Кіріспе
Америкалық әйелдер суфражистер тобы, 1929 жылғы фильм. "Сайлент Сентинельдер", сондай-ақ "Бостандық күзетшілері" деп белгілі, Элис Пол және Ұлттық Әйелдер Партиясы ұйымдастырған, әйелдер сайлау құқығын қолдаған 2000-нан астам әйелден тұратын топ болды. Олар 1917 жылдың 10 қаңтарынан бастап Вудро Вильсон президенттігі кезінде Ақ үй алдында бейбіт наразылықтар өткізді. Шамамен 500 адам тұтқындалды, ал 168-і түрмеде жазасын өтеді. Наразылық білдірушілер Вильсонға сайлау құқығын қолдамағанын үнемі еске салып отырды. Алғашқыда пикетке қатысушыларға төзімділік көрсетілді, бірақ кейін олар жол қозғалысына кедергі келтірді деген айыппен тұтқындалды. "Сайлент Сентинельдер" деген ат олардың үнсіз наразылықтары үшін берілді, және осы атауды Харриот Стэнтон Блатч табалады. Наразылықтың бір түрі ретінде үнсіздікті қолдану – ұлттық сайлау құқығы қозғалысы және олардың наразылық стратегияларының ішінде жаңа принципті, стратегиялық және риторикалық тәсіл болды. Пикетке қатысушылар жергілікті және АҚШ билігі тарапынан мазақталып, тұтқындалды, оларға әділетсіз қаралып, соның ішінде 1917 жылдың 14 қарашасындағы "Қорқыныш түнінде" оларға жасалған қиындықтар мен зорлық-зомбылыққа ұшырады.
the 1929 film
The Silent Sentinels, also known as the Sentinels of Liberty, were a group of over 2,000 women in favor of women's suffrage organized by Alice Paul and the National Woman's Party, who nonviolently protested in front of the White House during Woodrow Wilson's presidency starting on January 10, 1917. Nearly 500 were arrested, and 168 served jail time. The protesters served as a constant reminder to Wilson of his lack of support for suffrage. At first the picketers were tolerated, but they were later arrested on charges of obstructing traffic. The name Silent Sentinels was given to the women because of their silent protesting, and had been coined by Harriot Stanton Blatch. Using silence as a form of protest was a new principled, strategic, and rhetorical strategy within the national suffrage movement and within their own assortment of protest strategies. who picketed were harassed, arrested, and unjustly treated by local and US authorities, including the torture and abuse inflicted on them before and during the November 14, 1917, Night of Terror.
Өмірбаян
"Сайлент Сентинельс" наразылықтарын Ұлттық әйелдер партиясы (NWP) ұйымдастырды, бұл әйелдердің сайлау құқығы үшін күрескен белсенді ұйым. NWP алғаш рет 1913 жылы Элис Пол мен Люси Бернс тарапынан 1913 жылғы наурызда Вашингтонда NAWSA ұйымдастырған әйелдер сайлау құқығы шеруін ұйымдастырғаннан кейін Конгресс әйелдер сайлау құқығы одағы (CUWS) ретінде құрылды. CUWS негізін қалаушылары оны Ұлттық әйелдер партиясын құру үшін Әйелдер партиясымен біріктіргенге дейін үш жыл ғана өмір сүрді. "Жеңіске жету немесе бағыну уақыты келді, біз үшін бір ғана таңдау бар. Біз оны жасадық." (Уилсонның тағы бір сөзінен)
"Кайзер Уилсон, кедей немістерге деген ықыласыңызды ұмытып қалдыңыз ба, олар өздерін-өздері басқара алмағандықтан? 20 миллион америкалық әйел өздерін-өздері басқара алмайды. Өзіңіздің көзіңіздегі қанауды алыңыз." (Уилсонды Германияның Кайзері Вильгельм II-мен салыстырып, Исаның екіжүзділік туралы атақты сөзімен байланыстырып)
"Мырза Президент, сіз еркіндік – адам рухының негізгі қажеттілігі дейсіз." Дегенмен, кейбір адамдар "Сайлент Сентинельс" наразылықтарына қарсы болды. Олардың арасындағы модеративті суфражистер де болды. Мысалы, сол кездегі Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының жетекшісі Кэрри Чэпман Кэтт, әйелдердің сайлау құқығын іске асырудың ең тиімді жолы – алдымен жеке штаттар арқылы дауыс беру құқығын алу, содан кейін әйелдердің Конгресте сайлау құқығын қолдайтын көпшілікті сайлауы мүмкін деп сенді. 1915 жылдың соңына дейін ол әйелдерге сайлау құқығын беру үшін ұлттық түзетуді жақтауға қарсы болды, бұл NWP жасағандай. Кейде ол наразылықтарға мүлдем назар бөлмеді, мысалы, оның екінші ішкі қадамы күні "Сентинельдер" наразылық білдірді. "Сентинельдер" наразылық білдіруді жалғастырған сайын, мәселе үлкейді және Уилсонның пікірі өзгерді. Ол "Сайлент Сентинельс" ұнамаса да, оларды өзіне қиындық туғызатын маңызды топ ретінде мойындады.
