Дарвин теориясының қалыптасу кезеңі

Кіріспе

Дарвин теориясының қалыптасуы Чарльз Дарвиннің "Бигль" кемесімен жасаған саяхатынан оралған, оның қазбаларды жинаушы және геолог ретіндегі беделі қалыптасқан өте қарбалас кезеңде басталды. Ол әкесінен рухани қызметкер емес, ғылыммен айналысатын адам ретінде өмір сүруге рұхсат алды, ал алғашқы міндеттері – жинаған үлгілерін сипаттауға білгір мамандарды табу, саяхат күнделігі мен ескертпелерін жазу және Лондон геологиялық қоғамына өз зерттеулерінің нәтижелерін ұсыну болды. Дарвиннің геологиядағы алғашқы қадамында анатомия ғалымы Ричард Оуэннің қазбалар туралы баяндамаларында жойылған түрлердің сол аймақтағы қазіргі түрлермен байланысы бар екені көрсетілді, ал құстарды зерттеуші Джон Гулд Галапагос аралдарынан әкелінген құс үлгілерінің тек түрлері емес, сонымен қатар географиялық орналасуына байланысты ерекше екенін анықтады. Бұл фактілер Дарвинге түрлердің өзгеруі болуы мүмкін деген ойды ұқтырды, ол өзінің "Қызыл дәптерінде" алғашқы эволюциялық идеяларын жазып алды. Ол "өзгеріп жатқан ортаға бейімдеу және өзгерту" мақсатында ұрпақтардың арасындағы айырмашылықтар туралы болжамдармен арнайы өзгеру дәптерлерін ашты және бір эволюциялық ағаштың "жайсыз тармақталған" генеалогиялық тармақтарын сызып көрсетті. Жануарлар бағындағы орангутанді байқағанда, оның қимыл-қозғалысының адамға қанша ұқсас екенін көрді, бұл "Бигль" саяхатындағы ойларын растады – адам мен жануарлар арасында үлкен айырма жоқ. Ол жануарларды өсіруді зерттеді және табиғаттың нашар ұрпақтарды жоюымен, ал күштілерін сақтауымен салыстырды, сондай-ақ фермерлердің жануарларды әдейі таңдап өсіру арқылы "мыңдаған аралық формалар" арқылы ұрпақтарының айтарлықтай өзгергенін анықтады. Оның инстинкттер мен психикалық қасиеттерге қатысты болжамдары әдеттердің, сенімдердің және мимиканың дамуын көрсетті, сонымен қатар олардың әлеуметтік салдарына тоқталды. Бұл оның "басты хоббиі" болғанымен, ол үлкен жұмыс жүктемесімен күресіп, денсаулығына қатысты қиындықтарды бастан өткерді. Жұмыстан демалыс алғаннан кейін, ол өзінің туысы Эмма Веджвудқа үйлену туралы ойларын жеткізді. Мальтус пен табиғи заңдар туралы оқығаннан кейін, ол өзінің ізденісінде Мальтус ұсынған әлеуметтік ойлау логикасын қолданды – өмір үшін күресте ешқандай көмек болмайды, және ол "соңында жұмыс істеуге болатын теорияны тапты". Ол Эммаға той жасау туралы ұсыныс жасады, ол да келісті. Өзінің теориясында ол селекционерлердің қасиеттерді таңдауын "кездейсоқ" пайда болатын варианттардан табиғи іріктеумен салыстырды және оны қолдау үшін деректерді ауылдық жерлерде іздеуді жалғастырды. 1839 жылдың 24 қаңтарында ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды, ал 29 қаңтарда Эммаға үйленді. Дарвин теориясының дамуы одан кейін жүрді.

The inception of Darwin's theory occurred during an intensively busy period which began when Charles Darwin returned from the survey voyage of the Beagle, with his reputation as a fossil collector and geologist already established. He was given an allowance from his father to become a gentleman naturalist rather than a clergyman, and his first tasks were to find suitable experts to describe his collections, write out his Journal and Remarks, and present papers on his findings to the Geological Society of London. At Darwin's geological début, the anatomist Richard Owen's reports on the fossils showed that extinct species were related to current species in the same locality, and the ornithologist John Gould showed that bird specimens from the Galápagos Islands were of distinct species related to places, not just varieties. These points convinced Darwin that transmutation of species must be occurring, and in his Red Notebook he jotted down his first evolutionary ideas. He began specific transmutation notebooks with speculations on variation in offspring "to adapt & alter the race to changing world", and sketched an "irregularly branched" genealogical branching of a single evolutionary tree. Animal observations of an orangutan at the zoo showed how human its expressions looked, confirming his thoughts from the Beagle voyage that there was little gulf between man and animals. He investigated animal breeding and found parallels to nature removing runts and keeping the fit, with farmers deliberately selecting breeding animals so that through "a thousand intermediate forms" their descendants were significantly changed. His speculations on instincts and mental traits suggested habits, beliefs and facial expressions having evolved, and considered the social implications. While this was his "prime hobby", he was struggling with an immense workload and began suffering from his illness. Having taken a break from work, his thoughts of marriage turned to his cousin Emma Wedgwood. Reading about Malthus and natural law led him to apply to his search the Malthusian logic of social thinking of struggle for survival with no handouts, and he "had at last got a theory by which to work". He proposed to Emma and was accepted. In his theory, he compared breeders selecting traits to natural selection from variants thrown up by "chance", and continued to look to the countryside for supporting information. On 24 January 1839 he was elected as Fellow of the Royal Society, and on the 29th married Emma. The development of Darwin's theory followed.

Өмірбаян

Дарвин организмдердің түрлері уақыт өте келе өзгеріп отыратынын тұңғыш рет айтқан емес. "Түрлердің пайда болуы туралы" еңбегінің үшінші басылымында Дарвин өзінің 1859 жылы жарық көрген "Түп-басқару" еңбегінен кейін ғана білгендерін қоса алғанда, модификациямен немесе табиғи іріктеумен шығу тегі туралы жазудағы алдыңғыларының тарихи эскизін ұсынды. Оның есебі негізінен 19-ғасыр авторларымен айналысады; "Классикалық кезеңнен Буффонға дейінгі авторларды, мен оның жазбаларымен таныс емеспін, Ламарк бұл тақырыптағы тұжырымдары көп көңіл бөлген алғашқы адам болды". Алайда, ол өзінің ата-бабасы доктор Эразм Дарвиннің, Гете мен Джеффри Сент-Илаирдің 1794-95 жылдары Ламмаркты алдын ала болжап, түрлердің шығу тегі туралы бірдей тұжырымға келгенін түсіндіреді. Чарльз Дарвин унитариандық отбасында өмір сүргеннен кейін, табиғат тарихына қызығушылық танытты. Эдинбург университетінде Роберт Эдмунд Гранттың студенті болған кезінде Ламарк пен Эразм Дарвиннің жалпы шығу тегін көрсететін гомология туралы идеяларын зерттеуге қатысты, бірақ ол сондай-ақ мұндай теориялардың қаншалықты даулы және алаңдататынын көрді. Роберт Джеймсонның курсы Дарвинге стратиграфиялық геологияны үйретті және "Жануарлар түрлерінің шығу тегі" тақырыбындағы дәрістермен аяқталды. Кембридж университетінің Христос колледжінде Англикан дін қызметкері болу үшін дайындалған Дарвин қоңыздарды жинауға құмар болды, содан кейін Джон Стивенс Хенслоудың ботаника курсында өте жақсы оқыды. Ол Пейлидің "Табиғи теология" еңбегінде табиғаттағы "жоспардың" күрделілігі Құдайдың Жаратушы ретінде рөлін дәлелдеген телеологиялық аргументке, сондай-ақ Пейли мен Джон Гершельдің жаратылыс кездейсоқ кереметтер арқылы емес, ғылым таба алатын заңдар арқылы жасалғаны туралы пікірлеріне көнді. Адам Седжвиктің геология курсы мен Уэльстегі жазғы жұмыстарында жер қыртыстарын картаға түсіру арқылы жер бетіндегі тіршілік заттары ғасырлар бойына барып жеткенін көрсетті. "Бигль" кемесімен сапарға шыққаннан кейін Дарвин Чарльз Лайеллдің біртіндеп геологиялық процестердің біркелкілігі туралы теориясына сеніп, жаратылыстың әртүрлі теорияларының өзі көрген дәлелдерге қалай сәйкес келетінін түсінбей қалды. Дегенмен, Дарвин "Бигль" сапары кезінде эволюция теориясын ойлап таппады, кейіннен ол былай деп баяндады: қоршаған ортаның әсері де, организмдердің еркі де (әсіресе өсімдіктер жағдайында) әртүрлі организмдердің өмір сүру ортасына әдемі бейімделген сансыз жағдайларды түсіндіре алмайтыны бірдей анық болды. Мысалы, ағашқа көтерілу үшін шұңқыр немесе ағаш бақасы немесе ілмекпен немесе қауырсындармен таралатын тұқым. Мен әрқашан осындай бейімделулерге қатты таңғалдым, және оларды түсіндірмегенше, түрлердің өзгергенін жанама дәлелдеуге тырысу маған мүлдем пайдасыз болып көрінді.

Darwin was not the first to propose that species of organisms could become modified over time. In the third edition of On the Origin of Species Darwin provided a historical sketch of his predecessors in writing of descent with modification or natural selection, including those whom he had only learned of after the 1859 publication of The Origin. His account essentially deals with 19th century authors; "Passing over authors from the classical period to that of Buffon, with whose writings I am not familiar, Lamarck was the first man whose conclusions on this subject excited much attention." However, in a footnote he remarks on how his grandfather, Dr. Erasmus Darwin, Goethe and Geoffroy Saint Hilaire came to the same conclusion on the origin of species in the years 1794–95, anticipating Lamarck. After his early life in a Unitarian family, Charles Darwin developed his interest in natural history. At Edinburgh University his work as a student of Robert Edmund Grant involved him in pioneering investigations of the ideas of Lamarck and Erasmus Darwin on homology showing common descent, but he also saw how controversial and troubling such theories were. Robert Jameson's course taught Darwin stratigraphic geology, and closed with lectures on the "Origin of the Species of Animals". At Christ's College, Cambridge to qualify as an Anglican clergyman, Darwin became passionate about beetle collecting, then shone in John Stevens Henslow's botany course. He was convinced by Paley's Natural Theology which set out the Teleological argument that complexity of "design" in nature proved God's role as Creator, and by the views of Paley and John Herschel that creation was by laws which science could discover, not by intermittent miracles. The geology course of Adam Sedgwick and summer work mapping strata in Wales emphasised that life on earth went back over eons of time. Then on his voyage on the Beagle Darwin became convinced by Charles Lyell's uniformitarian theory of gradual geological process, and puzzled over how various theories of creation fitted the evidence he saw. However, Darwin did not conceive the theory of evolution during the Beagles voyage, later recounting that:
it was equally evident that neither the action of the surrounding conditions, nor the will of the organisms (especially in the case of plants), could account for the innumerable cases in which organisms of every kind are beautifully adapted to their habitats of life—for instance, a woodpecker or a tree frog to climb trees, or a seed for dispersal by hooks or plumes. I had always been much struck by such adaptations, and until these could be explained it seemed to me almost useless to endeavour to prove by indirect evidence that species have been modified.

