Кіріспе

(馬印) – феодалдық Жапонияда даймё немесе оған тең әскери қолбасшыны шайқас алаңында анықтау үшін қолданылатын үлкен жалаулар. Олар Сенгоку дәуірінде кеңінен танымал болды. Көптеген жалаулар қарапайым үлкен байрақтар болғанмен, сашимоно немесе хата жирушиден көп айырмашылығы жоқ, ал көбісі үш өлшемді пішіндерге ие болды, желкендерге ұқсас, қоңырау, гонг, қолшатыр немесе ленталар түрінде жасалған. Бұл стандарттар түрлі формаларда кездессе де, олардың барлығы екі негізгі санатқа бөлінеді: ō uma jirushi және ko uma jirushi, сәйкесінше үлкен және кіші стандарттар. Кедей даймёлар тек кіші стандартқа ие болса, бай даймёлар екеуіне де ие болатын. 1645 жылы Токугава шогунаты бұл ережені ресми бекітіп, 1300 кокудан жоғары табысқа ие даймёларға коума жирушиге, ал 6000 кокудан астам табысқа ие даймёларға оума жирушиге де ие болуға рұқсат берді. Оума жируши шайқас алаңындағы әрекеттердің орталық нүктесі болды, ол достық әскерлердің ұйымдасуы мен рухын көтеріп қана қоймай, жау әскерлерінің назарын да өзіне тартты. Сондықтан, uma jirushi-ні тасымалдаушы, алаңдағы ең қауіпті қызметкер саналды. Оума жируши кейде тасымалдаушының белдігіне бекітілген былғары қапқа салынар еді, ал аса ірілері жауынгердің арқасына бекітілген арнайы тіреуге орнатылар еді. Тасымалдаушыға желде немесе жүгіргенде жалауды тұрақтандыру үшін арқандар берілетін. 1600 жылдардың ортасында Кюан есімді монах "О Ума Джируши" атты еңбегін аяқтады, ол сол заманғы геральдиканың толыққанды суреттелген шолуын ұсынады. Бұл еңбек Сенгоку дәуіріндегі шайқастардағы көптеген, егер барлығы болмаса, ірі самурай әулеттерінің геральдикасын сипаттайды. Бұл еңбек бүгінгі күнге дейін сақталған және Жапониядағы осы кезеңге қатысты геральдикалық ақпараттың маңызды көздерінің бірі болып табылады.