"Kaiser Wilson, have you forgotten your sympathy with the poor Germans because they were not self governed? 20,000,000 American women are not self governed. Take the beam out of your own eye." (comparing Wilson to Kaiser Wilhelm II of Germany, and to a famous quote of Jesus regarding hypocrisy)
"Mr. President, you say liberty is the fundamental demand of the human spirit." On the other hand, some disapproved of Silent Sentinels' protests. This included some of the more moderate suffragists. For example, Carrie Chapman Catt then the leader of the National American Woman Suffrage Association believed that the best way to realize women's suffrage was to gain the vote through individual states first, upon which women could vote for a pro suffrage majority in Congress. Until late 1915, she thus opposed advocating for a national amendment to grant women's suffrage, as the NWP did. At other points in time, he ignored the protests altogether, such as when the Sentinels protested on the day of his second inauguration ceremony. As the Sentinels continued to protest, the issue became bigger and Wilson's opinion began to change. Although he continued to dislike the Silent Sentinels, he began to recognize them as a group seriously presenting him with an issue.
Ококуан жұмыс үйі және қорқынышты түн
1917 жылғы 22 маусымда полиция наразылық білдірген Люси Бернс пен Кэтрин Мориді жол қозғалысына кедергі келтірді деген айыппен тұтқындады, себебі олар Вильсонның Конгреске сөйлеген сөзінен үзінді келтірген плакат ұстаған: «Біз әрқашан жүрегімізге жақын сақтайтын нәрселер үшін – демократия үшін, билікке бағынғандардың өз үкіметтерінде дауыс беру құқығы үшін күресеміз». 25 маусымда 12 әйел, оның ішінде Делавэрден Мейбел Вернон мен Энни Арниел де тұтқындалды, қайтадан жол қозғалысына кедергі келтірді деген айып тағылды. Олар үш күн түрмеге қамалды немесе 10 доллар айыппұл төледі. Олар түрмеге түсуді өздерінің мүдделеріне адалдығын және денелерін құрбан етуге дайын екендіктерін көрсету үшін таңдады. 14 шілдеде 16 әйел, соның ішінде Матильда Холл Гарднер, Флоренс Байард Хиллс, Элисон Тернбулл Хопкинс және Элизабет Селден Роджерс (саяси жағынан ықпалды Болдуин, Хоар және Шерман отбасынан) 60 күндік түрме жазасына кесілді немесе 25 доллар айыппұл төледі. Әйелдер түрмеге қамалды. Люси Бернс әйелдердің саяси тұтқындар ретінде қаралуы керек екенін мәлімдеді, бірақ бұл мәртебе Америкада ешқашан қолданылмаған. Тұтқындалған әйелдердің саны Колумбия округінің түрмесінің мүмкіндіктерінен асып кеткен кезде, тұтқындар Вирджиния штатындағы Ококуан жұмыс үйіне (қазіргі Лортон түзеу орталығы) жеткізілді. Олар сол жерге жеткенде, киімдерінен басқа барлық нәрселерін тастап кетуге мәжбүр болды. Оларды душқа алып барып, киімдерін шешіп, жуынуға мәжбүрледі. Жұмыс үйінде барлығына қолдануға бір ғана сабын болды, сондықтан барлық суфражистер оны пайдаланудан бас тартты. Содан кейін оларға кең, лас және ыңғайсыз түрме киімдері беріліп, кешкі асқа алып кетті. Кешкі астың дәмі қышқыл әрі жағымсыз болғандықтан, олар оны жей алмады. 