Англияға оралу

Бигл қайтып келгенде, 1836 жылдың 2 қазанында Корнуоллдағы Фалмут портына жетті. Сол күні, дауылды кеште Дарвин екі күндік сапарға шығып, Шропширдегі Шрусбери қаласындағы отбасы үйіне – "Маунт Хаусқа" бет алды. 4 қазан күні кешке жетті. Соңғы сапарында көлікке отырып, "түн ортасында" оларды мазаламау үшін "Лион" атты саяхатшылар үйінен ұйықтауды жоспарлаған еді. Таңертеңгілікте отбасын күтіп алып, олардың және елдің жаңалықтарымен бөлісті: "Түкіл Англия өзгергендей көрінеді". Реформалық заң жобасы, тори партиясының герцогы Веллингтонның айтуынша, билікті лайықты тори-англикандардан виг өндірушілерге, дүкен иелеріне және атеистерге ауыстырды. Оқымысты адамдар Томас Мальтустың халық саны ресурстардан асып түсетіні туралы жазған еңбектерін талқылады. Осы заң жобасын қарсыластары "кедейлерді эмиграцияға мәжбүрлеуге, жалақыны төмендетуге, нашар тамақпен күн көруге арналған Мальтустың заңы" деп сипаттады. Бұл жағдай оңтүстік округтерде жұмыс үйлерінің салынуына, наразылықтар мен өрт сөндіруге әкелді. Үкімет әлі Лондон мен өнеркәсіптік солтүстікке осы шараларды енгізуге батылмады, ал экономикалық төмендеу жаппай жұмыссыздыққа әкеліп соқты. Дарвин Хенслоуға "әлі де қуаныштан басым ауырып, шатасудамын. Мен сізден көп нәрсе туралы кеңес сұраймын, шын мәнінде мен бұлттардамын" деп хат жазды. 15 қазанда Кембриджге барып, Бейгл экспедициясынан жиналған коллекцияларын ұйымдастыру жөнінде Хенслоу мен Седжвиктен кеңес алды. Хенслоу өсімдіктерді өз мойнына алды, ал Дарвинге Лондонның ең жақсы натуралистерімен таныстырды, бірақ олардың басқа жұмыстарымен айналысатынын ескертті. Чарльз ағасы Эразммен бірге Лондонға барды, қала жаңа кәріздер мен газ шамдарын орнату үшін бұзылып жатқанда, ғылыми институттар жаңартудан өтіп жатты. Ол Британ мұражайына, Корольдік хирургтар колледжіне, Линней қоғамына, Зоологиялық және Геологиялық қоғамдарға барып, сарапшылардан өз коллекцияларын қабылдауын сұрады. Хенслоу Бейгл экспедициясы кезінде таңдалған натуралистерге қазба үлгілерін жіберуге мүмкіндік беріп, бұрынғы шәкіртінің беделін орнатты, сондай-ақ Хенслоуға жазған хаттарынан үзінділерді Кембридж философиялық қоғамында оқыды, олар жеке тарату үшін басылып шықты. Дарвиннің хаттарындағы геологиялық жазбаларын Седжвик Геологиялық қоғамда жинақтады, ал үзінділер журналдарда жарияланды. Дарвин "ғылымдағы дондар арасында өте қызықты әрекеттермен айналысты", ал Чарльз Банберидің айтуынша, "ол жаңа түрлерді табудағы әмбебап коллекционер сияқты", бұл "барлық үлкендерді таң қалдырды". Геологтар тау жыныстарынан үлгілерді алуға асықты, ал зоологтар олардың санына шыдамады. Демократтар реформалар талап еткендіктен, институттары күрт өзгерді, француз зерттеу институттарындағыдай, аристократиялық әуесқойлар кәсіби жалақылы ғалымдармен алмастырылды. Зоологиялық қоғамдағы реформаторлар Дарвиннің Эдинбургтегі ұстазы Роберт Эдмунд Грант басқарды. Дарвинге әкесі жылына 400 фунт стерлинг көлемінде жәрдемақы және акциялар берді, бұл оған шамамен 400 фунт стерлинг табыс әкелді, ал оның көңілі Кембридждің әуесқой "ғылымдағы дондарымен" болды.

When Beagle returned, it anchored at Falmouth, Cornwall, on 2 October 1836. That same stormy night, Darwin set off on the mail coach for two days' travel to his family home – The Mount House in Shrewsbury, Shropshire. He arrived late at night on 4 October. and having taken the coach for his last visit, had thought he might sleep at the Lion coaching inn rather disturb them "in the dead of the night". He greeted his family at breakfast in the morning, and began catching up with news of his family and of the country: "all England appears changed". The Reform Bill had brought what the Tory Duke of Wellington described as a shift in power from decent Tory Anglicans to Whig manufacturers, shopkeepers and atheists. Educated people were discussing the writings of Thomas Malthus on population outstripping resources as the New Poor Law, described by opponents as "a Malthusian bill designed to force the poor to emigrate, to work for lower wages, to live on a coarser sort of food", brought the construction of workhouses in the southern counties despite riots and arson. The government had not yet dared introduce these measures to London and the industrial north, and recession was bringing threats of mass unemployment. Darwin wrote to Henslow that he was still "giddy with joy & confusion I want your advice on so many points, indeed I am in the clouds" and on 15 October went on to Cambridge to get advice from Henslow and Sedgwick on the task of organising the description and cataloguing of his collections accumulated from the Beagle expedition. Henslow took on the plants, and Darwin was given introductions to the best London naturalists with a warning that they would already be busy with other work. Charles went on to stay with his brother Erasmus in London, near the scientific institutions which were in the throes of renovation, while the city itself was being torn up to install new sewers and gas lighting. He went round the British Museum, the Royal College of Surgeons, the Linnean, the Zoological Society and Geological Society, trying to get the experts to take on his collections. Henslow had already established his former pupil's reputation during the Beagle expedition by giving selected naturalists access to fossil specimens sent back, as well as reading out Extracts from Letters to Henslow to the Cambridge Philosophical Society, which had them privately printed for distribution, while Darwin's geological notes from the letters were summarised by Sedgwick at the Geological Society, and extracts appeared in magazines. Darwin went "in most exciting dissipation amongst the Dons in science", and as Charles Bunbury reported, "[he] seems to be a universal collector" finding new species "to the surprise of all the big wigs". While geologists were quick to take on the rock samples, zoologists already had more specimens arriving than they could deal with. Their institutions were in turmoil as democrats argued for reforms replacing the aristocratic amateurs with professional salaried scientists as in the French research institutes. At the Zoological Society the reformers were led by Darwin's tutor from Edinburgh days, Robert Edmund Grant. Darwin now had an allowance plus stocks from his father, bringing him around £400 per year, and his sympathies were with the amateur clerical "Dons in science" of Cambridge.

Оуэн және фоссилдер

Геолог Чарльз Лайел 1836 жылғы 29 қазанда Дарвинді кешкі асқа шақырды. Кешкі ас кезінде Лайел Дарвиннің әңгімелерін (Лайелдің біркелкілігін қолдаған) мұқият тыңдап, оны Ричард Оуэн мен Уильям Бродериппен таныстырды, олар Грантты Зоологиялық қоғамнан шығару үшін дауыс беруге қатысқан. Оуэн Грантты елдегі жетекші анатомист лауазымынан тез құлатты. Дарвин оның Корольдік Хирургтар колледжіне барды, Оуэн кейбір жануарлардың үлгілерімен және қазба сүйектерімен жұмыс істеуге келісті. Оуэн Дарвиннің ынтасына ортақтасты. Ол "ұйымдастырушы энергия" туралы неміс идеяларының жақтаушысы болды және Гранттың эволюциясына қарсы болды. Осы кезде Грант коллекцияны каталогтауға көмектесуге дайын болған аз адамдардың бірі болды. Дарвин бұл ұсынысты қабылдамады, өйткені ол Кембридждегі достарын жамандаған, жаман атқа ие радикалмен байланыста болғысы келмеді. 12 қарашада Дарвин Веджуд туыстарына Мейр-Холлға барды, олар оны күнделігі негізінде саяхаты туралы кітап жазуға ынталандырды, бұл идея оның қарындастары үйіне келгенде қолға алды. 2 желтоқсанда ол Лондонға оралды және Томас Белл мен пастор Уильям Бакландтың назарына ие болды, олар сойыл жануарларға қызығушылық танытты. Дарвиннің беделін алып сүтқоректілердің қазбалары нығайтты. Оуэннің алғашқы таңғаларлық ашылуы - Дарвин Мерседестің жанында, Монтевидеодан 190 км қашықтықтағы "шапшаң" саяхаты кезінде шамамен екі шиллингке сатып алған, 710 мм ұзындығы бар, 2 фут 4 дюймді құрайтын гиппопотам сияқты қазба бас сүйегі, бұл Оуэн Токсодон деп атаған алып капибараға ұқсас жойылған кеміргіш жаратылыс екенін көрсетті. Дарвин қарындасы Каролинаға "[қазбалар] үлкен қазынаға айналып жатыр" деп жазды және Токсодон туралы: "Тағы бір бас бар, ол носорогтай үлкен, олардың болжауы бойынша, ол кеміргіш жануар болуы керек. Мұндай мөлшерде тышқан немесе қоян – сол кезде қандай атақты мысықтар болған болар!" Хирургтар колледжі ірі ғылыми мекемелерге қазбалардың көшірмелерін таратты. Дарвин ағасы Эразмның досы, әдебиетші Уиг мисс Харриет Мартиноға барып қайтты, ол теңдікке қатысты қатаң көзқарастарға ие болды және оның жазбалары Томас Мальтустың идеяларын кеңінен танытты. Осы кезде ол өзінің "Америкадағы қоғам" атты еңбегін жазып, Ниагара шарлауына барған кезде көрген геологиялық "дүние құру процесі" туралы талқылауды қамтыды. Ол бір сағатқа жуық сол жерде отырды. "Ол өте жағымды болды және уақыт шектеулі болғанына қарамастан, көптеген қызықты тақырыптар туралы әңгімелесті. Мен оның қаншалықты жаман екенін көріп таң қалдым, бірақ менің ойымша, ол өзінің жобаларымен, ойларымен және қабілеттерімен толы. Эразм оны әйел ретінде қарастырмау керек деп түсіндірді". Ол өзінің өмірбаянында Чарльзды "жайлы, балаша, еңбекқор, тиімді" деп еске алды.

The geologist Charles Lyell invited Darwin to dinner on 29 October 1836. Over dinner Lyell listened eagerly to Darwin's stories (which supported Lyell's uniformitarianism) and introduced him to Richard Owen and William Broderip, Tories who had just been involved in voting Grant out of a position at the Zoological Society. Owen was rapidly ousting Grant as the country's leading anatomist. Darwin went to visit him at his Royal College of Surgeons, and Owen agreed to work on some animal specimens in spirits and the fossil bones. Owen shared Darwin's enthusiasm. He was a proponent of German ideas of "organising energy" and vehemently opposed to Grant's evolution. At around this time Grant was one of the few to volunteer his help with cataloguing the collection. Darwin turned down the offer, not wanting to be associated with a disreputable radical who denounced his Cambridge friends. On 12 November Darwin visited his Wedgwood relatives at Maer Hall, and they encouraged him to publish a book of his travels based on his diary, an idea his sisters picked up when he visited his home. On 2 December he returned to London and began finding takers for his specimens, with Thomas Bell and the Revd. William Buckland interested in the reptiles. Darwin's reputation was being made by the giant mammal fossils. Owen's first surprising revelation was that a hippopotamus sized fossil skull 2 feet 4 inches (710 mm) long which Darwin had bought for about two shillings near Mercedes while on a "galloping" trip 120 miles (190 km) from Montevideo was of an extinct rodent like creature resembling a giant capybara, which Owen named Toxodon. Darwin wrote to his sister Caroline that "[the fossils] are turning out great treasures" and of the Toxodon, "There is another head, as large as a Rhinoceros which as far as they can guess, must have been a gnawing animal. Conceive a Rat or a Hare of such a size – What famous Cats they ought to have had in those days!" The College of Surgeons distributed casts of the fossils to the major scientific institutions. Darwin paid a visit to his brother Erasmus's lady friend the literary Whig Miss Harriet Martineau who had strong views on egalitarianism and whose writings had popularised the ideas of Thomas Malthus. Around this time, she was writing her Society in America which included discussion of the geological "process of world making" that she had seen on her visit to the Niagara Falls. He sat there for almost an hour. "She was very agreeable and managed to talk on a most wonderful number of subjects, considering the limited time. I was astonished to find how little ugly she is, but as it appears to me, she is overwhelmed with her own projects, her own thoughts and own abilities. Erasmus palliated all this, by maintaining one ought not to look at her as a woman." In her autobiography, she later recalled Charles as being "simple, childlike, painstaking, effective".

