Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бернд Алоис Циммерманн (1918–1970), неміс композиторы. Ол ең алдымен «Die Soldaten» операсымен танымал, ол Бергтің операларынан кейін 20 ғасырдың ең маңызды неміс операларының бірі саналады. Оның көптеген техникаларды, соның ішінде додекафонияны және музыкалық цитаталарды қолданатын эклектикалық музыкасы авангард, сериалдық және постмодернизм стильдерін қамтиды.
German composer (1918–1970)
Bernd Alois Zimmermann (20 March 1918 – 10 August 1970) was a German composer. He is perhaps best known for his opera Die Soldaten, which is regarded as one of the most important German operas of the 20th century, after those of Berg. His eclectic music, which employs a wide range of techniques including dodecaphony and musical quotation, encompasses the styles of the avant garde, serial, and postmodern.
Өмір
Циммерманн Кёльн қаласына жақын Блишхаймда (қазіргі Эрфтштадт қаласының бір бөлігі) дүниеге келді. Ол Германияның батысындағы ауылдық католик қауымдастығында өсті. Оның әкесі неміс рейхсбанында жұмыс істеді, сонымен қатар фермерлікпен айналысты. 1929 жылы Циммерман жеке католик мектебіне түсті, онда ол алғаш рет музыкамен кездесті. НСДАП барлық жеке мектептерді жапқаннан кейін, ол 1937 жылы Кёльндегі мемлекеттік католик мектебіне ауысты, сол жылы ол Abitur емтиханын тапсырды. Осы жылы ол Рейхсарбейтсдиенст міндетін өтеді және 1937 жылдың соңы – 1938 жылдың басында Бонндағы Педагогикалық білім беру институтында (Hochschule für Lehrerausbildung) педагогиканы оқыды. 1938 жылдың басында ол Кёльндегі Музыка университетінде музыка білімі, музыктану және композицияны оқуға кірісті. 1940 жылы Вермахтқа шақырылды, бірақ 1942 жылы ауыр тері ауруына байланысты босатылды. Ол оқуын жалғастырды, бірақ соғыс аяқталғандықтан 1947 жылға дейін бітіре алмады. Ол кезде ол 1946 жылдан бастап, негізінен радио үшін, еркін композитор болып жұмыс істеді. 1948–1950 жылдары ол Кранихштайнер/Дармштадтер Жаңа Музыкалық Сабақтарына (Kranichsteiner/Darmstädter Ferienkursen für Neue Musik) қатысты, онда Рене Лейбовиц және Вольфганг Фортнер сияқтылар оқытты. 1957 жылы ол Римдегі Вилла Массимодағы неміс академиясында оқу үшін стипендия алды. Ол сондай-ақ Кёльн Музыка университетінде Композиция (Фрэнк Мартиннен кейін) және Кино және Радио Музыкасы профессоры болды. 1960 жылдары ол композитор ретінде үлкен жетістіктерге қол жеткізді, соның ішінде 1963 жылы Вилла Массимоға екінші стипендия және Берлиндегі Өнер академиясындағы стипендия; әсіресе оның "Die Soldaten" операсы 1965 жылы премьерадан кейін. Опера бұрын орындалмаған, себебі оны орындау үшін өте көп артист қажет болды және ол өте қиын болды. Кёльн опера театры оны "ойнауға болмайтын" деп таныған. Композитордың депрессиясы эмоциялық дағдарысқа әкелді, оған көздерінің тез нашарлауы да себеп болды. 1970 жылдың 10 тамызында Циммерман Кёльн қаласына жақын Königsdorf-тағы үйінде, соңғы композициясы "Мен бұрылып, күн астында болған барлық зұлымдықтарды көрдім" (Ich wandte mich und sah an alles Unrecht das geschah unter der Sonne) аяқталғаннан кейін бес күн өткен соң, өзіне қол жұмсады. Ол сол кезде Ханс Хенни Яхннның "Медея" операсын дайындап жатқан еді. Циммерманның белгілі шәкірттерінің бірі Кларенс Барлоу болды.