14 қыркүйекте өкіл Жаннет Ранкин әйелдердің сайлау құқығы жөніндегі Сенаттың арнайы комитетінің төрағасы ретінде жұмыс үйіне белсенділерді аралауға барды, ал келесі күні комитет сайлау құқығы туралы заң жобасын Сенатқа жіберді. Суфражистер наразылық білдіріп, түрмеде қалу мерзімі ұзарды. Соңында полиция 1917 жылғы 20 қазанда Вильсонның сөзінен үзінді келтірген плакат ұстаған Алис Полды тұтқындады: «Біз үшін бір ғана таңдау бар: жеңіс немесе бағыну уақыты келді. Біз оны жасадық». Ол жеті айға түрмеге қамалды. Пол және басқалары округтік түрмеге, ал көптеген басқалары қайтадан Ококуан жұмыс үйіне жіберілді. Пол екі апта бойы жеке камерада отырды, тамақ ретінде тек нан мен су берілді. Ол әлсіреп, жүре алмай қалғандықтан, түрме ауруханасына жеткізілді. Сол жерде ол аштық ұрысын бастады, оған басқалар да қосылды. 10 қарашада көптеген күзетшілер суфражистерді мәжбүрлеп тамақтандыруға наразылық білдірді, ал олардың 31-і тұтқындалып, Ококуан жұмыс үйіне жіберілді. 1917 жылғы 14 қараша күні «Үрей түні» деп аталған түні Ококуан жұмыс үйінің бастығы В. Х. Уиттакер шамамен қырық күзетшіге суфражистерді қатыгездікпен ұстауға бұйрық берді. Олар Люси Бернсті ұрып-соғып, қолын басынан жоғарыдағы камера тарысына шынжырлап, түн бойы сол күйде қалдырды. Олар Дора Льюисті қараңғы камераға тастап, басын темір төсекке соғып, ол есінен танып қалды. Льюистің қайтыс болғанын ойлаған оның камерадасы Элис Косу жүрек талмасына ұшырады. Кейіннен Католик жұмысшы қозғалысын құрған Дороти Дейді темір орындықтың артына бірнеше рет ұрып тастады. Күзетшілер басқа әйелдерді ұстап, сүйреп, ұрып, шағып, қысып, тепкіледі. Газеттерде наразылық білдірушілерге қалай қатысқаны туралы хабарлар жарияланды. Бұл оқиғалар кейбір американдықтарды ашуға мәжбүр етті және сайлау құқығы туралы түзетуді қолдауға себеп болды. 27 және 28 қарашада барлық наразылар, соның ішінде бес апта түрмеде отырған Элис Пол да босатылды. Кейін 1918 жылғы наурыз айында округтік апелляциялық сот алты суфражисттің айыптарын жоққа шығарды. Сот әйелдердің айыпталуына негізделген ақпарат тым тұйық екенін анықтады. Басқа жағынан, Пол басқарған Ұлттық әйелдер партиясы 1918 жылғы күзде сайлауға түсетін сайлау құқығына қарсы сенаторларға қарсы дауыс беруге азаматтарды шақырды. 1918 жылғы сайлаудан кейін Конгресс мүшелерінің көпшілігі сайлау құқығын қолдады. 1919 жылғы 21 мамырда Өкілдер палатасы түзетуді қабылдады, ал екі аптадан кейін 4 маусымда Сенат оны қабылдады. Конгрестегі жұмысын аяқтаған соң, наразылық білдірушілер өздерінің назарын штаттардың түзетуді ратификациялауына аударды. Ол 1920 жылғы 26 тамызда Теннесси ратификациялағаннан кейін, отыз алтыншы штат болғандықтан ресми түрде ратификацияланды. Теннесси заң шығарушы органы 19-шы түзетуді бір заң шығарушының (Гарри Т. Берн) бір дауысымен ратификациялады, ол бастапқыда түзетуге қарсы болған, бірақ анасы оған «Жақсы ұлым, қуанышпен! Сайлау құқығы үшін дауыс бер. Мысқаулықты ратификацияға енгізуге көмектес» деген телеграмма жібергеннен кейін өз ұстанымын өзгертті.
Танымал мәдениет
"Сайлент Сентинельс" тұруы 2004 жылғы "Темір жақ періштелер" фильмінің маңызды бөлігі болды.
