Аргентина кәсіби одақтарының тарихы және CGT құрылысы
General Confederation of Labour (Argentina)
Аргентинаның CGT кәсіби одағы: тарихы, құрылуы, мақсаты мен қазіргі орны. Жұмысшылардың құқығын қорғау және әлеуметтік әділеттілік үшін күресіп келеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кәсіподақ
Trade union
Жалпы Еңбек Конфедерациясы (испанша: Confederación General del Trabajo, CGT) – Аргентинадағы ұлттық кәсіподақ федерациясы. Ол 1930 жылдың 27 қыркүйегінде АҚШ (Аргентиналық кәсіподақтар одағы) және АОА (Аргентина жұмысшылар конфедерациясы) кәсіподақтарының бірігуі нәтижесінде құрылды. Аргентинадағы жұмыс істейтін бес адамның бірі және кәсіподаққа мүше болып тіркелген үш жұмысшының екеуі – CGT-ге мүше, ол әлемдегі ең ірі еңбек федерацияларының бірі. Ол 1930 жылы социалистер, коммунистер және тәуелсіздердің бастамасымен көптеген бағыттарды біріктіретін орталық құру мақсатында құрылды. 1945 жылға дейін социалистер басымдық құрды, ал содан бері перонистердің ықпалы күшті.
The General Confederation of Labor (in Spanish: Confederación General del Trabajo, CGT) is a national trade union federation in Argentina founded on 27 September 1930, as the result of the merger of the U. S. A (Unión Sindical Argentina) and the C. O. A (Confederación Obrera Argentina) trade unions. Nearly one out of five employed – and two out of three unionized workers in Argentina – belong to the CGT, one of the largest labor federations in the world. It was founded in 1930 by socialists, communists and independents to generate a plural union central. It had a socialist majority until 1945 and Peronist since then.
Абыройсыз онжылдықтағы КГТ
CGT 1930 жылдың 27 қыркүйегінде Аргентинаның Социалистік жұмысшылар конфедерациясы (COA) мен Революциялық синдикалистік Аргентина кәсіподақтарының одағы (USA) арасындағы келісім нәтижесінде құрылды, бұл FORA IX (Аргентинаның аймақтық жұмысшылар федерациясы, Тоғызыншы съез) орнына келді; кейіннен кіші, коммунистік бағытты ұстанған кәсіподақтар да CGT-ге қосылды. COA, Аргентинадағы теміржол көлігі саласындағы екі кәсіподақты (Unión Ferroviaria және La Fraternidad) қамтыды және 100 000 мүшесімен екеуінің арасында ең ірісі болды; ал USA телефон, порты, трамвай және мемлекеттік сектор кәсіподақтарын біріктіріп, 15 000 өкілді. 1930 жылдардың «ұятты онжылдығы» мен одан кейінгі өнеркәсіптік даму кезеңінде CGT тарихи тұрғысынан анархистік болған FORA V (Аргентинаның аймақтық жұмысшылар федерациясы, Бесінші съез) кәсіподағымен бәсекелесіп, күшті одақ ретінде қалыптаса бастады. Бастапқыда теміржол саласына бағытталған CGT-ның 1930 жылдардағы басшылары Луис Серрути мен Хосе Доменек (Unión Ferroviaria); Анхель Борленги (Confederación General de Empleados de Comercio); және Франсиско Перес Леирос (Unión de Obreros Municipales) болды. CGT Халықаралық кәсіподақтар федерациясының Аргентиналық бөлімшесіне айналды (USA және COA екі ұйымның да қысқа мерзімге мүше болған). 1935 жылы социалистер мен революциялық синдикалистер арасындағы қайшылықтар CGT-ның бөлінуіне әкелді, нәтижесінде CGT Independencia (Социалистер мен коммунистер) және CGT Catamarca (Революциялық синдикалистер) құрылды. Соңғысы 1937 жылы Аргентинаның кәсіподақтар одағын (USA) қайта құрды. 1942 жылы CGT тағы да бөлінді, нәтижесінде коммунизмге қарсы социалистік теміржолшы Хосе Доменех басқарған CGT n°1 және социалист (Перес Леирос) басқарған CGT n°2 құрылды, ол коммунистік кәсіподақтарды (құрылыс, ет өңдеу, баспа) және Борленги басқарған бөлшек сауда қызметкерлерінің кәсіподағы және Перес Леирос басқарған коммуналдық қызметкерлердің кәсіподағы сияқты маңызды социалистік кәсіподақтарды біріктірді.
