Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әскери офицері Шарль, граф Лефевр Деснуэтт немесе Лефевр Деснуэттс (1773 жылдың 14 қыркүйегі, Париж – 1822 жылдың 22 сәуірі) Француз революциялық соғыстары кезінде француз офицері болып, Наполеон соғыстары кезінде генерал атанды. Кейін ол АҚШ-қа эмиграциялады.
French military officer
Charles, comte Lefebvre Desnouettes or Lefèbvre Desnoëttes (14 September 1773, in Paris – 22 April 1822) became a French officer during the French Revolutionary Wars and a general during the Napoleonic Wars. He later emigrated to the United States.
Француз революциялық соғыстары
1792 жылы әскерге қосылып, француз революциясының түрлі науқандарында Солтүстік, Самбр және Мёз, Рейн және Мозель армияларында қызмет етті. Алты жыл өткен соң ол капитан және генерал Наполеон Бонапарттың көмекшісіне айналды. 1800 жылғы маусымда Маренго шайқасында одан да жоғары дәрежеге көтерілді.
He joined the army in 1792, and served with the armies of the North, of the Sambre et Meuse and Rhine et Moselle in the various campaigns of the French Revolution. Six years later he had become captain and aide de camp to General Napoleon Bonaparte. At the Battle of Marengo in June 1800 he won further promotion.
Империя
Империяның қол астында Лефевр Деснуэтт 1805 жылы Эльшинген шайқасында ерекше көзге түсті. Сол жылы Аустерлиц шайқасынан кейін полковник атағын алды. Ол 1806–1807 жылдардағы пруссиялық науқандарда да қызмет етті. 1806 жылдың қыркүйегінде бригада генералы, ал 1807 жылдың қарашасында дивизия генералы болды. 1808 жылдың наурыз айында Империя графы атағы берілді. Испанияға әскермен бірге жіберілген ол Сарагоса қаласын алғаш рет және сәтсіз қоршауға алды. Кейін Испаниядағы бірнеше шайқаста IV корпусқа басшылық етті. 1808 жылдың 29 желтоқсанында Беневенте шайқасында Генри Пэджеттің (кейін лорд Уксбридж, содан кейін Англеси маркизі) басқаруымен британдық атқыштарға тұтқынға түсті. Екі жылдан астам Лефевр Деснуэтт Англияда тұтқын болып өмір сүрді, Норман Кросс түрмесінен берілген уәде бойынша босатылып, әйелі Стефанимен бірге Челтнемде тұрды. 1811 жылы ол уәдесін бұзып, британдық қоғамдық пікірді қатты ренжітіп, қашып кетті; 1812 жылы Ресейге жасалған жорықта Guard Chasseurs à cheval атқыштар бригадасын басқарды. 1813 және 1814 жылдары ол және оның әскері көптеген маңызды шайқастарда, әсіресе Бриеннде (оны жараланды), Ла-Ротьерде, Монмирайда, Вошампта және Арси-сюр-Обте ерекше көзге түсті. Ол Наполеонның жүз күндік билігіне қосылып, Кватр-Бра шайқасында басшылық еткен гвардиялық жеңіл атқыштар дивизиясының командирі болып тағайындалды. Ватерлоо шайқасында тұтқынға алынып, бір драгунның күзетіне берілді, ол қашпауға салтанатты түрде уәде берді. Драгун оны қабылдауға тиіс жерге жеткізіп, атының жабдығын шешіп алғанда, генерал атына қамшы салып қашып кетті, бірақ драгун, молниядай жылдам, оны қуып желіп, қылышымен маңдайын кесіп, қайтадан тұтқынға алды.