Баспа кітаптар
Баш, Ф. (2003). Әйелдер құқықтары мен сайлау құқығы АҚШ-та, 1848–1920 жж. Әйелдердің саяси және тарихи энциклопедиясы, 443. Бойл Бейс, М., және Зевин, Дж. (2013). Төрт тарихтың құпиясы: Өткенімізді қайта ашу. "Әлемнің жас азаматтары" (95–118 бб.) кітабында. Routledge. Бозонелис, Х. К. (2008). Он тоғызыншы түзетуге шолу: Әйелдер сайлау құқығын жеңіп алды. Enslow Publishers, Inc. Cahill, B. (2015). Элис Пол, Ұлттық әйелдер партиясы және дауыс беру құқығы: ХХ ғасырдың алғашқы азаматтық құқықтар күресі. McFarland. Crocker, R. (2012). Белинда А. Стиллион Саутард. Жауынгерлік азаматтық: Ұлттық әйелдер партиясының риторикалық стратегиялары, 1913–1920. (Президенттік риторика сериясы, № 21). College Station: Техас A&M университетінің баспасы, 2011. DuBois, E. C. (1999). Феминизм және сайлау құқығы: Америкадағы тәуелсіз әйелдер қозғалысының пайда болуы, 1848–1869. Cornell University Press. Durnford, S. L. (2005). "Біз әрқашан жүрегімізге жақын болған нәрселер үшін күресеміз": АҚШ-тағы әйелдердің сайлау құқығы қозғалысының риторикалық стратегиялары. Florey, K. (2013). Әйелдердің сайлау құқығына қатысты естеліктер: суреттелген тарихи зерттеу. McFarland. Gibson, K. L., & Heyse, A. L. (2011). 1917–1919 жылдары Ұлттық әйелдер партиясының (NWP) әйелдері Ақ үйді пикетке шығарғанда, олар президент Вудро Вильсоннан әйелдердің демократиялық құқықтарын қолдау үшін не істей алатынын және олардың сайлау құқығын қолдауын сұраған баннерлерді алып жүрді. Оппозицияны үндеу: АҚШ үкіметінің үлкен дағдарыстар кезінде сөз бостандығын қалай басып тастағаны, 151. Grant, N. P. C. (1914). Әйелдер құқығы: Күрес жалғасуда (Докторлық диссертация, SUNY New Paltz). Gray, S. (2012). Демократиялық теория мен тәжірибедегі үнсіз азаматтық: демократиядағы үнсіздіктің мәселелері мен күші. Gray, S. W. (2014). Демократиялық теория мен тәжірибеде үнсіздіктің мәселелері мен күші туралы. Horning, N. (2018). Әйелдер қозғалысы және феминизмнің өрлеуі. Greenhaven Publishing LLC. Nord, Jason. (2015). "Сайқын күзетшілер" (Азаттық және әділдік). Equality Press. Marsico, Katie. Әйелдердің дауыс беру құқығы: Американың сайлау құқығы қозғалысы. Нью-Йорк: Marshall Cavendish Benchmark, 2011. Mountjoy, S., & McNeese, T. (2007). Әйелдер құқығы қозғалысы: Теңдікке қарай. Infobase Publishing. Roberts, E. L. (2000). Сөз бостандығы, баспасөз бостандығы, қоғамның бостандығы. Шешілмеген сөз: Америкалық зияткерлік өмірдегі бостандық. Slagell, A. R. (2013). Жауынгерлік азаматтық: Ұлттық әйелдер партиясының риторикалық стратегиялары, 1913–1920. Walton, Mary. (2010). Әйелдердің жорығы: Элис Пол және дауыс беру үшін күрес. St. Martin's Press. Wood, S. V. (1998). Азаттық үшін түрмеге қамау: Америкалық әйелдер дауыс беру құқығын жеңіп алды.
Cahill, B. (2015). Alice Paul, the National Woman's Party and the Vote: The First Civil Rights Struggle of the 20th Century. McFarland. Crocker, R. (2012). Belinda a. Stillion Southard. Militant Citizenship: Rhetorical Strategies of the National Woman's Party, 1913–1920. (Presidential Rhetoric Series, number 21.) College Station: Texas A&M University Press. 2011
DuBois, E. C. (1999). Feminism and suffrage: The emergence of an independent women's movement in America, 1848 1869. Cornell University Press. Durnford, S. L. (2005). " We shall fight for the things we have always held nearest our hearts": Rhetorical strategies in the US woman suffrage movement. Florey, K. (2013). Women’s Suffrage Memorabilia: An Illustrated Historical Study. McFarland. Gibson, K. L., & Heyse, A. L. (2011). When the woman suffragettes of the National Woman's Party (NWP) picketed the White House from 1917 to 1919, they carried banners that asked President Woodrow Wilson what he would do to support women's democratic rights and if he would endorse their push for suffrage. Silencing the Opposition: How the US Government Suppressed Freedom of Expression During Major Crises, 151. Grant, N. P. C. (1914). Women’s Rights: The Struggle Continues (Doctoral dissertation, SUNY New Paltz). Gray, S. (2012). Silent Citizenship in Democratic Theory and Practice: The Problems and Power of Silence in Democracy. Gray, S. W. (2014). On the Problems and Power of Silence in Democratic Theory and Practice. Horning, N. (2018). The Women’s Movement and the Rise of Feminism. Greenhaven Publishing LLC. Nord, Jason. (2015). The Silent Sentinels (Liberty and Justice). Equality Press. Marsico, Katie. Women's right to vote : America's suffrage movement. New York : Marshall Cavendish Benchmark, 2011. Mountjoy, S., & McNeese, T. (2007). The Women's Rights Movement: Moving Toward Equality. Infobase Publishing. Roberts, E. L. (2000). Free Speech, Free Press, Free Society. Unfettered Expression: Freedom in American Intellectual Life. Slagell, A. R. (2013). Militant Citizenship: Rhetorical Strategies of the National Woman's Party, 1913 1920
Walton, Mary. (2010). A Women's Crusade: Alice Paul and the Battle for the Ballot. St. Martin's Press. Wood, S. V. (1998). Jailed for Freedom: American Women Win the Vote
Журнал жарияланымдары
Босмажан, Х. А. (1974). Суфражистердің бірінші түзетудегі құқықтарының жойылғандығы. Батыс сөйлеу, 38(4), 218–232. Каллавей, Х. (1986). Тіршілік ету және қолдау: Әйелдердің саяси әрекеттерінің түрлері. «Таршылықта ұсталғандар» (214–230 бб.). Палгрейв, Лондон. Карр, Дж. (2016). «Шу шығару, жаңалық жасау»: Мэри Чэпманның сайлау құқығы және АҚШ модернизмі. Американдық мерзімді басылымдар: Тарих және сын журналы, 26(1), 108–111. Кейси, П. Ф. (1995). Соңғы шайқас. Теннесидің БЖ, 31, 20. Чепмен, М. (2006). «Әйелдер адамдар ма?» Элис Дюер Миллердің поэзиясы және саясаты. Америка әдеби тарихы, 18(1), 59–85. Коллинз, К. А. (2012). Әділетсіздікті бейнелеу: Әйелдер сайлау құқығының символы ретінде әділдік. Yale JL & Human., 24, 191. Костейн, А. Н., & Костейн, У. Д. (2017). Наразылық шаралары және тікелей әрекеттер. АҚШ әйелдерінің әлеуметтік қозғалысының белсенділігінің Оксфорд анықтамалығы, 398. Долтон, П. Ф. (2015). The Alert Collector: Әйелдер сайлау құқығы қозғалысы. Reference & User Services Quarterly, 54(2), 31–36. Келли, К. Ф. (2011). Түрмедегі өнер: Киім, заманауилық және радикалды сайлау құқығы. Мода теориясы, 15(3), 299–321. Кеннелли, Дж. Дж. (2017). «Мен түрмеге баруым керек»: Бостондағы президент Уилсонды әйелдер партиясының қабылдауы, 1919. Массачусетс штатының тарихи журналы, 45(1), 102. Мак-Махон, Л. (2016). Әйелдердің жорығы: Элис Пол және дауыс беру үшін күрес. Нью-Джерси зерттеулері: Пәнаралық журнал, 2(1), 243–245. Ньюман, Дж. (2017). Солтүстік Америкадағы сайлау құқығы тарихындағы жалған пікірталас. Әйелдер тарихының шолуы, 26(6), 1013–1020. Нобл, Г. (2012). Тең құқықтар туралы түзетудің өркендеуі мен құлдырауы. Тарих шолуы, (72), 30. Палчевски, К. Х. (2016). 1919 жылғы Түрмелік арнайы тобы: Ақ әйелдердің азаматтығын құру. Сөйлеудің тоқсандық журналы, 102(2), 107–132. Саутард, Б. А. С. (2007). Әскерилік, билік және жекелік: «Сырсыз күзетшілер» саяси дауыс үшін күрескен әйелдер ретінде. Риторика және қоғамдық істер, 399–417. Стиллион Саутард, Б. А. (2008). Ұлттық әйелдер партиясының әйелдер сайлау құқығы үшін күресі: Азаматтық құқықтарды саяси мимез арқылы бекіту (Докторлық диссертация). Уэр, С. (2012). «Мен жаза алмаған кітап: Элис Пол және феминистік биографияның қиындықтары». Әйелдер тарихы журналы, 24(2), 13–36. Зибарт, М. (1971). MHS жинақтары: Әйелдер құқығы қозғалысы. Миннесота тарихы, 42(6), 225–230.
Ware, S. (2012). The Book I Couldn't Write: Alice Paul and the Challenge of Feminist Biography. Journal of Women's History, 24(2), 13–36. Ziebarth, M. (1971). MHS Collections: Woman's Rights Movement. Minnesota History, 42(6), 225–230.