The CGT was founded on 27 September 1930, the result of an agreement between the Socialist Confederación Obrera Argentina (COA) and the Revolutionary Syndicalist Unión Sindical Argentina (USA), which had succeeded to the FORA IX (Argentine Regional Workers' Federation, Ninth Congress); smaller, Communist led unions later joined the CGT as well. The COA, which included the two unions covering rail transport in Argentina (Unión Ferroviaria and La Fraternidad), was the larger of the two with 100,000 members; the USA, which included, telephone, port, tramway, and public sector unions, represented 15,000. During the Infamous Decade of the 1930s and subsequent industrial development, the CGT began to form itself as a strong union, competing with the historically anarchist FORA V (Argentine Regional Workers' Federation, Fifth Congress). Centered initially around the railroad industry, the CGT was headed in the 1930s by Luis Cerruti and José Domenech (Unión Ferroviaria); Ángel Borlenghi (Confederación General de Empleados de Comercio); and Francisco Pérez Leirós (Unión de Obreros Municipales). The CGT became the Argentine affiliate of the International Federation of Trade Unions (an organization that both USA and COA had been members of for shorter periods). The CGT split in 1935 over a conflict between Socialists and Revolutionary Syndicalists, leading to the creation of the CGT Independencia (Socialists & Communists) and the CGT Catamarca (Revolutionary Syndicalists). The latter reestablished the Unión Sindical Argentina (USA) in 1937. The CGT again split in 1942, creating the CGT n°1, headed by the Socialist railroader José Domenech and opposed to Communism; and the CGT n°2, also headed by a Socialist (Pérez Leirós), which gathered Communist unions (construction, meat, print) and some important Socialist unions (such as the retail workers' union led by Borlenghi and the municipal workers' union led by Pérez Leirós).
"43 жылғы революция"нан кейінгі КГТ
1943 жылғы төңкерістен кейін оның басшылары Еңбек министрі, полковник Хуан Перонның жұмысшы табына бағытталған саясатын қабылдады. CGT көптеген кәсіподақ өкілдерінің 1943 жылы әскери үкімет таратып жіберген CGT №2 мүшелеріне қосылуының нәтижесінде қайта біріктірілді. Перон үкіметтен шеттетіліп, Мартин Гарсия аралына қамалған кезде, CGT 1945 жылғы 17 қазанда Майо алаңында кең ауқымды халықтық демонстрация ұйымдастырды, бұл Перонды түрмеден босатуға және сайлау шақыруға мүмкіндік берді. Сол күні Еңбек партиясы (Partido Laborista) құрылып, CGT 1946 жылғы ақпан сайлауларында Перонды қолдаған негізгі күштердің бірі болды. 1947 жылы Еңбек партиясы Перон партиясына бірікті, ал CGT Перон қозғалысының ең беделді тірегіне айналды, сондай-ақ Перон үкіметі мойындаған жалғыз кәсіподақ болып табылды. CGT-ның екі өкілі, социалист Анхель Борленги және Хуан Атилио Брамулья тиісінше Ішкі істер министрі және Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Еңбекшілермен ең жақын байланысы бар әскери шенеунік полковник Доминго Мерканте Буэнос-Айрес облысының губернаторы (маңызды сайлау округі) болып сайланды. Оның басшылығымен CGT қолдаған көптеген маңызды әлеуметтік реформалар қабылданы немесе кеңейтілді, олардың ішінде: ең төменгі жалақы мөлшері; еңбек соты; ұжымдық келісімдерді жүргізу құқығы; тұрғын үй, денсаулық сақтау және білім беру салаларын жақсарту; әлеуметтік қамсыздандыру; зейнетақы; импортты алмастыру индустриясын дамытуға бағытталған экономикалық саясат; нақты жалақының 50%-ға дейін өсуі; және ұлттық табыстағы жұмыскерлердің үлесі 45%-дан рекордтық 58%-ға дейін өсті.
