Америкалық Жүн Сауда Компаниясы: Тарихы мен қызметі
American Fur Company
Америкалық Жүн Сауда Компаниясы (1808-1847) – АҚШ-тағы ірі жүн саудасы монополиясы. Джон Джейкоб Астор құрған, британдық бәсекелестермен күресіп, елдің байлығын арттырды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласында орналасқан тері саудасы компаниясы (1808–47)
Fur trading company based in New York City (1808–47)
Америка тері компаниясы (AFC) 1808 жылы неміс иммигранты Джон Джейкоб Астор құрды. 18-ғасырда тері Еуропадағы маңызды тауарға айналып, Солтүстік Америка оның негізгі жеткізушісіне айналды. Бірнеше британдық компаниялар, ең бастысы Солтүстік-Батыс компаниясы (НВК) және Гудзон шығанағы компаниясы, Астордың қарсыластары болды және тері саудасынан үлкен пайда тапты. Астор америкалық бизнестегі алғашқы трестердің біріне айналу және Солтүстік Америкадағы тері саудасында британдық коммерциялық үстемдікке күшті бәсекелес болу үшін әртүрлі коммерциялық стратегияларды қолданды. Көптеген бұрынғы британдық тері аулау аймақтары мен сауда жолдарына кеңейіп, компания 1830 жылға қарай АҚШ-тағы тері саудасын монополиялап, елдегі ең ірі және бай компаниялардың біріне айналды. Астор Солтүстік Американың тері саудасын бақылау үшін Ұлы көлдер, Ұлы жазықтар және Орегон аймағында бірнеше компания құруды жоспарлады. Салыстырмалы түрде арзан өндірілген тауарлар түрлі жергілікті тайпалармен теріге сауда жасау үшін сауда бекеттеріне жіберілетін. Жиналған терінің көп бөлігі Цин империясында сұраныс жоғары болғандықтан Кантон портына тасымалданды. Қытай өнімдері Еуропа мен АҚШ-та қайта сату үшін сатып алынды. Сонымен қатар, Ресей Америка компаниясымен Ресей Америкасындағы бекеттерге азық-түлікпен үздіксіз қамтамасыз ету арқылы тиімді келісім жасалды. Бұл, әсіресе, Монреальдегі бәсекелес НВК-нің Тынық мұхитының жағалауында бекініп алуына жол бермеу үшін жоспарланған, мұндай перспектива Ресей отаршылдық билігіне де, Асторға да ұнамады. 19-ғасырдың басында Еуропада теріге деген сұраныс төмендеп, 19-ғасырдың ортасында тері саудасының тоқырауына әкелді. Астор 1830 жылы компаниясын тастап кетті, компания 1842 жылы банкротқа ұшырады, ал Америка тері компаниясы 1847 жылы саудасын тоқтатты.
The American Fur Company (AFC) was founded in 1808, by John Jacob Astor, a German immigrant to the United States. During the 18th century, furs had become a major commodity in Europe, and North America became a major supplier. Several British companies, most notably the North West Company (NWC and the Hudson's Bay Company, were eventual competitors against Astor and capitalized on the lucrative trade in furs. Astor utilized a variety of commercial strategies to become one of the first trusts in American business and a major competitor to the British commercial dominance in North American fur trade. Expanding into many former British fur trapping regions and trade routes, the company grew to monopolize the fur trade in the United States by 1830, and became one of the largest and wealthiest businesses in the country. Astor planned for several companies to function across the Great Lakes, the Great Plains and the Oregon Country to gain control of the North American fur trade. Comparatively inexpensive manufactured goods were to be shipped to commercial stations for trade with various Indigenous nations for fur pelts. The sizable number of furs collected were then to be brought to the port of Canton, as pelts were in high demand in the Qing Empire. Chinese products were, in turn, to be purchased for resale throughout Europe and the United States. A beneficial agreement with the Russian American Company was also planned through the regular supply of provisions for posts in Russian America. This was planned in part to prevent the rival Montreal based NWC to gain a presence along the Pacific Coast, a prospect neither the Russian colonial authorities or Astor favored. Demand for furs in Europe began to decline during the early 19th century, leading to the stagnation of the fur trade by the mid 19th century. Astor left his company in 1830, the company declared bankruptcy in 1842, and the American Fur Company ultimately ceased trading in 1847.
