Кіріспе
Британдық ұшқыш, командир-полк командирі Роланд Проспер "Би" Бимонт (10 тамыз 1920 – 19 қараша 2001) – Корольдік әуе күштерінің (RAF) британдық ұшқышы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін тәжірибелік сынақ ұшқышы болды. Ол тегіс ұшу кезінде (P.1A) британдық ұшақта 1 Махтан асып кеткен және британдық ұшақты 2 Махқа (P.1B) ұшқан алғашқы британдық ұшқыш еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол бес жүзден астам жауынгерлік тапсырма орындады. Сонымен қатар, ол бірнеше ай Hawker Aircraft тәжірибелік сынақ ұшқышы ретінде Hawker Typhoon және Tempest ұшақтарын жетілдіріп, осы типтерді жедел эскадрильяларға енгізуге жауапты болды. Ол Typhoon ұшағының жердегі шабуылдық мүмкіндіктерін дамытты және V-1 ұшатын бомбаға қарсы әуедегі науқанға жетекшілік етті. 1945 жылы ол RAF Орталық ұрысшы мекемесіндегі Әуе шабуылын дамыту эскадрильясына қолбасшылық етті, ал 1947 жылы қызметтен кетті. Кейін English Electric Aviation бас сынақ ұшқышы (кейіннен BAC үшін) болып жұмыс істейтін ол Canberra, Lightning және TSR 2 ұшу сынақ бағдарламаларын басқарды және әрбір типтің алғашқы рейсін жүзеге асырды. 1968 жылы сынақтан зейнеткерлікке шыққанда, ол барлығы 5100 сағатқа және 8000 рейске 167 түрлі ұшақпен ұшқан, оның 1100-ден астамы дыбыс жылдамдығынан жоғары болды. Ол Canberra ұшағымен үш Атлантикалық рекорд орнатты, соның ішінде 24 сағат ішінде екі рет Атлантиканы басып өту рекордын жасады, осыған ие болғаны үшін оған Britannia Trophy табысталды. 1971 жылы ол Panavia ұшу операциялары директоры болып тағайындалды, ол Tornado ұшағын сынауға жауапты болды және 1979 жылдың тамызында алғашқы өндірістік Tornado ұшағының алғашқы рейсінен кейін зейнеткерлікке шықты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол авиациялық журналдарға материалдар жазды және өзінің тәжірибесі туралы бірнеше кітап жазды. Бимонт ұшқан ұшақтың қабілеттерін жақсы түсінген сақтықпен ұшқан ұшқыш еді. Ол ешқашан ұшақты бұзбағанымен және парашютпен секіруге немесе катапульдануға қажеттілік тумағанымен мақтанды. Тіпті оның Tempest ұшағы атып түсірілгенде де, ол мүмкіндігінше жақсы қону жасап, жарақатсыз құтылды.
Wing Commander Roland Prosper "Bee" Beamont, (10 August 1920 – 19 November 2001) was a British fighter pilot for the Royal Air Force (RAF) and an experimental test pilot during and after the Second World War. He was the first British pilot to exceed Mach 1 in a British aircraft in level flight (P.1A), and the first to fly a British aircraft at Mach 2 (P.1B). During the Second World War, he flew more than five hundred operational sorties. He also spent several months as a Hawker Aircraft experimental test pilot developing the Hawker Typhoon and Tempest, and was responsible for introducing these types into operational squadron service. He pioneered the ground attack capabilities of the Typhoon and led the air to air campaign against the V 1 flying bomb
In 1945 he commanded the Air Fighting Development Squadron at RAF Central Fighter Establishment, before leaving the service in 1947. During his subsequent career as English Electric Aviation chief test pilot (and later for BAC), he directed the flight test programmes of the Canberra, the Lightning and TSR 2, making the maiden flight of each type. When he retired from test flying in 1968, he had flown 167 different types during a total of 5,100hr and 8,000 flights—of which more than 1,100 were supersonic. He set three Atlantic records in the Canberra, including the first double Atlantic flight within 24 hours for which he was awarded the Britannia Trophy. In 1971, he became Panavia flight operations director, responsible for the testing of the Tornado, retiring in August 1979 following the maiden flight of the first production Tornado. After retirement he contributed to aviation journals and wrote a number of books about his experiences. Beamont was a careful pilot who understood the capabilities of the aircraft he flew. He was proud that he had never broken an aircraft, nor had to bail out or eject. Even when his Tempest was shot down, he had made the best landing possible in the circumstances and got out, free of injury.
