Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Беймәлім қорғаныс механизмі
Unconscious defense mechanism
Репрессия – психоанализдің маңызды түсінігі, онда ол "аңғаруға келмейтін және есіне түсірілген жағдайда мазасыздық тудыратын нәрселердің санаға енуіне тосқауыл қоятын" қорғаныс механизмі ретінде қарастырылады. Психоаналитикалық теория бойынша, репрессия көптеген психикалық ауруларда және қалыпты адамның психикасында маңызды рөл атқарады. Американ психологтары 1930 жылдар шамасында репрессияны тәжірибелік зертханада зерттеуге тырыса бастады. Бірақ психоаналитиктер бастапқыда зертхана жағдайында репрессияны зерттеуге қызығушылық танытпады, ал кейіннен одан бас тартты. Көптеген психоаналитиктер мұндай әрекеттер психоанализдік репрессия тұжырымдамасын бұрмалайды деген шешімге келді.
Repression is a key concept of psychoanalysis, where it is understood as a defense mechanism that "ensures that what is unacceptable to the conscious mind, and would if recalled arouse anxiety, is prevented from entering into it." According to psychoanalytic theory, repression plays a major role in many mental illnesses, and in the psyche of the average person. American psychologists began to attempt to study repression in the experimental laboratory around 1930. However, psychoanalysts were at first uninterested in attempts to study repression in laboratory settings, and later came to reject them. Most psychoanalysts concluded that such attempts misrepresented the psychoanalytic concept of repression.
Зигмунд Фрейдтің теориясы
Психоанализдің негізін қалаушы Зигмунд Фрейд гипнозды қолданудан бас тартып, пациенттерді саналы күйде өздерінің өткен оқиғаларын еске түсіруге ынталандырғанда, бұл процестің өте қиын екенін байқады. Ол санаға қол жеткізуге кедерілес болатын қандай да бір психикалық механизмнің араласып жатқанына күдік тудырды. Пациенттерге өткен оқиғаларды еске түсірудегі күресінің күштілігі оны "оларды саналы болудан тоқтатып, санасыз күйде қалуға мәжбүрлейтін" және "аталған патогендік тәжірибелерді санадан белсенді түрде ығыстырып шығаратын" күш бар деген қорытымға жеткізді. Фрейд осы гипотетикалық процеске "репрессия" деп ат қойды. Кейіннен ол репрессия теориясын "психоанализдің бүкіл құрылысы тірелетін түйіршік тас" ("Психоаналитикалық қозғалыстың тарихы туралы") деп атады. Психолог және педагогиканың негізін қалаушы Иоганн Фридрих Гербарт, оның идеялары Фрейдтің психиатрия пәнінің оқытушысы Теодор Майнертке әсер еткен, 1824 жылы санаға ену үшін бәсекелесетін санасыз ойлар туралы пікір таласында "репрессия" терминін қолданған.
The founder of psychoanalysis, Sigmund Freud, in seeking to move away from hypnosis and towards encouraging patients to remember their past in a conscious state, observed that the process was strikingly difficult, and he began to suspect that there was some sort of psychic mechanism intervening to prevent access to consciousness. The intensity of his struggles to get patients to recall past events led him to conclude that there was some force that "prevented them from becoming conscious and compelled them to remain unconscious", and which actively "pushed the pathogenetic experiences in question out of consciousness." Freud gave the name of repression to this hypothetical process. He would later call the theory of repression "the corner stone on which the whole structure of psychoanalysis rests" ("On the History of the Psycho Analytic Movement"). The psychologist and founder of pedagogy, Johann Friedrich Herbart, whose ideas had influenced Freud's psychiatry teacher Theodor Meynert, had used the term 'repression' as early as 1824, in a discussion of unconscious ideas competing to get into consciousness.