After the coup d'état of 1943, its leaders embraced the pro working class policies of the Labour Minister, Col. Juan Perón. The CGT was again unified, due to the incorporation of many unionists who were members of the CGT n°2, dissolved in 1943 by the military government. When Perón was separated from the government and confined on Martín García Island, the CGT called for a major popular demonstration at the Plaza de Mayo, on 17 October 1945, succeeding in releasing Perón from prison and in the call for elections. Founding on the same day the Labour Party (Partido Laborista), the CGT was one of the main support of Perón during the February 1946 elections. The Labor Party merged into the Peronist Party in 1947, and the CGT became one of the strongest arms of the Peronist Movement, as well as the only trade union recognized by Perón's government. Two CGT delegates, the Socialist Ángel Borlenghi and Juan Atilio Bramuglia were nominated Minister of Interior and Minister of Foreign Affairs, respectively. Colonel Domingo Mercante, who was perhaps the military officer with the closest ties to labor, was elected Governor of Buenos Aires (a key constituency). His administration also enacted or significantly extended numerous landmark social reforms supported by the CGT, including: minimum wages; labor courts; collective bargaining rights; improvements in housing, health and education; social insurance; pensions; economic policies which encouraged import substitution industrialization; growth in real wages of up to 50%; and an increased share of employees in national income from 45% to a record 58%.
1950 жылдан 1980 жылға дейінгі демократиялық кезең
1955 жылы Перонды биліктен қулатып, перонизмді тыйым салған Революция Либертадора әскери төңкерісінен кейін CGT-ге саяси қызметке тыйым салынды және оның басшылығы үкімет тағайындаған адамдармен ауыстырылды. Жауап ретінде CGT Перонға қатысты тыйымды жою және оның эмиграциядан оралуын қамтамасыз ету мақсатымен тұрақсыздандыру науқанын бастады. Нақты жалақының төмендеуі мен саяси репрессияларға байланысты үздіксіз ереуілдер кезінде AOT тоқыма жұмысшыларының жетекшісі Андрес Фрамини мен президент Артуро Фрондизи 1961 жылы CGT-ге қатысты алты жылдық мәжбүрлі мемлекеттік басқаруды тоқтату туралы келісімге келді. Бұл уақытша жеңілдік, сондай-ақ 1962 жылы перонистерге сайлауға тыйым салудың алынуы Фрондизидің құлауына әкеп соқты. 1960 жылдары CGT басшылары «Перонсыз перонизмді» құруға тырысты – яғни Хуан Перон қалыптастырған халықшылдық идеалдарды сақтайтын, бірақ 1940-1950 жылдары оның айналасында қалыптасқан жеке культке қарсы шығатын перонизмнің бір түрі. Бұл стратегияның негізгі жақтаушылары бұрынғы Сыртқы істер министрі Хуан Атилио Брамулья құрған Unión Popular (Unión Ferroviaria теміржолшылар кәсіби одағының бас кеңесшісі ретінде еңбек және Перон арасындағы одақты құруда маңызды рөл атқарды) және UOM металлургия жұмысшыларының жетекшісі Аугусто Вандор болды. Вандор Перонның қарсылығына қарамастан, CGT-нің сайлауға белсенді қатысуын қолдады және осы қозғалыстың негізгі тұлғасына айналды. Вандор мен Перон екеуі де 1966 жылы президент Артуро Ильяның құлатылуын қолдады, бірақ кейін диктатор Хуан Карлос Онганиямен келісімге келе алмады.
After the Revolución Libertadora military coup in 1955, which ousted Perón and outlawed Peronism, the CGT was banned from politics and its leadership replaced with government appointees. In response, the CGT began a destabilization campaign to end Perón's proscription and to obtain his return from exile. Amid ongoing strikes over both declining real wages and political repression, AOT textile workers' leader Andrés Framini and President Arturo Frondizi negotiated an end to six years of forced government receivership over the CGT in 1961. This concession, as well as the lifting of the Peronists' electoral ban in 1962, led to Frondizi's overthrow, however. During the 1960s, the leaders of the CGT attempted to create a "Peronism without Perón" – that is, a form of Peronism that retained the populist ideals set forth by Juan Perón, but rejected the personality cult that had developed around him in the 1940s and 1950s. The chief exponents of this strategy were the Unión Popular, founded by former Foreign Minister Juan Atilio Bramuglia (who, as chief counsel for the Unión Ferroviaria rail workers' union, had a key role in forming the alliance between labor and Perón), and UOM steelworkers' leader Augusto Vandor, who endorsed the CGT's active participation in elections against Perón's wishes and became the key figure in this latter movement. Vandor and Perón both supported President Arturo Illia's overthrow in 1966, but failed to reach an agreement with dictator Juan Carlos Onganía afterward.