Ерте өмір
Роланд Проспер Бимонт 1920 жылы 10 тамызда 8 Private Road, Enfield, Middlesex қаласында, Сыртқы істер министрлігінің сауда өкілі, подполковник Эрнест Клемент Бимонт пен Дороти Мэри, туған тегі Хейнс отбасында дүниеге келді. Ол Чичестерде (Сассекс графтығы) өсті және ерте жасынан авиацияға қызығушылық танытты. Оның алғашқы ұшуы 1926 жылы болды; Avro 504 ұшағындағы «barnstormer» үйіне жақын жерге қонды және Бимонтты (6 жастағы) және оның әкесін 5 шиллингке алып ұшты. Содан кейін Бимонт барлық қалта ақшасын ұшу туралы кітаптар мен ұшақ моделіне жұмсау үшін жинады. Оның екінші ұшуы 1932 жылы C. W. A. Scott ұшқышымен Fox Moth ұшағында болды. Ол мектеп демалысын жақын маңдағы Тангмир әуежайына велосипедпен барып, RAF Hawker Furies ұшақтарын қадағалаумен өткізді. Оның ата-анасы авиацияға деген қызығушылығын қолдап, 1934 жылдан 1937 жылға дейін Истборн колледжінде оқыды, мақсаты – Кранвеллдегі RAF колледжіне түсу еді. Бұған қоса, оның әкесі екі әуе тәжірибесін ұйымдастырды (RAF мектептеріне көмек көрсету бағдарламасы бойынша), біріншісі Тангмирде, No. 1 эскадрильясымен, екіншісі RAF Хальтонда болды, онда Бимонтқа (16 жаста) Avro Tutor ұшағын басқаруға рұқсат берілді. Бимонт оқуда жақсы нәтижелер көрсетпеді және 1938 жылы мектеп аттестатын тапсыра алмады. Ол жеке сабақтардан кейін қайта тапсырып, қысқа мерзімді қызмет комиссиясына өтініш беру үшін қажетті бағаларды алды. 1939 жылдың 2 қыркүйегінде ол No. 13 бастауыш және резервтік оқу мектебіне, Уайт Уолтэм әуежайына, азаматтық ұшқыш ретінде ұшу оқуын бастау үшін келді. Оның комиссиясы курс аяқтауына байланысты болды (яғни 15 сағат оқудан кейін жеке ұшуға қол жеткізуі керек еді), және ол мұны енді-енді ғана істеді. Ол No. 13 жоғары деңгейдегі ұшу оқу мектебіне, Дремге жіберілді, онда Hawker Hart және содан кейін Hurricane ұшақтарында ұшты. 21 қазанда ол «көреген» деген бағамен ұшқыш офицер болып бітірді, ал 1939 жылдың қарашасында Францияға No. 87 эскадрильясына жіберілді.