Шығу тегі
Джон Джейкоб Астор Орегон аймағында өз кәсіпорнын құрғанға дейін, Еуропалықтардың бұрынғы онжылдықтарда Тынық мұхитының жағалауында сауда бекеттерін құру туралы ұсыныстары болған. Питер Понд, белсенді американдық тері саудагері, 1785 жылы қазіргі Альберта, Саскачеван және Солтүстік-Батыс территорияларын зерттеулерінің карталарын АҚШ Конгресіне де, Квебек лейтенант-губернаторы Генри Гамильтонға да ұсынды. Пондтың американдықтардан Солтүстік-Батыс теңіз жолы үшін Тынық мұхитының жағалауын зерттеуге қаржы сұрағаны болжамдалғанымен, мұны куәландыратын ешқандай құжат жоқ, және оның жеке мақтанышы үшін Конгреске картаның көшірмесін жібергені ықтимал. Понд кейін Солтүстік-Батыс компаниясының (NWC) негіздеуші мүшесі болды және қазіргі Альбертада сауда жасауын жалғастырды. Бірте-бірте Понд Александр Маккензиге әсер етті, ол кейін Солтүстік Америка құрлығын кесіп өтті. 1802 жылы Маккензи британ үкіметіне "Балық және тері компаниясы" жоспарын ұсынды. Онда ол Нутка аралында "жоғары азаматтық және әскери мекеме" құруды, Колумбия өзенінде және Александр архипелагында екі қосымша бекет салуды ұсынды. Бұл жоспар сол кездегі үш ірі британдық монополияны – Гудзон шығанағы компаниясын, Оңтүстік теңіз компаниясын және Шығыс Индия компаниясын – Қытай нарығына қол жеткізу үшін айналып өту мақсатында жасалды. Бірақ британ үкіметі ұсыныстан бас тартты, NWC-ге Маккензидің жоспарларын өздігінен іске асыруға мүмкіндік берді. Асторға ұзақ жылдар бойы дос болған Александр Генри де әсер еткен. Генри кейде батыс жағалаудың әлеуеті туралы ойға келетін. Тынық мұхитының жағалауында экономикалық әлеуетті пайдалануға арналған мекемелер құру "менің сүйікті жоспарым" болар еді, деп Генри Нью-Йорк саудагеріне жазған хатында айтқан. Бұл мәселелерді Астор Монреальге және Beaver Club-қа сапарлары кезінде талқылаған болуы мүмкін. Тынық мұхитының жағалауында кәсіпорын құру идеясы Асторға тиесілі болмаса да, оның "басқа адамдардың идеяларын біріктіру және пайдалану қабілеті" оған бұл идеяны іске асыруға көмектесті.
Before John Jacob Astor founded his enterprise in the Oregon Country, European descendants throughout previous decades had suggested creating trade stations along the Pacific Coast. Peter Pond, an active American fur trader, offered maps of his explorations in modern Alberta, Saskatchewan and the Northwest Territories to both the United States Congress and to Henry Hamilton, Lieutenant Governor of Quebec in 1785. While it has been conjectured that Pond wanted funding from the Americans to explore the Pacific Coast for the Northwest Passage, there is no documentation of this and it is more likely that he had sent a copy of the map to Congress due to personal pride. Pond later became a founding member of the North West Company (NWC) and continued to trade in modern Alberta. In time Pond had an influence upon Alexander Mackenzie, who later crossed the North American continent. In 1802, Mackenzie promoted a plan form the "Fishery and Fur Company" to the British government. In it he called for "a supreme Civil & Military Establishment" on Nootka Island, with two additional posts located on the Columbia River and another in the Alexander Archipelago. Additionally this plan was formed to bypass the three major British monopolies at the time, the Hudson's Bay Company, the South Sea Company and the East India Company for access the Chinese markets. However the British government turned down the offer, leaving the NWC to pursue MacKenzie's plans alone. Another likely influence upon Astor was a longtime friend, Alexander Henry. At times Henry mused at the potential of the western coast. Forming establishments on the Pacific shoreline to harness the economic potential would be "my favorite plan" as Henry described in a letter to a New York merchant. It is likely that these considerations were discussed with Astor during his visits to Montreal and the Beaver Club. Despite not originating the idea to create a venture on the Pacific coast, Astor's "ability to combine and use the ideas of other men" allowed him to pursue the idea.