Кезеңдер
Фрейд "бастапқы жарыққа шығармай салу, жарыққа шығармай салудың бірінші кезеңі бар деп есептеуге негіз бар дейді, ол инстинкттің психикалық (идеялық) көрінісіне санаға кіруге рұқсат берілмейді", сондай-ақ жарыққа шығармай салудың екінші кезеңі, нағыз жарыққа шығармай салу ("кейінгі қысым"), ол жарыққа шығармай салынған көріністің психикалық туындыларына әсер етеді. Бастапқы жарыққа шығармай салу кезеңінде "бастапқы жарыққа шығармай салудың тікелей себептері сандық факторлар болуы мүмкін, мысалы, өте күшті болатын ең алғашқы қорқыныштардың тууы". Бала кейбір тілектерін орындаудың алаңдауға әкеп соғатынын түсінеді. Бұл алаңдау тілектерді жарыққа шығармай салуға әкеледі. Бұл қорқыныш түріне байланысты жазалау қаупі іштей қабылдағанда, ол суперэгоға айналады, ол id-тің тілектеріне қарсы тұрады (ол ләззат принципі негізінде жұмыс істейді). Фрейд "мүмкін, суперэгоның пайда болуы бастапқы жарыққа шығармай салу мен кейінгі қысым арасындағы шекараны белгілейді" деп болжады.
Freud considered that there was "reason to assume that there is a primal repression, a first phase of repression, which consists in the psychical (ideational) representative of the instinct being denied entrance into the conscious", as well as a second stage of repression, repression proper (an "after pressure"), which affects mental derivatives of the repressed representative. In the primary repression phase, "it is highly probable that the immediate precipitating causes of primal repressions are quantitative factors such as the earliest outbreaks of anxiety, which are of a very intense kind". The child realizes that acting on some desires may bring anxiety. This anxiety leads to repression of the desire. When it is internalized, the threat of punishment related to this form of anxiety becomes the superego, which intercedes against the desires of the id (which works on the basis of the pleasure principle). Freud speculated that "it is perhaps the emergence of the super ego which provides the line of demarcation between primal repression and after pressure".
Емдеу
Невроз адамның супер-эгоның ықпалымен және ықпалдасқан күйзелістердің қысымымен дамығанда, ақылға сыймайтын, өзін-өзі жойғыш немесе қоғамға қарсы мінез-құлыққа алып келуі мүмкін. Психоаналитик пациенттің психикалық процестерінің ықпалдасқан жақтарын анықтауға тырысып, оларды олардың саналы сезіміне қайта енгізу арқылы осы мінез-құлықты жақсартуға ұмтылуы мүмкін – "құпиялауды жою үшін делдал және бейбітшіл рөлін атқара отырып".
Neurosis may occur when the personality develops under the influence of the superego and the pressure of the repressed impulses, leading to behavior that is irrational, self destructive, or antisocial. A psychoanalyst may try to ameliorate this behavior by seeking to discover the repressed aspects of the patient's mental processes and reintroducing them to their conscious awareness "assuming the role of mediator and peacemaker to lift the repression".
Реакциялар
Жан-Поль Сартр философы жағымсыз ойларды басудың "механизмі" жоқ деді. "Барлық сана өзін-өзі сезінетін" болғандықтан, біз өзімізді басу процесінен хабардар боламыз, тіпті мәселені шеберлікпен айналып өтсек те. Философ Томас Болдуин "Оксфорд философиясының жолдасы" (1995) еңбегінде Сартрдың Фрейдтің басу теориясы іштен қате екендігі туралы аргументі Фрейдті түсінбеушілікке негізделгенін айтты. Философ Роджер Скрутон "Жыныстық құштарлық" (1986) еңбегінде Фрейдтің басу теориясы Карл Поппер мен Эрнест Нагельдің Фрейд теориясы тексеруге болатын ешқандай байқауды қамтамасыз етпейді, демек, нағыз болжамдық күші жоқ деген пікірін жоққа шығарады, себебі теорияның "күшті эмпириялық мазмұны" бар және тексеруге болатын салдарларды білдіреді.