Under the Empire, Lefebvre Desnouettes fought with distinction at the Battle of Elchingen in 1805. Later that year, he became colonel after the Battle of Austerlitz. He served also in the Prussian campaigns of 1806–1807. He was promoted to general of brigade in September 1806 and general of division in November 1807. He was created a count of the Empire in March 1808. Sent with the army into Spain, he conducted the first and unsuccessful Siege of Saragossa. Later he commanded the IV Corps in several actions in Spain. On 29 December 1808, he was taken prisoner in the action of Benavente by the British cavalry under Henry Paget (later Lord Uxbridge, and subsequently Marquess of Anglesey). For over two years Lefebvre Desnouettes remained a prisoner in England, living, on parole from Norman Cross Prison, at Cheltenham with his wife Stephanie. In 1811 he broke his parole, an act which greatly offended British public opinion, and escaped; in the invasion of Russia in 1812, he led the Guard Chasseurs à cheval cavalry. In 1813 and 1814, he and his men distinguished themselves in most of the great battles, especially Brienne (where he was wounded), La Rothière, Montmirail, Vauchamps and Arcis sur Aube. He joined Napoleon in the Hundred Days and was appointed commander of the Guard Light Cavalry Division, which he commanded at the Battle of Quatre Bras. At the battle of Waterloo he was taken prisoner and placed under the guard of a single Dragoon, on his solemnly pledging his honour that he would not attempt to escape. When the Dragoon had taken him to the place where he was to be received, and had taken the saddle off his own horse, the General clapped spurs to his horse, and rode off, but the Dragoon, as quick as lightning, followed him on horseback, gave him a cut with his sabre on the forehead, and brought him back.
Кейінгі мансабы және өлімі
Жүз күндік соғысқа қатысқандығы үшін оған роялистер өлім жазасын кесті, бірақ ол АҚШ-қа қашып, 1817 жылдан бастап келесі бірнеше жылды Жүзім және Зәйтүн колониясында шаруашылықпен айналысып өткізді. Ол Людовик XVIII-ге жиі шағымданып, ақырында оның елге оралуына рұқсат алды. Дегенмен, Францияға қайтып бара жатқан "Альбион" американдық кемесі 1822 жылдың 22 сәуірінде Ирландияның оңтүстік жағалауында сүңгіп кетті. Жалғыз құтқарылған жолаушы, Эверарт мырза, генералдың кеме апатта жарақаттанып, суға батып кеткенін хабарлады; бірнеше апта бойы жағалауға шыққан денелерді тану мүмкін болмады. Оның денесі Корк графтығындағы Кинсаль қаласының жанындағы Баллинспиттлдегі Темплтрин зиратында жерленгендердің бірі.
For his part in the Hundred Days he was condemned to death by the royalists, but he escaped to the United States and spent the next few years farming in the Vine and Olive Colony, beginning in 1817. His frequent appeals to Louis XVIII eventually obtained his permission to return. However, the vessel on which he was returning to France, the American packet Albion of the Black Ball Line, went down off the south coast of Ireland on 22 April 1822. Mr Everart, the only surviving passenger, reported that the general had been injured in the wreck and presumed drowned; the bodies washing up over a number of weeks were not identifiable. His body is one of those buried in Templetrine graveyard, Ballinspittle, near Kinsale in County Cork.
Құрметтеулер
Ол Париждегі Триумф аркасының 31-ші бағанасында LEFÈBVRE DESNte деп танылған. Оның әйелі оның және онымен бірге қаза болған теңізшілердің есіне оның пішініне байланысты және жиі ақ түспен боялған "Pain de Sucre" (Шәкәр нан) деп аталатын обелиск орнатты. Ол Ле-Хавр қаласының маңындағы Сант-Адресс төбесінде, теңізден жоғары тұр және портқа жақындаудағы қауіптерден сақтануға көмектесетін навигациялық белгі қызметін де атқарды.
He is recognized as LEFÈBVRE DESNte on the 31st column of the Arc de Triomphe in Paris. His widow had an obelisk, known as the "Pain de Sucre" (Sugarloaf) due to its shape and frequent re painting in white, erected to his memory and that of the sailors who perished with him. It stands above the sea on the crest of a low hill in Sainte Adresse, now a suburb of Le Havre, and doubled as a navigation mark helping other sailors avoid the hazards in the approach to the port.