Қытай саудасы
Астор 1790 жылдары Цин империясына бағытталған екі ТМК (Солтүстік-Батыс Компания) саяхатына қатысты. Бұл американдық кемелер арқылы жасалды, себебі британдық коммерциялық заңдар сол кезде Шығыс Үндістан компаниясынан басқа компанияларға Қытаймен сауда жасауға тыйым салып отырды. Бұл жобалар қаржылық тұрғыдан тиімді болды, сондықтан Астор Гуанчжоуға жіберілетін барлық терілерді жеткізу үшін ТМК-нің өкілі болуға ұсыныс жасады. Бірақ Александр Маккензи оның ұсынысын қабылдамады, осылайша Астор канадалық саудагерлердің көмегінсіз Қытайға сапарларды қаржыландыруды ойлады. Енді толық тәуелсіз халықаралық саудагер болған Астор бірнеше серіктестермен бірге Қытайға сауда сапарларын қаржыландыра бастады. Жүктемелер көбінесе 150 000 долларға (қазіргі шамамен 4 миллион долларға тең) дейін жететін сусар мен бобр терілерінен, сондай-ақ қажетті ақша қаражатынан тұратын. Астор 1803 жылы сауда флотын кеңейту үшін "Бейвер" кемесін салуға тапсырыс берді.
Astor joined in on two NWC voyages charted to sail to the Qing Empire during the 1790s. These were done with American vessels to bypass British commercial law, which at the time prohibited any company besides the East India Company from commerce with China. These were financially profitable ventures, enough so that Astor offered to become the NWC agent for all shipments of furs destined for Guangzhou. However Alexander Mackenzie denied his offer, making Astor consider financing voyages to China without the Canadian traders. Now a fully independent international merchant, Astor began to fund trading voyages to China along with several partners. Cargoes often amounted to $150,000 (equivalent to about $4 million in ) in such as otter and beaver pelts, in addition to needed specie. Astor ordered the construction of the Beaver in 1803 to expand his trade fleet.
Құрылу
XIX ғасырдың басында Чикаго аймағы тері саудасының ірі орталығына айналған еді. Қаланың көп бөлігін Форт-Дирборн бекінісінде орналасқан әскерлер мен шағын лагерьлердегі тері саудагерлері алып жатты. 1812 жылғы соғысқа дейін британдықтар бұл аймақты бақылауда ұстады. Бірақ 1811 жылы Джон Джейкоб Астордың «Американдық тері компаниясы» аймаққа ену үшін негіз қалауға кірісті. Бір жылдың ішінде Джон Джейкоб Астор мен «Американдық тері компаниясы» бұл аймақта бұрын Чикаго тері саудасын бақылаған британдық компанияларға тыйым салынғаннан кейін туған бос орынды толтыруға жеткілікті байланыстар құрды.
By the early 1800's the Chicago area was already a large center for the fur trade. The city was largely occupied by soldiers stationed at Fort Dearborn and fur traders in small camps. Prior to the War of 1812 the British maintained control of the area. However, in 1811 John Jacob Astor's American Fur Company began to lay the foundation to move into the area. One years time was enough that John Jacob Astor and the American Fur Company has sufficient connections in the area to fill the void left by the banning of the British Companies that formerly held control of the Chicago fur trade.