The philosopher Jean Paul Sartre maintained that there is no "mechanism" that represses unwanted thoughts. Since "all consciousness is conscious of itself" we will be aware of the process of repression, even if skilfully dodging an issue. The philosopher Thomas Baldwin stated in The Oxford Companion to Philosophy (1995) that Sartre's argument that Freud's theory of repression is internally flawed is based on a misunderstanding of Freud. The philosopher Roger Scruton argued in Sexual Desire (1986) that Freud's theory of repression disproves the claim, made by Karl Popper and Ernest Nagel, that Freudian theory implies no testable observation and therefore does not have genuine predictive power, since the theory has "strong empirical content" and implies testable consequences.
Кейінгі дамуы
Психоаналитик Отто Фенихель: «Егер бастапқы мақсаттың санадан жоғалуы басқын деп аталса, кез келген сублимация – бұл басқын (сәтті басқын: жаңа типтегі шығарылым арқылы ескісі қажетсіз болып кетеді)» деп атап көрсетті. Психоаналитик Жак Лакан басқынға белгінің рөлін баса көрсетті – «алғашқы басқын белгі болып табылады» – симптомның қалай «алғашқы басқын, құлдырау, Unterdrückung, екілік белгі негізінде құрылатынын, осы бірінші белгінің қажетті құлдырауын» зерттеді. Отбасылық терапия отбасылық тыйымдардың Фрейд «қатаңдау» деп атаған «қатаңдауға» қалай алып келетінін зерттеді, сондай-ақ «өзіміздің біліміміздің бір бөлігін жасыру – өте белсенді процесс, отбасымыздан кейбір сезімдерді әдейі жасыру» екенін атап өтті.
The psychoanalyst Otto Fenichel stressed that 'if the disappearance of the original aim from consciousness is called repression, every sublimation is a repression (a "successful" one: through the new type of discharge, the old one has become superfluous)'. The psychoanalyst Jacques Lacan stressed the role of the signifier in repression — 'the primal repressed is a signifier' — examining how the symptom is 'constituted on the basis of primal repression, of the fall, of the Unterdrückung, of the binary signifier the necessary fall of this first signifier'. Family therapy has explored how familial taboos lead to 'this screening off that Freud called "repression"', emphasising the way that 'keeping part of ourselves out of our awareness is a very active process a deliberate hiding of some feeling from our family'.
Репрессияны зерттеудің тәжірибелік әрекеттері
Психолог Дональд В. Маккиннон және оның әрі авторлары Уильям Ф. Дьюкстің айтуынша, американдық психологтар 1930 жылы тәжірибелік зертханада репрессияны зерттеуге тырыса бастады. Бұл психологтарға психоаналитик Эрнест Джонс 1911 жылы «Американдық психология журналында» жариялаған репрессия тұжырымын ашуы әсер етті. Психоанализдің талаптарын тәжірибелік сынақтан өткізуге тырысқан басқа психологтар сияқты, олар да осы мақсатта жаңа әдістерді бірден әзірлеуге кіріспеді, керісінше психологиялық әдебиетті зерттеу арқылы «басқа теориялық пікірлерді тексеру үшін жүргізілген тәжірибелер» психоанализді бағалауға қатысты нәтижелер берді ме деп тексерді. 1930 жылы Х. Мелтцер «сезім мен естелік арасындағы қарым-қатынас» туралы тәжірибелік әдебиеттің шолуын жариялады. Алайда, Маккиннон мен Дьюкстің айтуынша, Мелтцер психоаналитикалық жазуды жеткіліксіз түсінгендіктен, Фрейдтің «жағымсыздықтан» аулақ болу қажеттігі туралы пікірін дұрыс түсінбеді, бұл терминді жай ғана жағымсыз нәрсе деп түсінді, ал Фрейд үшін бұл шын мәнінде терең тамырланған алаңдаушылықты білдіреді. Дегенмен, Мелтцер өзі қараған зерттеулердің кемшіліктерін атап өтті, ал Маккиннон мен Дьюкстің пікірінше, ол «өзі қараған зерттеулердің көпшілігі Фрейдтің репрессия теориясын сынау үшін арнайы жасалмағандығын мойындады». 