Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леондық дворян Альвар Фанес (немесе Ханес) (1114 жылы қайтыс болды) – Леон және Кастилияның Альфонсо VI патшалығындағы дворян және әскери жетекші. Патшайым Урака билік еткен кезде Толедоның дербес билеушісіне айналды. Ол аңызға айналып, Испанияның ұлттық эпосы – «Поэма де Мио Сид» арқылы Родриго Диас де Вивардың, Эль Сидтің, жер аударылуы мен Валенсияны бағындыру кезіндегі адал вассалы және қолбасшысы Альвар Фанес Миная болып бейнеленді.
Leonese nobleman
Álvar Fáñez (or Háñez) (died 1114) was a Leonese nobleman and military leader under Alfonso VI of León and Castile, becoming the nearly independent ruler of Toledo under Queen Urraca. He became the subject of legend, being transformed by the Poema de Mio Cid, Spain's national epic, into Álvar Fáñez Minaya, a loyal vassal and commander under Rodrigo Diaz de Vivar, El Cid, during the latter's exile and his conquest of Valencia.
Отбасы
Альвар Эль-Сидтің тегінен шыққан кастилиялық ақсүйектердің бірінен тараған және замандас құжатында оның "собринусы" (немере немесе жалпы жас еркек туысы) деп аталады. Ол күшті Бени Гомес руынан граф Педро Ансурес қызы Майор Переске үйленді және одан (көрінетіндей) екі қызы болды: Эйло Родриго Фернандес де Кастроға, содан кейін 1146/8 жылы оның үшінші әйелі Рамиро Фроиласқа; ал Уррака Родриго Велаз графқа үйленді.
Álvar derived from the same Castilian noble stock that produced El Cid and is called his "sobrinus" (nephew or more general younger male kinsman) in a contemporary document. He married Mayor Pérez, a daughter of count Pedro Ansúrez of the powerful Beni Gómez clan, and had by her (it would seem) two daughters: Eilo who married successively counts Rodrigo Fernández de Castro and then in 1146/8, as his third wife, Ramiro Fróilaz; and Urraca, who married count Rodrigo Vélaz.
Сот қызметкері және генерал
Альвар кем дегенде 1076 жылдан бастап патша сарайында болды (соңғы рет ол және Эль Сид бірге көзге түсті). 1086 жылы Альфонсо Альварды Валенсияға өзінің үміткері әл-Кадирді таққа отырғызу үшін жіберді. Бұл оңай орындалды, бірақ Фанез әл-Кадир қоршауға алынған бірнеше айдан кейін қайта оралуға мәжбүр болды. Альфонсо сол жылы Альвардың әскерін Саграхас шайқасында жеңіліске ұшыратуға шақырды. 1091 жылы ол Альмодовар шайқасында жеңілген көмекші күштерге жетекшілік етті. 1090-шы жылдардың ортасына қарай ол Толедо Корольдігінің шығыс шебін, әкесінің қаладағы әскери басшылығынан бастап, Валенсиядағы туысы Эль Сидке дейін дербес басқаруға ие болды. Ол сонымен қатар патшалық құжаттарда жиірек кездесе бастады. 1097 жылы Альфонсоның армиясына қосылып, Консуэгра маңында Альфонсоның бас әскері мен Куэнка аймағында Фанездің қанатты әскерінің жеңіліске ұшырауына себеп болған жорыққа қатысты. Екі жыл өткен соң ол Толедоның Алькальдесі ретінде танылды. 1108 жылы ол Уклестің апатты шайқасында болды, Кастилия армиясының көп бөлігін жойған қоршаудан атқыштар тобымен қашып құтылды. Жеті бақытсыз граф және мыңнан астам адам өлтірілді немесе тұтқынға алынып, басы кесілді, ал тақтың мұрагері Санчо инфанте қашуға тырысқанда қаза тапты. Альвар Тахо өзені бойындағы қорғанысты ұйымдастыру үшін солтүстікке қашты. Келесі жылы ол патшайым Урраканың таққа отыруына қатысып, өзін дукс толетуле (Толедо герцогы) деп таныстырды. 1111 жылдың ортасына қарай ол, іс жүзінде, Толедоның билеушісі болды, ал 1113 жылы ол ондағы патшалық сыйлыққа келісім берді (toletani principis). Осылайша ол мурабиттерге қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ 1114 жылдың басында Зоританы иеленді, сыйлық ретінде Альбар Фаннес де Зорита ретінде танылды. Фанез 1114 жылдың сәуір айының ортасында Урраканың бүлікші Сеговиялықтарға қарсы билігін қорғау кезінде қайтыс болды.
