Кіріспе

Араб диакритикасы дауыссызды екі еселеуді белгілейді. Шадда (شَدّة , "[нығайту] белгісі", сондай-ақ сол түбірден алынған есімдік түрі, ташдид تشديد "нығайту") – араб әліпбиінде қолданылатын диакритикалық белгілердің бірі, ол екі рет айтылатын дауыссызды көрсетеді. Бұл латын, итальян, швед және ежелгі грек тілдерінің жазу жүйесінде дауыссызды екі рет жазумен бірдей, сондықтан көптеген араб транслитерация схемаларында латын әріптерімен көрсетіледі, мысалы, رُمّان = 'нар'.

Консонанттардың ұзындығын белгілеудің мәні

Араб тіліндегі дауыссыз дыбыстың ұзындығы мағынаны өзгертеді: دَرَسَ "оқыды" дегенді білдіреді, ал دَرَّسَ "оқытты" дегенді білдіреді; بَكى صَبي "жас жігіт жылады" дегенді білдіреді, ал بَكّى الصَّبي "жас жігіт жылатылды" дегенді білдіреді. Дауыссыз дыбыс сөздің түріне (зат есім немесе етістік) байланысты ұзаруы мүмкін; мысалы, етістіктің себептік түрі түбірдің екінші дауыссыз дыбысының ұзаруын талап етеді, жоғарыда келтірілген мысалдардағыдай, немесе дауыссыз дыбыстардың ассимиляциясы арқылы, мысалы, араб тіліндегі анықталған артикльдің (al) тіс дыбысталы дауыссыз дыбыстарына ұқсауы (الصّبي) орнына , немесе дыбыстардың орнын ауыстыру (метатез) арқылы, мысалы, أَقَلّ 'кем, аз' (*أَقْلَل емес), أَكْبَر 'көп' дегенмен салыстырғанда. Ұзын дауыссыз дыбыспен біткен буын ұзын буын болып есептеледі. Бұл әсер стресс пен ырғаққа да тиесілі. Стресс сөздің соңынан санағандағы бірінші ұзын буынға түседі, сондықтан أَقَلّ (немесе iʻrāb-пен ) أَكْبَر-ден өзгеше, мَحَبّة "сүйіспеншілік, агапе" мَعْرِفة "тәжірибелік білім" -ден өзгеше. Араб поэзиясында, өлеңнің үлгісін анықтағанда, ұзын дауыссыз дыбыспен біткен буын, басқа дауыссыз дыбыспен біткен буын сияқты немесе ұзын дауыстымен аяқталатын буын сияқты ұзын болып саналады: أَلا تَمْدَحَنَّ 'Расында мақтамайсыңдар?' – қысқа, ұзын, ұзын, қысқа, ұзын, қысқа.