Құрылу
1808 жылға қарай Астор "жүн, шай және жібек саудасын біріктіріп, үш құрлықтың нарығына енген халықаралық империя" құрды. Сол жылы Тынық мұхиты жағалауында құрылатын тері саудасы кәсіпорнына дипломатиялық және үкіметтік қолдау алуға кірісті. Нью-Йорк қаласының мэрі Девитт Клинтонмен хат алысқанда Астор, мемлекеттік жарғының осы жобаға қажетті ресми мақұлдаудың белгілі бір деңгейін беретінін түсіндірді. Ол өз кезегінде, федералды үкіметтен өзінің операциясын үндістерден қорғау және жаңа нарықтарды бақылау үшін әскери қолдау көрсетуді сұрады. Алайда, осы батыл ұсыныстар ресми түрде мақұлданбады, сондықтан Астор өзінің идеяларын көрнекті үкіметтік өкілдер арасында насияттауға мәжбүр болды. Амбициялы саудагер Президент Томас Джефферсонға да жүгінді. Астор өзінің саудалық ой-пікірлерінің егжей-тегжейлі жоспарын ұсынды, олардың Американың "осы континенттің тері саудасының басым бөлігіне" коммерциялық үстемдік құруға бағытталғандығын мәлімдеді. Бұл Ұлы көлдер, Миссури өзенінің алабы, Роки таулары арқылы және Колумбия өзенінің кіреберісіндегі бекініспен аяқталатын өзара байланысты сауда посттарының тізбегі арқылы іске асырылуы тиіс еді. Жиналған терілер Асторға тиесілі кемелермен Қытайдың Гуанчжоу портына тасымалданып, онда үлкен пайдаға сатылатын еді. Қытай тауарлары, мысалы, фарфор, нанкін және шай сатып алынып, содан кейін кемелер Үнді мұхитын кесіп өтіп, Еуропа мен Америка нарықтарына қытай тауарларын сату үшін барып жететін еді.
By 1808, Astor had established "an international empire that mixed furs, teas, and silks and penetrated markets on three continents." He began to court diplomatic and government support of a fur trading venture to be established on the Pacific shore in the same year. In correspondence with the Mayor of New York City, DeWitt Clinton, Astor explained that a state charter would offer a particular level of formal sanction needed in the venture. He in turn requested the Federal government grant his operations military support to defend against Indians and control these new markets. The bold proposals were not given official sanction however, making Astor to continue to promote his ideas among prominent governmental agents. President Thomas Jefferson was contacted by the ambitious merchant as well. Astor gave a detailed plan of his mercantile considerations, declaring that they were designed to bring about American commercial dominance over "the greater part of the fur trade of this continent " This was to be accomplished through a chain of interconnected trading posts that stretching across the Great Lakes, the Missouri River basin, the Rocky Mountains, and ending with a fort at the entrance of the Columbia River. Once the pelts were collected from the extensive outposts they were to be loaded and shipped aboard ships owned by Astor to the Chinese port of Guangzhou, where furs were sold for impressive profits. Chinese products like porcelain, nankeens and tea were to be purchased; with the ships then to cross the Indian Ocean and head for European and American markets to sell the Chinese wares.
Pacific Fur Company компаниясы
Астор Роки таулары арқылы Тынық мұхитының солтүстік-батысына дейін сауда станцияларының тізбектерін құру жоспарларын бастау үшін AFC еншілес компаниясы – Тынық мұхит тері компаниясын құрды. Астор және серіктестер 1810 жылғы 23 маусымда Нью-Йоркте кездесіп, Тынық мұхит тері компаниясының алдын ала келісімін жасады. Басқа серіктестер бұрынғы NWC қызметкерлері болды: Александр Маккей, Дункан Макдугалл және Дональд Маккензи. Күнделікті операциялар бойынша Астордың бас өкілі Уилсон Прайс Хант болды, ол аутбакта тәжірибесі жоқ Сент-Луис кәсіпкері еді. Колумбиядағы бекіністен Астор Ресей Америкасы мен Қытайда коммерциялық бекініс алуға үміттенді. Атап айтқанда, Ресей Америкасы компаниясының күрделі жабдықтау мәселелері одан да көп тері алуға мүмкіндік беретін құрал ретінде қарастырылды. Колумбиядан жүк кемелері солтүстікке қарай Ресей Америкасына қажетті азық-түлік жеткізу үшін баруы жоспарланды. Астор Ресей Америкасындағы материалдық бекінісін нығайту үшін ресейлік отаршылдық билікпен ынтымақтасып, Солтүстік-Батыс компаниясының немесе басқа британдықтардың Тынық мұхиты жағалауында орналасуына жол бермеуді көздеді. 1812 жылы Асторға тиесілі сауда кемелері Ресей Америкасынан жиналған теріні Цин империясына тасымалдау туралы шартқа қол қойылды. Аймақтық тері саудасын бақылауға бағытталған Тынық мұхит тері компаниясы 1812 жылғы соғыста сәтсіздікке ұшырады. Корольдік теңіз күштерінің басып алу қаупі Орегон айманындағы барлық компания активтерін сатуға мәжбүр етті. Бұл 1813 жылғы 23 қазанда Форт-Асторияда Ұлыбритания туының (Union Jack) көтерілуімен ресмиландырылды. 30 қарашада HMS Racoon Колумбия өзеніне келді және Ұлыбританияның Георг III құрметіне Форт Астория Форт Джордж деп аталды. 1821 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы ұзақ жылдар бойы бәсекелес болған Гудзон шығанағы компаниясымен біріктірілгеннен кейін, ХБК жақын арада Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы тері саудасының басым бөлігін бақылады. Бұл осылай болды: "америкалықтар Астордың арманы" – көп континенттік экономикалық желі "оның кәсіпкер және көреген бәсекелестері тарапынан жүзеге асырылғанын мойындауға мәжбүр болды".
