Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монсон темір жолы – 2 футтық тар теміржол, Бангор және Арусток темір жолындағы Монсон тоғысы мен Мэн штатындағы Монсон қаласы арасында жұмыс істеді. Бұл темір жолдың басты мақсаты Монсон қаласындағы бірнеше тақтатас кен орындары мен өңдеу цехтарына қызмет көрсету болды. 1890 жылғы 17 мамырдағы Scientific American журналында жарияланған мәліметтерге сәйкес, бұл АҚШ-тағы ең кішкентай темір жол еді. Жабдықтары ешқашан жаңартылмады, және темір жол 1943 жылы қызметін тоқтағанға дейін ескі түйреуіштер мен байланыс және тіреу жалғастырғыштарын пайдаланды. Бұл желі АҚШ-та мұндай жалғастырғыштарды қолданған немесе 2 фут енді теміржол бойымен жер үстімен жүрген соңғы коммерциялық тасымалдаушы болды. (Шикаго туннелі компаниясы 1959 жылға дейін 2 футтық ендегі жалпы тасымалдаушы жүк метросы ретінде жер астындағы жұмысын жалғастырды.)
The Monson Railroad was a 2ft narrow gauge railway, which operated between Monson Junction on the Bangor and Aroostook Railroad and Monson, Maine. The primary purpose of this railroad was to serve several slate mines and finishing houses in Monson. According to the Scientific American of 17 May 1890, it was the smallest railroad in the United States. Equipment was never modernized, and the railroad used antique stub switches and link and pin couplers to the end of operations in 1943. The line was the last commercial carrier in the United States to use such couplers or to run above ground on a 2ft gauge. (The 2ft gauge Chicago Tunnel Company continued underground operation as a common carrier freight subway until 1959.)
Құрылыс
Мэн штатының Монсон қаласына айналған аймақтың астындағы шифердің ионданатын минералдық заттарға қанағаттанбауы өте төмен болды және электрлік басқару тақталарын жасауға өте ыңғайлы болды. Шиферді кенеттен қазу 1860 жылдары басталды, ал шиферді өңдеу операциялары 1870 жылы басталды. Шиферден раковиналар, ванналар, үстелдер, қара доскалар, шатыр жапқыштары және қабір тастары жасалды. Бұл ауыр шифер өнімдерін кез келген ауа райында тасымалдау қиын болды, ал көктемгі еріген қар жолдарды лай мен сазға айналдырғанда, ол тіпті мүмкін емес болды. Монсон және Афина теміржол компаниясы 1882 жылдың 1 қарашасында құрылды, Бангор және Пискаквис теміржолы (кейін Бангор және Арустук теміржолының бір бөлігі) стандартты өлшемде Монсонды алты шақырыммен айналып өткен кезде. Теміржол 1883 жылдың жазында 30 фунттық рельстермен салынды, 4 қыркүйекте Монсонға жетті және 22 қазанда пайдалануға берілді. Бастапқы жабдықтарға Хинкли локомотивтер зауытынан екі ағашпен қыздырылатын локомотив, екі жабық вагон, он төрт ашық вагон және Лакония вагон компаниясынан бір вагон-комбинация кірді. Басты желі дереу Монсон ауылының депосынан шамамен 1 миль (2 км) төмен, Монсон шифер компаниясына дейін бес пайыздық еңіспен ұзартылды. Депоның жанында вагон-комбинацияға арналған вагон сарайы және екі орынды локомотив депосы, сондай-ақ өткізу жолы мен айналмалы платформа салынды. Айналмалы платформалар локомотивтерге сәл кішкентай болды, бірақ бірнеше жылдан кейін клиндік қар жинағыш келгенде олар пайдалы болды. Монсонның пойыз экипажы локомотивті айналмалы платформада қиындықпен жылжытудың орнына алты шақырымды кері жүргізудің әлдеқайда ыңғайлы екенін анықтады.
