдамдықпен және (өте) төмен биіктікте ұшса да. Әлдеқандай сәттілікпен, ол десанттық әскердің өміріне қауіп келтірмей жүгін тастады.