Кіріспе

Эдмонд Лебоуф (5 желтоқсан 1809 – 7 маусым 1888) – Франция маршалы. Ол француз армиясына артиллерия офицері болып қатарына кірді. Ол Алжирде, Қырым соғысында (1853–1856) және 1859 жылғы Италия соғысында шайқасты. 1869 жылы ол соғыс министрі болды, ал келесі жылдың көктемінде Франция маршалы атағына көтерілді. Ол Франко-пруссия соғысында (1870) шайқасып, Метц гарнизоны пруссиялықтарға берілген кезде тұтқынға түсті. Соғыс аяқталғаннан кейін Францияға оралған соң, ол Метцтің тапсырылуына қатысты комиссияға куәлік берді, кейін жеке өмірге шықты.

Өмірбаян

Лебоуф Парижде дүниеге келді, Политехникалық мектепті және Метц мектебін бітірді, алжирлік соғыста артиллерия офицері ретінде көзге түсіп, 1852 жылы полковник атанды. Ол Севастопольді қоршауда тұрған 1-француз корпусының артиллериясына қолбасшылық етті, 1854 жылы бригада генералы, ал 1857 жылы дивизия генералы шеніне көтерілді. 1859 жылғы Италия соғысында артиллерияға басшылық етті және Солферино шайқасындағы әрекеттерімен жеңіске қол жеткізуге үлкен үлес қосты. 1866 жылдың қыркүйегінде Наполеон III-нің жеке хатшысы болып тағайындалып, Венецияны Виктор Эммануэльге тапсыру үшін сол жерге жіберілді. 1869 жылы маршал Ниль дүниеден озғаннан кейін генерал Лебоуф соғыс министрі болды және соғыс кеңсесі мен әскери ведомствоның азаматтық бөлімдерін күшті қайта ұйымдастыру арқылы халықтың құрметіне ие болды. 1870 жылдың көктемінде ол маршалдың таяғын алды. Пруссиямен соғыс жарияланған кезде маршал Лебоуф заң шығарушы корпуста тарихи сөз сөйледі: «Біз соншалықты дайынбыз, егер соғыс екі жылға созылса, бірде-бір түйме де жетіспейді». Ол бұл сөздерімен соғыс кеңсесін қайта ұйымдастыру тәжірибе арқылы жетілдіріледі дегенді білдірген болуы мүмкін, бірақ бұл мақтану ретінде қабылданып, кейіннен 1870 жылдың шілдесіндегі шекарадағы әкімшілік шатасудың сол кездегідей ауыр болмағаны белгілі болды. Лебоуф Лотарингия науқанына қатысты, бастапқыда Рейн армиясының штаб бастығы (генерал-майор) (1870) болып қызмет етті, содан кейін Базейн бас қолбасшы болғаннан кейін III корпустың бастығы болды және Мец маңындағы шайқастарға жетекшілік етті. Ол өзінің батылдығымен және басшылық қабілетімен әрқашан көзге түсті. Мецте Базейнмен бірге тұтқынға алынып, қала түскеннен кейін Пруссияда тұтқын болды. Бітім шарты жасалғаннан кейін Францияға оралды және сол бекіністің тапсырылуына қатысты тергеу комиссиясының алдында куәлік берді, онда Базейнді қатаң сынады. Осыдан кейін Аргентан маңындағы Монсел сарайына зейнетке шығып, 1888 жылы онда қайтыс болды.