Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс рамалық реактивті ұшақтарды тосқауылдау жобасы
German ramjet interceptor project
Липпиштің P.12, P.13a және P.13b жобалары – 1944 жылы неміс конструкторы Александр Липпиш зерттеген рамалық реактивті қозғалтқышпен жабдықталған, дельта қанатты тосқауылдаушы ұшақтардың байланысты жобалары. P.12 және P.13a қаруланбаған, қарсыласын тарану арқылы жеңу үшін күшейтілген қанаттарына сенген. P.13a және b ұнтақ көмірмен жұмыс істеуі тиіс болды. DM 1 – P.12/13a төмен жылдамдықтағы аэродинамикасын сынау үшін ұшырылған толық көлемді планер. Алғашқы жоба дәстүрлі сұйық отынды пайдалануы күтілген және P.12 деп аталды. Бірақ Липпиш қысқа мерзімді, жоғары жылдамдықты ұшу үшін қатты отынның тиімділігіне де көз жеткізді және осы қуат көзін P.13 ретінде қабылдады. Содан кейін екі типтің де конструкциясы параллель түрде жүргізілді. 1944 жылдың күзінен бастап Александр Липпиш Венадағы Ұшақ зерттеу институтында (LFW) Винер-Нойштадт қаласында, Мессершмитттен келген математигі Герман Бербоммен (ол әлі де жартылай уақыт Мессершмитт үшін Обербайеріше Форшунгсанштальттың жер астындағы құрылысында жұмыс істеген) өзінің даму бюросын ашты.
The Lippisch P.12, P.13a and P.13b were related design projects for a ramjet powered delta wing interceptor aircraft studied in 1944 by German designer Alexander Lippisch. The P.12 and P.13a were unarmed, relying on reinforced wings to ram its opponent. The P.13a and b were to be powered by powdered coal. The DM 1 was a full size glider, flown to test the P.12/13a low speed aerodynamics. The resulting design was initially assumed to use conventional liquid fuel and designated the P.12. But Lippisch had also become convinced of the benefits of solid fuel for short duration high speed flight and adopted this power source as the P.13. The design of both types then proceeded in parallel. From autumn 1944, Alexander Lippisch had opened his own development office at the Aviation Research Institute Vienna (LFW) in Wiener Neustadt together with his mathematician from Messerschmitt Hermann Behrbohm on half time (who still on half time worked for Messerschmitt in the underground facility of the Oberbayerische Forschungsanstalt in Oberammergau
P.13a толық масштабты аэродинамикалық сынақтар жүргізуге мүмкіндік беретін кезеңге жетті. DM 1 деп аталған, ұқсас жалпы конструкциясы мен қанат кеңдігіне ие, бірақ сору және шығару жүйесімен жабдықталған планер құрылды. Алайда Липпиш үлкен қызығушылық танытпады; ол дизайннан алыс кеткендіктен, Дармштадт және Мюнхен университеттерінің студенттерін сол кездегі үмітсіз соғысқа шақырудан сақтау үшін ғана планер жобасын құрды. Ал алынған тәжірибелер 1950 жылдардағы және одан кейінгі NASA-ның зерттеу ұшақтарына енгізілді.
The P.13a had reached a stage where full scale aerodynamic trials would be possible. A glider with the same general design and wingspan, but with the intake and exhaust faired in, was built as the DM 1. Lippisch however took little interest; having moved on from the design, he set up the glider project only to keep students of Darmstadt and Munich Universities from being drafted into a by then hopeless war. and lessons learned were incorporated into NASA's research aircraft of the 1950s and on.
P.13b
DM.10 жұмысы басталмас бұрын, 1944 жылдың желтоқсанында Липпиштің назары бұрынғы P.11 / Delta VI-ға кейбір жағынан ұқсас, бірақ P.13a-ның өткір қисықтығын және айналмалы жанарғысы бар қатты отынды тікелей реактивті қозғалтқышын сақтайтын жаңартылған жобаға ауды. Қанаты P.12/13-тің қанатымен бірдей болды, бірақ көлденеңі үлкенірек және алдыңғы бөлігі қысқа, тамырындағы ауа кірер жерлері үшін тік бұрышпен қиылған. P.11 сияқты, оның да дәстүрлі мұрын бөлігі мен ұшқыш кабинасы, сондай-ақ тік қанаттың артқы жиегіне орналасқан орталық бөлігінің екі жағында орналасқан екі жұп құйрық қанаттары болды. Қонақ шанағы артқа жылжытылып, жақсартылды, ал қанат ұштарындағы P.12-нің кішкентай төмен қараған қанатшалары немесе қанаттары қону кезінде қосалқы дөңгелек ретінде жұмыс істеу үшін қайтадан қолданылды. Ресейліктер Венаға келгенге дейін жел тоннелінде сынақтар басталған кезде Липпиш қашуға мәжбүр болды.
Before the DM.10 was begun, in December 1944 Lippisch's attention moved to a revised design similar in some respects to the earlier P.11 / Delta VI but keeping the P.13a's sharp sweep angle and solid fuel ramjet with rotating burner. The wing was essentially that of the P.12/13 but larger at span and cut short at the front for unswept air intakes at the roots. Like the P.11 it had a conventional nose nacelle and cockpit with small twin tail fins either side of a centre section inset on the straight wing trailing edge. The landing skid was moved further back and refined, with a return of the early P.12's small downturned winglets or fins on the wingtips to act as outrigger bumpers when landing. Wind tunnel tests had just begun by the time the Russians arrived in Vienna and Lippisch had to flee.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Липпиш P.13a дельта қанат технологиясы соғыстан кейін Dassault Mirage және Saab 35 Draken ұшақтарының жобалау негізі болды. Липпиштің математигі Герман Бербом 1946 жылдан бастап BEE (француздық аэродинамикалық зерттеулер мен даму институты, қазіргі уақытта Deutsch Französisches Forschungsinstitut Saint-Louis құрамында) және 1952 жылдан бастап 1970 жылға дейін Saab үшін осы дамуға қатысты.
The Lippisch P.13a delta wing technology is also the basis of the Dassault Mirage and Saab 35 Draken design after the war. Development that Lippisch's mathematician Hermann Behrbohm later participated in from 1946 for BEE (French Aerodynamic Research and Development Institute, today part of the Deutsch Französisches Forschungsinstitut Saint Louis) and from 1952 for Saab until 1970.
Көшірмелері
Вирджиния штатындағы Вирджиния-Бич қаласындағы Әскери авиация мұражайында Коттбус ангарында статикалық көшірмесі орналасқан.
There is a static replica at the Military Aviation Museum in Virginia Beach, Virginia located in the Cottbus hangar.