1934 жылы психолог Саул Розенцвейг және оның әрі авторлары Г. Мейсон Мелцерді сынға алып, ол қараған зерттеулер екі негізгі проблемаға ұшыраған деген қорытындыға келді: зерттеулер «Фрейд теориясына сәйкес, репрессияға әкелетін жалғыз «жағымсыздық» болып табылатын, қанағаттандырылмаған ұмтылыспен байланысты коннативтік гедоникалық тонмен емес, сезімталдық ынталандырулармен байланысты гедоникалық тонмен жұмыс істеді» және олар «зертханалық бақылаумен кейіннен еске алу үшін сыналатын тәжірибелерді дамыта алмады». Маккиннон мен Дьюкстің пікірінше, лабораторияда репрессияны зерттегісі келген психологтар «егер олардың зерттеулері теорияның жеткілікті сынақтары болса, репрессияның психоаналитикалық тұжырымын егжей-тегжейлі түсіну қажеттілігіне тап болды», бірақ көп ұзамай «бір психоаналитикалық ұғымды да анық түсіну – бұл еңсерілмейтін міндет болды» деп тапты. Маккиннон мен Дьюкс бұл жағдайды Фрейдтің өз теориясын бірнеше рет өзгерткеніне байланысты «бірде-бір рет оның ертедегі тұжырымдарының қайсысын мүлдем тастау керектігін, немесе тастамаса, оларды қалай түсіну керектігін нақты айтпастан» деп түсіндіреді. Маккиннон мен Дьюкс психоаналитиктер алғашқыда зертханалық жағдайда репрессияны зерттеуге тырысқанына қызығушылық танытпаса да, кейіннен оларды қабылдамай қалды деп жазады. Олар «психологтар бір-бірінің зерттеулерін сынақ әдістері мен зертханалық бақылаулары толық жеткіліксіз болғандықтан сынға алса, психоаналитиктер оларды бұдан да кеңінен осы зерттеулер қандай болмасын, олар жай ғана репрессияны зерттеулер емес деп қабылдады» деп түсіндіреді. Олар 1934 жылы Фрейдке Розенцвейгтің репрессияны зерттеуге тырысуының қайта басылымдарын жіберген кезде, ол психоаналитикалық мәлімдемелер негізделген «мол байлық» оларды «тәжірибелік тексеруден тәуелсіз» етті деп, жоққа шығаратын хатпен жауап берді. Сол хатында Фрейд Розенцвейгтің зерттеулері «жамандыққа әкелмейді» деген қорытындыға келді. Маккиннон мен Дьюкс Фрейдтің тұжырымын «алғашқы кездейсоқ пікір» деп сипаттайды және көптеген психоаналитиктер ақырында қарама-қарсы көзқарасты қабылдап, «ондай зерттеулер, шын мәнінде, зиянды болуы мүмкін, өйткені олар психоаналитиктер репрессияны қалай түсіндіргенін бұрмалады» деп сендіреді. 1962 жылы Маккиннон мен Дьюкс тәжірибелік зерттеулер «соңғы онжылдықта жүргізілген» «репрессия» терминін көбінесе тастап, оның орнына құбылысты «қабылдауды қорғау» деп атауды таңдады. Олардың пікірінше, терминологияның өзгеруі феноменді түсіну жолына үлкен әсер етті және репрессия туралы бұрынғы зерттеулерге шабуыл жасаған психоаналитиктер, қабылдауды қорғау туралы зерттеулерді осылай сынға алмады, керісінше, оларды елемеді. Олар психологтардың репрессияға қатысты көзқарастары әртүрлі екенін атап өтті, кейбіреулері оны жақсы қалыптасқан деп санайды, басқалары оны растайтын қосымша дәлелдер қажет деп санайды, ал тағы басқалары оны қорғауға болмайтын деп санайды. 2020 жылы 25 зерттеуге арналған мета-талдауда белсенді есте сақтауды жоққа шығарудың есте сақтауды азайтуға әкелетініне қатысты дәлелдер зерттелді. Белгілі бір естелік мазмұнын еске алудан еріксіз бас тарту, репрессивті мінез-құлқы стратегиясы бар адамдарда осы мазмұнға қатысты есте сақтау өнімділігін айтарлықтай төмендетуі анықталды. Сонымен қатар, сау адамдар алаңдаған немесе депрессияға ұшыраған адамдарға қарағанда оны жақсырақ істей алды. Бұл нәтижелер, басқыншылық арқылы туындаған ұмыту психикалық денсаулықтың белгісі екенін көрсетеді.