Геологиялық басталуы, жерлерге қатысты түрлері

"Лондонның лас әрі жағымсыз" өміріне наразы болған ол 13 желтоқсанда Кембриджге оралды, содан кейін Чили жағалауы мен Оңтүстік Америка құрлығының баяу көтеріліп жатқанын көрсетіп, алғашқы еңбегін жазды және Лайелмен өз идеяларын талқылады. Лайелдің қуанышына орай, Дарвин континенттің көтерілуін батып бара жатқан таулармен теңестіріп, коралл атолдарының қалыптасу негізін құрды. Дарвин 1837 жылдың 4 қаңтарында Геологиялық қоғамға еңбегін оқып беру үшін Лондонға қысқа мерзімге оралды. Өзінің тұңғыш рет сөз сөйлеуіне қатысты шаршағанына қарамастан, баяндамасы жақсы қабылданып, ол өзін "өз құйрығына ғашық тауыс сияқты" сезінді. Сол күні Дарвин Зоологиялық қоғамға 80 сүтқоректі және 450 құс нусқасын ұсынды. Сүтқоректілерді Джордж Р. Уотерхаус жақсы меңгерді. Құстар кейін ойланып қалғандай болғанымен, орнитолог Джон Гулд оларды қабылдады және Галапагос аралдарынан алынған нусқалардың маңыздылығын тез байқады. 10 қаңтардағы келесі отырыста ол Дарвиннің қарға, қара құс және сәл ерекшеленетін тырналар деп ойлағандарының "11 түрден" тұратын "толыққанды жаңа топ" екенін ашты – "Дарвин тырналары". Қазір "Дарвин тырналары" деп аталатын оқиға күнделікті газеттерде жарияланды, бірақ Дарвин Кембриджде болғандықтан, бұл туралы толық мәлімет ала алмады. Отырыстың хаттамасында бұл сан 12 түрге дейін ұлғайтылды. Оуэн қазбалардан күтпеген байланыстарды тапты: партияға жылқы мөлшеріндегі Сцелидотерий кірді, ол өте жақын туысқан болып көрінетін қарапа сияқты еді. Ол сондай-ақ Оңтүстік Америка геологиясы туралы кітап жазуға кірісті, өзінің және Лайелдің идеяларын екі жыл бұрын басталған континенттің көп томдық еңбегінде Альсид д'Орбиньи таратып айтқан таулардың қалыптасуының катастрофалық түсіндірмесіне қарсы қойды. 27 ақпанда Дарвин Кембридж философиялық қоғамына дәріс оқыды. Ол Мальдонадо құмды төбелерінен тапқан шыны түтіктер туралы айтты, олардың себебі – нөсер жаңбырдың құмды балқытуы болды. Алғашында Дарвин Эразммен бірге тұрды, ол өзінің күнделігінде (кейін жазылған) 1837 жылдың 6 наурызында көшіп кеткен күнін көрсетті. 13-ы күні ол жақын жердегі жатаққа көшіп, Эразмның Мартино және Хенсли сияқты достар тобына қосылды және Лайл, Бэббидж және Томас Карлайл сияқты қонақтармен бірге жеңіл тамақтанды. Алғашқы кездесуде Гулд Дарвинге әртүрлі аралдардағы Галапагос мазақшыларының әртүрлі түрлер екенін, жай ғана сорт емес, және тырналар тобына "қарғалар" кіретінін айтты. Екі рея да ерекше түрлер еді, ал 14 наурызда Гулдтың Лондон зоологиялық қоғамында бұл жаңалықты жариялауы Дарвинмен бірге болды, ол реяның екі түрінің оңтүстікке қарай таралуының өзгеруі туралы мақала ұсынды.

Unhappy with life in a "dirty odious London" he returned to Cambridge on 13 December then wrote his first paper, showing that the Chilean coast and the South American land mass was rising slowly, and discussed his ideas with Lyell. To Lyell's delight, Darwin went further in balancing the rising continent with sinking mountains forming the basis of coral atolls. Darwin briefly returned to London to read his paper to the Geological Society on 4 January 1837. Despite Darwin's nerves about his début, the talk was so well received that he felt "like a peacock admiring his tail". On the same day, Darwin presented 80 mammal and 450 bird specimens to the Zoological Society. The Mammalia were ably taken on by George R. Waterhouse. While the birds seemed almost an afterthought the ornithologist John Gould took them on and was quick to notice the significance of specimens from the Galápagos Islands. He startlingly revealed at the next meeting on 10 January that what Darwin had taken to be wrens, blackbirds and slightly differing finches were "a series of ground finches which are so peculiar" as to form "an entirely new group" of 11 species. The story of what we now call "Darwin's finches" was covered by the daily newspapers, though Darwin was in Cambridge and did not get details at this stage. In the minutes of the meeting the number was extended to 12 species. Owen was finding unexpected relationships from the fossils: the batch included the horse sized Scelidotherium which appeared to be closely allied to the anteater, He also plunged into writing a book on South American Geology, putting his and Lyell's ideas forward against the cataclysmic explanation of mountain formation Alcide d'Orbigny was promoting in a multi volume account of the continent begun two years previously. On Monday 27 February Darwin presented a talk to the Cambridge Philosophical Society on glassy tubes he had found amongst Maldonado sand dunes, explained by lightning having fused the sand. At first Darwin stayed with Erasmus, in his journal (written up later) he put his date of moving as 6 March 1837. On the 13th he moved to nearby lodgings, joining Erasmus's circle of friends including Martineau and Hensleigh and enjoying his intimate dinner parties with guests such as Lyell, Babbage and Thomas Carlyle. In their first meeting to discuss his detailed findings, Gould told Darwin that the Galápagos mockingbirds from different islands were separate species, not just varieties, and the finch group included the "wrens". The two rheas were also distinct species, and on 14 March Gould's announcement of this finding to the Zoological Society of London was accompanied by Darwin, who presented a paper on how distribution of the two species of rheas changed going southwards.

Контекст

Дарвин өз теориясының, жарияланған немесе жеке болсын, әріптестерінің қабылданған ғылыми әдістемесімен толық сәйкес келетініне көз жеткізуге тырысты. Ғылыми қоғамдарда және бейресми кешкі ас дастарханында ол осы мәселе бойынша екі жетекші сарапшы – Джон Гершель мен Уильям Уивеллмен әдістерді талқылады. Ғылыми ортада табиғи теология идеялары қызу пікірталас тудырып жатты. Лайелге жазған хатында Гершель «күңкіреген сырдың сыры – жойылған түрлердің орнын басқаларының алмастыруы» туралы жазған. Бұл хат кеңінен таралып, талқыланды, ғалымдар Гершельдің табиғат заңдары арқылы жауап іздеу және кездейсоқ нұсқауларды түсіндірме ретінде қабылдамау көзқарасын бөлісті. Чарльз Бэббидж өзінің «Бриджуотер трактатының» тоғызыншы бөлімінде (1837) «Табиғаттың Құдайы» туралы осындай заңдарды құрастырушы ретінде ой білдірді. Дарвиннің еркін ойлы ағасы Эразм осы вигтік топтың мүшесі және жазушы Харриет Мартиноның жақын досы болды, ол даулы вигтік кедейлер заңын реформалаудың (1834) негізі болған Мальтусиандық теорияны насихаттады. Бұл реформаның мақсаты – әлеуметтік жәрдемнің көбеюінен туындаған халық санының артуы мен кедейліктің күшеюіне тоқтау салу еді, және ол жаңа кедейханаларға қарсылыққа ұшырап, кезең-кезеңімен жүзеге асырылып жатты. Унитарий дінін ұстанған Мартино түрлердің трансмутациясының радикалды салдарларын құптады, бұл идеяны Грант және кейбір дәрігерлер қолдады, бірақ Дарвиннің англикандық достарына қарсы болды, олар оны әлеуметтік тәртіпке қауіп деп санады. Трансмутация адам мен жануар арасындағы маңызды шекараны жойды және төменгі санаттағылар өздерінің аристократиялық билеушілерінің жеңілдіктеріне үміттене алатынын білдіретін прогрессивті жақсартуға нұсқау берді. Лондонның медициналық оқу орындарын басқарған медициналық мекеме, соның ішінде Корольдік Хирургтар колледжі, англикандықтарға ғана шектелген және аристократияның үстемдігінде болды. Олар жануарлардың мінсіз дизайнын Құдайдан берілген дәреже мен жеңілдік туралы идеяларын қолдайтын табиғи теологияның дәлелі ретінде қарады. 1820 жылдардан бастап, жаңа Лондон университетімен біріккен көптеген жеке медициналық мектептер Джеффри Сент-Илаирдің «философиялық анатомиясын» енгізді. Бұл анатомия түрлердің трансмутациясына сәйкес келетін, прогрессивті жақсарту идеяларын білдіретін және демократиялық талаптарды қолдайтын жоспарға негізделген. Бұл анатомия Парижден Эдинбургтің медицина мектептеріне тарады, ал Лондонның жаңа мектептері шотландтарды, соның ішінде Грантты тартты. Қазір көптеген журналдар осы радикалды идеяларды насихаттады, соның ішінде Томас Уаклидің «Ланцет» журналы (1823 жылы Уильям Коббет пен Уильям Лоуренстің қолдауымен құрылды, оның 1819 жылы жарияланған эволюциялық идеялары дінге қарсылық деп танылып, тәж тарапынан қудаланды). Жауап ретінде медициналық мекеме Жозеф Генри Гриннің (1791–1863) және оның жас шәкірті Ричард Оуэннің (1804–1892) идеалистік биологиясын қолдады. Бұл идеализм анатомиялық формаларды «архетиптер» ретінде қарастырды.

Darwin was concerned to make sure that his theorising, whether published or private, fully complied with the accepted scientific methodology of his peers. In the scientific societies and at informal dinners he discussed methods with two leading authorities on the topic, John Herschel and William Whewell. Scientific circles were buzzing with ideas of natural theology. In a letter to Lyell, Herschel had written of "that mystery of mysteries, the replacement of extinct species by others". This was circulated and widely discussed, with scientists sharing Herschel's approach of looking for an answer through laws of nature and rejecting ad hoc miracles as an explanation. Charles Babbage expressed in his Ninth Bridgewater Treatise (1837) a view of "Nature's God" along the lines of a programmer of such laws. Darwin's freethinking brother Erasmus was part of this Whig circle and a close friend of the writer Harriet Martineau, who promoted the Malthusianism underlying the controversial Whig Poor Law reforms (1834) to stop welfare from causing overpopulation and more poverty, which were then being implemented piecemeal in the face of opposition to the new poorhouses. As a Unitarian, Martineau welcomed the radical implications of transmutation of species, which was promoted by Grant and some medical men but anathema to Darwin's Anglican friends who saw it as a threat to the social order. Transmutation threatened the essential distinction between man and beast, and implied progressive improvement with the implication that the lower orders could aspire to the privileges of their aristocratic overlords. The medical establishment controlling the London teaching hospitals, including the Royal College of Surgeons, was restricted to Anglicans and dominated by the aristocracy who saw perfect animal design as proof of a natural theology supporting their ideas of God given rank and privilege. Since the 1820s large numbers of private medical schools joined by the new London University had introduced the "philosophical anatomy" of Geoffroy Saint Hilaire based on unity of plan compatible with the transmutation of species, implying ideas of progressive improvement and supporting radical demands for democracy. This anatomy had already spread from Paris to the medical schools of Edinburgh, and the new London schools attracted Scots, including Grant. Numerous journals now promoted these radical ideas, including Thomas Wakley's The Lancet (started in 1823 with support from William Cobbett and William Lawrence, whose 1819 publication of evolutionary ideas the Crown had prosecuted for blasphemy). In response, the medical establishment gave support to the idealist biology of Joseph Henry Green (1791–1863) and of his younger protégé Richard Owen (1804–1892), based on the vitalism of German Naturphilosophie and Platonic idealism, which saw anatomical forms as "archetypes" in the Divine mind, imposed through "descensive" powers of delegation of divine authority in accordance with traditional hierarchies.