Álvar was at the royal court at least from 1076 (the last time he and El Cid appear together). In 1086, Alfonso sent Álvar to Valencia in order to place his candidate, al Qadir, on the throne. This was accomplished with ease, although Fáñez would have to return when al Qadir was besieged months later. Alfonso recalled Álvar's troops later that year to take part in what would be a defeat at the Battle of Sagrajas. In 1091, he led a relief force that was defeated at Almodóvar. By the mid 1090s, he had been placed in an essentially independent command of the eastern defenses of the Kingdom of Toledo, spanning from his father in law's military command at the city itself to that of his kinsman El Cid at Valencia. He also began to appear more frequently in royal documents. In 1097, he joined Alfonso's army on the campaign that was to lead to a pair of defeats, of the main army under Alfonso near Consuegra, and of a flanking army under Fáñez in the Cuenca district. Two years later, he appears as Alcalde of Toledo. He was present in 1108 at the disastrous Battle of Uclés, escaping with a group of horsemen from an envelopment that claimed most of the Castilian army. Seven less fortunate counts and over a thousand men were killed or captured and beheaded, with the infante Sancho, the heir to the throne, being killed while trying to escape. Álvar fled north to organize the defenses along the Tagus. The next year he attended Queen Urraca on her succession, signing himself dux toletule (Duke of Toledo). By mid 1111, he was, in effect, Toledo's ruler, and in 1113 he gave his consent (as toletani principis) to a royal donation there. As such he played a primary role in resisting the Murâbits. He also held Zorita, appearing in a donation as Albar Fannez de Zorita in early 1114. Fáñez died in mid April 1114 defending Urraca's rule against rebelling Segovians.
Мио Сид поэмасы
Альвар Фанез, Миная аталған, замандағы батырлық аңыздардың біріне тез айналды, «Поэма де Мио Сид» поэмасындағы басты кейіпкерлердің бірі болды. Онда ол Алфонсо VI-ның адал вассалы және генералы болған тарихи рөлінен өзгеше, Эль-Сидтің жасағындағы маңызды тұлғаға айналды, Эль-Сид әскерін бөліп жібергенде әскери қолбасшылыққа жиі тағайындалды, оның жер аударылуы кезінде, әсіресе Валенсияны бағындыру наурызында (дегенмен тарихи деректер ол сол кезде Леон/Кастилия корольдігінде болғанын көрсетеді) және патша сарайында Эль-Сидтің елшісі ретінде қызмет етті. Ол адалдықтың үлгісі, ғана емес, Эль-Сидке де, сондай-ақ оның туыстарына, Эль-Сидтің қарсыластары Инфанте де Каррионға да берілгендігімен көзге түседі. Бұл қақтығыс, мүмкін, Эль-Сид пен Альвардың қайнағасы Педро Ансурез арасындағы тарихи антагонизмге негізделген. Ол Испаниядағы Гвадалахараны қайта басып алуға үлкен үлес қосты, қаладағы мавр мұнарасы, Альвар Фанез мұнарасы оның құрметіне аталған.
Álvar Fáñez, called Minaya, passed quickly into one of the heroic legends of the era, being a main character in Poema de Mio Cid. There, he is transformed from his historical role as loyal vassal and general of Alfonso VI to a similar role in the retinue of El Cid, often given military command when Cid splits his forces, and accompanying him during his exile, particularly in the campaign that made his uncle lord of Valencia (this in spite of historical records that show he remained in the kingdom of Leon/Castile at the time) and serving as his envoy to the royal court. He is a paragon of loyalty, not only being true to his uncle El Cid, but also unwavering in his defense of his kinsmen, El Cid's rivals, the Infantes de Carrión, a conflict perhaps based on the historical antagonism between El Cid and Álvar's father in law Pedro Ansúrez, uncle of the Infantes. Of particular note, he is credited with the reconquest of Guadalajara, Spain, where a Moorish tower, the Torreón de Álvar Fáñez, is named after him.