1968 жылы CGT-Azopardo және CGT de los Argentinos арасында бөліну
1968 жылы Бас редакция одағының жетекшісі Раймундо Онгароның Бас хатшы болып сайлануы CGT-де жаңа шиеленіске әкелді. Бұл, Онгаро мен басқа еңбек көшбасшылары арасындағы бәсекелестікке, сондай-ақ Еңбек министрі Рубенс Сан-Себастьянның "бөліп үкімдеу" стратегиясына байланысты болды (ол Онгароның сайлауын растаудан бас тартқандықтан, бұл шиеленістің туындауына себепкер болды). CGT енді әскери хунтамен ынтымақтастық жақтаушыларынан – «қатысушылар» деп те аталатын, CGT-нің бас хатшысы Аугусто Вандор, сондай-ақ Хосе Алонсо және болашақ бас хатшы Жозе Игнасио Руччиден; және Онгаро басқарған радикалды кәсіподақ – CGTA (CGT de los Argentinos) құрамына бірікті. CGTA құрамында Кордованың электр және жарық жұмысшыларының жетекшісі Агустин Тоско да болды, ол 1969 жылғы Кордобазо студенттік еңбек көтерілісінде маңызды рөл атқарды, оның барысында жалпы ереуілге шақырды. Әскери хунта CGTA басшылығының көпшілігін тұтқындады, олар Үшінші әлем үшін діни қызметкерлер қозғалысы, бостандық теологиясы және Grupo Cine Liberación киноқозғалысы сияқты солшыл идеяларға жақын болды. Жозе Алонсо мен Құрылыс кәсіподағының жетекшісі Рохелио Кория басқарған Nueva Corriente de Opinión (немесе Қатысушылық) 596,863 мүшесімен мақтанса, Вандор басқарған CGT Azopardo 770,085 мүшесімен және Конфедерациялық конгресте басымдыққа ие болды. Руччи диктатурамен жақсы қарым-қатынас жасап, қартайған Перонның достығына қол жеткізді. Келесі жылдар жиі қанды ішкі даулармен және солшыл Монтонероларға қарсы күреспен өтті, алайда 1973 жылдың қыркүйегінде коммандос бас хатшы Руччиниң өмірін құртып жіберді. Монтонеролар жауапкершілікті мойындамады, бірақ олар Руччидің өліміне кінәланды, бұл оқиға Монтонеролар мен Аргентиналық антикоммунистік альянс бастаған сол және оңшыл перонистер арасындағы қақтығысты күшейтті. Солшылдардың қолынан қаза тапқан басқа CGT көшбасшыларының арасында Машина және автоөнеркәсіпшілер одағының жетекшісі Дирк Клостерман және Құрылыс одағының жетекшісі Рохелио Кория болды.
The election of Print Union leader Raimundo Ongaro as Secretary General in 1968 led to a new schism at the CGT. This was owed as much to the rivalry between Ongaro and other labor leaders, as to the "divide and conquer" strategy pursued by Labor Minister Rubens San Sebastián (who made the schism inevitable by refusing to certify Ongaro's election). The CGT would now be divided into the CGT Azopardo, which gathered proponents of collaboration with the military junta (also named "participationists", including the general secretary of the CGT Augusto Vandor, as well as José Alonso and the future general secretary of the CGT Azopardo José Ignacio Rucci); and the CGTA (CGT de los Argentinos), a more radical union headed by Ongaro. The CGTA, which also included the Córdoba Light and Power Workers' leader Agustín Tosco, played a key role in the Cordobazo student labor uprising of 1969, during which it called for a general strike. The military junta then jailed most of the CGTA leadership, who were close to left wing causes such as the Movement of Priests for the Third World, Liberation Theology, and the Grupo Cine Liberación film movement. while the Nueva Corriente de Opinión (or Participationism), headed by José Alonso and Construction Union leader Rogelio Coria, boasted 596,863 members; and the CGT Azopardo, headed by Vandor, boasted 770,085 members and the majority in the Confederal Congress. Rucci maintained good relations with the dictatorship and earned the aging Perón's friendship. The next years were blemished by often bloody internal disputes and the fight against the leftist Montoneros, however, and in September 1973, a commando killed Secretary General Rucci. The Montoneros, who neither claimed responsibility nor denied it, were accused of Rucci's death, and the event triggered an escalating conflict between left and right wing Peronists spearheaded by the Montoneros and the Argentine Anticommunist Alliance, respectively. Other CGT leaders killed by leftists include Machine and Autoworkers Union head Dirk Kloosterman and Construction Union head Rogelio Coria.