Тайфун
Бимонт екі "Тайфун" эскадрильясының бірінде операциялық ұшуды қайта бастауға құштар болды. Ол бастапқыда 1942 жылдың шілдесінде No. 56-шы эскадрильяға қосымша ұшу командирі болып тағайындалды, ал қазан айында No. 609-шы RAF эскадрильясына тұрақты түрде бекітілді. 1943 жылдың қаңтарында эскадрилья командирі Пол Ричи кеткеннен кейін, Бимонт эскадрилья басшысы болып жоғарылатылды. Ұшқыштар командалығы "Тайфунның" қауіпсіздігі және сенімділігіне қатысты алаңдады, себебі оны қолданысқа енгізген алғашқы тоғыз айда конструкциялық және қозғалтқыш ақауларынан туындаған жоғалтулар жаудың шабуылдарынан болған жоғалтулардан асып түсті. "Тайфун" эскадрильясының командирі ретінде Бимонт ұшақты RAF қызметінде сақтап қалу үшін күшті талаптарға қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Ол әуе маршалы Траффорд Ли Мэллоримен және әуе күштерінің бас қолбасшысы Хью Сондерспен "Тайфунның" болашағын талқылау үшін кездесулерге шақырылды. Бимонт өндірушілердің ұшақтың кемшіліктерін жоюға қабілетті екеніне сенетінін және ұшақтың негізгі конструкциясының дұрыс екенін айтты: оны ұшу оңай, тұрақты атыс платформасы, ол қазіргі "Люфтваффе" ұрыс машиналарынң жылдам және маневрлі. Ли Мэллори келісіп, "Тайфун" құтқарылды. Дегенмен, 1942/43 жылдардың қысында Бимонт пен оның эскадрильясының іс-қимылдары "Тайфунның" беделін қалыптастыруға көмектесті. 1942 жылдың наурыз айынан бастап Англияның оңтүстік жағалауы "Люфтваффе" шабуылдық ұшақтарынан шабуылға ұшырады. No. 609 эскадрильясы RAF Манстонға көшірілді және қараша айында таңертеңнен кешке дейін Focke Wulf Fw 190 шабуылдық ұшақтарын (Jagdbombers) тосқауылдау үшін тұрақты патрульдер құрылды. Сонымен қатар, Бимонт "Тайфунды" түнгі шабуылшы ұшақ ретінде пайдалануды жоспарлады. Ол бұрынғы "Харрикейнмен" жасаған тәжірибесін қайталай отырып, дисплейлерінің және рефлекторлық прицелінің жарығын түнгі ұшуға сәйкес етіп өзгертті. 17 қарашадан бастап ол жеке-жеке ұшу миссияларын орындады, Кале-Амиен-Париж теміржол желісіндегі пойыздарға шабуыл жасап, "Тайфунның" түнде ұшуға қауіпсіз және тиімді шабуылдық ұшақ екенін көрсетті. No. 91 эскадрильясының "Спитфайр XII" ұшақтары да шабуылдаушыларды тосқауылдау үшін жұмылдырылды. Эскадрильялар арасындағы бәсекелестік салдарынан ең жылдам ұшақ кім екені туралы сұрақ туындады. Бимонт No. 91 эскадрилья командиріне әуе жарысына шақыру жіберді, онда оның "Тайфуны" "Спитфайр XII"-ден анық жеңіске жетті. 1943 жылдың маусымында ол 13 пойыз бен көптеген жүк көліктерін жойғаны үшін DSO орденімен марапатталды.