Қызыл кітапша

1836 жылы Дарвин өзінің Қызыл кітапшасын Бигль кемесімен сапардың соңғы кезеңдерінде, яғни мамыр мен 25 қыркүйек аралығында, далалық бақылауларын жазу үшін пайдаланды. 113-бетінде қазан айында кеме Англияға оралғаннан кейін Ричард Оуэнмен кездесу туралы айтылған. Кейінгі жазбаларда басқа да сарапшылармен, соның ішінде географ сэр Вудбайн Паришпен, геологтар Чарльз Лайелл мен Родерик Мёрчисонмен және конхолог Джеймс Де Карл Совербимен болған талқылаулар туралы жазылған. Дарвин оқығандарына қысқаша жазбалар, жоспарланған басылымдарды еске түсіру, оның ішінде өзінің саяхат журналын және өзінің "теориялар", "болжамдар" және "гипотезаларын" әзірлеу туралы жазды. Ол бұл кітапты 1837 жылдың мамыр-маусымына дейін қолданды. Өзінің кейінгі "Журналында" Дарвин өткен наурыз айының шамамен бір айында Оңтүстік Американың қазбаларының сипаты мен Галапагос архипелагындағы түрлер туралы қатты таңғалғандығын еске алды. «Осы фактілер – менің барлық көзқарастарымның бастауы (әсіресе соңғысы)». Ол өзінің көбею және жойылу туралы ойларын атап өтті: «Жануарлар белгілі бір уақытқа жаратылған деп сенуге құмармын: жағдайдың өзгеруімен жойылмаған», және әртүрлі үй жануарлары «барлығы далада жүреді және өсіріледі, сәтті жүзеге асырғаны сөзсіз. Бұл жаратылыстың тек жануарлардың бейімделуіне ғана қатысы жоқ екенін көрсетеді. Жойылу да осыған байланысты болмауы мүмкін. Түрлердің жойылуы да, жеке адамның жойылуы да таңғаларлық емес». 1837 жылы 3 мамырда Географиялық қоғамның жиналысында Дарвин өзінің Рио-де-ла-Плата аймағындағы қабаттар туралы мақаласын оқыды, онда ол Токсодонды қоса алғанда, қалдықтар тапты. Сол кездесуде ежелгі приматтардың алғашқы табылған қазбалары туралы хабарланды: Проби Котли мен Хью Фальконнердің Сивалик тауларының неоген қабаттарында, ал Эдуард Лартеттің Сансан, Герс қаласындағы миоцен қабаттарында тапқан табыстары. Кейіннен Лайелл әпкесіне «Ламарк пікірінше, олардың құйрықтары тозып, адам болып өзгеруі үшін мыңдаған ғасырлар өткен болуы мүмкін» деп шалақтады, бірақ Дарвин бұл «таңғажайып» қазбаларды трансмутациямен байланыстыра бастады. Дарвиннің жазбаларында ол 1835 жылы жазған «Коралл қағазы» туралы айтылған. Ол оны 1837 жылы 31 мамырда Лондон геологиялық қоғамында ұсынды, кейіннен оны «Коралл рифтерінің құрылымы мен таралуы» атты кітабының негізі ретінде пайдаланды. Бұл сома қазіргі бағамен шамамен £ тең. Бигль кемесі саяхаты кезінде Дарвин Галапагос игуанасының екі түрінің таралуын байқаған болатын және «осы туыс, түрлері өздерінің орналасқан жерлеріне осылай бейімделген, осы топтағы аралдарға ғана тән» деген күдікке келді. Ол теңіз игуаналарын кемедегі кітаптан анықтаған, Бельдің Мексикаға келген, мүмкін Тынық мұхит жағалауында табылған бір үлгіден Amblyrhyncus Cristatus деп атаған. Маусым айында ол бұл ақпаратты Уильям Бакландқа берді. Виктория дәуірі басталғанда Дарвин өзінің "Журналын" жазуды жалғастырды, ал 1837 жылдың тамызында баспагердің түзетулерін бастады.

In 1836 Darwin used his Red Notebook to record field observations during the last stages of his Beagle voyage, from May to 25 September. Page 113 mentions a meeting with Richard Owen, after the ship's return to England in October. Later notes mention discussions with other experts, including the geographer Sir Woodbine Parish, geologists Charles Lyell and Roderick Murchison, and the conchologist James De Carle Sowerby. Darwin also took brief notes on what he was reading, reminders on planned publications including his Journal of the voyage, and his developing "theories", "conjectures", and "hypotheses". He continued using the notebook until May or June 1837. In his later "Journal", Darwin recalled having been "greatly struck from about month of previous March on character of S. American fossils – & species on Galapagos Archipelago. – These facts origin (especially latter) of all my views." He noted his thoughts on reproduction and extinction; "Tempted to believe animals created for a definite time: – not extinguished by change of circumstances", and various domesticated animals had "all run wild & bred. no doubt with perfect success. – showing non Creation does not bear upon solely adaptation of animals. – extinction in same manner may not depend. – There is no more wonder in extinction of species than of individual." At the Geographical Society meeting on 3 May 1837, Darwin read his paper on strata around Río de la Plata where he had found fossils including the Toxodon. At the same meeting, announcements were made of the first discoveries of ancient fossil primates; finds by Proby Cautley and Hugh Falconer in Neogene strata of the Sivalik Hills, and by Édouard Lartet in Miocene beds at Sansan, Gers. Later, Lyell joked uncomfortably to his sister that "according to Lamarck's view, there may have been a great many thousand centuries for their tails to wear off, and the transformation to men to take place", but Darwin was beginning to look at these "wonderful" fossils in relation to transmutation. Darwin's notes mentioned his "Coral Paper" which he had originally drafted in 1835; he presented this on 31 May 1837 at the Geological Society of London, and later used it as the basis for his book on The Structure and Distribution of Coral Reefs. a sum equivalent to about £ in present day terms. During the Beagle voyage Darwin had noted the distribution of the two species of Galápagos iguanas and suspected that "this genus, the species of which are so well adapted to their respective localities, is peculiar to this group of Isds". He had identified the sea iguanas from a book on board as having been named Amblyrhyncus Cristatus by Bell from a specimen which had arrived in Mexico, probably found on the Pacific shore. In June he gave this information to William Buckland. As the Victorian era began, Darwin pressed on with writing his Journal, and in August 1837 began correcting printer's proofs.

Трансмутациялық жазбалар

1837 жылдың шілде айының ортасында, Қызыл кітапшасы толған соң, Дарвин жазбаларын қайта ұйымдастырып, екі жаңа кітапша бастады: геологияға арналған "А" кітапшасы және "Тұқымдардың трансмутациясы" сериясының бірінші кітапшасы – "Б" кітапшасы. Онда ол эволюция туралы ойларын, сондай-ақ өз болжамдарының негізін жазып алды. Кейін бұл кезді "ой-сананың қайнаған шағы" деп сипаттады.