To begin his plans of a chain of trading stations spread across the Rocky Mountains to the Pacific Northwest, Astor incorporated the AFC subsidiary, the Pacific Fur Company. Astor and the partners met in New York on 23 June 1810 and signed the Pacific Fur Company's provisional agreement. The fellow partners were former NWC men, being Alexander McKay, Duncan McDougall, and Donald Mackenzie. The chief representative of Astor in the daily operations was Wilson Price Hunt, a St. Louis businessman with no outback experience. From the outpost on the Columbia, Astor hoped to gain a commercial foothold in Russian America and China. In particular, the ongoing supply issues faced by the Russian American Company were seen as a means to gain yet more furs. Cargo ships en route from the Columbia were planned to then sail north for Russian America to bring much needed provisions. By cooperating with Russian colonial authorities to strengthen their material presence in Russian America, it was hoped by Astor to stop the NWC or any other British presence to be established upon the Pacific Coast. A tentative agreement for merchant vessels owned by Astor to ship furs gathered in Russian America into the Qing Empire was signed in 1812. While intended to gain control of the regional fur trade, the Pacific Fur Company floundered in the War of 1812. The possibility of an occupation by the Royal Navy forced the sale of all company assets across the Oregon Country. This was formalized on 23 October 1813 with the raising of the Union Jack at Fort Astoria. On 30 November HMS Racoon arrived at the Columbia River and in honor of George III of the United Kingdom, Fort Astoria was renamed Fort George. After the forced merger in 1821 of the North West Company into their long time rivals, the Hudson's Bay Company, in a short time the HBC controlled the majority of the fur trade across the Pacific Northwest. This was done in a manner that "the Americans were forced to acknowledge that Astor's dream" of a multi continent economic web "had been realized by his enterprising and far sighted competitors."
Оңтүстік-Батыс компаниясы
Оңтүстік-Батыс компаниясы Орталық және Оңтүстік-Батыс аймақтарындағы тері саудасын басқарды. Орталық аймақта ол Жоғарғы Миссури, Жоғарғы Миссисипи, Платт өзендері бойында және Нью-Мексикоға дейін созылған аймақтық компаниялармен де бәсекелесті. Бұл бәсекелестердің көпшілігі Сент-Луис (Миссури штаты) қаласында орналасқан, тері саудасымен қатар жалпы тауар саудасымен де айналысқан және көбінесе Пратте, Шото, Кабане және Серан Сент-Врейн сияқты француз отаршылдық отбасылары құрған және басқарған, Луизиананы сатып алудан бұрын да, кейін де, тіпті Астор компаниясын құрғаннан бұрын да олар белгілі болды. Компаниялар арасындағы бәсекелестік шұғылалы аймақтарда кейде физикалық күш қолдануға және тікелей шабуылдарға әкеліп соқты. 1834 жылы Америкалық тері компаниясы Батыс бөлімін Бернард Пратте мен Пьер Шото-кішіге сатты, олар бұрыннан бері ынтымақтастық жасайтын, ал соңғысы бизнесті Пратте, Шото және компаниясы ретінде жалғастырды.