Дауыл
1943 жылдың мамыр айының ортасында ол Hawker's компаниясына сынақ пилоты ретінде оралды, Typhoon және жаңа Tempest ұшақтарының сынақтан өтуін жүргізді. 1944 жылдың ақпан айында Әскери Әуе Күштерінің (AOC) Хью Соундерс Бимонтты бірінші Tempest қанатын (No. 150) құруға шақырды, қанат командирінің міндетін атқарушы шенімен. Ол кезде қолда бар Tempest ұшақтары техникалық қызмет көрсету бөлімшелерінде шашырап жатты; Бимонт оларды табу үшін бөлімшелер арасында ұшуға мәжбүр болды. 1944 жылдың мамырына қарай оның қанаты екі Tempest эскадрильясымен (No 3 және No 486) және бір Spitfire IX эскадрильясымен толыққанды. Олардың алғашқы операциялары пойыздар мен әуежайларға қарсы шабуылдар болды. D күнінен кейін 2 күні (8 маусым) қанаты жағалауда үш Bf 109 ұшағын жоғалтусыз түсірді, алғашқысы Бимонтқа, ал біріншісі Tempest ұшағына тиесілі болды. Ньючерч әуежайынан Бимонт 14 маусымда таңертең Лондонға қарай ұшып келе жатқан V-1 зымырандық бомбаларының алғашқы шабуылына куә болды; екі күннен кейін (16 маусым) оның қанаты оларды ұстап алуға ауыстырылды. Келесі күндері ол және оның пилоттары күндіз шабуыл тактикасын сынап, кешке олардың тиімділігін талқылады. Мысалы, Бимонт V-1-ге жақыннан шабуыл жасау қауіпті жарылысқа алып келуі мүмкін екенін анықтады. Ол ең тиімді шабуылдың 200 йрд (180 м) қашықтықта синхронды пулеметтермен арт жағынан өткір бұрышпен жасалатынын анықтады. Бір рет Бимонт V-1-ді қанат ұшын оның астына сырғытып, аударып жеңді. 19 маусым күні кешке V-1-ді бес рет түсіргені оны V-1-ге қарсы күрестегі бірінші асабаға айналдырды. V-1 кампаниясының соңына қарай 150-ші қанат 638 зымыранды түсірді, ал Бимонт олардың 32-сін жойды. Осы уақытта Бимонт Америкадан D күні шабуылын баяндау үшін келген Эрнест Хемингуэймен кездесті және 150-ші қанаттың офицерлік клубында уақыт өткізді. 1944 жылдың 2 қазанында, Нидерландыдағы Волкельде орналасқан ол, Нимгеген маңында Fw 190 ұшағын түсірген кезде соғыстағы тоғызыншы және соңғы жеңісіне қол жеткізді. 12 қазанда, 492-ші операциялық миссиясында, Бохольт маңында қатты қорғалған әскер пойызына шабуыл жасағанда оның Tempest ұшағының радиаторы зениттік оқтан зардап шекті. Ол жарақатсыз құлап, әскери тұтқынға түсті. Алдымен Сілезияның төменгі бөлігіндегі Жаганьдегі Stalag Luft III-ке, содан кейін Бранденбургтегі Люккенвальдедегі Stalag III A-ға қамалды. Ол Еуропадағы соғыс аяқталғанға дейін (1945 жылдың мамыры) тұтқында болды. Бимонт және басқа тұтқындар бірнеше апта бойы кеңес әскерлерінде ұсталды және мамыр айының соңында елге қайтарылды. RAF Chilbolton әуе базасында Бимонт Жапонияға жоспарланған шабуылға дайындық ретінде Hawker Tempest II ұшақтарының бірінші қанатын құрды. Tempest ұшақтары Tiger Force бомбалаушыларын Жапония үстінен сүйемелдеуі керек еді. Хиросима мен Нагасакиге бомба тасталғаннан кейін операция тоқтатылды. 1946 жылдың мамырында ол американдық Ерекше Ұшқыштық кресімен марапатталды.
Метеор мен вампир
Соғыс аяқталғаннан кейін Бемонттың алдында таңдау тұрды: сынақ ұшқышының мансабы немесе RAF-та тұрақты қызмет. 1944 жылдың қазан айында Филип Лукас Вокельге ұшып келіп, оны турдан кейін Hawker компаниясындағы эксперименталды сынақ ұшқышының орынбасары болуға шақырды. Айынышты жағдайға орай, Бемонт тұтқында болған кезде бұл лауазым толықтырылған еді, бірақ Лукас арқылы ол Glosters компаниясында сынақ ұшқышы болып жұмыс істеуге мүмкіндік алды. Сонымен қатар, ол RAF-тың Әуе шайқасын дамыту бөліміне тағайындалды және тұрақты қызметке өтініш берді. Шешім Сэр Джеймс Роббпен болған кездесуде қабылданды, ол RAF мансабының келесі кезеңінде жеті жыл кеңседе отыруға тура келуі мүмкін екенін айтты. Gloster компаниясында Бемонт Meteor F4 ұшағымен алғашқы тәжірибелік сынақ ұшу бағдарламасын жүргізді, нәтижесінде 9 шілдеде 1946 жылы RAF-тың ресми әуе жылдамдығының рекордын дайындау мақсатымен 632 миль/сағат жылдамдықпен ұшты. 1946 жылдың тамызында ол эксперименталдық ұшуға (әсіресе DH 108 Swallow) көшу ниетімен de Havilland компаниясына демонстрациялық ұшқыш ретінде ауысты, алайда DH Vampire ұшағындағы авиашоулардағы демонстрациялардан басқа, жұмыс өте қиын болған жоқ.