According to the psychologist Donald W. MacKinnon and his co author William F. Dukes, American psychologists began to attempt to study repression in the experimental laboratory around 1930. These psychologists were influenced by an exposition of the concept of repression published by the psychoanalyst Ernest Jones in the American Journal of Psychology in 1911. Like other psychologists who attempted to submit the claims of psychoanalysis to experimental test, they did not immediately try to develop new techniques for that purpose, instead conducting surveys of the psychological literature to see whether "experiments undertaken to test other theoretical assertions" had produced results relevant to assessing psychoanalysis. In 1930, H. Meltzer published a survey of experimental literature on "the relationships between feeling and memory" in an attempt to determine the relevance of laboratory findings to "that aspect of the theory of repression which posits a relationship between hedonic tone and conscious memory." However, according to MacKinnon and Dukes, because Meltzer had an inadequate grasp of psychoanalytic writing he misinterpreted Freud's view that the purpose of repression is to avoid "unpleasure", taking the term to mean simply something unpleasant, whereas for Freud it actually meant deep rooted anxiety. Nevertheless, Meltzer pointed out shortcomings in the studies he reviewed, and in MacKinnon and Dukes's view he also "recognized that most of the investigations which he reviewed had not been designed specifically to test the Freudian theory of repression." In 1934, the psychologist Saul Rosenzweig and his co author G. Mason criticized Meltzer, concluding that the studies he reviewed suffered from two basic problems: that the studies "worked with hedonic tone associated with sensory stimuli unrelated to the theory of repression rather than with conative hedonic tone associated with frustrated striving, which is the only kind of 'unpleasantnesss' which, according to the Freudian theory, leads to repression" and that they "failed to develop under laboratory control the experiences which are subsequently to be tested for recall". In MacKinnon and Dukes's view, psychologists who wanted to study repression in the laboratory "faced the necessity of becoming clear about the details of the psychoanalytic formulation of repression if their researches were to be adequate tests of the theory" but soon discovered that "to grasp clearly even a single psychoanalytic concept was an almost insurmountable task." MacKinnon and Dukes attribute this situation to the way in which Freud repeatedly modified his theory "without ever stating clearly just which of his earlier formulations were to be completely discarded, or if not discarded, how they were to be understood in the light of his more recent assertions." MacKinnon and Dukes write that, while psychoanalysts were at first only disinterested in attempts to study repression in laboratory settings, they later came to reject them. They comment that while "the psychologists had criticized each other's researches largely on the grounds that their experimental techniques and laboratory controls had not been fully adequate, the psychoanalysts rejected them on the more sweeping grounds that whatever else these researches might be they simply were not investigations of repression." They relate that in 1934, when Freud was sent reprints of Rosenzweig's attempts to study repression, he responded with a dismissive letter stating that "the wealth of reliable observations" on which psychoanalytic assertions were based made them "independent of experimental verification." In the same letter, Freud concluded that Rosenzweig's studies "can do no harm." MacKinnon and Dukes describe Freud's conclusion as a "first rather casual opinion", and state that most psychoanalysts eventually adopted a contrary view, becoming convinced that "such studies could indeed be harmful since they misrepresented what psychoanalysts conceived repression to be." Writing in 1962, MacKinnon and Dukes state that experimental studies "conducted during the last decade" have largely abandoned the term "repression", choosing instead to refer to the phenomenon as "perceptual defense". They argue that this change of terminology has had a major effect on how the phenomenon is understood, and that psychoanalysts, who had attacked earlier studies of repression, did not criticize studies of perceptual defense in a similar fashion, instead neglecting them. They concluded by noting that psychologists remained divided in their view of repression, some regarding it as well established, others as needing further evidence to support it, and still others finding it indefensible. A 2020 meta analysis of 25 studies examined the evidence that active memory suppression actually leads to decreased memory. It was found that in people with a repressive coping strategy, the willful avoidance of remembering certain memory contents leads to a significant reduction in memory performance for these contents. In addition, healthy people were better able to do this than anxious or depressed people. These results indicate that forgetting induced by suppression is a hallmark of mental wellbeing.