The slate underlying what became the town of Monson, Maine had very low ionizable mineral content, and was well suited for manufacture of electric switchboards. Quarrying commenced in the 1860s and slate finishing operations began in 1870. Slate was shaped into sinks, bathtubs, tabletops, chalkboards, roof shingles, and headstones. Transporting these heavy slate products was difficult in any weather, and became nearly impossible when spring thaw turned the roads to slush and mud. The Monson and Athens Railroad Company was chartered 1 November 1882, when the standard gauge Bangor and Piscatquis Railroad (later part of the Bangor and Aroostook Railroad) bypassed Monson by six miles. The railroad was built with 30 pound rail in the summer of 1883, reached Monson on 4 September, and opened for business on 22 October. Initial equipment consisted of two wood burning locomotives from Hinkley Locomotive Works and two box cars, fourteen flat cars, and a combination from Laconia Car Company. The main line was promptly extended down a five percent grade to the Monson Slate Company approximately 1 mile (2 km) beyond the Monson village depot. A car shed for the combination and a two stall engine house were built near the depot with a passing siding and a turntable. The turntables were a bit small for the locomotives, although they proved useful when a wedge snowplow arrived a few years later. Monson train crews found it much more convenient to run the locomotive in reverse for six miles than to wrestle it around on the turntables.
Монсон Слайт компаниясының меншік құқығы
Монсон Слейт компаниясы бірнеше жыл бойы Монсон темір жолы акцияларын сатып алып, 1908 жылы темір жолға иелік етті. 1884 жылы теміржолда машинист болып жұмыс істей бастаған, ал кейін кондуктор болған Харольд Моррилл, 1938 жылға дейін кондукторлық қызметін жалғастырғанмен, бас инженер болып тағайындалды. 1909 жылдың жазы мен күзінде 3 км (2 миль) 35 фунттық рельспен Монсон көліндегі Он сегіз және Орман карьерлеріне дейін жол салынды. 1912 жылы Монсонның бірнеше орындық вагоны 11 466 жолаушыны тасымалдады, бірақ бас инженер Моррилл Монсон қаласындағы бір автомобильдің жолаушылар тасымалын ұсынатынын және теміржолдан аптасына шамамен 25 жолаушыны тартып алатынын байқады. 1905 жылдан бері екі ескі Hinkley локомотивінің қазандығында үлкен ақаулар, цилиндрлері жарылған және/немесе рамасы бұзылған еді; бірақ олар 1913 жылдың 20 ақпанында жаңа Vulcan локомотиві келгенге дейін жұмыс істеп келді. 1916 жылы Монсонның орналасқан жері теміржолдың ең ұзын жүк вагондарын сатып алуға мүмкіндік берді. Мэн штатының Филлипс қаласындағы Sandy River Railroad шеберханасы 185 ескі 2 футтық тас жол вагондарын қайта жаңартып, 1912 жылы Maine Central Railroad сатып алған Sandy River және Rangeley Lakes темір жолы үшін 158 28 футтық (9 метрлік) вагонға айналдырды. Maine Central бірден Boyd and Harvey Lumber Company компаниясымен келісімшарт жасасты, ол Maine North Woods аймағындағы Пенобскот өзенінің батыс су алабында теміржол тіректерін кесуге міндеттелді. Ағаш компаниясы 1914 жылы Себумук көлінің шығыс жағынан Moosehead көлінің солтүстік жағындағы Northwest Cove дейін 2 футтық Carry Pond және Carry Brook темір жолын салды. Жүк тасымалдаушы жануарлар теміржол арқылы екі 28 футтық вагонды тіректерімен Moosehead көліне жеткізді, онда олар Maine Central Railroad Kineo Branch-інің Kineo станциясында жүктелді. Тіректер жеткізілгеннен кейін, ағаш компаниясы екі вагонды Монсондағы ең жақын 2 футтық теміржолға сатты. Монсон темір жолы карьерлерден шыққан шифер қалдықтарын тасымалдауға арналған бірнеше қол вагондарының тіркемелерін сатып алды, оларды жол бойында балласт ретінде пайдаланды. Бірнеше жыл ішінде Монсон темір жолы Мэн штатындағы толығымен тас балласты негізгі желісі бар жалғыз теміржолға айналды. Теміржол