Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Уилсон (шамамен 1941 жылы туған) - 1977 жылдың мамыр айынан бастап 1986 жылы кеңес таратылғанға дейін Ұлы Лондон Кеңесінің Еңбек партиясы мүшесі болды. 1984 жылы ол Еңбек партиясы тобының бас қамшысы болды, ал Кен Ливингстон Ұлы Лондон Кеңесінің танымалдылығын көрсету мақсатындағы қосымша сайлауға қол жеткізу үшін кеңестен кетіп қалды. Ливингстон мүше болмаған кезде Уилсон Ұлы Лондон Кеңесінің жетекшісі қызметін атқарды.
John Wilson (born c. 1941) was a Labour Party member of the Greater London Council from May 1977 until the council was abolished in 1986. He was Chief Whip of the Labour group in 1984 when Ken Livingstone resigned from the GLC to force a by election aimed at showing the popularity of the GLC. Wilson acted as Leader of the GLC while Livingstone was not a member.
Еңбек партиясының белсендісі
Уилсон Лондон көліктерінде кәсіби электрик болып жұмыс істеді. Ол 1970 жылдың ақпанында Уолл-Эндтегі Еңбек партиясына қосылды, ал сол қазанда жергілікті сайлауға кандидат ретінде таңдалды; 1971 жылдың мамырында ол Уолл-Энд округін білдіретін Ньюэм Лондон округі кеңесіне Еңбек партиясынан кеңесші болып сайланды. Партияның сол қанатында Уилсон жергілікті бөлімде жиі қарарлар ұсынды. Ол Upper Clyde Shipbuilders компаниясының жұмысын қолдады және ЕЭО-ға кіруді қолдаған 69 лейбористік депутатты "қатаң реакциялық" консервативтік үкіметті қолдайтыны үшін сынға алды. 1973 жылдың қарашасында ол округтің жұмысшы депутаты Редж Прентиске сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс жасады. Ол Прентистің 1971 жылғы Өндірістік қатынастар заңына қарсы наразылықтарды ұйымдастырған кәсіподақ жетекшілерін сынауына ашуланды, әсіресе Пенттонвилл бесшесін. Прентис депутаттық өкілеттігін сақтап қалғанмен, оған партияның жергілікті бөлімінен сын-ескертулер келіп түсе берді. 1975 жылы Уилсон Прентиске келесі сайлауда зейнетке шығуын ұсынатын ұсыныс енгізді (мұндай ұсыныс – Еңбек партиясы депутатын сайлаудан шығарудың қалыптасқан тәсілі). Бұл ұсыныс 1975 жылдың маусым айының соңында жергілікті партияның атқару комитеті отырысында 12 дауысқа 8 қарсы дауыспен қабылданды және кейіннен партияның жалпы отырысында бекітілді. Прентис ақырында консерваторларға өтті.
Wilson was a professional electrician working for London Transport. He joined the Labour Party in Wall End, East Ham, in February 1970, and that October was selected as a local election candidate; in May 1971 he was elected as a Labour councillor on Newham London Borough Council representing Wall End ward. On the left wing of the party, Wilson frequently proposed resolutions at the local branch. He supported the Upper Clyde Shipbuilders work in and criticised the 69 Labour MPs who had supported EEC entry as supporting a "violently reactionary" Conservative government. in November 1973, when he first proposed a motion of no confidence in the constituency's sitting Labour MP, Reg Prentice. He was provoked by Prentice's criticism of trade unionists who had been leading protests against the Industrial Relations Act 1971, in particular the Pentonville Five. While Prentice continued as the MP, criticism of him by the local party continued. in 1975 Wilson moved a motion inviting Prentice to retire at the next election (such a motion being the established way to deselect a sitting Labour MP). The motion passed by 12 votes to 8 at a meeting of the local party Executive at the end of June 1975, and was subsequently ratified by a meeting of the entire local party. Prentice eventually defected to the Conservatives.
GLC мүшесі
Том Дженкинсон Ұлы Лондон Кеңесінің Ньюэм Солтүстік-шығысындағы депутаты қызметінен зейнетке шыққанда, Уилсон оның орнын басу үшін Лейбористік партияның кандидаттығына іріктеліп алынды. Ол 1977 жылғы сайлауда сайланды, бұл 1973 жылғы өткен сайлаумен салыстырғанда Лейбористік партияға берілген дауыстарды арттырды. Ол 1981 жылы дауыс көптігімен қайта сайланды.
When Tom Jenkinson announced his retirement as the member for Newham North East on the Greater London Council, Wilson was selected as Labour candidate to succeed him. He was elected at the 1977 elections, increasing the Labour vote compared with the last election in 1973. He was elected again in 1981 with an increased majority.
Көшбасшылық
GLC-ді таратуға қарсы науқан аясында Кен Ливингстон мен үш әріптесі 1984 жылдың тамызында сайлаушылар пікірлерін білдіруге мүмкіндік беретін қосымша сайлау өткізу үшін мандаттарынан бас тартты. Ливингстон қосымша сайлау кезеңінде кеңес мүшесі болмағандықтан, кеңес басқаруы Уилсонның ең жоғары дәрежедегі мүшесі болған Саясат комитетіне жүктелді, ал ол кеңестің уақытша жетекшісі деп тағайындалды. Кеңестегі консерваторлар оның билігін мойындаудан бас тартты, бірақ оның аты кеңес палатасының сыртындағы GLC жетекшілерінің тізіміне дереу қосылды.
As part of their campaign against abolition of the GLC, Ken Livingstone and three colleagues resigned their seats in August 1984 to force byelections at which they would invite the electorate to express their opinion. With Livingstone no longer a councillor for the period of the byelection, the council administration was transferred to the Policy Committee of which Wilson was the most senior member, and he was designated as the interim council leader. The Conservatives on the council refused to recognise his authority, but his name was quickly added to the list of GLC Leaders engraved outside the council chamber.