The South West Company handled the Midwestern and Southwestern fur trade. In the Midwest, it also competed with regional companies along the upper Missouri, upper Mississippi, Platte rivers and as far south as New Mexico. These competitors were mostly companies based in Saint Louis, Missouri, which were active in the fur trade as well as in trade of general merchandise, and which were typically founded and led by French colonial families, such as Pratte, Chouteau, Cabanne and Ceran St. Vrain amongst the most prominent, both before and after the Louisiana Purchase or Astor setting up his company. Competition in the wilderness areas between men of the companies sometimes erupted into physical violence and outright attacks. In 1834, the American Fur Company sold its Western Division to Bernard Pratte and Pierre Chouteau Jr., with whom they had been already cooperating, with the latter continuing the business as Pratte, Chouteau & Company.
Кейінгі тарих
Бір кездері компания құлағандай болды, бірақ соғыстан кейін АҚШ шетелдік саудагерлердің АҚШ территориясында жұмыс істеуіне тыйым салатын заң қабылдады. Бұл «Американдық тері компаниясын» (AFC) Канада және Ұлыбритания компанияларымен, әсіресе Ұлы көлдер маңындағы және Батыстағы шекараларда бәсекелесуден босатты. AFC Ұлы көлдер аймағы мен Орта Батыста монополия құру үшін американдық компаниялар арасында қатыгез бәсекелесті. 1820 жылдары AFC монополиясын Ұлы жазықтарға және Роки тауларына кеңейтті, ал 1830 жылдардың ортасына қарай Монтана аймағындағы тері саудасына басымдық етті. Индустрияны бақылауға алу үшін компания көптеген кішігірім бәсекелестерді сатып алды немесе олардан басым түсті, мысалы, «Роки Маунтин Пер Компаниясы». 1830 жылға қарай AFC АҚШ-тағы тері саудасын дерлік толығымен бақылап отырды. Алайда, компанияның Америка бизнес әлемінің шыңында тұруы ұзаққа соқпады. Джон Джейкоб Астор 1834 жылы терінің сән әлеміндегі маңыздылығының азаятынын сезіп, компаниядан шығып кетті. Компания «Pacific Fur Company» сияқты кішігірім бірлестіктерге бөлінді. Орта Батыс бөлімшесінің Солтүстік бөлімі «Американдық тері компаниясы» деп атала берді және оны Рамзи Крукс басқарды. Қаржылық шығындарды азайту мақсатында көптеген сауда бекеттерін жабуға кірісті.
For a time, it seemed that the company had been destroyed but, following the war, the United States passed a law excluding foreign traders from operating on U. S. territory. This freed the American Fur Company from having to compete with the Canadian and British companies, particularly along the borders around the Great Lakes and in the West. The AFC competed fiercely among American companies to establish a monopoly in the Great Lakes region and the Midwest. In the 1820s the AFC expanded its monopoly into the Great Plains and the Rocky Mountains, dominating the fur trade in what became Montana by the mid 1830s. To achieve control of the industry, the company bought out or beat out many smaller competitors, like the Rocky Mountain Fur Company. By 1830, the AFC had nearly complete control of the fur trade in the United States. The company's time at the top of America's business world was short lived. Sensing the eventual decline of fur's popularity in fashion, John Jacob Astor withdrew from the company in 1834. The company split into smaller entities like the Pacific Fur Company. The Northern Division of the midwestern outfit continued to be called the American Fur Company and was led by Ramsay Crooks. To cut down on expenses, it began closing many of its trading posts.