Лас соғыс
Коммунистікке қарсы болған КГТ 1975 жылы Халықаралық еркін кәсіподақтар конфедерациясына (ICFTU) қосылды. Алайда 1976 жылғы наурыздағы төңкерістен кейін 100 мың фабриканың 10 мың делегаты тұтқындалды. 1970 жылдардың екінші жартысындағы "Қырлы соғыс" кезінде жоғалғандардың кем дегенде 2700-і немесе 30% -ы жұмысшы табына жатты; бұл КГТ-ның көптеген басшылары мен белсенділерін, әсіресе Кордова автожұмысшылар одағының Рене Саламанкасын және Жарық және Энергия одағының жетекшісі Оскар Смитти қамтыды. Бастапқыда уақытша тоқтатылған КГТ кейіннен хунта таратып жіберді. 1978 жылға қарай, заңсыз деп танылғанына қарамастан, КГТ кәсіподақтары екі фракцияға білінді: бірі диктатураға қарсы күресті қолдады ("25 комиссиясы" деп белгілі болды), ал екіншісі әскерилермен келіссөздер жүргізуді жақтады, алдымен CNT, содан кейін CGT Azopardo (Рамон Балдассини мен Хорхе Триака басқарды); CGT Brasil және CGT Azopardo штаб-пәтері орналасқан көшелердің атымен аталды. Осылайша CGT Azopardo әскери диктатурамен қызметкерлердің медициналық сақтандыру ұйымдарын бақылау туралы келіссөздер жүргізе алды. КГТ және еңбек жалпы алғанда, тікелей басып-жабудан өзге, Экономика министрі Хосе Альфредо Мартинес де Хоздың экономикалық саясатындағы оңға қарай бұрылыспен де қысымға ұшырады. Нақты жалақының 40% төмендеуіне әкелген жалақыны бірнеше рет тоқтату, сондай-ақ өнеркәсіптік өндіріс пен ішкі несиеге зиян келтірген еркін сауда саясаты және қаржылық реттеуден бас тарту КГТ-ға кері әсер етті. Сондықтан "25 комиссиясы" 1979 жылдың 27 сәуірінде диктатураға қарсы бірінші жалпы ереуілді жариялады, ал оның басшылары түрмеге қамалды. Ресми түрде тыйым салынғанына қарамастан, осы кәсіподақтар 1980 жылдың 7 қарашасында КГТ-ны "CGT Brasil" деп қайта құрды және Сыра жұмысшылары одағының жетекшісі Сауль Убальдиниді бас хатшы етіп сайлады. Қайта құрылған КГТ 1981 жылдың 22 шілдесінде екінші жалпы ереуілді жариялады, себебі банктердің құлдырауы күрт дағдарысқа әкелді және ондаған мың адамды жинады. 1982 жылдың 30 наурызында демократияны қолдауға арналған демонстрацияларға одан да көп адам қатысты. Мыңдаған адам қамауға алынды, ал екі күннен кейін, қатты әлсіреген әскери хунта Фолкленд соғысын бастады, бұл ұлтшылдық сезімді күшейту және елді өз билігі артында біріктіруге бағытталған сәтсіз әрекет болды. КГТ 1983 жылғы сайлаудан кейін Убальдини басшылығымен қайта біріктірілді. Нақты жалақының қайтадан төмендеуіне байланысты Альфонсин үкіметі кезінде КГТ 13 жалпы ереуілге шақырды, сондай-ақ жүздеген салалық ереуілдер ұйымдастырды. 1989 жылы экономиканы құлдыратқан гиперинфляция кезінде КГТ Justicialist партиясының үміткері Карлос Менемді қолдау үшін 26 тармақты бағдарлама ұсынды, оның ішінде сыртқы борышты бір жақты түрде дефолт деп жариялау сияқты шаралар бар еді. Менем 1989 жылғы сайлауда популистік платформамен жеңіске жетті, бірақ экономика министрлігін ірі агробизнес компаниясы Bunge y Born-ға тапсырды. Бұл 1989 жылдың соңында КГТ-де жарылысқа әкелді, бірақ 1991 жылы өткен конференцияда жаңа Экономика министрі Доминго Каваллоның еркін нарық саясаты туралы алаңдаушылықтар басымдыққа ие болғаннан кейін КГТ қайтадан біріктірілді. Келісімге сәйкес, одақ шараларды шартты түрде қолдауға келісті, бұл экономикалық өсімді қайтадан қозғады. Басып айтуға болатын Убальдинидің орнына Жарық және Энергия жұмысшылары одағының жетекшісі Оскар Лескано келді. Осы күш көрсетулерден басқа, КГТ, Азық-түлік өңдеу одағының жетекшісі Родольфо Даер басшылығымен, Justicialist партиясының мүддесі үшін еңбекке қарсы Менеммен келісімге келді. 1997 жылғы аралық сайлаудағы партияның жеңілісі 1999 жылғы сайлаудағы мүмкіндіктеріне (олар жеңіліске ұшырады) жаман әсер етті.