Б жазба

"Б" дәптерінің бетіне "Zoönomia" деген тақырып қойылды, бұл оның қайтыс болған әкесінің эволюциялық идеяларына сілтеме жасады және "туындау" себептері туралы сұрақтармен басталды, онда жыныссыз көбею түпнұсқаның көшірмелерін тудырды, ал жыныстық көбею ұрпақтағы айырмашылықтарға әкелді, ал организмдердің өмір сүру ұзақтығы қысқа болды. Әлемнің уақыт өте келе өзгергені белгілі болды, ал "тірі жандардың жастары, жағдайларға қарай, тұрақты түрде өзгереді немесе әртүрлілікке ұшырайды". Бұл өсімдіктерді, жануарларды және адамзатты қамтыды: "ұрпақтардың барысында тіпті сана мен инстинктке де әсер етеді. – жабайы адамның баласы, өркениетті емес". Толық бойға жеткен организмдер өзгермейтін болуы мүмкін, бірақ олардың ұрпақтарының өзгеруі "жасырды өзгермелі әлемге бейімдейді және өзгертеді". Оның идеялары генетикалық түсініктерге дейін болған, және ол өзгерістердің қоршаған ортаның өзгерістеріне жауап беретін мақсатты көбею арқылы пайда болатынына сенді. Барлығы сәтті бола бермейді: "Әке бейімделсе, ол балаға да бейімделеді. Әр жануардың ғасырлар бойы он мың түрлі нұсқасын (бәлкім, жағдайларға байланысты) жасайды ма және жақсы бейімделгендері ғана сақталады ма?". 1837 жылдың шілде айының ортасында Дарвин "Түрлердің трансмутациясы" туралы "Б" дәптерін бастады және тез арада тармақталған ұрпақ туралы ерекше идеяларды дамытты. 36-бетінде бірінші эволюциялық ағаш схемасының үстіне "Мен ойлаймын" деп жазды. Өз заманы үшін ерекше, ол бұл әртүрлі бейімделуді жалпы ата-тектің тармақталуы ретінде қарастырды, эволюциялық ағаш: "Ұйымдастырылған тіршілік иелері ағашты бейнелейді, кейбір тармақтары бұдан да көп тармақталған. – Сондықтан туыстар. – Жаңа түйіршіктердің саны өліп бара жатқан түйіршіктер санымен тең". Ол бұл тұжырымдаманы жетілдіріп, өмірдің кораллын ұсынды; "Өмір ағашы, мүмкін, өмірдің кораллы деп аталуы керек, тармақтардың негізі өлі; сондықтан өтулер көрінбейді". "Мен ойлаймын" деген сөздермен ол осы тармақтану үлгісінің схемасын сызды. Бұл жаңа көзқарас сол кездегі трансмутацияшылардың (оның ішінде Ламарк пен Грант) идеяларымен қарама-қарсы болды, олар жоғары формаларға жету үшін ішкі күштерге итермеленген тәуелсіз қатарлы туыстамаларды көздеді. Дарвин прогрестің осы сызықтық идеяларына қарсы болды; "Бір жануардың екіншісінен жоғары екенін айту абсурд. – Біз ақыл-ой қабілеттері [немесе] ми құрылымы ең дамыған кездегілерді ең жоғары деп санаймыз. – Инстинкт болса, ара да солай етер еді". Кейіннен ол дәптерге адамның пайда болуына қатысты прогрессистік көзқарасты былай деп жазды: "Егер барлық адамдар өлсе, онда маймылдар адам жасайды. – Адамдар періштелерді жасайды". Дарвин "сүтқоректілер мен балықтардың" ортақ ата-тегінің болуы мүмкіндігін, егер платипус сияқты ерекше формалар болса, жоққа шығаруға болмайды деп ойлады. Галапагос аралдарындағы ерекше өсімдіктер мен жануарлар материктік Америка түрлеріне тән ерекшеліктерді бөліседі, ал құстар сияқты құстар өзгермейді, "жаратқыш күш Галапагоста әрекет етті", "егер біз Жаратушыны қандай да бір заңдармен жаратқанына сенсек, бұл осы аралдардың зоологиялық сипатының нақты деректерімен дәлелденгенін" растайды. Уақыт өте келе осыған ұқсас қарым-қатынасты жойылған броньды алып Глиптодон көрсетті, ол қазіргі Оңтүстік Американың армадильосына ұқсайды. Ол астрономдардың бір кездері Құдай жеке планеталардың қозғалысына бұйрық берді деп ойлаған әдісін белгілі бір елдерде түрлерді жеке-жеке жаратумен салыстыруға болады деп есептеді, бірақ құдайлық күштер алғашқы жануарларды жаратуда "көп қарапайым және жоғары" болды, сондықтан түрлер "көбеюдің белгіленген заңдары" бойынша пайда болды. Ол "жаңа жаратылыстар" туралы гипотезаны "сала болжам, ол одан әрі ештеңе түсіндірмейді" деп қарастырды. Оуэннен Джон Хантердің "жауыздардың (мутанттардың) тууы" туралы байқауларын білді және ол бұл "түрлерді өндіруге ұқсастықты ұсынатынын" атап өтті. Ол организмдердің жаңа аралдарға қалай жетуі мүмкін екендігі туралы ойларын жазып қалдырды: "Көкөріктер тышқандарды тірі тасымалдай ала ма?". Тұқымдарды желмен ұшып, ағаштар тасымалдайтын немесе аралдарға ұшып келген құстар жейтін. Ол "Сұйық судағы құстар мен кеміргіштерде эксперимент жасау" деген ескертуді атап өтті. Зоологияны ұйымдастыру және оның журналының дәлелдемелерін түзету қысымы астында (Фитцрой көмек сұраған офицерлердің кез-келген хабарламасын мүлдем жібермегеніне шағымданғандықтан), Дарвиннің денсаулығы нашарлады. 1837 жылдың 20 қыркүйегінде ол "жағымсыз жүрек соғысын" бастан өткерді. Оның дәрігерлері оған "барлық жұмысты тоқтатуды" және елге қайтуды ұсынды. Екі күннен кейін ол Веджвудтардың үйіне, Маер Холлға бір айға жазылуға барды. Оның туыстары оны гаучо өмірі туралы сұрақтармен шаршатып жіберді. Оның ауру әйелі әлі үйленбеген Эммамен күтімде болды, ал оның ағасы Жос күлдің жоғалған жерінің үстіне келген топыраққа назар салды, бұл Жостың құрттардың жұмысы болуы мүмкін деп ойлады. Дарвин 1837 жылдың 21 қазанында Лондонға оралды және 1 қарашада Геологиялық қоғамға топырақ түзілуде құрттардың рөлі туралы баяндама жасады, бұл олар үшін эксцентриктік көрінуі мүмкін қарапайым тақырып. Уильям Бакленд кейіннен Дарвиннің мақаласын жариялауға ұсынды, оны "Жер бетіндегі әмбебап құбылыстарды түсіндіруге арналған жаңа және маңызды теория – шын мәнінде жаңа геологиялық күш" деп мақтады, бірақ Дарвиннің борлы жердің осылай қалыптасуы мүмкін деген ұсынысын дұрыс түрде қабылдамады. Дарвин бағалы уақытты алатын ресми лауазымдарға кірісуден жалтарды, Геологиялық қоғамның хатшысы болу туралы Уильям Уэвеллдің өтінішін "маған қатты әсер ететін кез келген нәрсе кейіннен мені толыққанды құлатып, жаман жүрек соғысын тудырады" деген сияқты сылтаулармен қабылдамады, бірақ 1838 жылдың қаңтарында ол осы лауазымды қабылдады. 7 наурызда ол қоғамға өзінің ең ұзақ мақаласын оқыды, онда ол Консепсьон, Чилидегі жер сілкінісін қабық қозғалысының нәтижесі ретінде түсіндірді, бұл Лиелді қуантты. Сағаттап жаттығу жасағанына қарамастан, ол кейіннен еске алғандай: "Басында мен қатты шаршадым, менің айналамдағы ештеңені көре алмадым, менің денеім жоқ сияқты болды, тек менің басым ғана қалды". Сонымен қатар, Дарвин өзінің идеяларына қарсылық күтеді. Қазіргі суырық пен оның құрлықтағы ата-тегі арасында "мың аралық формалар" болуы керек екеніне сендірді, ол ойлады. "Оппоненттер айтар: мені көрсет. Мен жауап беремін: иә, егер сіз мені бұқа және грейхаунд арасындағы барлық қадамдарды көрсетсеңіз". Ол жеке өзі Уэвеллдің адамға бейімделген ғаламға деген сенімін сыйырды және "Менің теориям жақындағы және қазбалық салыстырмалы анатомияға қызығушылықты арттырады, ол инстинкттерді, мұрагерлік пен сана мұрагерлігін, жалпы метафизиканы зерттеуге жетелейді" деп жазды. Кембридж профессорының адамдар "құдайға ұқсас" екендігі туралы көзқарасына қарсы, 1838 жылдың ақпанында Дарвин өзінің "Б" дәптерінде былай деп жазды: "Біз құл қылған жануарларды біздің теңдесіміз деп санамаймыз. – Құл иелері қараңғы адамды басқаша етуді қаламай ма – әсерлері, еліктеуі, өлімнен, ауырудан, қайғыдан қорқуы бар жануарлар. – құрмет". "Адамзаттың әкесін" табу үміті Макраухенияны табуға тең еді, және "егер біз қиялға еріп кетсек, онда біздің жануарларымыз, біздің ағайындарымыз ауыру, ауру, өлім және ашаршылықтағы азапта, ең ауыр жұмыстардағы құлдарымыз, біздің көңіл көтерудегі серіктестеріміз. олар біздің ортақ ата-тегімізден шыққан болуы мүмкін; біздің бәріміз желіге тоқылған болуы мүмкін".

The title page of the "B" notebook was headed Zoönomia, referring to his late grandfather's evolutionary ideas, and began with questions about the reasons for "generation" in which asexual reproduction resulted in copies of the original, while sexual reproduction produced variation in the offspring, and organisms had short lifespans. The world was known to have changed over time, and "the young of living beings, become permanently changed or subject to variety, according to circumstances". This included plants, animals, and humanity: "in course of generations even mind and instinct become influenced. – child of savage not civilized man." Full grown organisms might be unchangeable, but variability of their offspring would "adapt & alter the race to changing world." His ideas predated genetic concepts, and he continued to believe that variations arose through reproduction in a purposeful way responding to changes in the environment. Not all would succeed: "The father being climatized, climatizes the child. Whether every animal produces in course of ages ten thousand varieties (influenced itself perhaps by circumstances) & those alone preserved which are well adapted." [[File:Darwin Tree 1837. png|right|thumb|In mid July 1837 Darwin started his "B" notebook on Transmutation of Species, and quickly developed unique ideas of branching descent. On page 36 wrote "I think" above his first evolutionary tree diagram. Uniquely for his time, he envisaged this diverging adaptation as genealogical branching from a common ancestor, an evolutionary tree: "Organized beings represent a tree irregularly branched some branches far more branched – Hence Genera. – ) As many terminal buds dying as new ones generated". Refining the concept, he proposed a coral of life; "The tree of life should perhaps be called the coral of life, base of branches dead; so that passages cannot be seen". With the words "I think", he sketched a diagram of this branching pattern. This novel view contrasted with the ideas of transmutationists of the time (including Lamarck and Grant), who envisaged independent parallel lineages impelled by inner forces to make progress to higher forms. Darwin protested against these linear ideas of progress; "It is absurd to talk of one animal being higher than another. – We consider those, when the intellectual faculties [or] cerebral structure most developed, as highest. – A bee doubtless would when the instincts were". Later in the notebook, he set down a progressionist concept of human origins: "If all men were dead, then monkeys make men. – Men make angels". Darwin thought that the possibility of a common ancestor of "mammalia & fish" could not be ruled out when such strange forms as the platypus existed. The unique plants and animals on the Galápagos islands sharing features with mainland American species, while wandering birds such as sandpipers were unchanged, showed the way "creative power acted at Galapagos", confirmed "if we believe the Creator created by any laws, which I think is shown by the very facts of the Zoological character of these islands". A similar relationship in time was shown by the extinct armoured giant Glyptodon resembling the modern South American armadillo. He considered that the way that astronomers once thought that God ordered the movement of individual planets was comparable to individual creation of species in particular countries, but divine powers were "much more simple & sublime" in creating the first animals so that species then arose by "the fixed laws of generation". A hypothesis of "fresh creations" he saw as "mere assumption, it explains nothing further". From Owen, he learnt of John Hunter's observations on "the production of monsters" (mutants) at birth, and he noted that this could "present an analogy to production of species". He jotted down thoughts on how organisms could reach new islands: could "Owls transport mice alive?". Seeds might be blown over, transported by floating trees or eaten by birds which flew to the islands. He noted a reminder to "Experimentise on land shells in salt water & lizards" ditto. Under pressure with organising Zoology and correcting proofs of his Journal (which had to have the introduction revised when FitzRoy complained that he was "astonished at the total omission of any notice of the officers" for their help), Darwin's health suffered. On 20 September 1837 he suffered "an uncomfortable palpitation of the heart". His doctors advised him "strongly to knock off all work" and to leave for the country. Two days later he went to Maer Hall, the Wedgwoods' home, for a month of recuperation. His relations wore him out with questions about gaucho life. His invalid aunt was being cared for by the as yet unmarried Emma, and his uncle Jos pointed out an area of ground where cinders had disappeared under loam which Jos though might have been the work of earthworms. Darwin returned to London on 21 October and on 1 November gave a talk on the role of earthworms in soil formation to the Geological Society, a mundane subject which to them may have seemed eccentric. William Buckland subsequently recommended Darwin's paper for publication, praising it as "a new & important theory to explain Phenomena of universal occurrence on the surface of the Earth – in fact a new Geological Power", while rightly rejecting Darwin's suggestion that chalkland could have been formed in a similar way. Darwin had avoided taking on official posts which would take valuable time, turning down William Whewell's request that he become Secretary of the Geological Society with excuses including "anything which flurries me completely knocks me up afterwards and brings on a bad palpitation of the heart", but in January 1838 he accepted the post. On 7 March he read to the Society his longest paper yet, which explained the earthquake he had witnessed at Concepción, Chile, in terms of gradual crustal movements, to the delight of Lyell. Despite hours of practice, as he later recalled; "I was so nervous at first, I somehow could see nothing all around me, & felt as if my body was gone, & only my head left". At the same time, Darwin pondered likely opposition to his ideas. Sure that there must have been "a thousand intermediate forms" between the modern otter and its land only ancestor, he thought. "Opponent will say. show them me. I will answer yes, if you will show me every step between bull Dog & Greyhound". He privately scorned Whewell's faith in a human centred universe, perfectly adapted to man, and wrote that "My theory would give zest to recent & fossil Comparative Anatomy, it would lead to study of instincts, heredity & mind heredity, whole metaphysics". Contrary to the views of his Cambridge professors that humans were "godlike", around February 1838 Darwin wrote in his B notebook; "Animals whom we have made our slaves we do not like to consider our equals. – Do not slave holders wish to make the black man other kind – animals with affections, imitation, fear of death, pain, sorrow for the dead. – respect." The expectation of finding "the father of mankind" was comparable to finding Macrauchenia, and "if we choose to let conjecture run wild then our animals our fellow brethern in pain, disease, death & suffering, & famine, our slaves in the most laborious works, our companions in our amusements. they may partake from our origin in one common ancestor; we may be all netted together."