Жасырын естер
Фрейдтің шеше алмаған мәселелерінің бірі – терапиясындағы басып тасталған балалық шақтығы "естеліктердің" мәртебесі болатын. Ол "осы кезеңдегі оқиғалар әрқашан шындыққа сай келмейді. Шындығында, олардың көпшілігі шындық емес, ал кейбіреулері тіпті тарихи шындыққа керісінше келеді" деген қорытындыға келді. 20-ғасырдың соңында, әсіресе балалық зорлық-зомбылыққа қатысты, мұндай "қайта жаңғырылған естеліктердің" мәртебесі туралы пікір қақтығысы туды, көптеген адамдар Фрейдтің мұндай естеліктердің шындығын елемегенін қателік деп есептеді. "Балалық зорлық-зомбылықтың фактісін" мойындаған феминист Элейн Шоуолтер "барлық уақыт бойы есте сақталған зорлық-зомбылықты, спонтанды түрде есте сақталған зорлық-зомбылықты, терапияда жаңғырылған зорлық-зомбылықты және терапияда ұсынылған зорлық-зомбылықты ажырату маңызды" деп санайды. Есте сақтауды зерттеуші Элизабет Лофтус адамдарға жалған естеліктерді сіңіруге болатынын және терапиялық жолмен жаңғырылған сексуалдық зорлық-зомбылық естеліктерінің "құрастырылғандықтарына" күмән келтіруге болатынын көрсетті. Дегенмен, қылмыстық істер бойынша прокурорлар оларды сотта дәлел ретінде пайдалануын жалғастыруда. Психологиялық травманың басылу мүмкіндігі туралы пікірталас жүріп жатыр. Кейбір деректер "өте ауыр жағдайларға тап болған ересектер психикалық сезімсізденуге ұшырап, оқиғаның естелігін немесе оған қатысты сезімдерін жоюы мүмкін" екенін көрсетсе де, көбінесе травма эмоционалдық немесе физикалық сезімдердің күшеюіне байланысты естеліктерді нығайтады. (Дегенмен, осы сезімдер бұрмалауларға да әкелуі мүмкін, себебі жалпы адам жады қабылдау деңгейлерімен және "тиісті ақыл-ой схемаларымен – кеңістік-уақыт схемаларымен" сүзіледі).
One of the issues Freud struggled with was the status of the childhood "memories" recovered from repression in his therapy. He concluded that "these scenes from infancy are not always true. Indeed, they are not true in the majority of cases, and in a few of them they are the direct opposite of the historical truth". Controversy arose in the late 20th century about the status of such "recovered memories", particularly of child abuse, with many claiming that Freud had been wrong to ignore the reality of such recovered memories. While accepting "the realities of child abuse", the feminist Elaine Showalter considered it important that one "distinguishes between abuse remembered all along, abuse spontaneously remembered, abuse recovered in therapy, and abuse suggested in therapy". Memory researcher Elizabeth Loftus has shown that it is possible to implant false memories in individuals and that it is possible to "come to doubt the validity of therapeutically recovered memories of sexual abuse [as] confabulations". However, criminal prosecutors continue to present them as evidence in legal cases. There is debate about the possibility of the repression of psychological trauma. While some evidence suggests that "adults who have been through overwhelming trauma can suffer a psychic numbing, blocking out memory of or feeling about the catastrophe", it appears that the trauma more often strengthens memories due to heightened emotional or physical sensations. (However these sensations may also cause distortions, as human memory in general is filtered both by layers of perception, and by "appropriate mental schema spatio temporal schemata").