Құлдырау
1830 жылдары бәсекелестік қайта жандана бастады. Сонымен қатар, Орта Батыстағы түктердің қоры азайды. Осы кезеңде Гудзон шығанағы компаниясы Форт-Ванкувердегі Колумбия округінің штаб-пәтерінен американдық түк компанияларын жоюға күш салды. Жылан өзені аймағында түктерді қырып, Рокки тауларындағы жыл сайынғы жиында Американдық түк компаниясының бағасын төмендету арқылы HBC Рокки тауларындағы американдық түк саудасын тиімді түрде құлатты. 1840 жылдары Еуропадағы киім үлгісінде түктердің орнына жібек қолданыла бастады. Компания осы факторлардың бәрімен күресе алмады. Америкалық түк компаниясы қорғасын өндіру сияқты басқа салаларға инвестиция салу арқылы табысын арттыруға тырысқанымен, банкротқа ұшырады. Компанияның активтері бірнеше шағын кәсіпке бөлінді, олардың көпшілігі 1850 жылдары жабылды. 1834 жылы Джон Джейкоб Астор өзендегі үлесін сатып, ескі түк компаниясын алмастырды. Ол Нью-Йорк штатының Манхэттен аралында жылжымайтын мүлікке инвестиция салып, Америкадағы ең бай адамға айналды. 1840 жылдан кейін Америкалық түк компаниясының бизнесі құлдырады.
Through the 1830s, competition began to resurface. At the same time, the availability of furs in the Midwest declined. During this period, the Hudson's Bay Company began an effort to destroy the American fur companies from its Columbia District headquarters at Fort Vancouver. By depleting furs in the Snake River country and underselling the American Fur Company at the annual Rocky Mountain Rendezvous, the HBC effectively ruined American fur trading efforts in the Rocky Mountains. By the 1840s, silk was replacing fur for hats as the clothing fashion in Europe. The company was unable to cope with all these factors. Despite efforts to increase profits by diversifying into other industries like lead mining, the American Fur Company folded. The assets of the company were split into several smaller operations, most of which failed by the 1850s. In 1834, John Jacob Astor sold his interest on the river to replace the old fur company. He invested his fortune in real estate on Manhattan Island, New York, and became the wealthiest man in America. After 1840, the business of the American Fur Company declined.
Ықпал
Өзінің гүлдену кезеңінде Америкалық Жүн Компаниясы АҚШ-тағы ең ірі кәсіпорындардың бірі болды және 1820 жылдарға қарай жас мемлекеттегі табысты жүн саудасының толық монополиясын иеленді. Компаниядан түскен пайдасы арқылы Джон Джейкоб Астор көптеген табысты жер инвестициялары жасап, әлемдегі ең бай адам және АҚШ-тағы алғашқы миллионер атанды. Германияда туған Астор барлық уақыттағы ең бай адамдардың он сегізіншісі ретінде танылды және АҚШ-та өз байлығын құрған жетінші адам болды. Ол өзінің байлығының бір бөлігін Нью-Йорк қаласындағы Астор кітапханасын құруға жұмсады. Кейіннен ол Ленокс кітапханасымен бірігіп, Нью-Йорк қалалық кітапханасын құрды. Шекарада Америкалық Жүн Компаниясы орталық және батыс АҚШ-тың қоныстануына және экономикалық дамуына жол ашты. Компанияға жұмыс істейтін таушылар үндістердің жолдарын жақсартты және батысқа қоныс аударушыларды жеткізетін жаңа жолдар салды. Орталық және батыстағы көптеген қалалар, мысалы, Монтана штатындағы Форт-Бентон және Орегон штатындағы Астория, Америкалық Жүн Компаниясының сауда посттарының төңірегінде дамыды. Компания жас АҚШ-тың дамуы мен кеңеюіне маңызды үлес қосты.
During its heyday, the American Fur Company was one of the largest enterprises in the United States and held a total monopoly of the lucrative fur trade in the young nation by the 1820s. Through his profits from the company, John Jacob Astor made numerous, lucrative land investments and became the richest man in the world and the first multi millionaire in the United States. The German born Astor is ranked as the eighteenth wealthiest person of all time, and the eighth to create his fortune in the United States. He used part of his fortune to found the Astor Library in New York City. Later it merged with the Lenox Library to form the New York Public Library. On the frontier, the American Fur Company opened the way for the settlement and economic development of the Midwestern and Western United States. Mountain men working for the company improved Native American trails and carved others that led settlers into the West. Many cities in the Midwest and West, such as Fort Benton, Montana, and Astoria, Oregon developed around American Fur Company trading posts. The company played a major role in the development and expansion of the young United States.