C жазба: жануарларды бақылау

1838 жылдың ақпан айында Дарвин жаңа қалта кітапшасын, бордо түсті C дептерін пайдаланып, үй жануарларын өсіруді зерттей бастады. Ол зоологиялық музейдегі газет сатушы Уильям Яреллдің мол біліміне тәнті болды және селекционерлердің "нұсқаларды іріктеуде" табиғатқа қарсы келмейтінін сұрады. Ол енді трансмутация емес, "Тектес" туралы жазып, климатқа "бейімделу" идеяларын қозғады. 28 наурызда зообақта ол алғаш рет маймылды көрді және орангутанның "нашар бала сияқты" әрекеттеріне таң қалды, өйткені бақташы алманы ұстап қалды. Ол жазбаларында: "Орангутанды үйретуге барып, оның анық сыңғырларын естіп, оның зиялылығын көріп, оның жабайы, әсем емес, әлі де жақсаруға жарамды, бірақ жақсаруға болатындығын көріп, адамның мақтанышпен мақтануға батылы жетсін" деп жазды. Мұнда Дарвин Тьерра-дель-Фуэгоның жергілікті халқымен болған тәжірибесіне сүйене отырып, теологиялық доктринаға қарамастан, тек адамзат ғана жанға ие дегенге қарсы, адам мен жануарлар арасында үлкен айырма жоқ деп ойлауға батылдық танытты. 1 сәуірде Чарльз үлкен әпкесі Сьюзанға жазған хатында зообақта көктемде алғаш рет босатылған мүйізқұйрықтың "тебу және шабысу" және қуаныштан шапшаң жүргенін айтты. Содан кейін ол Мартино ханымның "соңғы кезде мүйізқұйрықтай шапшаң болғаны" туралы әңгіме таратты. "Эразм онымен түстен кейін, таңертең және кешке болды: егер оның мінезі полярлық аймақтардағы тау сияқты берік болмаса, ол оны жоғалтар еді. – Лиелл кеше сонда келді, үстелде әдемі гүл тұрды, ол оған көрсетіп: «Эразмус Дарвин маған сыйлады» деді. – Ол өте қарапайым, қандай бақыт! Әйтпесе мен қорқып кетер едім: Ол керемет әйел". Ол өзі де үйлену туралы ойлана бастады және ескі хаттың артында (7 сәуір 1838 ж.) Лондон, Кембридж немесе ауылдың артықшылықтары мен кемшіліктерін тізімдеді, "Мен тікелей байқаудан әлдеқайда көп ләззат аламын, мен Лиелл сияқты жалғастыра алмаймын, ескі тізбекке жаңа ақпаратты түзету және қосу және мен Лондонға байланысты адам қандай жолмен жүретінін көре алмаймын. – Ауылда төменгі жануарлар бойынша тәжірибелер мен байқаулар. – көбірек кеңістік – " деп жазды. 8 мамырдағы Кембридждегі досы Чарльз Томас Уитлиге жазған хатында Дарвин өзін "толыққанды жазушыға айналдырғанын" айтты және: "Болашақты білмеймін, мен екі-үш тараудан артық алға қарай қарай алмаймын, өйткені менің өмірім енді көлеммен, тараулармен және парақтармен өлшенеді және күнмен көп байланысы жоқ. – Ал әйелге қатысты, омыртқалы жануарлар тізбегіндегі ең қызықты мысал, Құдай ғана біледі, мен оны ұстай аламын ба, әлде ұстап алсам асырай аламын ба" деді. Дарвин Яреллдің досы сэр Джон Себрайттың памфлетін тапты, онда мынадай сөздер келтірілген: Қатал қыс немесе азық-түлік тапшылығы әлсіздер мен дені сау еместерді жойып, ең шебер селекцияның барлық жақсы әсерін тигізеді. Суық немесе құнарсыз елдерде жануарлар жетілу жасына дейін өмір сүре алмайды, бірақ күшті конституциялы жануарлар ғана; әлсіз және дені сау емес жануарлар өздерінің кемшіліктерін таратуға өмір сүрмейді. Себрайт әйелдер "ең күшті еркектерге" барады және "екі жыныстың ең күштілері әлсіздерді қуып, өздері мен ұрпақтары үшін ең жақсы тамақ пен ең қолайлы жағдайға ие болады" деді. Дарвин памфлетті оқығаннан кейін "табиғатта өсіп-өнуіне кедергі келтіру үшін, ауру ұлдарды кесудің тамаша байқаулары" деп атап өтті. "Түрлі түрлерді жасаудың барлық өнері айтылған фактілерден шығаруға болады".

By February 1838 Darwin was on to a new pocketbook, the maroon C notebook, and was investigating the breeding of domestic animals. He found the newspaper wholesaler William Yarrell at the Zoological museum a fund of knowledge, and questioned if breeders weren't going against nature in "picking varieties". He was now writing of "Descent" rather than transmutation, and hinting at ideas of "adaptation" to climate. At the zoo on 28 March he had his first sight of an ape, and was impressed at the orang utan's antics "just like a naughty child" when the keeper held back an apple. In his notes he wrote "Let man visit Ourang outang in domestication, hear expressive whine, see its intelligence let him look at savage naked, artless, not improving yet improvable & let him dare to boast of his proud preeminence." Here Darwin was drawing on his experience of the natives of Tierra del Fuego and daring to think that there was little gulf between man and animals despite the theological doctrine that only humanity possessed a soul. On 1 April Charles wrote to his older sister Susan that he had also seen the rhinoceros in the zoo let out for the first time that spring, "kicking & rearing" and galloping for joy. He then passed on the gossip that Miss Martineau had been "as frisky lately [as] the Rhinoceros. – Erasmus has been with her noon, morning, and night: – if her character was not as secure, as a mountain in the polar regions she certainly would loose it. – Lyell called there the other day & there was a beautiful rose on the table, & she coolly showed it to him & said "Erasmus Darwin" gave me that. – How fortunate it is, she is so very plain; otherwise I should be frightened: She is a wonderful woman". He began thinking about marriage himself, and on the back of an old letter (dated 7 April 1838) he listed the pros and cons of London, Cambridge or the countryside, noting that "I have so much more pleasure in direct observation, that I could not go on as Lyell does, correcting & adding up new information to old train & I do not see what line can be followed by man tied down to London. – In country, experiment & observations on lower animals. – more space – ". In an 8 May letter to his Cambridge friend Charles Thomas Whitley, who had recently married, Darwin described himself as having "turned a complete scribbler", and said "Of the future I know nothing I never look further ahead than two or three Chapters – for my life is now measured by volume, chapters & sheets & has little to do with the sun – As for a wife, that most interesting specimen in the whole series of vertebrate animals, Providence only know whether I shall ever capture one or be able to feed her if caught." Darwin found a pamphlet by Yarrell's friend Sir John Sebright, with a passage reading: A severe winter, or a scarcity of food, by destroying the weak and the unhealthy, has all the good effects of the most skilful selection. In cold or barren countries no animals can live to the age of maturity, but those who have strong constitutions; the weak and the unhealthy do not live to propagate their infirmities. Sebright said females went to "the most vigorous males", and "the strongest individuals of both sexes, by driving away the weakest, will enjoy the best food, and the most favourable positions, for themselves and their offspring." After reading the pamphlet, Darwin commented "excellent observations of sickly offspring being cut off so that not propagated by nature. – Whole art of making varieties may be inferred from facts stated".

Болжамдар

Дарвиннің жазбаларындағы болжамдары оның инстинкттер мен ақыл-ой қасиеттері ұрпақтарына қалай беріліп жатқанын ойлағанда тереңдеді; “Ойлау (немесе тілектер) тұқым қуалайтын болғандықтан, оны мидың тұқым қуалайтын құрылымынан басқа нәрсе деп елестету қиын, аналогия осыған нұсқайды. Ұйымның құдайлық сезімін сүю, о, сен материалистсің!” – деп, Барклидің “Ұйымдастыру туралы” кітабын оқуын еске салды. Ол “Бигль” кемесінің геологиялық зерттеулерімен күресіп, шаршап, уайымдап, асқазан аурулары мен бас ауруларына шалдықты, осының салдарынан күндер бойы төсекте жатуға мәжбүр болды. Жеке өмірінде ол эволюцияның әлеуметтік салдары туралы ойланып, “Барлық топтарды біліммен қамтамасыз етіңіз. Касталардың араласуын болдырмаңыз, әйелдерді жақсарту (екі есе ықпал), сонда ғана адамзат жақсарады” деп жазды. Бұл радикалды ламаркшілердің ұстанымына ұқсас болғанымен, әйелдердің біліміне Веджуд-Дарвин отбасының барлық мүшелері қолдау көрсетті, ал Мартино оны ынтамен жақтады. Дарвин: “Адам тәкаппарлығымен өзін құдайдың араласуына лайық ұлы туынды деп санайды, ал мен оны жануарлардан жаратылған деп қарастыруды кішіпейілді және шындыққа сәйкес деп ойлаймын” деп жазды. “Адам және жануарлардағы эмоциялардың көрінісі” атты еңбегінің алғашқы нұсқасында Дарвин Чарльз Беллдің адамдар күлімсірегенде иіскей тістерін көрсетуге арналған теологиялық идеясын теріске шығарды және бұл көріністі ортақ тектің нәтижесі ретінде түсіндірді: “Бұл бұрын үлкен иіскей тістері бар бабион болғандықтан пайда болған әдет екені сөзсіз. Бұл аргументті оның иіскей тістері бар екендігімен байланыстырып қарастырыңыз. Осы мәселеге осы көзқараспен қарау маңызды. Күлкі – өңкейген қасқа, күлімдеу – өңкейген күлкі”. Жануарларға жақсы жаңалықты, аңды табуды хабарлау үшін қасқа салу, көмекке мұқтаждықтан туындаған. Ал жылау – жұмбақ. Осы тұрғыдан алғанда барлық жануарлардың көрінісі қызықты болады – ойын кезінде ыңғыраған ит”. Дарвин өзінің туысы Хенсли Веджвудпен адамдар мен жануарлардың қарым-қатынасы туралы жеке сөйлескен; “Хенсли құдайға деген махаббат пен оның немесе мәңгілік туралы ойлар – адам мен жануардың ақыл-ойының арасындағы жалғыз айырмашылық дейді. Бірақ Фуэгиан немесе австралиялықта бұл қаншалықты әлсіз!” Дарвиннің “Бигль” экспедициясында кездескен “жабайы” адамдармен болған тәжірибесі барлық адамдар осы діни сенімдерді бөліспейтінін көрсетті. Осы идеялар мен геологиялық зерттеулер туралы уайымдаған кезде оның ауруы күшейді, бас аурулары мен жүрек ауруларына шалдықты, сондықтан ол шаршап, күндер бойы төсекте жатты. Мамыр айында ол әпкесі Кэролайн Веджвудқа шілдеде немесе тамыздың басында туыстарына бару ниетін білдірді, “бірақ мен геологиялық жұмыс үшін Шотландияға баруым керек болғандықтан, өте асығам” және оның “Зоология” еңбегінің жариялануы үшін әр екінші ай сайын Лондонға баруым керек. “Мен алдағы үш жыл ішінде тырысып жұмыс істей аламын деп үміттенемін, әйтпесе ешқашан аяқтамаймын, бірақ мен ми мен асқазанның қарсыласушы күштер екенін және бір күнде тым көп ойлау аз ойлауға қарағанда әлдеқайда оңай екенін білемін. Ойдың тоңазытқышты қорытумен не қатысы бар екенін айта алмаймын, бірақ олар бауырлас факультеттер”. Дарвиннің туысы Уильям Дарвин Фокс үй жануарларын будандастыру туралы сұрақтарына пайдалы жауаптар берді, ал 15 маусымдағы жауабында Дарвин алғаш рет “Бұл менің басты хоббиім және мен бір күні осы өте күрделі тақырыпта – түрлер мен нұсқалар туралы бірдеңе жасай аламын деп ойлаймын” деп мойындады. Сонымен бірге Дарвин қоғамдық беделге ие болды және 1838 жылғы 21 маусымда Чарльз Диккенспен бірге Афина клубына сайланды. Тамыз айының басынан бастап Дарвин күн сайын “Афина клубында джентльмен сияқты немесе лорд сияқты тамақтануға” басталды, “өйткені мен бірінші кешке сол үлкен қонақ бөлмеде отырғанымды білемін, бәрі диванда жалғыз, мен өзімді герцог сияқты сезіндім. Мен Афина клубына қатты таңғаламын, онда көруге ұнайтын көптеген адамдармен кездесемін. Мен оны одан да қатты ұнатамын, өйткені оны жек көремін деп күткен едім”.