Zimmermann was born in Bliesheim (now part of Erftstadt), near Cologne. He grew up in a rural Catholic community in western Germany. His father worked for the German Reichsbahn and was also a farmer. In 1929, Zimmermann began attending a private Catholic school, where he had his first real encounter with music. After the NSDAP closed all private schools, he switched to a public Catholic school in Cologne where, in 1937, he received his Abitur. That same year he fulfilled his duty for the Reichsarbeitsdienst and spent late 1937–early 1938 studying pedagogy at the Hochschule für Lehrerausbildung (lit. University for Teacher Training) in Bonn. He began studying music education, musicology, and composition in early 1938 at the University for Music in Cologne. In 1940, he was drafted into the Wehrmacht, but was released in 1942 due to a severe skin illness. He returned to his studies, but did not obtain a degree until 1947 due to the ending of the war. By then he had already become a free lance composer in 1946, mainly for radio. During 1948–1950, he was a participant in the Kranichsteiner/Darmstädter Ferienkursen für Neue Musik where he studied under René Leibowitz and Wolfgang Fortner, among others. In 1957, he received a scholarship to spend time at the German Academy at Villa Massimo in Rome. He also assumed the position of Professor of Composition (from Frank Martin) as well as Film and Broadcast Music at the Cologne Music University. In the 1960s, he earned more success as a composer, including a second scholarship to the Villa Massimo in 1963, and a fellowship in the Academy of Arts, Berlin); especially after his opera Die Soldaten premiered in 1965. The opera had previously not been performed due to the enormous number of performers required and its difficulty. The Cologne Opera had deemed it "unplayable". The composer's depression led to an emotional crisis, which was compounded by a quickly deteriorating eye problem. On 10 August 1970, Zimmermann committed suicide at his home in Königsdorf near Cologne, five days after completing the score of his last composition, Ich wandte mich und sah an alles Unrecht das geschah unter der Sonne. At the time, he had been preparing another opera, Medea, after Hans Henny Jahnn. Among Zimmermann's notable students was Clarence Barlow.
Музыка
Өзінің композиторлық өсуінің барысында ол жаңа музыканың дамуында өз орнын тапты, ал неміс композиторлары нацистік режим кезінде осы дамудан көбінесе шеттетілген еді. Ол неоклассикалық стильде туындылар жазуды бастады, содан кейін еркін атональдық және он екі тондық музыкаға көшті, және ақырында 1956 жылы сериализмге келді. Оның джазға деген құштарлығы кейде оның шығармаларында естіледі (әсіресе скрипкалық немесе трубалық концерттерінде). "Дармштадт мектебі" (Штокхаузен, Булез, Ноно және т.б.) деп аталатын композиторлардың айырмасында, Циммерманн дәстүрден түбірлі үзіліс жасамады. 1950 жылдардың соңында ол өзінің ерекше композициялық стилін – плюралистік "Klangkomposition" (неміс тілінен аударғанда, дыбыс және тембр жазықтықтарына немесе аймақтарына назар аударатын композициялық стиль) қалыптастырды. Klangkomposition-ның ерекшелігі – әртүрлі дәуірлерден (Орта ғасырдан бароккоға, классикалықтан джаз бен поп музыкасына дейін) алынған музыкалық материалдың қабаттарын, озық музыкалық техникаларды қолдана отырып, біріктіру және үйлестіру. Циммерманнның осы техниканы қолдануы жеке музыкалық цитаталарды енгізуден (оның оркестрлік туындысы "Photoptosis"-те көрінетіндей) бастап, толығымен коллаж түрінде құрылған шығармаларға (балет "Musique pour les soupers du Roi Ubu") дейін жетеді. Оның вокалдық шығармаларында, әсіресе "Жас ақынға арналған реквиемінде", мәтін әртүрлі көздерден алынған мәтіндерді үйлестіре отырып, туындыны дамытуға қызмет етеді. Ол "уақыттың шар тәрізді пішіні" метафорасын пайдаланып, өзінің музыкалық ұстанымын қалыптастырды.
In his own compositional growth, he took his place in the progression of new music, from which the German composers were mostly separated during the Nazi regime. He began writing works in the neoclassical style, continued with free atonality and twelve tone music and eventually arrived at serialism (in 1956). His affection for jazz can sometimes be heard in some of his compositions (more so in his Violin Concerto or Trumpet Concerto). In contrast to the so called Darmstadt School (Stockhausen, Boulez, Nono, etc. ), Zimmermann did not make a radical break with tradition. At the end of the 1950s, he developed his own personal compositional style, the pluralistic "Klangkomposition" (German word referring to the compositional style that focuses on planes – or areas – of sound and tone colors). The combination and overlapping of layers of musical material from various time periods (from Medieval to Baroque and Classical to Jazz and Pop music) using advanced musical techniques is characteristic of Klangkomposition. Zimmermann's use of this technique ranged from the embedding of individual musical quotes (seen somewhat in his orchestral work Photoptosis) to pieces that are built entirely as a collage (the ballet Musique pour les soupers du Roi Ubu). In his vocal works, especially his Requiem for a Young Poet, the text is used to progress the piece by overlapping texts from various sources. He created his own musical stance using the metaphor "the spherical form of time".