Канберра
Де-Хавилендте тәжірибелік ұшуға мүмкіндік болмағандықтан, ол одан да талапты рөл іздеуге мәжбүр болды. 1946 жылдың қазан айында ол Тедди Петтер мен Фредди Пейджпен ағылшын электр компаниясында бас сынақ ұшқышы лауазымына сұхбаттасты, сол кезде компания Британияның алғашқы реактивтік бомбалаушысын жобалап жатқан еді. Петтер Бимонттың инженерлік білімі жетіспейтініне алаңдады, бірақ Пейдж «жақсы инженерлер көп болады, бірақ қажеттісі – операциялық тәжірибесі бар сынақ ұшқышы» деп атап өтті. 1947 жылдың мамырында Бимонт «Англис Электрик» компаниясына ауысты. Сол кезде English Electric компаниясы D. H Vampire ұшақтарын лицензия бойынша өндіріп жатқан, бірақ зерттеулер жүргізуге, әсіресе сығымдалудың әсерін зерттеуге арналған түпнұсқалық ұшағы болмады. Глостердегі тәжірибесінен пайдаланып, Бимонт Петтерге биіктікте зерттеулер жүргізу үшін Meteor F.4 ұшағын уақытша пайдалануды ұсынды. Бимонт 1947 жылдың 28 тамызында Уортон әуежайынан Meteor ұшағымен алғашқы тәжірибелік сынақ ұшуын жасады. Бимонттың үлкен реактивтік ұшақтарды ұшу тәжірибесін арттыру үшін Жабдықтар министрлігі АҚШ-қа сапар ұйымдастырып, North American B 45 Tornado, Boeing B 47 Stratojet және Martin XB 48 ұшақтарын ұшу мүмкіндігін берді. 1948 жылдың мамырында ол келген кезде тек B 45 ұшағы ғана ұшуға жарамды болды. Уильям Г. А. Перринг (RAE директоры) арқылы ол АҚШ билігін Мюрок әуежайында орналасқан, сол кезде салынған екі XP 86 Sabre ұшағының біреуін ұшуға рұқсат беруге көндірді. Сынақ ұшқышы Джордж Уэлчтің нұсқауымен Бимонт сол жылдың мамырында XP 86 ұшағын ұшырып, ұшу кезінде 1 Махтан асып, XP 86-да осы көрсеткішті алғаш рет көрсеткен үшінші адам болды. 1949 жылдың 13 мамырында ол Канберра прототипінің (VN799) алғашқы ұшуын жасады. Қуат қорының молдығы мен қанаттың төмен жүктемесі Канберраға кез келген биіктікте жоғары маневрлеуге мүмкіндік берді, және Бимонт бұл мүмкіндікті ұшу кезінде тиімді пайдаланды. 1949 жылдың 13 қыркүйегінде ол оны Фарнборо әуе көрмесінде көрсетті. Flight журналы Бимонттың көрсетілімін «керемет» деп сипаттап, «жаңа ұшақ ешқашан осылай сенімді түрде көрсетілмеген» деді. Бұл көрсетілім тек прототипте тежегіштер болмағандықтан, ұшақты баяулату үшін Бимонт бомба бөлімінің есіктерін ашқанда «автоматты бақылаушының» кездейсоқ түсірілуімен ғана бұзылды. 1951 жылдың 23 ақпанында ол оны АҚШ Қорғаныс министрлігінің шенеуніктеріне ұсынды, бұл сәуір айында Канберраның Гленн Л. Мартин компаниясы лицензия бойынша B 57 ретінде өндірілуі туралы шешім қабылдануына ықпал етті. Бимонт Канберра ұшағымен екі рет Атлантиканы кесіп өту бойынша рекорд орнатты. Гленн Мартинге тасымалдау рейсін пайдаланып, ол 1951 жылдың 31 тамызында Солтүстік Ирландияның Альдергроув қаласынан Ньюфаундлендтің Гандер қаласына 4 сағат 18 минут 29,4 секундта жаңа рекорд орнатты. Келесі жылы Бимонт Атлантиканы реактивтік ұшақпен екі рет кесіп өткен алғашқы ұшқыш атанды. 1952 жылдың 26 тамызында ол Канберра B.5 VX185 ұшағымен Альдергроувтан Гандерге, содан кейін қайта Альдергроувқа 10 сағат 3 минутта ұшты.