Darwin's speculations in his notebooks deepened as he wondered how instincts and mental traits were passed on to offspring; "Thought (or desires more properly) being hereditary it is difficult to imagine it anything but structure of brain hereditary, analogy points out to this. – love of the deity effect of organization, oh you materialist! ", and reminded himself to read Barclay "on organization!!" He struggled on with the Beagle geology, overworked, worried and suffering stomach upsets and headaches which laid him up for days on end. Privately he thought of the social implications of evolution, writing "Educate all classes. avoid the contamination of castes, improve the women (double influence) & mankind must improve." This was similar to the position of the radical Lamarckians, but female education was already supported by the whole Wedgwood Darwin family, and strongly advocated by Martineau. Darwin wrote "Man in his arrogance thinks himself a great work worthy the interposition of a deity, more humble & I believe truer to consider him created from animals." In an early precursor of his work on The Expression of the Emotions in Man and Animals, Darwin turned round the theological idea of Charles Bell that humans were designed to expose their canine teeth when grinning, and explained the expression by shared descent: "no doubt a habit gained by formerly being a baboon with great canine teeth. – Blend this argument with his having canine teeth at all. – This way of viewing the subject important. Laughing modified barking, smiling modified laughing. Barking to tell other animals in associated kinds of good news, discovery of prey, arising no doubt from want of assistance. – crying is a puzzler. – Under this point of view expression of all animals becomes very curious – a dog snarling in play." Darwin had privately talked with his cousin "Hensleigh Wedgwood about the relationship of humans to animals; "Hensleigh says the love of the deity & thought of him or eternity only difference between the mind of man & animals. – yet how faint in a Fuegian or Australian!" Darwin's own experience with "savages" he had met on the Beagle expedition showed that not all humans shared these religious beliefs. As he worried at these ideas and the Geology his illness intensified, with stomach upsets, headaches and heart troubles, so that he became overworked and laid up for days on end. In May he wrote to his sister Caroline Wedgwood hoping to visit his relatives in July or early August, "but I shall be cruelly hurried – as I have to go to Scotland for Geological work" and also had to be in London every second month for the publication of his Zoology. "I hope I may be able to work on right hard during the next three years, otherwise I shall never have finished, – but I find the noddle & the stomach are antagonist powers, and that it is a great deal more easy to think too much in a day, than to think too little – What thought has to do with digesting roast beef, – I cannot say, but they are brother faculties." Darwin's cousin William Darwin Fox gave helpful answers to his questions about crossing domestic breeds, and in his reply of 15 June, Darwin admitted for the first time that "It is my prime hobby & I really think some day, I shall be able to do something on that most intricate subject species & varieties." At the same time Darwin was gaining public position, and on 21 June 1838 was elected to the establishment Athenæum Club, along with Charles Dickens. From the start of August, Darwin began going there each day to "dine at the Athenæum like a gentleman, or rather like a Lord, for I am sure the first evening I sat in that great drawing room, all on a sofa by myself, I felt just like a duke. – I am full of admiration at the Athenæum; one meets so many people there, that one likes to see. I enjoy it the more, because I fully expected to detest it."

Неке туралы ойлар

Енді Хенсли Веджвудтар Эразмның қасында тұрды. 1838 жылдың маусым айының басында олар бір аптаға Кэтрин Дарвин мен Эмма Уеджвудқа қонаққа барды, олар Париждегі отбасылық жиыннан оралған еді. Бірнеше аптадан кейін Эмма өзінің тәтесіне: "Шарльз көрші үйден келіп тұратын, сондықтан біз өте жағымды, көңілді кеш өткіздік", - деді. Денсаулығының нашарлауы Дарвинді жұмыстың күшін тоқтатуға мәжбүр етті: 15 маусымда ол өзінің туысы Уильям Дарвин Фоксқа: "Соңғы кезде денсаулығым жақсы емес, бұл мені Лондоннан күткеннен ертерек кетуге мәжбүр етті. Мен Эдинбургке бу кемесімен барамын. Солсбери жартастарында жалғыз серуендеп, бұрынғы күндер туралы ескі ойларды еске түсіріп, содан кейін Глазгоға және Инвернесс аңғарына барамын, оның жанында Глен Ройдың параллель жолдарын геологиялық тұрғыдан зерттеу үшін бір апта тоқтауға ниеттенемін, одан кейін Шрусбериге, Мэйрге бір күнге және Лондонға – түтінге, денсаулығыма және ауыр жұмысыма", - деп хабарлады. Некеге тұрудың пайдалы жақтарын тізімдегенде, ол "Балалар – егер Құдай қаласа", - деп жазды. "Балалар – қартайған шақта серік және дос, әрине, иттен жақсырақ", ал "Некеге тұрмаудың" артықшылықтарына "Қайда қаласаң, сонда болып жүру еркіндігі, туыстарға бару міндеті болмауы, балалардың шығындары мен уайымы, семіру және бос жүру, көп бала болса – нан табуға мәжбүр болу" енді. Ол одан әрі ойларын жазып, содан кейін: "Құдайым, өміріңді жұмыс істеп, ешнәрсеге қол жеткізбей, бейкүнә ара сияқты өткізу – шыдай алмаймын. Жоқ, олай болмайды. Күллі күніңді қара түтінді, кірлі Лондон үйінде жалғыз өткізіп жатқаныңды көзге елестетіп көр. Тек өзіңе жақсы отпен, кітаптармен және музыкамен диванда жайғасқан жұмсақ жарды көзге елестет. Бұл көріністі Грейт-Марлборо Стриттың көңілсіз шындығымен салыстыр. Неке – неке – неке. Дәлелденді."

Содан кейін ол екі аптасын "Шрусбериде өте бос" өткізді, яғни трансмутация тізбегі туралы "Д" дәптері мен моральдық және әлеуметтік мінез-құлықтың эволюциялық негізі туралы "М" дәптерін бастады, алпыс бетке жуық жазбалармен және әкесінен алған пациенттерімен болған оқиғалар туралы әңгімелермен толтырды. Ол 29 шілдеде өзінің туған апасы Эмманы көруге барды. Ол әлі ұсыныс жасаған жоқ, бірақ трансмутация туралы ойларын жасыра алмады. Эмма: "Ол мен көрген ең ашық, әйнектей адам, әр сөзі оның шынайы ойларын көрсетеді", - деп жазды. Ол түпкі тегі туралы сұрағанда, ол тақырыптан аулақ болды, өйткені "алғашқы көздің қалай пайда болғанын көрсету қажет болады" деп білді, бірақ ол әлі оны істей алмады.

Мальтус және табиғи заң

1838 жылғы 1 тамызда Лондонға оралғаннан кейін Дарвин Афинеум клубында Огюст Конттың «Позитивті философия» еңбегіне шолу жасады. Бұл оның табиғат заңдары туралы пантеистік идеяларын нығайтып, «әлемді қандай керемет көре алады екенсің» деген ойға келді, барлық нәрсе «белгілі бір үйлесім заңдары» бойынша синхронды түрде үйлесім тапқан, «Жаратушының» жеке-жеке «нашар моллюска тәрізді жануарлардың ұзақ тізімін» жасауынан гөрі «әлдеқайда ұлы» көрінеді. Тек «шешілген ойлау» ғана Құдайды «Ол орнатқан барлық жаратылыс заңдарына қарсы соғысқан» деп есептейді. Оның «Мержан рифтері» жұмысы және Глен Рой теңіздің бір саласы болған деген теориясы дамыды. Ол тәжірибе жүргізу үшін зообаққа барып, маймылдардың реакцияларын бақылап, «екілік және ашу» сияқты эмоцияларды көрді, бұл «біздің тектілігіміз, демек, жаман құмарлықтарымыздың тамыры» дегенді білдіреді. Оған одақтас қажет болды және Лайелге өзінің жұмысы «түрлер мәселесіне қатысты» екенін айтты, «кіші заңдар бойынша айқын топтаса бастаған фактілерді» жинады. Содан кейін қыркүйек айының соңында ол «көңіл көтеру үшін» Мальтустың «Халық санының принципі туралы эссе» еңбегінің 6-шы басылымын оқыды, бұл оған Мальтустың статистикалық дәлелін еске түсірді: адамдар өздерінің мүмкіндіктерінен асып көбейіп, тірі қалу үшін бәсекелеседі. Ол осы идеяларды жануарлар түрлеріне қолдануға дайын болған кезде. Мальтус бұрынғы басылымдардың қараңғылығынан арылып, білім беру, ұялдау және эмиграция халық санының қысымын жеңілдетуге көмектеседі деп санайды. Радикалдар кедейлерге қатысты заңдарға Мальтус идеяларын қатаң енгізуге қарсы наразылық білдірді, ал экономикалық құлдырау жаппай эмиграцияға әкелді. Лайел жануарлар да халық санының артуына байланысты өз аумақтарын кеңейтуге тырысады деп сендірді, бірақ Дарвин вигтердің әлеуметтік ойлауын өмір сүру үшін күреске қолдануда одан да әрі басты. Оның көзқарасы секулярлық болғанмен, атеистік емес. Ол Құдайдың заңдары қалайша «біз сияқты жоғары саналы» жаратылысқа ие болды деп сұрады, және тектілігіміз арқылы «жоғары жануарлардың өндірісіне» бағытталған мақсатты көрсетіп, «біз [кейбір] жоғары мақсатқа қадамбыз» дегенді ұсынды. Мальтустың эссесінде адам санының әр 25 жылда екі есеге көбейе алатыны есептелген, бірақ іс жүзінде өлім, ауру, соғыс және ашаршылық өсімді тежейді. Дарвин бұл тұжырымды бірден түсінуге дайын болды, бұл де Кандоллдің «табиғаттағы соғыс» тұжырымдамасына және жануарлар дүниесінде өмір сүру үшін күреске де қатысты. Сондықтан, ресурстардан гөрі халық саны көп болған жағдайда, ағзаға қол жетімді шектеулі ресурстарды жақсырақ пайдалануға мүмкіндік беретін қолайлы өзгерістер сақталады, ал қолайсыз өзгерістер өмір сүру құралдарын ала алмау арқасында жойылады, нәтижесінде жаңа түрлер пайда болады. 1838 жылғы 28 қыркүйекте ол бұл түсінікті атап өтті, оны бір түрлі клин ретінде сипаттады, бейімделген құрылымдарды табиғат экономикасындағы бос орындарға итеруге мәжбүрлейді, өйткені әлсіздері ығыстырылады. Енді оның жұмыс істеуге болатын теориясы болды.

After returning to London on 1 August 1838 Darwin read a review of Auguste Comte's Positive Philosophy at the Athenaeum Club. It bolstered his pantheist ideas of natural laws, making him remark "What a magnificent view one can take of the world" with everything synchronised "by certain laws of harmony", a vision "far grander" than the Almighty individually creating "a long succession of vile Molluscous animals – How beneath the dignity of Him"! Only a "cramped imagination" saw God "warring against those very laws he established in all organic nature." His work on Coral Reefs and a paper theorising that Glen Roy had been an arm of the sea soldiered on. He visited the zoo to experiment, observing the reactions of the apes and seeing emotions like "revenge and anger", implying that "Our descent, then, [is the root] of our evil passions." He needed an ally, and hinted to Lyell that his work was "bearing on the question of species", amassing "facts, which begin to group themselves clearly under sub laws." Then in late September he began reading "for amusement" the 6th edition of Malthus's An Essay on the Principle of Population which reminded him of Malthus's statistical proof that human populations breed beyond their means and compete to survive, at a time when he was primed to apply these ideas to animal species. Malthus had softened from the bleakness of the earlier editions, now allowing that the population crush could be mitigated by education, celibacy and emigration. Already Radical crowds were demonstrating against the harsh imposition of Malthusian ideas in the Poor Laws, and a slump was resulting in mass emigration. Lyell was convinced that animals were also driven to spread their territory by overpopulation, but Darwin went further in applying the Whig social thinking of struggle for survival with no handouts. His views were secular, but not atheistic. He asked how God's laws had produced "so high a mind" as ours, with purpose shown by descent geared towards the "production of higher animals", suggesting that "we are [a] step towards some higher end". Malthus's essay calculates from the birth rate that human population could double every 25 years, but in practice growth is kept in check by death, disease, wars and famine. Darwin was well prepared to see at once that this related to de Candolle's concept of "nature's war" and also applies to the struggle for existence amongst wildlife, so that when there is more population than resources can maintain, favourable variations that allow the organism to better use the limited resources available tend to be preserved, and unfavourable ones destroyed by being unable to get the means for existence, resulting in the formation of new species. On 28 September 1838 he noted this insight, describing it as a kind of wedging, forcing adapted structures into gaps in the economy of nature formed as weaker ones were thrust out. He now had a theory by which to work.