Staunchly anti Communist, in 1975 the CGT affiliated itself with the International Confederation of Free Trade Unions (ICFTU). Following the March 1976 coup, however, 10,000 factory delegates, on a total of 100,000, were arrested. During the Dirty War of the second half of the 1970s at least 2,700, or 30%, of the disappeared were blue collar workers; this included numerous CGT leaders and activists, notably René Salamanca of the Córdoba Auto Workers' Union and Light and Power Union leader Oscar Smith. At first temporarily suspended, the CGT was then dissolved by the junta. Despite having been outlawed, by 1978 the CGT unions had reorganized themselves into two factions: one supporting frontal opposition to the dictatorship (known initially as the "Commission of 25"), and the other supporting negotiation with the military, named at first CNT and then CGT Azopardo (led by Ramón Baldassini and Jorge Triaca); both the CGT Brasil and the CGT Azopardo were named after the streets on which the headquarters were located. CGT Azopardo was thus able to negotiate with the military dictatorship the control of employee health insurance organizations. The CGT and labor in general was suppressed not only directly, but by a sharp turn to the right in economic policy embodied by Economy Minister José Alfredo Martínez de Hoz. Repeated wage freezes that led to a 40% decline in real pay, as well as free trade policies and financial deregulation that damaged industrial output and domestic credit, adversely impacted the CGT. The "25" thus proclaimed the first of a series of general strikes against the dictatorship on 27 April 1979, and its leadership was jailed. Though still officially banned, these unions reconstituted the CGT as "CGT Brasil" on 7 November 1980, and elected Beer Workers Union leader Saúl Ubaldini as secretary general. The regrouped CGT called a second general strike on 22 July 1981, as a wave of bank failures led to sharp recession, and rallied tens of thousands. Even larger numbers responded to its call on 30 March, 1982, to demonstrate in favor of democracy on the Plaza de Mayo, in Buenos Aires, and in other cities throughout the country. Thousands were subsequently detained, and two days later, greatly weakened, the military junta began the Falklands War in an ill fated attempt to bolster nationalistic feeling and unite the country behind its rule. The CGT was reunited under Ubaldini following the 1983 elections. Amid a renewed decline in real wages the CGT called 13 general strikes during Alfonsín's government, as well as hundreds of sectoral strikes. With hyperinflation corroding the economy by 1989, the CGT introduced a 26 point program to support Justicialist Party nominee Carlos Menem's presidential bid, including measures such as declaring a unilateral external debt default. Menem won the 1989 elections on a populist campaign platform, but entrusted the Ministry of Economy to the Bunge y Born company, a major agribusiness firm. This turn led to a rupture within the CGT in late 1989, though following a 1991 conference in which concern over new Economy Minister Domingo Cavallo's free market policies ruled the agenda, the CGT was reunited under an agreement to keep the union in a stance of conditional support for the measures, which had already been reigniting economic growth. The intransigent Ubaldini was replaced by Light and Power Workers' leader Oscar Lescano. Aside from these shows of force, the CGT, led by Food Processing Union leader Rodolfo Daer, remained conciliatory with the anti labor Menem for the sake of the Justicialist Party. The party's defeats in the 1997 mid term elections bode poorly for their chances in 1999 (elections they went on to lose).