Жарық
English Electric P.1 RAF-тің алғашқы 2 Мах жылдамдығына ие болатын ұрыс ұшағы болуы тиіс еді. Осы жылдамдыққа жету үшін, оның конструкциясы радикалды болды және қанаттарының бұрылуы 60° құрады. Тиісті тәжірибе алу үшін, Бэмонт 1953 жылғы сәуір айында 60° бұрылуы бар қанаттарымен жабдықталған Short SB.5 және Hunter II (WB202) (AS Sapphire қозғалтқыштарымен) ұшақтарымен ұшты. Ол 1954 жылғы мамырға дейін SB.5 ұшағымен 23 сынақ ұшуын жүзеге асырды. Шілде айында Бэмонт Боскомб Даундағы ұшу сынақтарына жалпы жауапкершілікті алды, себебі P.1 алғашқы ұшуға дейін сол жерге көшірілді. Ол шілде мен тамыз айлары аралығында P.1A ұшағымен такси жолағында бірнеше рет қысқа ұшулар жасады. Алғашқы ұшу 3 тамызға жоспарланған еді, бірақ Бэмонт тексеру тізімдерін қарап тұрғанда, қателікпен қозғалтқыш бөлімшесінің өрт сөндіргіштерін іске қосып, қозғалтқыш бөлімшелерін тазалауға уақыт кеткендіктен ұшу кешікті. 1954 жылғы 4 тамызда ол алғашқы ұшуды жасады, оны "классикалық техникалық сәттілік" деп сипаттады, бірақ ұшқыштар мен әуе диспеткерлік қызметі (АТҚ) арасындағы радиобайланыс толығымен үзілді. Бір аптадан кейін, үшінші ұшу кезінде WG760 алғаш рет тегіс ұшуда Mach 1 жылдамдығына қол жеткізді. Одан кейін ол P1 ұшағының мүмкіндіктерін зерттейтін дамыту ұшу кезеңін өткізді, нәтижесінде 1956 жылғы ақпан айында Mach 1.5 жылдамдығына ұшты. 1955 жылы Бэмонт ұшу операциялары жөніндегі менеджер болып тағайындалды. 1957 жылғы 4 сәуірде Бэмонт P.1B (XA847, Avon қозғалтқыштарымен жабдықталған) ұшағының алғашқы ұшуын жүзеге асырды және осы ұшу кезінде Mach 1 жылдамдығын арттырды. 25 қарашада ол 2 Мах жылдамдығына жетті, бұл британдық ұшақта алғашқы рет тіркелген көрсеткіш болды.
