Кіріспе
Италиялық жазушы және романист Элио Витторини (23 шілде 1908 – 12 ақпан 1966) – итальян жазушысы және романист. Ол Чезаре Павеземен замандас болды және модернистік роман жазу мектебінің ықпалды өкілі еді. Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде оның ең белгілі туындысы – 1941 жылы жарық көрген кезде ол түрмеге қамалып, антифашистік роман "Сицилиядағы әңгімелер" болды. Романның 1949 жылы АҚШ-та жарық көрген тұңғыш басылымына Эрнест Хемингуэйдің кіріспесі қоса берілді, оның стилі Витториниге және осы романға әсіресе үлкен әсер еткен. Витторини – итальяндық неореализмнің әдебиеттегі ең көрнекті жазушыларының бірі. Оның жеке туындылары, сондай-ақ Уильям Сароян, Д.Х. Лоуренс, Уильям Фолкнер және Эрнест Хемингуэй сияқты американдық және ағылшын жазушыларының аудармалары осы қозғалысқа және соғыстан кейінгі итальян әдебиетіне елеулі үлес қосты.
Elio Vittorini (ˈɛːljo vittoˈriːni; 23 July 1908 – 12 February 1966) was an Italian writer and novelist. He was a contemporary of Cesare Pavese and an influential voice in the modernist school of novel writing. His best known work, in English speaking countries, is the anti fascist novel Conversations in Sicily, for which he was jailed when it was published in 1941. The first U. S. edition of the novel, published in 1949, included an introduction from Ernest Hemingway, whose style influenced Vittorini and that novel in particular. Vittorini was one of the most prominent writers of Italian Neorealism in literature. His own works of fiction, along with his translations of such American and English writers as William Saroyan, D. H. Lawrence, William Faulkner, and Ernest Hemingway, had a considerable impact on the movement and on Italian post war literature.
Өмір
Витторини Сиракузада (Сицилия) дүниеге келді. Балалық шағында әкесі теміржолшы болғандықтан Сицилияның әртүрлі аймақтарында өсті. Бірнеше рет үйден қашып, 1924 жылы Сицилияны мүлдем тастап кетті. Ұзақ уақытқа дейін Джулиан Маршта құрылысшы болып жұмыс істеді, содан кейін Флоренцияға көшіп, әріптерді түзеуші (шрифт түзетуші) болды – бірақ 1934 жылы қорғасын улануына байланысты бұл жұмыстан бас тартты. Шамамен 1927 жылдан бастап оның туындылары әдеби журналдарда жариялана бастады. Осы кезеңде жазылған романдары мен әңгімелерінің көптеген жеке басылымдары, мысалы, «Қызыл гүл», фашистік цензура салдарынан Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана жарық көрді. 1937 жылы Испания азамат соғысында республикалық жаққа қолдау білдірген жазбалары үшін Ұлттық фашистік партиядан қуылды. 1939 жылы ол тағы да көшіп, бұл жолы Миланға барды. Ол редакциялаған американдық әдебиет антологиясы да цензураға ілігіп, кешіктірілді. Бенито Муссолини режимін ашық сынаған Витторини 1942 жылы тұтқындалып, түрмеге қамалды. Ол Италия коммунистік партиясына қосылып, қарсылық қозғалысына белсенді қатысты, бұл оның 1945 жылғы «Адамдар мен емес, адамдар» романының негізі болды. Сондай-ақ 1945 жылы ол итальяндық коммунистік «L'Unita» газеті мен «Il Politecnico» апталығының редакторы қызметін қысқа мерзімге атқарды. Соғыстан кейін Витторини негізінен редакторлық жұмысына назар аударды, Кальвино және Феноглио сияқты жас итальян жазушыларының туындыларын жариялауға көмектесті. Өміріндегі соңғы маңызды көркем туындысы – 1956 жылы жарық көрген «Эрика және оның қарындастары». Венгриядағы көтеріліс туралы жаңалық оның коммунизмге деген сенімін күйретіп, жазудан бас тартуға мәжбүр етті, нәтижесінде өлімінен кейін өңделмеген күйінде жарық көрген аяқталмаған жұмыстар қалды. Өмірінің соңына дейін Витторини редакторлық қызметін жалғастырды. 1959 жылы Кальвиномен бірлесіп, қазіргі индустриалды дәуірдегі әдебиетке арналған «Il Menabò» мәдени журналын құрды. Ол сондай-ақ Италия социалистік партиясының тізімі бойынша кандидат ретінде сайлауға түсті. 1966 жылы Миланда қайтыс болды. Ол дінге сенбеуші (атеист) еді.
After the war, Vittorini chiefly concentrated on his work as editor, helping publish work by young Italians such as Calvino and Fenoglio. His last major published work of fiction during his lifetime was 1956's Erica and her Sisters. The news of the events of the Hungarian Uprising deeply shook his convictions in Communism and made him decide to largely abandon writing, leaving unfinished work which was to be published in unedited form posthumously. For the remainder of his life, Vittorini continued in his post as an editor. In 1959, he co founded with Calvino Il Menabò, a cultural journal devoted to literature in the modern industrial age. He also ran as a candidate on an Italian Socialist Party list. He died in Milan in 1966. He was an atheist.