байланыс тізбектерін тағы да ширек ғасыр бойы қолданды, бірақ рельстерден шығып кеткен кезде зақымданған майлы фаралар алынып тасталды. Содан кейін локомотивтер шамсыз жүрді. Монсон 1918 жылы тағы бір Vulcan локомотивін сатып алу алдында Davenport Locomotive Works-тың 2-6-2 локомотивін (АҚШ армиясының траншеялық теміржолдарына ұқсас) қарастырды. Екінші Vulcan локомотиві жеткізілген кезде Hinkley локомотиві #1 қызметтен шығарылды. Hinkley локомотивтерінің қосалқы бөлшектеріне қажеттілік болмауы инновациялық шеберхана ұжымын ескі Hinkley #2 локомотивінен барлық сыртқы бөлшектерін алып тастап, қар жинағыш пышақты орнатуға итерді. Жаңа қар жинағыш пышақ қарға көп сіңіп кетпесе де, рельстерден шығу қаупі жоғары болды, сондықтан ескі кене пышақ пайдалануда қалды.
Monson Slate Company had been purchasing Monson Railroad stock for several years, and gained control of the railroad in 1908. Conductor Harold Morrill, who had started working for the railroad as fireman in 1884, was promoted to superintendent; but he continued to act as conductor through 1938. Track was extended with 2 mile (3 km) of 35 pound rail to Eighteen Quarry and Forest Quarry on Monson Pond in the summer and autumn 1909. The Monson combination car carried 11,466 paying passengers in 1912, but superintendent Morrill observed that an automobile garaged in Monson was offering public conveyance and taking approximately 25 paying fares per week from the railroad. Both of the old Hinkley locomotives had serious boiler leaks, cracked cylinders, and/or broken frames since 1905; but they soldiered along until a new Vulcan locomotive arrived on 20 February 1913. In 1916 Monson's location provided an opportunity to purchase the longest freight cars operated by the railroad. The Sandy River Railroad shop at Phillips, Maine was rebuilding 185 older 2ft gauge logging railroad flat cars into what became a fleet of 158 28 feet (9 m) long flat cars of the Sandy River and Rangeley Lakes Railroad being purchased by the Maine Central Railroad in 1912. The Maine Central simultaneously contracted with Boyd and Harvey Lumber Company to cut railroad ties in the western Penobscot River drainage of the roadless Maine North Woods. The lumber company built the 2ft gauge Carry Pond and Carry Brook Railroad in 1914 over the northwest carry from the eastern end of Seboomook Lake to Northwest Cove at the northern end of Moosehead Lake. Draft animals pulled two 28 foot long flat cars over the railroad to deliver the ties to Moosehead Lake where they were floated across the lake for loading at Kineo Station on the northern end of the Maine Central Railroad Kineo Branch. After the ties had been delivered, the lumber company sold the two flat cars to the closest 2ft gauge railroad at Monson. The Monson Railroad purchased a couple of hand car trailers which could carry broken slate scraps from the quarries for use as ballast along the line. Within a few years, the Monson railroad became the only railroad in Maine with a completely rock ballasted main line. The railroad kept the link and pin couplers for another quarter century of operations; but the oil headlights were removed when damaged by derailments. The locomotives thereafter ran without any headlights. Monson briefly considered a Davenport Locomotive Works 2 6 2 (similar to those being built for United States Army trench railways) before purchasing another Vulcan in 1918. Hinkley locomotive #1 was retired when the second Vulcan locomotive was delivered. Elimination of need for a source of spare Hinkley parts encouraged the innovative shop crew to strip old Hinkley #2 of all exterior fittings and attach a snowplow blade. Although the new snowplow was less likely to ride up on snow drifts, it was more likely to derail; so the old wedge plow remained in service.