TSR-2
TSR 2 ұшағы төмен биіктіктегі үстінкү дыбыс жылдамдығымен ұшуға арналған соғыс машинасы ретінде жобаланды. 1964 жылдың қыркүйегіне қарай, ұшу сынақ бағдарламасы жоспардан 18 айға қалып қойды, шасси күрделі және сенімсіз болды; қозғалтқыштың жасалуы (Bristol Olympus Mk.320) бірқатар ауыр апаттарға байланысты кешіктірілді. Бірінші ұшақ (XR219) ұшуға дайын болған кезде, қозғалтқыштардың істен шығуының себебі анықталмаған еді. 1964 жылдың 26 қыркүйегінде өткен мәжілісте қозғалтқыштың қауіпсіздігі талқыланды. Сынақ пилоты ретінде Бимонтқа келесі күні ұшуға болатынын шешуге рұқсат берілді. Ол: «Бағдарламаға саяси қысым күшейіп жатқандықтан, бір рет ұшу үшін осы деңгейдегі тәуекелге баруға болады. Бірақ егер біз солай істесек, бағдарламаға толыққанды жарамды қозғалтқыштар орнатылмағанша қайта ұшпаймыз» деді. Бимонт үшінші және төртінші рейстерде шассиді толық кері қайтара алмады. Бесінші рейсте шасси тік күйде тұрып қалды. Ол бұл қону кезінде апатқа әкелуі мүмкін екенін түсінді және жобаның навигаторы Дон Боуэнге «Martin Baker Mk.5 катапульдік креслосын пайдалануға» мүмкіндік берді. Дон Боуэн бас тартты. Бимонт XR219 ұшағының өте дәл басқарылатынына сенімді болды, сондықтан төмен түсу жылдамдығымен (0,12 м/с) ұзаққа созылған қонуға дайындалды және ұшақтың салмағын пайдаланып шассиді айналдырып алды. Оныншы рейсте Бимонт шассиді сәтті кері қайтарды, оны екі рет сынап көрді және XR219-ды кезең-кезеңмен 500 түйін жылдамдыққа жеткізді. TSR 2 жоғары жылдамдықпен жер бетіне жақын ұшуға арналғандықтан, Бимонт оны Боскомбтың ұшу-қону жолағынан 100 фут биіктікте және 450 түйін жылдамдықпен өткізуге шешім қабылдады, кейіннен басқару «өте жақсы» болғанын айтты. Соның салдарынан ұшақ Lightning истребителінен озып кетті.
Директорлық
1960 жылы Бимонт «Ағылшын электр авиациясы» компаниясының арнайы директоры болып тағайындалды. 1965 жылғы мамыр айында ол прототиптерді сынаудан зейнетке шығып, BAC Warton компаниясының ұшу операциялары директоры болып тағайындалды. Дегенмен, ол 1968 жылға дейін «Lightning» ұшақтарының өндірістік сынақтарын жүргізе берді, содан кейін ол сынақтан толыққанды зейнетке шықты. Осыған дейін ол барлығы 5100 сағатқа және 8000 ұшуға 167 түрлі ұшақтарды ұшқан, оның 1100-нан астамы дыбыс жылдамдығынан жоғары болды. 1971 жылы ол «Panavia» ұшу операциялары директоры болып тағайындалды, ол «Panavia Tornado» ұшағын сынауға жауапты болды және 1979 жылғы тамыз айында алғашқы өндірістік «Tornado» ұшағының алғашқы рейсінен кейін зейнетке шықты. Зейнетке шыққаннан кейін ол жазу ісіне берілді, түрлі авиациялық басылымдарға материалдар жазды және өзінің тәжірибесі туралы бірнеше кітап жазды. 2001 жылғы 19 қарашада 81 жасында дүние салды. 2002 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Бельгияның «Croix de guerre» орденімен марапатталды.
Жеке өмір
Бимонт - шағын қайықпен жүзуді ұнататын және құстарды зерттеуші болатын. 1942 жылдың 13 қазанында ол "Ураган" ұшағымен биге қатысуға алып барған WAAF офицері Ширли Дагмар Адамсқа, сонымен қатар суретші Бернард Роберт Адамстың қызына үйленді, бұл үшін ол "әскери сотқа тартылды". Олардың 1943 жылы Кэрол есімді қызы дүниеге келді.