Ұсыныс

Дарвиннің ойлары мен еңбегі жалғасты, ол қайта-қайта ауырып жатты. 11 қарашада ол Мейр Холлға оралып, Эммаға үйлену ұсынысын жасады. Ол өз ойларын тағы да талқылады, ал ол кейіннен оған «ең маңызды мәселе бойынша пікірлеріміздің күрт ерекшеленуінен қорқатынын» жазды. «Менің ақылым шыншыл және адал күмәнді күнә деп санамайды, бірақ бұл арамыздағы ауыр жара болар деп ойлаймын. Мен сіздің маған ашық болғаныңыз үшін шын жүректен алғыс айтамын және сіздің пікіріңізді маған қайғы келтіруден қорқып жасырғаныңызды сезінуден қорқамын», - деді ол. Ол жалғастырды: «Менің сүйікті Чарли, енді біз бір-бірімізге тиесіліміз, сондықтан сізбен ашық болуым керек. Маған бір жақсылық жасап, Құтқарушымыздың Жоханның 13-тарауының соңында басталатын шәкірттеріне арналған қоштасу сөзін оқып беріңізші. Ол оларға деген махаббат, адалдық және барлық жақсы сезімдерге толы». Иоанн Евангелиясынан алынған қоштасу сөзінде Иса шәкірттеріне «бір-біріңді жақсы көріңдер» деп үйретті, бұл христиан дінінің сену қажеттілігін баса көрсететін маңызды бөлігі. Эмма үшін сенімнің маңыздылығы 1832 жылы әпкесі Фанни қайтыс болғаннан кейін күшейді және ол Фаннимен қайтадан өмірден кейінгі өмірде кездесуге ниеттенді. Ол Дарвиннің күмәнді жеңіп, сенімге келетініне сенді. Жохан 15-тарауда: «Кім Менде қалып қоймаса, ол жағылады» делінген. Дарвиннің жылы жауабы оны қуантты, ол: «Осы мәселеде сізді шын ниетпен көру мен үшін ең үлкен қуаныш болады және сіз сондайсыз деп сенемін. Сіз айтқан әр сөзбен келісемін және сіздің осы тақырыпқа көбірек ден қоюға ниеттенгеніңізге қуандым», - деп жауап берді. Дегенмен, бұл керісіншелік сақталады. Эмманың әкесі 5000 фунт стерлинг және жылына 400 фунт стерлинг мөлшерінде күйеулік сыйлық беруге уәде берді, ал доктор Дарвин Чарльз үшін 10 000 фунт стерлинг қосып, оны инвестициялауға ұсынды. Олар Чарльз «геологиялық қоғамды» жазуға деген құштарлығымен «жалыққанша» Лондонға көшіп баруға шешім қабылдады, содан кейін «зейнеткерлік өмірдің ләззаты мен елге оралудың қоғамдық өмірге басымдығын» анықтайтын еді.

Darwin's thoughts and work continued and he suffered repeated bouts of illness. On 11 November he returned to Maer Hall and proposed to Emma. Again he discussed his ideas, and she subsequently wrote telling him of her "fear that our opinions on the most important subject should differ widely. My reason tells me that honest & conscientious doubts cannot be a sin, but I feel it would be a painful void between us. I thank you from my heart for your openness with me & I should dread the feeling that you were concealing your opinions from the fear of giving me pain." She continued; "my own dear Charley we now do belong to each other & I cannot help being open with you. Will you do me a favour? yes I am sure you will, it is to read our Saviours farewell discourse to his disciples which begins at the end of the 13th Chap of John. It is so full of love to them & devotion & every beautiful feeling." In the Farewell Discourse from the Gospel of St. John, Jesus instructs his disciples to "love one another", a central part of Christian doctrine which emphasises the need for belief. For Emma the importance of faith had been reinforced by the death of her sister Fanny in 1832, and her need to meet Fanny again in the afterlife. She clearly felt that Darwin would be able to overcome doubt and believe. John 15 also says "If a man abide not in me they are burned". Darwin's warm reply reassured her, and she replied that "To see you in earnest on the subject will be my greatest comfort & that I am sure you are. I believe I agree with every word you say, & it pleased me that you shd have felt inclined to enter a little more on the subject." However, this tension would remain. Emma's father promised a dowry of £5,000 plus £400 a year, while Doctor Darwin added £10,000 for Charles, to be invested. They decided to move to London until Charles had "wearied the geological public" with his itch to write, then they would "decide, whether the pleasures of retirement & country are preferable to society."

Теория

Чарльз күндіз үй іздеп жүрді. Түнде ол "саны есептелмейтін түр-түрі" (ол әлі де бір жолмен пайда болатынын ойлады) туралы ойларға берілді, мұнда бәсекелестік табиғат ең жақсысын таңдап, қадамдық өзгеріске алып келеді, ал адамның құйрығы (құйрық сүйегі) сияқты қалыптанған мүшелер, көпшілік ойынша, Құдайдың "бастапқы ойын толықтыруын аяқтауы" емес, "адамның ата-анасына" сілтеме жасайтын ата-бабалардың қалдықтары еді. Дарвин Малтустың адам популяциясы өз мүмкіндіктерінен асып көбейеді және тірі қалу үшін бәсекелеседі деген пікірін, жергілікті жерлерге байланысты түрлер туралы өз талдауларымен, жануарларды өсіру жөніндегі бұрынғы зерттеулерімен және Табиғи "үйлесім заңдары" туралы идеяларымен байланысты қарастырды. 1838 жылдың қараша айының соңында ол селекционерлердің белгілі бір қасиеттерді таңдауын, Мальтустың табиғатының кездейсоқ пайда болатын нұсқалардан таңдауымен салыстырды, ал желтоқсанның ортасында бұл салыстыруды "органикалықтардың үйретілген түрлері түрлердің дәл сол тәсілмен жасалатыны туралы теориямның әдемі бөлігі, бірақ соңғысы әлдеқайда жетілген және шексіз баяу" деп сипаттады, сондықтан "әрбір жаңадан алынған құрылымның бөлігі түрлерде толыққанды қолданысқа жарап, жетілген". Чарльз Бэббидждің "Бриджуотердің тоғызыншы трактаты" атты еңбегінің екінші басылымы сол жылы жарық көрген Фрагментке Джон Гершельдің 1836 жылы Чарльз Лайелге жіберген хатының көшірмесін қамтыды, бұл Дарвин Гершельді Кап-Таунда сапарлағанға дейін көп бұрын болған. 2 желтоқсанда Дарвин өзінің Е жазбасына "Бабаж 2d Edit. 226 б. – Гершель жаңа түрлердің пайда болуын құпиялардың құпиясы деп атайды және мәселеге үлкен үлес қосады! "Орталық себептерге" қуаным!" деп жазды. Гершельдің хатында табиғи себептерді іздеу, керемет себептерге басымдық беру және Дарвиннің жобасына философиялық негіз беру туралы айтылды.

Стресс

"Зоология" журналы қиындыққа тап болды, Ричард Оуэн "Fossil Mammalia" еңбегін тоқтатуға мәжбүр болды, ал Джон Гулд Тасманияға келіп кетіп, Дарвин жартылай аяқталған "Құстар" еңбегін аяқтау үшін қалды. "Таң бойы бүркіттер мен сұрғындарды сипаттап жұмыс істейтін адам не дей алады, содан кейін асығыс жолға шығып, бір көшеде, екінші көшеде бағдарсыз жүреді, "Жаралғанын" деген жарнаманы іздеп?" Эмма Хенсли Веджвудтармен бірге үй іздеуге көмектесу үшін Лондонға бір аптаға келуді жоспарлаған еді, ол 6 желтоқсанда келгенге дейін оған "Кешіріңіз, мен сізге көмектесу үшін келемін, жақсылыққа қараймын" деп хат жазды. 1838 жылдың 19 желтоқсанында Лондон геологиялық қоғамының хатшысы ретінде Дарвин Оуэннің және оның одақтастары Седжвик пен Баклендтің қатысуымен, Дарвиннің бұрынғы ұстазы Роберт Эдмунд Грантты қатал сұраққа алуын көрді, олар Гранттың Ламарк идеясын қынжырлап күлді, бұл эволюционизмге деген жаңарушылықтың айқын еске салғаны болды. Эмма келгенде Дарвиннің денсаулығы нашарлап, шаршағандай көрінді. Желтоқсанның соңында ол оған "тезірек қаладан кетіп, демалуға" шақырды. "Сіз біраз уақыттан бері деніңіз нашар, төсекте жатуыңыз мүмкін деп қорқамын. Менің сүйікті Шарльымның дені сау болмағанда, оған қандай да бір көмек көрсетуге және қуантуға мүмкіндігім болса, одан бақыттырақ болмас едім. Сондықтан, мен қасыңызда болмайынша, қайтадан ауырма, жанымдағы Шарли".

Неке

1838 жылғы 29 желтоқсанда Дарвин 12 Жоғарғы Говер көшесіндегі жиһазбен жабдықталған үйді жалға алды. Ол Эммаға: "Говер көшесі енді біздікі, сары перделер де бар", - деп хат жазды және "Макао коттеджінің иесі" болғанына қуанды. Ол оның жарқын түсті қабырғалары мен жиһаздары, "макаоның барлық түстерін қорқынышты үйлесімсіздікпен біріктіргенін" ұзақ уақыт есінде сақтады. Эмма оларға ұнаған үйді алғанына қуанды, сонымен қатар "бақшадан өлген итті" құтылғанын үміттенеді. Дарвин 31 желтоқсанда "музейін" асығыспен көшіріп, геологиялық үлгілері бар багажының ауырлығымен өзін, Эразмды және жүкті тасушыларды таң қалдырды. 1839 жылғы 24 қаңтарда ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және Глен Рой жолдары туралы баяндамасын жасады. Келесі күні ол пойызбен Шрусбериге қайтып келді, содан кейін 28-і күні Мейр Холлға сапарлады. 1839 жылғы 29 қаңтарда Чарльз Эммамен Стаффордширдегі Мейрде, Unitarians-қа да ыңғайлы болған, олардың туысы Джон Аллен Уедгвуд жүргізген англикандық рәсімде үйленді. Эмманың төсекке жатқан анасы қызмет кезінде ұйықтап, Эмманы "айырылысудың ауыртпалығынан" сақтады. Содан кейін Чарльз мен Эмма бірден теміржол станциясына жүгіріп, туыстарының наразылығын тудырып, сэндвичтерін жеп, пойызбен "судың бөтелкесінен" болашақтарына тост жасады. Макао коттеджінде Чарльз күнделігіне "Маерде үйлендім және 30 жасымда Лондонға оралдым" деп жазды, ал "Е" дептерінде ағасы Джон Веджвудтың репаға қатысты ойларын жазды. Дарвиннің теориясының дамуын, оның өмірі, жұмысы және сол кездегі сыртқы ықпалдар аясында қараңыз.